บัญชารักจอมเถื่อน

ตอนที่ 1 : บทที่ 1 ไร้ตัวตน (1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 12,424
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 186 ครั้ง
    23 ก.พ. 61



เนื่องจากหลังจากขอแก้งานก็ป่วยต่อเนื่อง

ทั้งแพ้สารเคมี ล้มข้อมือเคล็ด ตามด้วยติดเชื้อในปอด ทำให้เหมยลืมว่าอัพและแก้ไขตรงไหนไปบ้าง ขอลงใหม่เลยนะคะ

(วันนี้รีไรท์ทันตอนเดียว พรุ่งนี้มาต่อให้สองตอนนะคะ ไม่ไหวแย้วยาออกฤทธิ์ ฝันดีค่ะ)



พระจันทร์สีเหลืองนวลส่องสว่างอยู่กลางท้องฟ้าสีทมิฬได้เกือบชั่วโมงแล้วตอนที่โรลส์รอยซ์สีน้ำเงินเข้มวาววับแล่นเข้ามาตามถนนซึ่งทอดยาวสู่ตัวคฤหาสน์สีขาวหลังใหญ่ซึ่งตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางสนามหญ้าสีเขียว สวนกุหลาบที่กำลังออกดอกบานสะพรั่ง และต้นไม้ใหญ่น้อยที่คอยให้ร่มเงายามเมื่อแสงอาทิตย์ร้อนแรงราวกับจะแผดเผาทุกสิ่งทุกอย่างให้มอดไหม้

น้ำพุที่สะท้อนแสงไฟสีส้มนวลพวยพุงขึ้นสู่ฟ้า รูปปั้นม้าสีดำเท่าขนาดจริงแปดตัวตั้งอยู่กลางลานน้ำพุ เปรียบเสมือนสัญลักษณ์แห่งชัยชนะ ความรุ่งเรือง ความสำเร็จ ทุกสิ่งทุกอย่างที่ประกอบเป็นแหล่งอาศัยแห่งนี้บ่งบอกถึงความมั่งคั่งของผู้เป็นเจ้าของได้เป็นอย่างดี

                ร่างสูงใหญ่เต็มไปด้วยมัดกล้ามแข็งแรงในชุดสูทสีกรมท่าก้าวลงจากรถสปอร์ตคันหรูที่จอดสนิทหน้าคฤหาสน์หลังใหญ่ ชายหนุ่มกวาดตามองไปรอบกายก่อนจะขมวดคิ้วเมื่อพบกับความเงียบสนิท และไร้ผู้คน ชายหนุ่มเก็บความความสงสัยไว้แล้วก้าวเท้าในรองเท้าหนังราคาแพงเข้าไปในคฤหาสน์ที่ทำด้วยหินอ่อนทั้งหลัง

คงเป็นเพราะเสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นหินอ่อนที่ดังขึ้นจากการก้าวเดินของเขาที่ทำให้บทสนทนาระหว่างชายสูงวัยกับหญิงวัยกลางคนชะงักลง

“มาพอดี ไปกินข้าวกัน” นัยน์ตาสีเทาคมปลาบตวัดมองไปที่ร่างของลูกชาย รอยยิ้มบางๆ ถูกคลี่ยิ้มบนริมฝีปากตอนที่เอ่ยชวน ร่างสูงที่โรยราตามวัยลุกขึ้นจากโซฟาโดยมีภรรยาที่มีอายุห่างกันถึงสิบเก้าปีช่วยประคับประคอง

“พ่อบอกมีเรื่องจะคุยกับผม” เอริคพูดขึ้นพลางเหลือบตามองร่างอวบอิ่มของหญิงวัยสี่สิบหกปีผู้ได้ชื่อว่าเป็นแม่เลี้ยงแวบหนึ่ง ก่อนจะก้าวตามร่างสูงวัยของผู้เป็นพ่อเข้าไปในห้องอาหารอย่างไม่มีทางเลือก

“ถ้าไม่อ้างว่ามีเรื่องสำคัญจะพูดด้วย เราก็คงไม่มีเวลาว่างมากินข้าวกับพ่อสักมื้อน่ะสิ ช่วงนี้งานยุ่งมากเลยหรือไงถึงได้ไม่ยอมกลับบ้านกลับช่อง”

“ก็ประมาณนั้นครับ” เอริคตอบผู้เป็นบิดาด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย นัยน์ตาเทาสบประสานกับนัยน์ตาสีเดียวกันแต่มากประสบการณ์กว่าที่มองมาราวกับจะแสกนให้เห็นถึงความคิดที่ซ่อนอยู่ในใจไม่หลบ ความคิดและความรู้สึกทุกอย่างถูกฉาบไว้ด้วยความว่างเปล่าไร้ความรู้สึก

เขาไม่มีทางให้ใครได้รู้เป็นแน่ว่าทำไมช่วงนี้เขาได้เลือกพักที่คอนโดแทนที่จะกลับมานอนบ้านอย่างเช่นที่ทำมาตลอด เพราะเขาคิดว่าเหตุผลที่ทำให้เขาทำอย่างนั้นมันงี่เง่าเกินกว่าที่จะบอกออกไป

“บริษัทมีปัญหาอะไรหรือเปล่า”

“เปล่าครับ บริษัทไม่ได้มีปัญหาอะไร แค่ตอนนี้ผมคิดว่าเราควรจะขยายสาขาเพิ่ม”

แกรนด์เอ็นเตอร์ไพรส์กรุ๊ป เป็นบริษัทอสังหาริมทรัพย์ยักษ์ใหญ่ที่มีสาขาอยู่เกือบทั่วทุกมุมโลก ซึ่งเขากับไรอันน้องชายฝาแฝดแบ่งกันดูแล โดยไรอันจะคอยดูแลสาขาที่อเมริกา ยุโรป และออสเตรเลีย ส่วนเขาก็ดูสาขาที่อยู่ในทวีปเอเชีย แอฟริกา แอนตาร์กติกา เนื่องจากอันตราค่าเข้าพัก การใช้บริการโรงแรม หรือแม้แต่การซื้อขายรีสอร์ท บ้าน หรือคอนโด จากบริษัทแกรนด์เอนเตอร์ไพรส์ค่อนข้างสูง ทำให้สถานที่ที่แกรนด์เอ็นเตอร์ไพรส์เข้าไปลงทุนสร้างอสังหาริมทรัพย์ไม่ว่าจะเป็นประเทศใดจะเป็นย่านที่เหล่าคนมีเงินเหลือกินเหลือใช้อาศัยอยู่กัน

และอสังหาริมทรัพย์เท่าที่มีอยู่ในครอบครองตอนนี้ก็แทบดูแลไม่ทั่วถึงแล้ว ทว่าเขากลับคิดจะสร้างรีสอร์ทเพิ่มขึ้นอีกสักแห่ง นั่นเป็นเพราะการหาอะไรทำให้ยุ่งเข้าไว้ทำให้เขาไม่ต้องคิดถึงเหตุการณ์ในวันนั้น เหตุการณ์ที่ทำให้เขาต้องหลีกเลี่ยงกับการพบเจอกับใครบางคนที่ทำให้เขาสับสนเสียจนไม่อยากกลับมาที่บ้านหลังนี้

“เงินแค่ที่มีอยู่ก็มากเกินกว่าจะใช้หมดแล้ว ลูกควรใช้เวลาที่มีค่าหาความสุขให้กับตัวเอง”

“มันก็ไม่แน่หรอกครับ” น้ำเสียงที่เคยราบเรียบติดจะหยันขึ้นนิดหนึ่งตอนที่เหลือบไปมองร่างสมส่วนของคนที่ยุ่งอยู่กับการจัดแจงแก้วน้ำและแก้วไวน์อยู่ตรงตำแหน่งหัวโต๊ะซึ่งเป็นที่นั่งประจำของโรเจอร์นายใหญ่ของบ้าน  คนถูกปลายตามองชะงักไปครู่หนึ่ง แต่เพียงครู่เดียวหญิงวัยกลางคนที่ยังงดงามตามวัยก็ตีหน้าเรียบทำราวกับไม่ได้ยินสิ่งที่เขาพูด

โรเจอร์พ่นลมหายใจออกมาหนักๆ กับคำพูดที่ออกจากปากของลูกชาย ไม่ว่าเวลาจะผ่านมากี่ปีต่อกี่ปีความคิดของเอริคที่มีต่อกานต์สินีก็ไม่เคยเปลี่ยนไปเลยสักนิด แม้ว่าตอนนี้สีหน้าของเอริคจะไม่ได้แสดงความรู้สึกออกมา ท่าทีก็ไม่ได้ต่อต้านเหมือนตอนที่ยังเด็ก แต่เขารู้ดีว่าภายใต้ใบหน้าเรียบเฉย ท่าทีไม่ใส่ใจใยดีนั้น ซ่อนความรู้สึกเกลียดชังไว้อย่างมากมายเพียงใด

เขาเข้าใจความรู้สึกของลูกชาย ทว่าก็รู้สึกเห็นใจกานต์สินีจับใจ ตลอดหลายปีที่ผ่านมาเธอทำเหมือนไม่ได้ยิน ไม่รับรู้ ไม่ตอบโต้มาโดยตลอด เขารู้ว่าเธอทำอย่างนั้นก็เพื่อให้เขาสบายใจ เขาเองทำผิดต่อเธอมามาก ทำให้เธอสูญเสียมาก็มาก มากเสียจนไม่รู้ว่าชาตินี้จะชดใช้ให้เธอได้หมดไหม แต่เขาก็ขี้ขลาดเกินกว่าจะยอมเสียลูกชายไปเพื่อเธอ ระหว่างเธอกับลูกชายเขาเลือกไม่ได้จริงๆ สิ่งเดียวที่เขาจะตอบแทนเธอได้ก็คือ ถ้าเธอทำอะไรแล้วสบายใจเขาก็จะไม่ขัด เธอต้องการอะไรเขาก็หาให้เธอทุกอย่าง แต่ดูเหมือนการทำอย่างนั้นยิ่งทำให้เอริคเกลียดกานต์สินีมากขึ้น และพาลเกลียดไปถึงรัตน์วลีที่ไม่มีส่วนรู้เห็นกับเรื่องผิดพลาดระหว่างเขา กานต์สินี และเอมิเลียอดีตภรรยาหรือแม่ของเอริคเลยแม้แต่น้อย

                และไม่ใช่ว่าเขาไม่เคยเปิดใจคุยกับเอริค หลายครั้งที่เขาพยายามจะคุยเรื่องนี้ พยายามพูดให้เอริคเข้าใจในตัวกานต์สินี แต่บทสรุปของทุกครั้งก็คือความเงียบ เอริคไม่เคยตอบโต้กลับมา ไม่เคยบอกว่าตนคิดอย่างไร ไม่เคยบอกว่าเชื่อสิ่งที่เขาอธิบายไหม แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็รู้คำตอบได้เป็นอย่างดี เขารู้มีเพียงเหตุผลเดียวที่เขาจะทำให้เอริคเข้าใจในตัวของกานต์สินี ทว่าเขาก็รู้ดีว่าเหตุผลนั้นอาจทำร้ายเอริคมากกว่าเดิม สิ่งที่เขาเลือกทำเพื่อความสุขของตัวเองทำร้ายคนมาหลายคน เขาไม่อยากให้ความเห็นแก่ตัวของเขาทำให้ใครต้องมาเจ็บปวดอีก โดยเฉพาะเมื่อคนคนนั้นคือคนที่เขารัก

                “นั่งเถอะค่ะ จะได้กินข้าว” กานต์สินีพูดขึ้นเพื่อทำลายความอึมครึมที่เกิดขึ้นจากความเงียบกริบที่เข้ามาครอบคลุม

“ถ้าพ่อไม่มีอะไรแล้วผมขอตัวนะครับ ผมต้องรีบกลับไปทำงาน” เอริคพูดขึ้น นัยน์ตาสีเทาไม่แม้แต่เหลือบแลไปยังแม่เลี้ยงที่มีอายุห่างจากตัวเองเพียงสิบสี่ปี ทำราวกับว่าเธอไม่เคยมีตัวตนอยู่ในนี้

“ไหนๆ ก็กลับมาแล้ววันนี้ก็อยู่บ้านเถอะค่ะ หรือกินข้าวก่อนค่อยกลับไปทำงานก็ได้”

กานต์สินีพูดขึ้นอีกทำเป็นไม่สนใจท่าทางของเอริคที่ทำราวกับตัวเองเป็นแค่อากาศธาตุ แต่เอริคก็ยังทำเหมือนเดิมเขาไม่ได้หันไปมองที่เธอ และทำเหมือนเสียงหวานนุ่มที่เต็มไปด้วยความอ่อนโยนนั้นเป็นเพียงสายลมที่พัดผ่านไป ร่างสูงแกร่งหมุนตัวเพื่อเดินออกจากห้องอาหาร แต่เสียงของโรเจอร์ก็หยุดเขาไว้

“กินข้าวกับพ่อสักมื้อไม่ได้เลยหรือไงไอ้เสือ นั่งๆ วันนี้มีแต่กับข้าวอร่อยๆ ทั้งนั้น” โรเจอร์เลื่อนเก้าอี้ตัวถัดจากหัวโต๊ะออก แล้วหันไปดึงเก้าอี้ตัวที่ตัวเองนั่งประจำออก ทรุดกายลงนั่ง นัยน์ตาคมมองไปยังเก้าอี้ตัวที่ถูกเลื่อนทิ้งไว้ ก่อนตวัดนัยน์ตาสีเทาที่เต็มไปด้วยประสบการณ์ไปยังใบหน้าคมคายของลูกชาย 

ฝากแอดแฟนด้วยนะคะ  (แอดแฟนได้ที่รูปจ้า)

1 ยอดวิว คือ 1 กำลังใจ 

1 ยอดแฟน ก็อีก 1 กำลังใจ

1 คอมเม้นต์ กำลังใจมาเต็ม  ขอบคุณล่วงหน้าค่ะม๊วฟๆ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 186 ครั้ง

1,083 ความคิดเห็น

  1. #1081 Rich99 (@Rich99) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2561 / 22:59

    ตามนะคะ

    #1081
    0
  2. #995 มอร์กาน่า (@morgana) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 มีนาคม 2561 / 10:43
    ขอไปกินข้าวด้วยคนจิ
    #995
    0
  3. #286 Ploy Ployrut (@ployrut01) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2561 / 02:53
    ดูแลสุขภาพด้วยนัคะไรท์
    #286
    0
  4. #273 aemly (@aemly) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2561 / 11:43
    แลซับซ้อนมาก
    #273
    0
  5. #235 eye1980 (@eye1980) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2561 / 05:29
    แอเแฟนแล้วจ้า
    #235
    0
  6. #135 Kully (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 มกราคม 2561 / 21:51
    หายไวๆนะคะไรท์ สู้ๆค่ะ รอนะคะ
    #135
    0
  7. #133 Nitt Edujob (@EducationistNitt) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 มกราคม 2561 / 10:03
    ดูแลสุขภาพก่อนก็ได้นะคะ ไม่ต้องเร่ง ยังไงแฟนๆก็รอได้จ้า ส่งกำลังใจให้หายเร็วๆนะคะ  สู้ๆ
    #133
    0
  8. #132 GifGupNaJaa (@GifGupNaJaa) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 มกราคม 2561 / 09:21
    นางเอกชื่ออารายคะไรท์
    หายเร็วๆนะคะ
    #132
    1
    • #132-1 mhoeymhoey (@mhoeymhoey) (จากตอนที่ 1)
      27 มกราคม 2561 / 18:43
      รัตน์วลีค่าาาา
      #132-1
  9. #131 Linlinlinnnn (@yanisa_a) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 มกราคม 2561 / 00:59
    ดูแลตัวเองด้วยนะค้าไรท์ สู้ๆๆค่ะ
    #131
    0
  10. #30 Napissapn (@Napissapn) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2560 / 21:31
    อย่าม่าเยอะนะไรท์ สงสารหัวใจคนอ่านบ้าง
    #30
    0
  11. #11 Pandapompom (@Pandapompom) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2560 / 07:34
    เริ่มเรื่องก้อน่าสนใจแระ
    #11
    0
  12. #10 LuckyTarot (@LuckyTarot) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2560 / 23:34
    น่ารักที่สุด มายาวมาเต็ม ทิ้งปมให้ลุ้นต่อพอดี รออ่านต่อ ขอให้แต่งจบเร็วๆนะคะ แม่ยกจะได้เอาตัวพี่เอริคมากอดเร็วๆ #สู้ๆจ้า
    #10
    0
  13. #9 0819278358 (@0819278358) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2560 / 21:46
    รอเลยค่า มาไวๆน้า สู้ๆ
    #9
    0
  14. #8 Narisara Nokkeaw (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2560 / 21:02
    อะไรคือสาเหตุที่ทำให้อิคุณริคไม่อยากอยู่บ้านน้าาาาา
    #8
    0
  15. #6 0806576932 (@0806576932) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2560 / 20:16
    ขอบคุนคะ
    #6
    0
  16. #4 ภาวนา ยะถาเทศ (@pawanaka) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2560 / 19:48
    แว่บมาส่งกำลังใจให้คนแต่ง สู้ๆนะจ้ะ
    #4
    0
  17. #3 Mam4459 (@Mam4459) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2560 / 19:40
    สนุกแน่ๆค่ะแค่เริ่ม
    #3
    0
  18. #2 Paiky Klongluang (@paiky2557) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2560 / 18:44
    ติดใจแน่นอน..สาวๆๆ
    #2
    1
    • #2-1 mhoeymhoey (@mhoeymhoey) (จากตอนที่ 1)
      12 ธันวาคม 2560 / 18:59
      ขอบคุณค่ะ
      #2-1