Sherlock x OC the series | Wait .

ตอนที่ 2 : Grace

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 62
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    4 ม.ค. 60




2
Grace


Kaelyn

     เชอร์ล็อกพาฉันมาที่บ้านของเขานั่นก็คือ 221B ถนนเบเกอร์สตรีท พร้อมตามติดมาพร้อมกับชายผมสีเทาที่ดูท่าว่าพอจะมีอายุหน่อย "นั่งลงก่อนสิ" เชอร์ล็อกผายมือให้กับฉัน ฉันนั่งลงบนเก้าอี้ "ส่วนจอห์น แนะนำตัวเองให้เคย์ลีนรู้จักด้วยนะ"
     
     ฉันหันหน้าไปหาชายที่ชื่อว่าจอห์น จอห์นเลิกคิ้วให้กับฉัน "จอห์น เฮมิช วัตสัน ยินดีที่ได้พบนะเคย์ลีน" เขายื่นมือให้กับฉัน ฉันจับมือเป็นการทำความรู้จักของเขา "อ้อ...ฉันเป็นเพื่อนร่วมงานของเขา" เขาชี้ไปที่เชอร์ล็อก "เอ่อ...เชอร์ล็อก เชอร์ล็อก โฮล์มส์ไง"
     
     ฉันหันหน้าไปหาเชอร์ล็อก เขากำลังค้นหาอะไรบางอย่างจากชั้นหนังสือ "ไม่" เขาสอดหนังสือกลับชั้น "ไม่ใช่เล่มนี้" เขาสอดหนังสือกลับชั้นอีกครั้ง "อ้อ...เจอแล้ว" เขาหยิบหนังสือเล่มยักษ์ปกสีขาวล้วน จากนั้นเขาก็เดินมาวางไว้บนโต๊ะ "เจอสักที ให้ตายสิ เธอนี่เก็บของพวกนี้ได้แนบเนียนจริงๆ เลยนะ นี่คือกะว่าจะไม่ให้ลูกเรา...ในอนาคตเห็นรูปหวานๆ ของเราเลยรึยังไงกัน" เขาเงยหน้ามองฉัน ฉันทำสีหน้างงเกี่ยวกับสิ่งที่เขาพูด (ซึ่งฉันก็งงจริงๆ อีกต่าหงาก) "โอ๊ะ...ลืมเลย"
     
     "ฉันขอเปิดหนังสือเล่มนี้นะ" ฉันบอกเชอร์ล็อก
     
     "เปิดๆ ไปเถอะ ไม่ว่าอะไรหรอก" เชอร์ล็อกบอกฉัน
     
     ฉันเปิดหนังสือปกหนาขึ้น ในนั้นมีแต่รูปฉันกับเขา...โอ้ว ให้ตายสิ ฉันทนเห็นต่อไม่ได้ ฉันจึงปิดหนังสือเล่มนั้น เชอร์ล็อกทำสีหน้าสงสัย "นี่พวกเราจริงหรอเนี่ย..." ฉันถามเชอร์ล็อกและจอห์น
     
     จอห์นหันหน้าไปหาเชอร์ล็อก เชอร์ล็อกเลิกคิ้วให้กับจอห์น "ใช่...นั่นเธอกับเชอร์ล็อก"
     
     ฉันลุกขึ้นจากเก้าอี้ เชอร์ล็อกลุกตามฉัน "เธอจะไปไหน?" เขาถามฉัน
     
     ฉันถอนหายใจ "ก็...ออกไปเดินข้างนอกน่ะ"
     
     "ฉันไปด้วย" เชอร์ล็อกบอกฉัน
     
     ฉันยักไหล่ "ก็ได้แล้วแต่..."
     
     ฉันกับเชอร์ล็อกเดินลงไปข้างล่าง มิสซิสฮัตสันเดินเข้ามาเห็นฉันกับเชอร์ล็อกพอดี หล่อนจึงถือโอกาสแซวฉันกับเชอร์ล็อกไปว่า "จะออกไปหาโรงแรม ผลิตหลานให้แล้วหรือไงจ๊ะ"

     
          ป้าพูดอะไรของป้าเนี่ย!! เคย์ลีนไม่เข้าใจ!!

     เชอร์ล็อกกระซิบข้างหูฉัน "ขอโทษด้วยนะที่มิสซิสฮัตสันแซวแบบนี้"
     
     แต่ฉันก็ไม่ได้ถือสาอะไรหรอก ฉันเข้าใจ ฉันเหมือนจะเสียความทรงจำบางส่วนไปตามแบบที่เคย์ย่าอธิบายให้ฉันฟัง เชอร์ล็อกพยายามแก้ข่าวแทนฉันและเมื่อมิสซิสฮัตสันเข้าใจ เขาจึงพาฉันเดินออกจากบ้านของเขาไป
     
     เชอร์ล็อกคอยเฝ้าดูแลฉันตลอดการเดินออกมาสละความอายจากการที่เห็นรูปหลุดๆ (?) ของฉันกับเชอร์ล็อก ทุกรูปทุกหน้าดูตลกมากๆ เลยล่ะ (จนฉันขำไม่ออกเนี่ยนะ?!) เชอร์ล็อกพยายามตีสนิทฉัน หลายคนมองเชอร์ล็อกกับฉันแปลกๆ ฉันก็งงกับสายตาที่พวกเขามองฉันเหมือนกัน
     
     "ทำไมพวกเขามองเราสองคนแบบนั้นหรอเชอร์ล็อก" ฉันถามเชอร์ล็อก
     
     "ก็พวกเขาแปลกใจที่ฉันพาสาวมาเดินคู่ด้วยนี่แหล่ะ" เขาตอบ
     
     ฉันขมวดคิ้วด้วยความสงสัย มันน่าแปลกใจตรงไหนกะอีแค่มาเดินกับผู้ชายผมหยิกธรรมดาๆ ที่ดูท่าว่าจะเซอมากเป็นพิเศษซะด้วย "เชอร์ล็อก โฮล์มส์" เสียงเรียกเสียงหญิงได้ดังขึ้นและดูท่าเชอร์ล็อกคงจะคุ้นเคยกับเสียงนี้มากเอาการเลยล่ะ เชอร์ล็อคหันหลังไปทีต้นเสียง และฉันก็หันหลังไป




     
     "เจอรานีโม่" หญิงสาวอายุยี่สิบต้นๆ ผมสีจินเจอร์พูดขึ้น
     
     "เกรซ เอมิลี่ ไฮสมิธ?" เชอร์ล็อกพูดชื่อของหญิงสาวคนนั้นขึ้น
     
     เกรซยิ้มด้วยความดีใจ "ยังดีที่นายจำฉันได้นะ วิลเลี่ยม สก็อต เชอร์ล็อก โฮล์มส์" เธอหันหน้ามามองฉัน "โอ้ว...แม่สาวผมบลอนด์นี่ใครหรอเชอร์ล็อก" เธอถามเชอร์ล็อก
     
     "ฉันเคย์ลีน กิลเบิร์ตค่ะ" ฉันแนะนำตัวเองให้เกรซได้รู้จัก
     
     "เกรซ ไฮสมิธ ยินดีที่ได้รู้จักนะเคย์ลีน กิลเบิร์ต" เกรซยิ้มให้กับฉัน "อ้อ แล้วอีกอย่าง...ไม่ต้องสุภาพกับฉันก็ได้ ฉันไม่ถือสาอะไรกับใครมากหรอกนอกจากแบบว่าทำให้ปั่นประสาทพังอ่ะนะ" เธอพูดติดตลก
     
     "แล้วเธอก็ยังชอบพูดเจอรานีโม่เซอร์ไพรส์ฉันอยู่เรื่อยนะ เกรซ" เชอร์ล็อกพูด
     
     เกรซหันหน้าไปหาเชอร์ล็อก "แหม...นี่ขนาดฉันเห็นว่าเป็นรักเก่าของฉันนะ พูดเจอรานีโม่นิดหน่อยก็ไม่ได้" เธอแซวเชอร์ล็อก
     
     ฉันเริ่มสงสัยบางอย่าง "นี่พวกเธอเคยคบกันด้วยหรอ?"
     
     "ระยะนึงน่ะ แต่เขาขอเลิกฉันเองล่ะ" เกรซหัวเราะ พูดถึงรักเก่าทำไมฉันนึกถึงโทมัสนะ
     
     "พูดมากน่า" เชอร์ล็อกเริ่มแก้มแดง "แล้วตอนนี้เธอทำอาชีพอะไรอยู่ล่ะเกรซ" เขาถามเกรซ
     
     "ตอนนี้กำลังเป็นโปรดิวเซอร์รายการทีวีน่ะ" เกรซตอบ "พูดเลยนะ เรียนจบมาได้ใช้ความรู้จากมหา'ลัยก็จากการเป็นโปรดิวเซอร์เลย"
     
     ฉันรู้สึกได้เลยว่าฉันเหมือนจะเป็นก้างขวางคอของพวกเขา "งั้น..ฉันปล่อยให้พวกเธอสองคนคุยกันไปนะ เดี๋ยวฉันกลับมา ฉัน...ฉัน" ฉันมองหาร้านอาหารหรือขนม "ฉันไปซื้อเคบับกินก่อนนะ พอดีฉันหิวน่ะ มากๆ เลยด้วยนะ..."
     
     ฉันแอคติ้งลูบท้องของฉัน เชอร์ล็อกบอกลาเกรซจากนั้นเขาก็เดินแยกตัวออกมา เชอร์ล็อกจับข้อมือของฉัน "เคย์ลีน..."
     
     ฉันหันหน้าไปหาเชอร์ล็อก "อ้าว...คุณไม่คุยกับเกรซแล้วหรอ"
     
     "ก็เห็นคุณปลีกตัวออกมาเลย...นั่นแหล่ะ"
     
     ฉันยิ้มอ่อน "คุณไม่จำเป็นต้องตามฉันขนาดนี้หรอกมั้งคะ" ฉันบอกเชอร์ล็อก
     
     เชอร์ล็อกยิ้มอ่อน "ผมยังไม่ได้เซอร์ไพรส์อะไรคุณเลย แล้วผมจะกล้าปล่อยคุณได้ลงคอยังไง"
     
     ฉันเลิกคิ้วด้วยความสงสัย "เซอร์ไพรส์? อะไร...หรอคะ?"
     
     เชอร์ล็อกยื่นมือให้กับฉัน ฉันมองมือของเขาด้วยความสงสัยแล้วจับมือของเขา "ตามผมมา แล้วเซอร์ไพรส์ก็จะตามมาเอง เพียงแค่คุณปิดตาให้ผมสักพักเดียวก็แค่นั้นเอง..."
 




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5 ความคิดเห็น

  1. #2 Skye1907 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 มกราคม 2560 / 22:39
    ยัยเกรซต่างหากทีเป็นก้างขว้างคอ!! //หัวร้อน
    #2
    0