LET IT HIGH รักให้สุด

ตอนที่ 4 : รักให้สุด : Chapter 3 [150%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,354
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 56 ครั้ง
    7 เม.ย. 62

คำเตือน: นิยายเรื่องนี้เหมาะสำหรับผู้ที่มีอายุ 18 ปีขึ้นไป

(บางช่วงอาจมีความรุนแรงทางเพศและการใช้ภาษา

โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่านด้วยนะคะ)

เราแจ้งอัปนิยายที่เฟซบุ๊กแฟนเพจ indy_swag

และทวิต @noknsn ตลอดนะคะ

ทวีตติดแท็ก #โค้กช่อแก้ว

Song: จุดเริ่มต้นของจุดจบ - Da Endorphine

 


Chapter : 3



“อย่าปากดีให้มาก”

“...” 

ฉันกำหมัดแน่นเพื่อเรียกขวัญกำลังใจ พลางเชิดหน้าขึ้นสบกับดวงตาวาวโรจน์ของด้านบน ทำเหมือนไม่เกรงกลัวความเกรี้ยวกราดที่อีกฝ่ายแสดงออก 

แม้ใจฉันจะหล่นไปอยู่ตาตุ่มตั้งแต่มันปล่อยหมัดแล้วก็ตาม

“ปากแตกขึ้นมาก็อย่าร้อง” ไอ้โค้กกระซิบบอกเสียงเหี้ยม 

ดวงตาคู่คมยังเต็มไปด้วยความหงุดหงิด หากทว่า นอกจากความเดือดดาลเหล่านั้น มันก็ยังมีอีกความรู้สึกที่เด่นชัดในแววตาคู่นี้ไม่แพ้กัน

ความเจ็บปวด...

เป็นความรู้สึกที่เห็นแล้วฉันก็ดันเข้าใจได้ดี ไอ้โค้กกำลังเจ็บเพราะรัก... 

รักคนที่เขาไม่ได้รักตัวเอง

“ฉันแค่พูดความจริง”

“...” แม้ความจริงนั่นจะย้อนกลับมาตีแสกหน้า เสียดแทงก้อนเนื้อโง่ ๆ ในอกข้างซ้ายของฉันไม่ต่างกัน แต่ไม่ว่ายังไง มันก็คือว่าเป็นจริง 

เพราะสิ่งที่สะท้อนอยู่ในแววตาคู่นี้ก็ไม่ได้ต่างจากสิ่งที่ตกตะกอนอยู่ในใจฉัน

ไม่ต่างกันเลย...

รู้มั้ย เราเหมือนกันจะตาย ฉันกับไอ้โค้กน่ะ

เพราะงั้นถึงได้เข้าใจ รู้ดีทีเดียวว่าความผิดหวังเสียใจพวกนี้มันมีฤทธิ์รุนแรงแค่ไหนกับหัวใจ ยิ่งปล่อยให้ตัวเองจมอยู่กับความรู้สึกเหล่านั้นนานเท่าไหร่ มันก็จะยิ่งกัดกินตัวเองมากขึ้นและเจ็บปวดยิ่งขึ้นเท่านั้น

บอกเลย ฉันอยู่เฉยไม่ได้หรอกนะ 

จะปล่อยให้ไอ้โค้กทำตัวงี่เง่า เอาแต่ดื่มเหล้าเมาเป็นหมาอยู่ที่นี่จนไม่ยอมไปเรียนไม่ได้ ไม่ว่าจะมองยังไงก็มีแต่ผลเสียกับผลเสียทั้งนั้น ดื่มเหล้ามันไม่ช่วยอะไร ไม่เคยช่วยให้ดีขึ้น 

เมาไปก็ลืมความเจ็บได้แค่ชั่วคราว สุดท้ายการเรียนก็มาเสียเพราะเหล้าอีก

ไม่ใช่เรื่องเลยว่ามั้ย...

แล้วที่มันหนีมาอยู่ห้องไอ้เก๋าแบบนี้ คงเพราะไม่อยากให้แม่มันรู้และเห็นสภาพทุเรศของลูกชายตัวเอง

ไอ้โค้กน่ะรักแม่ของมันจะตาย มันไม่อยากให้แม่เสียใจและผิดหวังในตัวมัน เรื่องนี้เพื่อนทุกคนในห้องรู้ดี โดยเฉพาะเรื่องเรียน ไอ้โค้กไม่ค่อยเกเรเรื่องเรียนก็เพราะอยากทำเพื่อแม่ที่หาเงินอย่างหนักเพื่อส่งมันมาเรียนนี่ไง 

แต่ถ้าขืนไอ้โค้กยังทำตัวเหลวไหลขาดเรียนไปนานกว่านี้ ทางโรงเรียนคงจะต้องแจ้งให้ผู้ปกครองทราบ ถ้าแม่มันรู้เรื่องนั้นคงเสียใจ และถ้าไอ้โค้กรู้ว่าแม่ตัวเองผิดหวังกับการกระทำไร้สติของมัน ตัวไอ้โค้กเองก็จะต้องรู้สึกแย่ลงไปอีก

เห็นหรือเปล่า ไม่มีอะไรดีสักอย่าง...

และยิ่งเห็นมันเสียใจมากเท่าไหร่ ฉันก็ยิ่งทนไม่ได้มากเท่านั้น

งงมั้ย มีใครงงกับสิ่งที่ฉันคิดและรู้สึกอยู่หรือเปล่า?

ไม่หรอก ดูออกง่ายจะตายไป เดาได้ใช่มั้ยล่ะ ฉันน่ะ...

สวบ...

ฉันได้สติ เมื่อเงาดำที่พาดทับเหนือร่างกำลังจะหายไป “โค้ก...”

“...” เจ้าของชื่อไม่แม้แต่จะปริปาก

มันทิ้งสายตาชนิดหนึ่งไว้ หมัดที่ทิ้งบนเตียงข้างศีรษะฉันคลายออก เหลือเพียงปลายนิ้วเรียวยาวที่แตะกับผ้าปูเตียง อีกไม่กี่มิลฯ ก็จะมีช่องว่างเกิดขึ้นระหว่างปลายนิ้วกับเนื้อผ้า เพราะคนตัวโตกำลังจะผละออกไป 

แววตาและสีหน้า ไม่ได้บ่งบอกเลยว่ามันเข้าใจในสิ่งที่ฉันพูด 

ไม่มีอะไรดีขึ้น ฉันรู้ ไอ้โค้กไม่ได้ให้ค่าคำพูดของฉันด้วยซ้ำ

มันไม่สน...

และฉันโคตรโมโห

หมับ!

“จะเอางี้เหรอ แกจะเป็นแบบนี้ใช่มั้ยโค้ก!

ช่องว่างเหล่านั้นถูกทำลายในวินาทีเดียวกับเสียงตะคอก เงาดำกลับมาพาดทับทั้งร่างของฉันอีกครั้ง จากปลายนิ้วแตะสัมผัส กลายเป็นทั้งฝ่ามือของมันกำลังยันเตียงเพื่อตั้งหลัก 

ทุกอย่างเป็นฝีมือฉันเอง 

ฉันกระชากคอเสื้ออีกฝ่ายอย่างแรงในจังหวะที่มันกำลังจะผละตัวออก ทำให้ไอ้โค้กเสียหลักกลับมาคร่อมอยู่เหนือร่างฉันอีกครั้ง

คราวนี้ มีหลายส่วนของร่างกายเราที่เสียดสีกัน

“...” ไร้เสียงตอบรับ มีเพียงลมหายใจฉุนกึกที่เป่ารดหน้าฉันตามแรงอารมณ์

คนด้านบนเกร็งแขนยันตัวเองเพื่อเว้นระยะห่างระหว่างเรา ใช้สายตาดุดันระคนรำคาญจ้องเขม็ง แต่ฉันกลับกระชากคอเสื้ออีกฝ่ายแรงขึ้น รั้งให้มันโน้มตัวลงมาใกล้อย่างไม่ยอมแพ้ 

คนเมาไม่ได้มีแรงทรงตัวขนาดนั้น

สุดท้าย ใบหน้าของเราก็อยู่ห่างกันไม่ถึงสามเซนฯ แผ่นอกของเราบดเบียดกันจนรับรู้ได้ถึงแรงกระเพื่อมจากการหายใจ

ฉันสูดลมหายกลิ่นแอลกอฮอล์จากลมหายใจอีกคนลึกเต็มปอด

ก่อนจะปล่อยมันออกมาเป็นเสียงตะโกนอย่างเหลืออด

คนเขาไม่รัก ให้ตายต่อหน้า ยังไงเขาก็ไม่รักเมื่อไหร่เลิกจะทำตัวโง่ ๆ สักที!!

การเปล่งถ้อยคำที่เต็มไปด้วยอารมณ์ความรู้สึกพวกนั้น ทำให้ฉันต้องหอบหายใจอย่างหนัก พลังงานมากมายถูกใช้ ทั้งที่ร่างกายไม่ได้ขยับเขยื้อน แต่ทุกอย่างมันขับเคลื่อนจากข้างใน ก้อนเนื้อใจอกเต้นหน่วงหนืดด้วยความรู้สึกชนิดหนึ่ง 

ฉันจ้องลึกเข้าไปในแววตาของคนเบื้องบน ไอ้โค้กเองก็จ้องตอบไม่มีหลบสายตาไปไหน

เราเห็นอะไรหลายอย่างที่สะท้อนในดวงตาของกันและกัน

หลายอย่างที่อาจจะมีแค่เราที่เข้าใจดีกว่าใคร

“หึ...” หลังจากเงียบมานาน จ้องตากันราวกับวัดใจ ไอ้โค้กก็เหยียดยิ้มพลางหัวเราะต่ำในลำคอ สายตาที่มันมองกลับมา 

จะว่าไงดีล่ะ ตอนนี้น่ะ มันเต็มไปด้วยความดูถูกดูแคลนแบบไม่ปิดบัง 

“ก็ยังปากดีเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน”

“...” นึกถึงสิ่งที่ตัวเองพูด ฉันก็เผลอเม้มริมฝีปากเป็นเส้นตรง

“ตลกดีว่ะ” ไอ้โค้กยิ้มเยาะร้ายกาจ “...อย่างกับกำลังด่าตัวเองให้ฟัง”

“...” ส่วนฉันก็หน้าชาจนเหมือนไร้ความรู้สึกไปแล้ว

นั่นสินะ ไม่รู้เหมือนกัน ประโยคนั้น...

ฉันบอกเขา หรือกำลังบอกตัวเองอยู่กันแน่

น่าสมเพชชะมัดเลยว่ามั้ย ทั้งที่ตะโกนใส่หน้ามัน แต่ถ้อยคำพวกนั้นก็เหมือนจะถูกเหวี่ยงกลับมากระแทกหน้าตัวเองเข้าอย่างจัง เจ็บจนชาในเวลาไล่เลี่ยกัน 

คำพูดที่ไม่ต่างไปจากบูมเมอแรง...

ยิ่งขว้างแรงเท่าไหร่ มันยิ่งกลับมาเร็วเท่านั้น

รู้มั้ย การที่เรา รู้สึกบางอย่างกับใครสักคนเพียงแค่ฝ่ายเดียว แม่งโคตรแย่ 

เฮงซวยชะมัด! ได้แต่มองเขารักคนอื่น มองเขาเจ็บปวดเพราะคนอื่น จะเป็นจะตายก็เพราะคนอื่น โดยที่เราไม่สามารถทำอะไรได้เลย ทำไม่ได้สักอย่าง 

แม้อยากจะฉุดรั้งอีกฝ่ายขึ้นจากความเจ็บปวดมากแค่ไหนก็ทำไม่ได้

แบบนี้... อย่างที่ฉันกำลังเป็นอยู่นี่ไง

นั่นมันแย่จริง ๆ 

ขนาดยืนอยู่ข้าง ๆ เขาก็ยังไม่มองมาด้วยซ้ำ ทำเหมือนความรักที่ฉันมีให้มันไร้ค่า อ่าใช่... คงไม่ต้องให้บอกหรอกใช่มั้ย ว่าความรู้สึกของฉันที่มีให้ผู้ชายคนนี้เป็นแบบไหน มันเป็นความรู้สึกที่ฉันมีติดตัวมาเกือบสามปี เป็นความรู้สึกที่ยังไม่เคยทำให้ฉันรู้สึกดีสักครั้ง 

แต่ก็ยังเป็นความรู้สึกเดียวเหมือนกันที่ยังไม่เลือนหายไปจากใจ

แม่งโคตรจะงี่เง่า โลกใบนี้ไม่เคยยุติธรรมหรอก

ความรักห่วยแตกนี่ก็เหมือนกัน...

ไม่ใช่ทุกคนจะสมหวังกับการรักใครสักคน ไม่ใช่ว่ารักมันจะตอบแทนเราด้วยความสุขเสมอไป ไม่ก็... เราเลือกรักผิดมาตั้งแต่แรก เพราะการรักคนที่เขารักคนอื่นหมดใจ เราไม่มีทางได้อะไรกลับมา นอกจากความเจ็บปวด

หรือจริง ๆ อาจจะไม่ใช่โลกก็ได้ที่ไม่ยุติธรรม 

แต่เป็นตัวเราเองต่างหากที่มีมุมมองกับโลกอย่างนั้น

ทั้งที่สุดท้าย เราก็เป็นคนเลือกทุกอย่างให้ตัวเอง

เราเลือกความรักแบบนี้... ทั้งที่เห็นว่าหลังเส้นชัยนั้นไม่มีรางวัลที่หอมหวาน มีแต่หุบเหวลึกที่เต็มไปด้วยขวากหนามรออยู่ แต่เราก็ยังเลือกที่จะวิ่งเข้าหามันด้วยความกระหายในชัยชนะ อยากพาตัวเองวิ่งผ่านเส้นชัยที่กางรออยู่เบื้องหน้าอย่างลุ่มหลง 

ทั้งที่จะหันหลังกลับ พาตัวเองออกห่างจากสิ่งที่จะทำให้เจ็บปวดได้ 

แต่ก็ไม่ทำ...

เรายังคงวิ่งเข้าหาหุบเหวนั้น และระหว่างทาง หัวใจก็ยังถูกเหยียบขยี้อยู่เรื่อย ๆ

“ถามจริง แกไม่รู้สึกว่ามันน่าสมเพชเหรอวะช่อ”

“...”

“ทั้งที่แกก็ไม่ได้ดีไปกว่า แต่เสือกพูดดีอยู่ได้” 

ลมหายใจรุนแรงถูกพรูกระทบหน้า ฉันหลับตาลงวินาทีหนึ่ง สมองรู้สึกหนักอึ้ง อาจเพราะสูดกลิ่นแอลกอฮอล์จากไอ้โค้กนานเกินไป 

หรือไม่... อาจเพราะถูกคำพูดที่เหมือนค้อนปอนด์นั่นทุบลงที่ก้านสมองซ้ำแล้วซ้ำเล่า 

“จะสั่งสอนคนอื่น ดูใจตัวเองก่อนมั้ย เจ็บจนใกล้ตายแล้วหรือยังล่ะ?”

ระหว่างที่เรากระซิบพูดกันในระยะแลกลมหายใจ แรงยื้อของเราก็ไม่ได้หายไปไหน ไอ้โค้กพยายามผละออก แต่ฉันก็รั้งคอเสื้อมันไว้ 

เป็นการต่อสู้เงียบ ๆ ท่ามกลางการเชือดเฉือนของวาจาและสายตาเราทั้งคู่

“ต้องร้ายขนาดนี้เลย...” ฉันพึมพำถาม มือที่กำคอเสื้อไว้สั่นไปหมด ร่างกายก็เช่นกัน มีหลากหลายความรู้สึกตีรวนเข้าในใจ ก่อนจะตะคอกเสียงดัง “จำเป็นต้องร้ายกับใจฉันขนาดนี้มั้ยวะโค้ก!

ในอกมันหน่วงหนัก เจ็บหนึบจนอยากจะระบายความรู้สึกทั้งหมดนั่นออกมา

“รู้มั้ย ฉันแม่งร้ายได้มากกว่านี้ ถ้ามันจะทำให้แกเลิกวุ่นวายกับชีวิตฉันสักที!!

จบน้ำคำร้ายกาจในวินาทีนั้น

พึ่บ...

ความอดทนในการยื้อกันไปมาของไอ้โค้กก็หมดลง มันใช้มือข้างหนึ่งเอื้อมไปจับเสื้อด้านหลัง ก่อนจะดึงจนหลุดออกทางศีรษะอย่างง่ายดาย หัวใจฉันแกว่งไหวไปหนึ่งจังหวะที่เห็นว่าเหลือแค่เสื้อเปล่า ๆ ในมือ 

ไอ้โค้กเลือกทิ้งเสื้ออย่างไม่ต้องเสียเวลาคิด 

ราวกับว่า... ถ้าเสื้อโง่ ๆ ที่สวมอยู่จะทำให้มันไม่สามารถออกห่างจากฉันได้ มันก็พร้อมจะทิ้งเสื้อเพื่อหนีให้ห่างจากฉันอย่างไม่แคร์ ผละออกทั้งที่เปลือยท่อนบนโดยไม่คิดหันกลับมามองกันสักวินาที

แต่รู้อะไรมั้ย มันไม่ง่ายหรอก ไม่ง่ายขนาดนั้นแน่ ๆ

จะหนีงั้นเหรอ... ใครจะยอม!

ตุบ!

ไวเท่าความคิด

ฉันเหวี่ยงเสื้อในมือทิ้งมุมหนึ่งของห้อง แล้วกระชากร่างสูงที่กำลังตั้งหลักจะลุกออกไป ไอ้โค้กเสียหลัก ล้มลงมานอนหงายราบกับเตียงแทนตำแหน่งที่ฉันเคยนอน ก่อนจะเป็นฉันเองที่ขึ้นมานั่งทับหน้าท้องแกร่งของมันไว้ ไม่เปิดโอกาสให้คนเมาไม่สร่างแต่พอมีสติได้ตั้งหลัก 

มันทำหน้ามึนกับการถูกเหวี่ยงไปมา นิ่วหน้าเพราะฉันนั่งทับหน้าท้องของมันซะเต็มแรง 

เชื่อเถอะว่าจุกได้ไม่ต่างจากตอนมันผลักฉันลงเตียงแน่

“เอาสิ” ฉันกระซิบพูดเสียงนิ่ง พลางหลุบตามองคนเสียท่าเบื้องล่างด้วยสายตาชนิดหนึ่ง จะว่ากำลังท้าทาย... ก็คงใช่ ถ้อยคำร้ายกาจของมันใช้ไล่ฉันไม่ได้หรอก 

ถ้ามันได้ผล มันคงได้ผลมาตั้งนานแล้ว 

“...ก็ลองดู”

“...” ไอ้โค้กตวัดสายตาขึ้นมองฉันตาขวาง สีหน้ามันหงุดหงิดเต็มที 

หากฉันกลับยกยิ้มประดับมุมปากตัวเอง ค่อย ๆ วางมือบนอกข้างซ้าย กดลงไปเพื่อให้ใกล้ชิดกับการเคลื่อนไว้ข้างในนั้นอีกนิด

“อยากรู้เหมือนกัน ว่าจะร้ายกับใจฉันได้สักแค่ไหน”

ตึกตัก ตึกตัก...

อัตราการเต้นสม่ำเสมอจนไม่สบอารมณ์ ทั้งที่หัวใจฉันมันเต้นช้าลงไปขนาดนี้แท้ ๆ

แต่ไม่นานหรอก ฉันจะทำให้ใจของมันเปลี่ยนจังหวะไปเอง

“โรคจิตเหรอ ชอบนักไงความเจ็บปวด”

“ไม่...”

“แล้วที่ทำอยู่นี่ แม่งอะไร?”

“เปล่าเลย ฉันไม่ได้ชอบความเจ็บปวดหรอกโค้ก” มืออีกข้างที่ว่าง เคลื่อนไปแตะสัมผัสข้างแก้มคนตัวโตเบาแผ่ว ใช้นิ้วโป้งเกลี่ยมุมปากที่ชอบพูดจาร้าย ๆ อย่างหลงใหล พลางพึมพำบอก “ฉันก็แค่ชอบแก... โค้ก”

“...”

“ชอบทุกอย่างที่เป็นแก” เลื่อนปลายนิ้วจากมุมปากไปตามริมฝีปากบางเฉียบของอีกฝ่ายช้า ๆ อย่างลืมตัว เผลอหลุดเข้าภวังค์ไปแวบหนึ่ง 

เมื่อนึกถึงความรู้สึกตัวเอง ฉันก็อดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้

ก่อนคนที่ชอบจะยึดเอารอยยิ้มนั้นของฉันไปอย่างรวดเร็ว

“แต่ฉันไม่ชอบ”

ฉันยืนอยู่ตรงนี้ ความรักที่แกอยากได้น่ะ ฉันก็มีให้เหมือนกัน

แต่ไอ้ความรักที่ฉันอยากจะได้... แม่งไม่ใช่แกไง โง่เหรอ?”

หึ! ยังตอบแทนความรักของฉันได้เจ็บแสบเหมือนเดิมเลยนะ

ไอ้โค้กยังร้ายกับใจฉันไม่เปลี่ยน ทั้งคำพูดทั้งสีหน้าและแววตา เย็นชาเสียจนก้อนเนื้อในอกฉันพานหนาวเหน็บไปด้วย มันมักตอกย้ำให้ฉันรู้ซึ้งเสมอว่า ค่าตอบแทนของการไปรักคนที่เขารักคนอื่นมันหนักหนาแค่ไหน

ทว่า เดิมพันยิ่งสูงเท่าไหร่ ผลกำไรก็ยิ่งมากเท่านั้น

นั่นหมายถึงกรณีที่ชนะน่ะนะ แต่ถ้าแพ้ขึ้นมาก็คงไม่ต้องพูดถึงความเสียหาย

...ประเมินค่าไม่ได้เช่นกัน

“แล้วไอ้ที่อยากได้ แกได้จากเขามั้ยล่ะโค้ก?”

“...” นัยน์ตามันวูบไหว ก้อนเนื้อใต้ฝ่ามือฉันกระตุกไปหลายจังหวะจนรู้สึกได้ 

ฉันยิ้มเหยียดให้คนเบื้องล่าง ฝ่ามือที่กดแนบอกแกร่ง เปลี่ยนเป็นจิกเล็บทั้งหมดลงบนผิวเนื้อกรุ่นร้อนอย่างแรงเพื่อระบายความรู้สึกลงไป

“ก็ไม่ได้ แกไม่ได้อะไรจากเขาสักอย่าง ความรักของเขา เขาก็ไม่ได้ไว้ให้แก... แกยังอยากจะได้” ฉันจิกเล็บลงบนอกข้างซ้ายของไอ้โค้กแรงขึ้น อยากจะควักหัวใจใต้ฝ่ามือนี่ออกมาดูเหมือนกัน อยากรู้ ว่ามันยิ่งมีที่ว่างเหลือบ้างมั้ย ซอกลืบเล็กน้อยตรงไหนก็ได้ พอมีหรือเปล่า “เรามันก็เป็นคนโง่ไม่ต่างกันหรอก โค้ก... แม่งไม่ต่างกันเลย”

“...” ไอ้โค้กเงียบ มันเม้มปากเป็นเส้นตรง

แทงใจดำเห็น ๆ

“เจ็บใจเหรอ ปวดใจมากใช่หรือเปล่า?”

“...” คนใต้ล่างไม่ตอบ ฉันจึงโน้มตัวลงไปใกล้ จนใบหน้าของเราอยู่ในระนาบเดียวกัน 

ไอ้โค้กจ้องฉันตาไม่กะพริบ นอนนิ่งเป็นท่อนไม่ เหมือนอยากจะรอดูว่าคนอย่างฉันจะทำอะไรอีก เห็นสีหน้าเอาเรื่องแล้วก็อดใจไม่ไหว

ฉันก้มลงไปกดจูบหนักบนเรียวปากเคลือบกลิ่นเหล้าหนัก ๆ ทีหนึ่ง

ก่อนจะกระซิบพูดชิดริมฝีปากมัน...

“นี่โค้ก เอางี้มั้ย ฉันมีอะไรที่มันดีกว่าเหล้ามาเสนอ อะไรที่ตื่นเต้นกว่า ดึงความสนใจได้มากกว่าเหล้าโง่ ๆ นั่น อะไรที่มันจะทำให้สมองแกหยุดคิดเรื่องผู้หญิงคนนั้น...” 

ใบหน้าที่เคยอยู่ในระดับสายตาเดียวกัน พลันเคลื่อนต่ำลง สะโพกที่นั่งทับหน้าท้องแกร่งก็เปลี่ยนตำแหน่ง เคลื่อนไปทาบทับที่กลางลำตัวอีกฝ่าย 

“ถึงจะแค่ชั่วคราวไม่ต่างจากเหล้าก็แถอะ แต่มันจะทำให้สมองแกโล่ง แถมยังสบายตัวอีกต่างหาก เร้าใจกว่าการนั่งดื่มเหล้าคนเดียวเป็นไหน ๆ”

“ไอ้ช่อ...”

“ทำไม?” ฉันฉีกยิ้มซื่อ ทั้งที่สะโพกกำลังบดเบียดกลางลำตัวอีกฝ่าย ไอ้โค้กเอาแต่ขมวดคิ้วมองหน้าฉันที่อยู่ระดับหน้าท้องของมัน ฉันหลุบมองกล้ามเนื้อที่หดเกร็งเป็นพัก ๆ ของมัน “ไม่สนเหรอ?”

พอลองแตะปลายลิ้นลงบนผิวเนื้อร้อนฉ่าตรงหน้า...

“เฮือก!” ไอ้โค้กสะดุ้งแทนการให้คำตอบ หน้าท้องหดเกร็งจนซิกแพคขึ้นรูป

“เหมือนกัน...” ฉันพึมพำบอก พร้อมกับเคลื่อนตัวต่ำกว่าเดิมอีกระดับ กระทั่ง ริมฝีปากชิดกับซิปกางเกงยีนส์ที่พองนูนขึ้นรูป ฉันช้อนสายตาขึ้น พลางกระตุกยิ้มให้ไอ้โค้ก พลันว่า “ฉันก็ไม่ได้สน... ว่าแกจะคิดยังไง”


[CUT PT.1]


ให้ตาย ตอนนี้เหมือนหัวใจจะหลุดออกจากอกเพราะความตื่นเต้นอยู่แล้ว

ฉับพลัน ในตอนที่อารมณ์คนถูกปั่นใกล้แตะจุดสูงสุด ทุกอย่างกลับหยุดชะงัก

พึ่บ...

คนที่เคยนอนราบเด้งตัวขึ้นนั่ง พร้อมทั้งผลักฉันออกจากตัวตน

“อ๊ะ!” ฉันมึนงง เผลอใจกระตุกไปวูบกับการกระทำคล้ายผลักไสของอีกฝ่าย

เมื่อกี้ ฉันมั่นใจว่าไอ้โค้กใกล้จะแตะจุดสูงสุดได้อยู่แล้ว แต่มันกลับหยุดทุกอย่างไว้แค่นั้น ผลักฉันออกจากสิ่งที่ครอบครองอยู่ด้วยแรงระดับหนึ่ง

ฉันรู้สึกได้ว่าหัวใจสั่น ร่างกายก็เช่นกัน มากกว่านั้น... หน้าสั่นเหมือนถูกตบก็การถูกผลักไสราวกับรังเกียจนี่ล่ะมั้ง

ฉันเม้มปากรวบรวมสติ ก่อนจะยืดหลังตรงจนสายตาอยู่ในระดับเดียวกับไอ้โค้ก

ตอนนั้นเอง ฉันก็ได้เห็นแววตาคมจ้องกลับมานิ่งงัน

“...” ไอ้โค้กหลุบมองริมฝีปากฉ่ำวาวของฉันอยู่อย่างนั้น

เวลาผ่านไปเป็นนาที ไม่มีใครขยับ ไม่มีใครปริปาก

นิ่งเกินไป... ไอ้โค้กนิ่งไปหลายอึดใจ ทิ้งสายตาจดจ้องที่ริมฝีปากฉันเหมือนกำลังใช้ความคิด จนเป็นฉันเองที่เริ่มกระสับกระส่ายกับท่าทีของมัน

หนำซ้ำ ฉันยังอ่านความคิดจากดวงตาคู่นี้ไม่ได้เลย

“โค้ก” แล้วก็เป็นฉันที่ทำลายความเงียบด้วยการเรียกชื่ออีกฝ่าย ดึงความสนใจจนนัยน์ตาคู่นั้นเลื่อนกลับขึ้นมามองสบกัน

โพสิชั่นของเราตอนนี้ ไอ้โค้กนั่งเหยียดขายาวอยู่กลางเตียง โดยมีฉันนั่งคร่อมตักหันหน้าเข้าหากัน

ช่องว่างเล็ก ๆ ระหว่างหน้าท้องเรานั้น ก็มี ของร้อนกำลังเสียดสีสาบเสื้อฉันอยู่

“รู้มั้ย ไอ้ช่อ...” คนที่เอาแต่เงียบเกริ่นเบา ๆ “พวกเราเหมือนกัน ชอบคนที่เขาชอบคนอื่น นั่นก็จริงอยู่”

“...”

“แต่ก็นั่นแหละ ที่เป็นข้อแตกต่างระหว่างฉันกับแก เพราะคนที่ฉันชอบ... ต่อให้รู้ว่าฉันชอบทั้งที่เขาให้รักตอบไม่ได้ เขาก็ยังนึกถึงความรู้สึกของฉันเสมอ เขารักษาน้ำใจฉัน ไม่ว่าจะพูดหรือทำอะไร เขาใส่ใจ”

“...”

“แต่คนที่แกชอบ... มันไม่ใช่”

“...”

“ฉันไม่ใจดีขนาดจะรักษาน้ำใจ กับเรื่องที่แก รนหาที่เองหรอกนะ”

พึ่บ!

โพสิชั่นของเราเปลี่ยนไปในวินาทีนั้นเลย

ไอ้โค้กจับฉันเหวี่ยงกลับไปนอนแทนที่ และมันก็ขึ้นมาคร่อมฉันไว้ใต้อาณัติอีกครั้ง คราวนี้แววตาของมันเปล่งประกายวาววับด้วยความรู้สึกที่ยังคงพลุ่งพล่านอยู่ในร่างกาย

ฉันเห็นเส้นเลือดขึ้นชัดตรงสะโพกด้านหน้าต่ำกว่าหน้าท้องเกร็งเครียดของมัน และไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่เสื้อพละและกางเกงถูกจัดการให้พ้นทางคนไม่อ่อนโยนตรงหน้า

รู้ตัวอีกที ฉันก็เหลือเพียงชุดชั้นในปกปิดส่วนสำคัญอย่างน่าอาย

“โค้ก...”

“อยากรัก ฉันก็จะให้รัก”

“...”

“อยากเจ็บ ฉันก็จะทำให้แกเจ็บเองเหมือนกัน!


[CUT PT.2]


“ไง เจ็บถึงใจมั้ย” มันถามเสียงแตกพร่า แววตาเย็นชาที่มองเหยียดลงมา ทั้งที่ร่างกายเรายังเชื่อมกัน ช่องอกของฉันเจ็บหน่วงไปหมด ลมหายใจขาดหายชั่วขณะเพราะต้องกลั้นเอาไว้ “จะออกไปจากชีวิตฉันได้หรือยัง”

“อ่อนโยนบ้าง... ไม่ได้เหรอ” 

ฉันไม่ให้คำตอบ แต่เลือกจะถามหาสิ่งที่ฉันอยากจะได้... นอนมองอีกฝ่ายจากมุมต่ำบนเตียงนี้ มองมันที่หลุบมองฉันจากมองสูงด้วยสายตาดูแคลนด้วยความรู้สึกน้อยใจบอกไม่ถูก

“...”

“แคร์ฉันบ้าง นิดหนึ่งก็ดี... ไม่ได้เลยเหรอ”

“...”

“ใจดีกับฉันหน่อย… มันไม่ได้จริง ๆ เหรอ โค้ก...” 

ไอ้โค้กไม่ตอบ มองสบตาฉันนิ่ง ไร้ความวูบไหวในดวงตาคู่คมของมัน มีแต่ฉันที่สั่นไปทุกสัดส่วน ทั้งแววตา ร่างกาย หัวใจ ไม่เว้นแม้แต่ความรู้สึก...

ทุกอย่างของฉันถูกมันสั่นคลอนอย่างแรงจนเหมือนจะพังลงมาให้ได้ แต่ฉันก็ยังฝืนเอาไว้ ประครองไม่ให้สิ่งที่ก่อสร้างขึ้นถูกทำลายได้ง่าย ๆ

ทั้งที่การรักษาไว้... โคตรจะยากลำบาก

ฉันได้แต่ถามตัวเองในทุก ๆ วัน...

ปล่อยให้พังลงซะ จะง่ายกว่านี้มั้ย?

เหนื่อยหรือยังหัวใจ อยากจะพอแล้วมั้ย?

และคำตอบที่ฉันได้รับจากตัวเอง มันเป็นคำตอบเดียวกับที่ไอ้โค้กตอบคำถามนั้น หลังจากอีกฝ่ายผละออก จับร่างอ่อนปวกเปียกของฉันพลิกคว่ำ ก่อนจะเชื่อมผสานเข้าหากันจากด้านหลังเพื่อสานต่อสิ่งที่ทำค้างเอาไว้อีกครั้ง

คำตอบที่ถึงไม่เห็นสีหน้า แต่ก็รู้ว่ามันมาจากใจไม่ต่างกัน

“ไม่มีวัน”


 

[ TBC. ]
{คาถาเบิกเนตร: coke-chp3}

เอาให้ตายกันไปข้าง โทนเรื่องนี้ก็จะหม่นๆ มัวๆ มึนๆ สลัวๆ หน่อยเนอะทุกคน
รักจมปรักไม่แพ้กัน ดื้อดึงไม่แพ้กัน เจ็บเพราะทำตัวเอง... พวกเค้าก็ไม่แพ้กันเลยค่ะคุณ
เจ็บเพราะเห็นคนที่ตัวเองรักเจ็บเพราะคนอื่น เจ็บในเจ็บในเจ็บอีกทีเนอะ ง่อวววววว
สองคนนี้มันจะรักกันยังไงก็มิรู้ววว รอดูกันต่อปายยยย เอาใจช่วยคนรักข้างเดียวทั้งหลาย กรั่กๆ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 56 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

222 ความคิดเห็น

  1. #195 Fff1357924 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 กันยายน 2561 / 00:14
    รับเข้ากลุ่มหน่อยคะไรท์
    #195
    0
  2. #111 b.a.b.ytae (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2561 / 13:23
    อันนี้เป็นพาร์ทอดีตใช่ไหมค่ะ เพราะพาร์ทปัจจุบันอยู่ในห้องไวน์ นุ้งโค้กน่าจะอ่อนโยนกว่านี้อยู่นะ แฮะๆ
    #111
    0
  3. #110 b.a.b.ytae (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2561 / 13:22
    สาแก่ใจมาก5555555555 นับตอนรอเอาคืนนุ้งโค้กเลยยยยย
    #110
    0
  4. #109 xojaniss (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2561 / 11:14
    โค้กบั่บไม่อ่อยโยนเลย แต่ช่อก็ทำตัวเองนะ
    #109
    0
  5. วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2561 / 08:15
    เราจะดูใจร้ายไปมั้ยอ่ะ ทีี่รู้สึกสะใจยังไงไม่รู้อ่ะที่นางโดนนุ้งโค้กทำแบบนี้
    #108
    0
  6. #107 xojaniss (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2561 / 23:52
    มาต่อนะคะ
    #107
    0
  7. #106 b.a.b.ytae (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2561 / 21:16
    รออยู่นะคะ
    #106
    0
  8. #105 AGTD-724148 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2561 / 23:58
    ชอบแนวนี้ อ่านแล้วขยี้ใจดี
    #105
    0
  9. #104 xojaniss (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2561 / 13:19
    เจ็บทั้งสองคน
    #104
    0
  10. #103 ผู้หญิงขึ้เบื่อ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2561 / 08:16
    มันก็จะมีแต่เจํบกับเจ็บกว่าล่ะนะ
    #103
    0
  11. #102 Mikataetae (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2561 / 07:44
    นางเอกของเราจะน่าสงสารไปถึงเมื่อไหร่
    #102
    0
  12. #101 ผู้หญิงขึ้เบื่อ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2561 / 09:32
    ตามใจแกเลยนังช่อ
    #101
    0
  13. #100 katicknam (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2561 / 23:58
    ยอมใจช่อ
    #100
    0
  14. #99 sangbombeast (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2561 / 22:51
    กราบบบบบบบบ
    #99
    0
  15. #98 Mikataetae (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2561 / 22:47
    โอ้โห ช่อออ ชอบนางเอกแบบนี้555555
    #98
    0
  16. วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2561 / 21:49
    ยอมช่อแล้วววว
    #97
    0
  17. #96 xojaniss (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2561 / 21:31
    หนูช่อลูกกกก ทำอารายยย
    #96
    0
  18. #95 for-fun (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2561 / 01:19
    รีบๆมาอัพต่อเร็ว อยากอ่านไวๆแล้ว
    #95
    0
  19. #94 AGTD-724148 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2561 / 00:23
    โว้ยยยยยยยยยย ไอ่บ้าเอ้ย จำเป็นต้องพูดแรงเบอร์นั่นอ่อ ชั้นจะรอสมน้ำหน้าแก โค้กกกกกกก
    #94
    0
  20. #93 katicknam (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2561 / 00:06
    น้องโค๊ก(ปีที่แล้วมันเป็นพี่เราTT) Darkจริง
    #93
    0
  21. #91 Mikataetae (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2561 / 23:24
    แงงงงง หน่วงมากกกก แต่ว่าชอบ555555
    มันจะเป็นแบบรักซึมลึกรึป่าวหว่า
    #91
    0
  22. #90 followers (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2561 / 18:05
    เจ็บในเจ็บในเจ็บ แต่มาน้อยจังง่ะ
    #90
    0
  23. วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2561 / 17:33
    รอ5555 เอาอีก ปกติม่ขอบแนวพวกดราม่าเท่สไหร่ แต่ไม่รู้ทำไมถึงติดเรื่องนี้ง่ะ
    #89
    0
  24. #88 forgetmenot story (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2561 / 17:23
    สงสารช่อง่าา
    #88
    0
  25. #87 Thitimaaek (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2561 / 19:54
    หน่วงอะไรเบอร์นี่งื้อ😢😢😢
    #87
    0