LET IT HIGH รักให้สุด

ตอนที่ 6 : รักให้สุด : Chapter 5 [50%] บ้าจริง ชุ้นมาอัปนะพี่ชาย!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 968
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 89 ครั้ง
    10 ธ.ค. 61

คำเตือน: นิยายเรื่องนี้เหมาะสำหรับผู้ที่มีอายุ 18 ปีขึ้นไป

(บางช่วงอาจมีความรุนแรงทางเพศและการใช้ภาษา

โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่านด้วยนะคะ)

Chapter : 5




เหมือนเดิม...

ทุกอย่างที่นี่แทบจะไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง

สภาพอากาศ การจราจร หรือแม้แต่ผู้คนส่วนใหญ่ ทุกอย่างยังเหมือนเดิม ความรู้สึกฉันก็เป็นอย่างนั้น แทบไม่มีอะไรแตกต่างไปจากเมื่อหนึ่งปีก่อน 

เวลาที่หลายคนมักจะว่าสั้นก็สั้น จะว่ายาวก็ยาวในความรู้สึก

มันสั้น ถ้าเราไม่ได้จดจ่อหรือให้ความสำคัญกับอะไรเกิดไป แต่กับความรู้สึกที่ผูกติดกับบางอย่างหรือคนบางคนเอาไว้ เวลาหนึ่งปีแม่งโคตรจะยาวเลยจริง ๆ 

ยาวนานพอจะทำให้ทุกวันผ่านไปอย่างเชื่องช้า น่าเบื่อ แล้วก็ทรมาน

ฉันนั่งเท้าศอกกับขอบหน้าตารถ วางคางไว้บนฝ่ามือพลางทิ้งสายตาไว้นอกหน้าต่างตั้งแต่ขึ้นรถจากสนามบิน เป็นการกลับมาที่ไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นหรือดีใจสักเท่าไหร่ 

แต่ถ้าถามว่าอยากกลับมามั้ย...

ตอบเลยว่าอยาก

“คุณหนูช่ออยากแวะที่ไหนก่อนมั้ยครับ?”

“อยากนอนโรงแรม” ฉันตอบโดยไม่ละสายตาจากวิวข้างทาง

“อันนั้นเกรงว่าจะไม่ได้ครับ คุณท่านกำชับว่าเย็นนี้คุณหนูต้องอยู่ทานข้าวกับท่านครับ” ฉันเหยียดยิ้มกับตัวเองเงียบ ๆ ยังคงได้ยินเสียงคุณเลขาพูดต่อ “คุณท่านอยากให้คุณหนูเจอครอบครัวคุณปรางค์ก่อนวันงานครับ”

ฉันอยากกลับบ้าน...

แต่ไม่ได้อยากกลับเพราะต้องมางานแต่งของพ่อตัวเองแบบนี้

ใช่... ที่กลับมาเพราะถูกสั่งให้มาร่วมงานแต่งของพ่อกับคนรักใหม่ที่ชื่อ ปรางค์’ 

ผู้หญิงที่อายุห่างกับพ่อเป็นรอบ ผู้หญิงที่กำลังจะเข้ามาแทนที่แม่ของฉันในทุกเรื่อง ผู้หญิงที่ฉันเกลียดตั้งแต่รู้ว่าเธอเป็นคนรักของพ่อ สำหรับพ่อเธอดีแค่ไหนฉันไม่รู้ แต่สำหรับฉัน มันไม่มีเหตุให้ฉันต้องชอบผู้หญิงคนนี้ ผู้หญิงที่ทำให้ครอบครัวของฉันแตกแยก

ฉันเกลียดมัน

เกลียด... แต่ทำอะไรไม่ได้ เพราะพ่อปกป้องมันยิ่งกว่าฉันที่เป็นลูกในไส้

หล่อนอายุมากกว่าฉันแค่สามปี เพิ่งจบปริญญาตรีปีนี้ พ่อไปคุยกับครอบครัวยัยนั่นปีก่อน ปีนี้เรียนจบปุ๊บก็แต่งปั๊บ คิดแล้วก็ได้แต่สะท้อนอยู่ในอก พ่อดูรักผู้หญิงคราวลูกคนนี้ซะเหลือเกิน ก็ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงหลงผู้หญิงหิวเงินคนนั้นขนาดนี้ 

แม้ว่าฉันจะยืนกราน ต่อต้าน และคัดค้านทุกอย่าง เชื่อเถอะว่าไม่ได้ผล 

มันไม่เคยได้ผล

นอกจากพ่อจะไม่เลิกกับมัน พ่อยังเกลียดฉันมากกว่าเดิม

บอกแล้ว... ไม่มีฉัน พ่อคงมีความสุขมากกว่านี้

พ่อไม่เคยโทรหาฉันเลยตั้งแต่ส่งฉันไปเมกา ส่วนมากก็มีแต่เลขาคนเก่งที่ติดต่อมาไม่ขาด ไม่ได้เป็นห่วงอะไรหรอก เขาแค่ต้องการเช็คพฤติกรรมฉันเท่านั้นแหละ ฉันก็ไม่เคยคิดจะโทรหาพ่อเหมือนกัน 

เขาก็ดูมีความสุขดี ตั้งแต่ฉันไม่อยู่ก็ถึงขั้นพายัยนั่นมาค้างที่บ้านบ่อย ๆ และหลังจากแต่งงานมันก็คงเข้ามานอนทับที่แม่ฉัน

หึ แล้วคิดว่าฉันจะอยู่กินข้าวเหมือนครอบครัวสุขสันต์งั้นเหรอ?

ไม่เอาน่า อย่าประเมินฉันต่ำขนาดนั้น

บอกแล้วไงว่าเกลียด และความเกลียดของฉันคือไม่ต้องการแม้แต่จะใช้อากาศหายใจร่วมกัน เพราะงั้นการอยู่กินข้าวเย็นตามความต้องการของพ่อไม่ใช่สิ่งที่ฉันคิดจะทำ 

ในเมื่อคุณเลขาผู้ภักดีขับรถมาส่ง ฉันก็เดินเข้าบ้านอย่างไม่ต่อต้าน เสร็จธุระเขาก็ขับรถออกไป เวลานี้พ่อยังอยู่ที่บริษัท อีกหลายชั่วโมงกว่าเขาจะกลับ

หลังจากอาบน้ำแต่งตัวใหม่ ฉันก็เรียกแกร็บแท็กซี่มารับที่บ้านเพื่อจะออกไปข้างนอก

มีอยู่สองสามที่ที่ฉันอยากไป... ที่แรกคือสะพานแถวแม่น้ำเจ้าพระยา 

ฉันชอบมาที่นี่เวลาที่นึกถึงแม่หรือมีเรื่องไม่สบายใจ หรือไม่ก็เวลามีอะไรอยากพูดให้แม่ฟัง อังคารของแม่ทั้งหมดถูกลอยที่แม่น้ำเจ้าพระยานี่แหละ

“แม่...” ฉันยิ้มขื่น เส้นเสียงแหบแห้งความที่ติด “... หนูคิดถึงแม่”

ฉันเท้าแขนไปบนขอบสะพานสูง ก่อนจะทิ้งศีรษะซบแขนตัวเองเหมือนคนไม่มีกระดูกสันหลัง ทอดสายตามองวิวแม่น้ำเจ้าพระยาโดยไม่ได้โฟกัสที่จุดในเป็นพิเศษ 

อากาศที่เคยร้อนอบอ้าวกลับอุ่นขึ้นบอกไม่ถูก

“แม่ เขาจะแต่งงานกับผู้หญิงคนนั้นแล้วนะ เขาจะเอาผู้หญิงคนนั้นมาแทนที่แม่” ขอบตาและปลายจมูกร้อนผ่าวอย่างห้ามไม่ได้ ลมที่พัดปะทะร่างทำให้ฉันหลับตาลง “หนูไม่ชอบเลย หนูไม่ชอบ”

ไม่ชอบที่พ่อรักคนอื่นมากกว่าแม่ ไม่ชอบที่พ่อให้คนอื่นสำคัญมากกว่าแม่ 

ไม่ชอบเลยจริง ๆ

“ไม่มีใครต้องการหนูเลย” รับรู้ได้ถึงความชื้นแถวหางตา “แม่ หนูเหนื่อย...”

ทำไมชีวิตที่แม่ให้มามันถึงเหนื่อยขนาดนี้กันนะ ทำไมถึงไม่มีความสุขเลย ทำไมไม่มีใครต้องการ ทำไมต้องเป็นคนที่ถูกลดความสำคัญอยู่ตลอด 

ไม่ว่าจะกับพ่อหรือคนที่ชอบ... เป็นความรู้สึกที่เหนื่อยทุกครั้งเมื่อนึกถึง

บางทีก็อยากมีความสุขมากกว่านี้ อยากยิ้มให้ได้มากกว่านี้

อยากให้มีคนรัก... มากกว่านี้

“ไม่มีแม่ หนูก็ไม่มีใครรักอีกแล้วนะ คิดถึงแม่จัง”

หลังจากใช้เวลาอยู่ที่นั่นจนท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้ม ฉันก็นั่งแท็กซี่มาที่ที่สอง อันที่จริงก็แค่มาหาข้าวเย็นกินระหว่างปล่อยให้โทรศัพท์สั่นอยู่ในกระเป๋ากางเกงไปเรื่อย ๆ 

ร้านอาหารตามสั่งเล็ก ๆ ที่อยู่ในตลาดแถวชุมชนแห่งหนึ่งเป็นจุดหมายของฉัน ใช้เวลาเดินทางเป็นชั่วโมงเหมือนกัน กว่าจะมาถึงร้านฟ้าก็มืดสนิทแล้ว

“รับอะไรดีจ๊ะ” น้ำเสียงใจดีของแม่ค้าที่กำลังทำอาหารมือเป็นระวิงอยู่หน้าเตาเอ่ยขึ้น ก่อนเจ้าของเสียงจะเงยหน้าขึ้นมากระทะมามองหน้าลูกค้าอย่างฉัน 

พลันทำหน้าแปลกใจ

“อ้าว หนูช่อ! มาได้ยังไงลูก”

“สวัสดีค่ะป้าคะน้า” ฉันยกมือไหว้เจ้าของรอยยิ้มอบอุ่นและใจดี “มื้อนี้ช่อขอฝากท้องหน่อยนะคะ”

“ได้จ้า หาที่นั่งเลยนะลูก แต่คิวยาวนิดนึงนะ ช่วงหลังคนเลิกงานพอดี”

“ค่ะ งั้นช่อเอาข้าวผัดกุ้งแล้วกันนะคะป้าคะน้า”

“จ้ะ นั่งก่อน ๆ น้ำก็ตักเอาเลยนะลูก”

ฉันเดินไปนั่งที่โต๊ะด้านในสุดของร้านที่ไม่ค่อยมีคนอย่างนั่งเท่าไหร่ เพราะติดกับที่เก็บของและก็ที่ล้างจาน พื้นที่ก็แคบด้วย แต่นั่งคนเดียวก็สบายดี หันหน้าออกไปทางหน้าร้านทุกอย่างก็อยู่ในสายตาทั้งหมด

ฉันนั่งมองแผ่นหลังของผู้หญิงใจดีที่กำลังทำอาหารตามออเดอร์ของลูกค้าที่นั่งกันอยู่เต็มร้านไปเรื่อย ๆ

นานเกือบสิบนาที ป้าคะน้าก็ยังง่วนอยู่กับการทำอาหารตามสั่งของลูกค้าหลายคิว หลายคนรอนานก็เริ่มมีสีหน้าหงุดหงิดเล็กน้อย 

เข้าใจได้ว่าเวลาหิวแล้วได้ช้ารู้สึกยังไง แต่ก็ต้องเข้าใจด้วยว่าทั้งร้านป้าคะน้าทำอยู่คนเดียว ทั้งทำอาหารตามสั่งที่คนหนึ่งก็สั่งตั้งหลายอย่าง ไหนจะเสิร์ฟ ไหนจะเก็บจาน เช็ดโต๊ะ

เป็นฉันเองที่ทนไม่ไหว ลุกขึ้นเดินไปหาป้าทันที

“ป้าคะน้า เดี๋ยวช่อช่วยนะคะ”

“ไม่ต้องลูก ๆ หนูเป็นลูกค้าจะมาช่วยป้าได้ยังไง ไปนั่งรอเถอะ เดี๋ยวอีกคิวเดียวก็ถึงคิวหนูแล้ว”

“ไม่เป็นไรค่ะป้า ช่อทำได้ เดี๋ยวช่อช่วย คนเยอะด้วย เดี๋ยวช่อเสิร์ฟเอง ข้าวช่อป้าก็ยังไม่ต้องทำนะคะ ไว้คนซาแล้วค่อยทำ” ป้าคะน้ามีสีหน้าลำบากใจ แต่ฉันก็ยังยืนยันคำเดิม “สองจานนี้โต๊ะไหนคะ?”

“ตะ โต๊ะสองลูก วานหน่อยนะ”

“โอเคค่ะ ป้าทำข้าวต่อเถอะ เดี๋ยวช่อทำอย่างอื่นให้เอง”

ฉันยิ้มเป็นเชิงบอกว่าไม่เป็นไรให้ป้าคะน้า ก่อนจะเดินถือจานข้าวไปเสิร์ฟที่โต๊ะอย่างคล่องแคล่ว ตอนอยู่ที่อเมริกาฉันเคยทำพาร์ทไทม์เป็นพนักงานเสิร์ฟน่ะ 

เพราะงั้นแค่นนี้สบายมาก 

หลังจากนั้นฉันก็ช่วยป้าคะน้าเสิร์ฟอาหาร รับลูกค้า จดออเดอร์ เก็บจาน เช็ดโต๊ะ ลูกค้าร้านข้าวป้าคะน้าเยอะจริง ๆ นั่นแหละ ไม่รู้ว่าเยอะจนล้นมือแบบนี้ทุกวันมั้ย ถ้าเป็นอย่างนั้นคงลำบากน่าดูที่ต้องทำคนเดียว ลูกชายของป้าก็ไปอยู่หอตั้งแต่ขึ้นมหาลัย

อืม ฉันยังไม่ได้บอกใช่มั้ย...

ป้าคะน้า เป็นแม่ของไอ้โค้กน่ะ

ฉันเคยมากินบ่อย ๆ ตั้งแต่ป้าเซ็งร้านมาเปิดร้านอาหารตามสั่ง ตอนเช้าป้าคะน้าขายหมูปิ้ง ไอ้โค้กชอบเอาไปขายที่โรงแรมตอนเช้า ฉันก็ซื้อกับมันประจำแหละถึงมันจะทำหน้าเหมือนไม่อยากขายให้ฉันเท่าไหร่ แต่ฉันไม่ได้ซื้อเพราะเห็นใจหรือสงสาร 

ฉันซื้อเพราะหมูปิ้งของป้าคะน้าอร่อย แล้วอาหารที่ป้าคะน้าทำก็อร่อยทุกอย่าง

ถ้าฉันนึกถึงแม่ตัวเอง แม่ไอ้โค้กก็เป็นอีกคนที่ฉันนึกถึงเหมือนกัน

คิดถึงอาหารฝีมือป้าคะน้า คิดถึงรอยยิ้มอบอุ่นของป้า คิดถึงความใจดีของป้าด้วย

ก็แค่คิดถึง...

“เหนื่อยมั้ยลูก ช่วยป้าไม่ได้หยุดเลย”

“นิดหน่อยค่ะ สบายมาก”

“ป้าเกรงใจจะแย่” ป้าคะน้ายิ้มอย่างเกรงใจ ยกจานข้าวผัดกุ้งที่ดูจะได้เยอะกว่าปกติ แถมด้วยกับข้าวอีกสองสามอย่างหลังจากไม่มีลูกค้าแล้ว “กินเยอะ ๆ นะลูก ป้าไม่คิดตังค์ ถือว่าตอบแทนที่ช่วยป้านะ”

“ขอบคุณค่ะ” ฉันยิ้ม พร้อมกับจิ้มช้อนส้อมมาไว้ในมือแล้วตักข้าวผัดเข้าปากอย่างไม่อ้อยอิ่ง “ช่อแค่อยากช่วยจริง ๆ นี่ตอนอยู่เมืองนอกช่อก็ทำพาร์ทไทม์เป็นพนักงานเสิร์ฟด้วยนะป้าคะน้า ที่โน้นเหนื่อยกว่าที่นี่เยอะเลย”

มันก็เหนื่อยในหลาย ๆ ความหมายน่ะนะ

“ไปเรียนต่อที่อเมริกาใช่มั้ย เจ้าโค้กบอกป้าเหมือนกัน”

ตึก...

บ้าเอ้ย แค่ได้ยินชื่อมันหัวใจก็กระตุกวูบไปหมด

“โค้กมัน... พูดถึงช่อด้วยเหรอคะ?” ฉันถาม ใจจดจ่ออยู่กับคำตอบของคนมีอายุตรงหน้าไม่น้อย สองมือที่ถือช้อนส้อมเผลอกำแน่น 

ก้อนเนื้อในอกมันบีบรัดและเต้นผิดจังหวะแปลก ๆ 

ไม่อยากคาดหวัง แต่ก็รู้ดีว่ากำลังหวัง

“ตอนแรกป้าก็ไม่รู้ พอถามถึงหนูช่อ เจ้าโค้กก็บอกน่ะ” แล้วก็ผิดหวังเหมือนกัน

นั่นสินะ มันจะพูดถึงฉันทำไมถ้าป้าคะน้าไม่ถาม

“งั้นเหรอคะ” ฉันแค่นยิ้ม ตักน้ำต้มยำซดเพื่อดับความแห้งในลำคอ “ฝีมือป้ายังอร่อยเหมือนเดิมเลย”

“อร่อยก็กินเยอะ ๆ ลูก ตัวนิดเดียวเอง ถ้าไม่อิ่มเดี๋ยวป้าทำเพิ่มให้”

“แค่นี้ก็พอแล้วค่ะ กับข้าวเยอะเลย ป้าคะน้าตักข้าวมาทานด้วยกันเถอะค่ะ ช่อทานไม่หมดแน่” ป้าคะน้ายิ้มรับ ก่อนจะลุกไปตักข้าวสวย

เป็นเวลาเดียวกับที่หัวใจของฉันเริ่มทำงานหนักหน่วงอีกครั้ง

“แม่ โค้กมาแล้ววว”

กึก!

“...” ฉันกำช้อนส้อมในมือแน่นจนรู้สึกเจ็บ แผ่นหลังเหยียดตรงขึ้นโดยไม่รู้ตัว 

ด้วยนั่งหันหลังให้หน้าร้านก็เลยมองไม่เห็นว่าคนมาใหม่เป็นยังไง เปลี่ยนไปจากเมื่อหนึ่งปีก่อนมากมั้ย ฉันได้แต่นั่งตัวเกร็งอยู่อย่างนั้น

หูก็ฟังบทสนทนาของสองแม่ลูกไปด้วย

“อ้าว ไหนบอกว่าแม่ว่าอาทิตย์นี้ไม่กลับไงโค้ก”

“เปลี่ยนแผนอะ ร้านที่โค้กทำงานเขาปิดเสาร์-อาทิตย์นี้ โค้กก็เลยกลับบ้าน” เสียงทุ้มที่ฉันจำได้ขึ้นใจยังคงดังไม่หยุด น้ำเสียงของไอ้โค้กน่าฟังเสมอเวลาพูดกับคนเป็นแม่ “วันนี้ขายหมดไวจัง แล้วมีไรเหลือให้โค้กกินบ้าง หิ๊วหิว”

“อยากกินอะไรเดี๋ยวแม่ทำให้ หรือจะไปกินกับหนูช่อล่ะ แม่ทำกับข้าวหลายอย่างเลย”

จากที่นั่งตัวเกร็งอยู่แล้ว ตอนนี้รู้สึกเหมือนตะคริวกำลังจะกินเลย ให้ตาย

เป็นไรวะช่อ ก็แค่ไอ้โค้ก...

“แม่ว่ากินกับใครนะ?”

“หนูช่อไง นั่งอยู่นั่นน่ะ”

“ไอ้ช่อ?”


 

[ 50% ]
สวัสดีจ้ะ นิยายรายปีมาโน๊ะ ๆ หนูช่อก็กลับมาไทยชั่วคราวก่อนโน๊ะะะะะะะ
หนึ่งปีผ่านไปไวจะตาย กร๊ากกกกกกกกก


 

เราแจ้งอัปนิยายที่เฟซบุ๊กแฟนเพจ indy_swag และทวิต @noknsn ตลอดนะคะ

ทวีตติดแท็ก #โค้กช่อแก้ว


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 89 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

222 ความคิดเห็น

  1. #213 CherrBiie (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2561 / 23:44
    คิดถึง ทั้งนุ้งโค้ก,นุ้งช่อ,และไรท์รายปี คืดถึงทุกคนนนน
    #213
    0
  2. #211 TonYah (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2561 / 12:01
    โอ้ววววว
    #211
    0
  3. #210 b.a.b.ytae (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2561 / 22:03
    เฮ้ยยนึกว่าตาฝาดด ป้าดดดดดดดด
    #210
    0
  4. #208 . t n a s i u l (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2561 / 11:26
    ไรท์โว้ยยยยยยยยยยยยยยย55555 พี่จะมาปีละครั้งไม่ได้นะพี่55555 พี่! 5555555555
    #208
    0
  5. #207 Mini-fish (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2561 / 09:35
    1ปีจริงๆด้วย555
    #207
    0
  6. วันที่ 10 ธันวาคม 2561 / 09:15

    เขากลับมาเจอกันแย้ววว

    #206
    0
  7. #205 Barbara13 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2561 / 08:55
    U r welcome
    #205
    0
  8. #204 followers (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2561 / 07:48
    แงงงงงง

    คิดถึงง่ะ อย่าหายไปนานได้มั้ยนี่คือนิยายเรื่องโปรดของรีดเลยไรท์รู้มั้ย รีดทรมานพอๆกับช่อเลยรู้ป่าว
    #204
    0
  9. #201 Fffff (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2561 / 00:03

    Waitinggg

    #201
    0
  10. #200 Ppp (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 กันยายน 2561 / 03:55

    รอน้าา ,___,

    #200
    0
  11. #199 arayaaii (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 กันยายน 2561 / 13:06

    รออออ อยากอ่านแล้วอ่าาา
    #199
    0
  12. วันที่ 3 กันยายน 2561 / 07:44

    รออออออออออออ

    #198
    0
  13. วันที่ 3 กันยายน 2561 / 07:44

    รออออออออออออ

    #197
    0
  14. วันที่ 3 กันยายน 2561 / 07:44

    รออออออออออออ

    #196
    0
  15. #193 followers (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2561 / 09:37
    มาแล้วๆๆ
    #193
    0
  16. #192 honey_jackjin (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2561 / 09:08
    เจิมมมมมม
    #192
    0
  17. #191 FINNE00 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2561 / 03:35
    เจิมมมมมมมมมม
    #191
    0
  18. #190 Bbaicha64 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2561 / 22:14
    เจิมมมมม
    #190
    0
  19. #189 Bbaicha64 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2561 / 22:14
    เจิมมมม
    #189
    0
  20. #188 Bbaicha64 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2561 / 22:13
    เจิมมมมม
    #188
    0
  21. #187 หว๋าย.... (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2561 / 19:37

    เจิม..วน วนกันไป...

    #187
    0
  22. #186 Mini-fish (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2561 / 18:58
    อยากอ่านต่อง่ะ
    #186
    0
  23. #185 b.a.b.ytae (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2561 / 18:40
    แค่รูปก็แซ่บแล้วววววว
    #185
    0
  24. #184 หว๋าย.... (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2561 / 18:39

    เจิมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม

    #184
    0
  25. วันที่ 30 สิงหาคม 2561 / 18:29

    รอคร่าาาาา

    #183
    0