LET IT HIGH รักให้สุด

ตอนที่ 1 : รักให้สุด : Prologue [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,245
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 22 ครั้ง
    7 เม.ย. 62

LET IT HIGH : รักให้สุด | By indy_swag

คำเตือน: นิยายเรื่องนี้เหมาะสำหรับผู้ที่มีอายุ 18 ปีขึ้นไป

(บางช่วงอาจมีความรุนแรงทางเพศและการใช้ภาษา โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่านด้วยนะคะ)

Prologue



Coke talks:

เวลา 05.35 นาที

สวัสดีเช้าวันจันทร์...

ช่างเป็นวันที่คนส่วนใหญ่ไม่อยากให้วนมาถึงเท่าไหร่ เพราะเป็นต้นสัปดาห์แห่งการทำงานและไปโรงเรียน การจราจรก็คับคั่งไปด้วยรถราและผู้คน 

จึงไม่แปลก... หากเช้ามืดแบบนี้จะเริ่มมีผู้คนเดินผ่านไปผ่านมาเพื่อเตรียมตัวเดินทางไปทำงานหรือไปโรงเรียนกันตามปกติ ส่วนผมเองก็มีเรื่องที่ต้องทำเหมือนคนอื่นเช่นกัน

“ข้าวเหนียวหมูปิ้งไหมครับ ไม้ละห้าบาทครับ สี่ไม้ยี่สิบ” 

ว่าแล้วก็ส่งเสียงเรียกลูกค้าที่เดินผ่าน สลับกับหันไปพลิกหมูที่ปิ้งอยู่บนเตาเพื่อไม่ให้มันไหม้ไปด้วย

ผมเชื่อว่าทุกคนจะต้องคุ้นชินกับอาหารเช้าง่ายๆ ในชั่วโมงเร่งรีบแบบนี้เป็นแน่

ไม่ต้องบอกก็รู้ใช่ไหม?

ครับ... ผมกำลังขายหมูปิ้งอยู่ที่หน้าหมู่บ้านเล็กๆ ของตัวเองนี่แหละ

เป็นรถเข็นง่ายๆ เข็นออกมาจากบ้านตั้งแต่ตีห้า แต่หมูเนี่ยหมักไว้ตั้งแต่ช่วงหัวค่ำ จริงๆ มันไม่ใช่กิจการของผมหรอก เป็นอาชีพของแม่ต่างหาก 

แม่ที่ขายหมูปิ้งในตอนเช้าเพื่อหาเลี้ยงลูกชายคนเดียวอย่างผม ฐานะทางบ้านเราค่อนข้างลำบาก เพราะแม่เลี้ยงผมมาด้วยตัวคนเดียว ไม่มีความรู้เพราะเรียนน้อย 

สิ่งที่แม่ทำได้ดีคือ... ทำอาหารและงานบ้าน 

เมื่อก่อนน่ะ แม่ขายหมูปิ้งกับรับจ้างเป็นแม่บ้าน ส่วนตอนนี้ก็ขายหมูปิ้งช่วงเช้ามืดถึงเก้าโมง ก่อนจะไปเปิดร้านขายอาหารตามสั่งที่เพิ่งเก็บเงินเซ้งมาทำร้านของตัวเองได้ไม่นานมานี้จนถึงค่ำ แล้วค่อยกลับมาหมักหมูไว้ขายต่อ

ช่วงเช้าผมก็จะมาช่วยแม่ขายหมูปิ้งก่อนไปเรียน

กิจวัตรก็วนเวียนอยู่แบบนี้... 

ตั้งแต่ขึ้นชั้นประถม จนตอนนี้เพิ่งเรียนจบมอหกไปมาดๆ

โรงเรียนมัธยมที่ผมเพิ่งจบมาเป็นโรงเรียนที่ค่อนข้างมีชื่อ ทั้งที่บ้านไม่ค่อยมีเงิน แต่แม่ก็พยายามหาเงินส่งให้ผมได้เรียนที่โรงเรียนดีๆ ตอนเช้าผมก็มักจะรับส่งหมูปิ้งให้เพื่อนที่โรงเรียนเป็นการช่วยหารายได้อีกทาง ผมไม่เคยอายเรื่องพวกนี้ 

เพื่อนๆ ผมก็ไม่มีใครดูถูก พวกมันช่วยอุดหนุนด้วยซ้ำ ทั้งเพื่อน ทั้งครูที่โรงเรียน

ผมภูมิใจนะ เพราะแม่ผมเก่งมาก

“ถ้าโค้กไปอยู่หอ ใครจะช่วยแม่ขายของเนี่ย”

“ทำอย่างกับแม่ไม่เคยขายของคนเดียวนะเรา แม่ขายคนเดียวตั้งแต่โค้กตีนเท่าฝาหอยนะลูก”

“โค้กเป็นห่วงไง แม่อยู่คนเดียวอ่ะ”

อย่างที่บอก ผมเพิ่งจบมัธยม ขั้นต่อไปคือการเรียนในระดับอุดมศึกษา และมหาลัยที่ผมไปเรียนก็อยู่ค่อนข้างไกลจากบ้าน 

ตอนแรกผมยังไม่คิดจะไปอยู่หอหรอกเพราะไม่อยากเสียค่าใช้จ่ายเพิ่ม แต่ถ้าเอาค่าโดยสารมารวมกันแล้ว เดือนๆ หนึ่งก็เท่ากับค่าหอพักใกล้มหาลัยด้วยซ้ำ 

แม่ผมเลยให้ย้ายไปอยู่หอเพื่อประหยัดเวลาในการเดินทาง จะได้ไม่เหนื่อยเกินไป เพราะกว่าจะต่อรถนู่นนั่นนี่ไป-กลับ เสียเวลาไม่ต่ำกว่าสามชั่วโมง

วันไหนรถติด สี่ชั่วโมงก็เอาไม่อยู่ด้วยเถอะ

เพื่อนผมไปเรียนต่อในมหาลัยเอกชนกันซะส่วนใหญ่ ไม่ก็แอดฯ เข้ามหาลัยปิดของรัฐ คงมีแค่ผมนี่แหละมั้งที่สมัครเข้าเรียนในมหาลัยที่มีค่าหน่วยกิตถูกที่สุดในประเทศอย่าง มหาวิทยาลัยอักษรวรรคย์’ 

พอได้มาอยู่หอ ผมก็วางแผนไว้ว่าจะทำงานไปด้วย เรียนไปด้วยเพื่อหาค่าใช้จ่ายเอง แม่จะได้ไม่ต้องพะวงกับผมมาก

“เออน่า แม่อยู่ได้ โค้กเตรียมตัวให้พร้อมเถอะ แค่ลูกตั้งใจเรียนแม่ก็มีแรงทำงานแล้ว” แม่ว่า ก่อนจะหันไปขายหมูปิ้งเมื่อมีลูกค้ามาซื้อเป็นระยะ 

ผมก็ยืนปิ้งหมูไปเรื่อยๆ จนเวลาล่วงเลยและหมูปิ้งใกล้จะหมดเต็มที

แล้วลูกค้าคนสุดท้ายก็เดินเข้ามา...

“สวัสดีค่ะป้าคะน้า หมูปิ้งหมดหรือยังเอ่ย?”

“สี่ไม้สุดท้ายแล้วลูก”

เสียงหวานที่ดังขึ้น ทำให้ผมที่กำลังก้มลงเก็บของบางส่วนใส่ช่องรถเข็นผุดลุกขึ้นยืน พลางฉีกยิ้มกว้างให้กับ ลูกค้าคนพิเศษแทบจะทันที 

นี่ถ้าเป็นหมา รับรองได้ว่าจะต้องเห็นหูผมตั้ง แล้วหางก็กระดิกยิกๆ เลยทีเดียว

“มอร์นิ่งพี่ขวัญ J

“ไงโค้ก” 

เจ้าของร่างเล็กในชุดนักศึกษาทักกลับง่ายๆ ก่อนจะหันไปพูดกับแม่ผมด้วยใบหน้ายิ้มแย้มอย่างน่ารัก เธอชื่อ นาขวัญ เป็นพี่สาวข้างบ้านที่สนิทมากๆ ของผมเอง เล่นด้วยกันมาตั้งแต่เด็กๆ เลย 

“งั้นขวัญเหมาสี่ไม้เลยค่ะ ป้าคะน้า เอาข้าวเหนียวด้วยห่อนึง”

“ได้เลย” แม่ว่า พลางหยิบหมูปิ้งกับข้าวเหนียวใส่ถุงตามออเดอร์ ก่อนจะส่งให้พี่ขวัญ ผมเป็นคนรับเงินสามสิบบาทที่เธอยื่นมา แล้วก็หยิบเงินทอนให้ “แล้วทำไมวันนี้เดินออกมาล่ะ พ่อพายุไม่มารับเหรอ?”

“เดี๋ยวก็มาค่ะ พอดีพายุอยากกินหมูปิ้งของป้าคะน้าแต่คงมาไม่ทัน เพิ่งโทรมาบอกตอนขวัญตื่นเอง ขวัญก็เลยรีบอาบน้ำแต่งตัวเดินออกมาซื้อก่อน กลัวจะหมด แล้วเดี๋ยวพายุจะมารับไปมหาลัยเลย เกือบไม่ทันแล้วนะเนี่ย”

ขณะที่พี่ขวัญตอบคำถามแม่ผมด้วยรอยยิ้มและท่าทางเป็นธรรมชาติ แต่รอยยิ้มที่ฉีกกว้างของผมในตอนแรกกลับเลือนหายตั้งแต่แม่ถามถึงคนอื่น 

ผมเลยหันมาเก็บของต่อด้วยสีหน้าเซ็งจัด

พายุ เป็นแฟนของพี่นาขวัญน่ะ

ไม่สิ... ตอนนี้เป็น คู่หมั้นกันแล้วด้วย

“หวัดดีครับป้าคะน้า” 

นั่นไง มาพอดี ขี่มอไซค์คันใหญ่มาจอดเทียบ เปิดกระจกกันลมของหมวกกันน็อกขึ้น แล้วก็ยกมือไหว้แม่ผมด้วยท่าทางเป็นมิตร 

ก่อนจะตวัดสายตาคมดุมองผมอย่างไม่เป็นมิตรเหมือนเดิม

ผมก็เช่นกัน... เบ้ปากใส่แม่ง โคตรไม่ชอบขี้หน้า

“ไหว้พระเถอะลูก” มันไม่ใช่ลูกแม่ ลูกแม่คะน้าคือโค้กคนนี้ต่างหาก!

“งั้นขวัญไปเรียนก่อนนะคะ ไปนะโค้ก”

“จ้ะลูก เดินทางปลอดภัย”

ใช่ พี่ขวัญอ่ะลูกแม่... ลูกสะใภ้ เรียกลูกก็ถูกแล้ว

ผมมองพี่นาขวัญเดินไปปีนซ้อนท้ายรถมอเตอร์ไซค์คันโตราคาแพงของแฟนด้วยความรู้สึกหน่วงในอก มองจนกระทั่งไฟท้ายของมอเตอร์ไซค์คันนั้นแล่นหายไปจากสายตา ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ

“โค้ก” แม่ยกมือลูบหัวทุยของผมสองสามที

“โค้กรู้แม่ โค้กรู้...”

รู้... ว่ายังไงก็ไม่มีวันเป็นได้มากกว่าน้องชายข้างบ้านของเขา

นี่ ถามหน่อย คุณ... เคยแอบรักใครสักคนบ้างไหม?

ใครสักคน... ที่ผ่านเข้ามาในชีวิต 

ใครสักคน... ที่อาจจะบังเอิญตกหลุมรักตั้งแต่เจอกันครั้งแรก 

ใครสักคน... ที่ทำให้เรารู้สึกดีเวลาอยู่ใกล้ ๆ 

หรือใครคนนั้น... ที่ยังคงเป็น รักแรกและ รักเดียวตั้งแต่เมื่อก่อนจนถึงตอนนี้ และยังคงเป็นใครคนนั้นที่ทำให้เราตกหลุมรักซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทั้งที่เขาแทบจะไม่ได้ทำอะไรเลย

ให้เดานะ ผมว่าคุณต้องเคยแน่ ๆ

ใช่ไหม ถ้าใช่... คุณก็เหมือนผมเลยล่ะครับ

นานแล้วเหมือนกันนะ สำหรับความรักที่ผมมีให้ ใครคนนั้น มาโดยตลอด

มันเริ่มขึ้นตั้งแต่ตรงไหน เมื่อไหร่ ผมเองก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน 

เธอน่ะ... เป็นพี่สาวข้างบ้านผมเอง อายุมากกว่าสองปี ผมเห็นเธอมาตั้งแต่ผมจำความได้เลย ที่จริง เราก็ค่อนข้างสนิทกันในระดับหนึ่งนะ เธอต้องอยู่บ้านคนเดียวบ่อย ๆ เพราะคุณแม่ต้องออกไปทำงาน ส่วนน้าก็ไม่ค่อยกลับบ้าน แล้วเธอก็กลัวผีมาก ผมเลยมาอยู่เป็นเพื่อนเธอตลอด

เราเล่นด้วยกัน กินด้วยกัน นอนด้วยกัน ทำหลาย ๆ อย่างด้วยกันเยอะมาก

ใช่แล้ว ผมหมายถึงพี่นาขวัญไง

แล้วเมื่อถึงช่วงเวลาหนึ่ง ความรู้สึกของผมเริ่มเปลี่ยน...

ผมไม่ได้มองเธอเป็นพี่สาวข้างบ้านที่สนิทกันเหมือนเพื่อนอีกต่อไป มันเปลี่ยน... หัวใจผมเริ่มเต้นแรงเวลาอยู่ใกล้เธอ รู้สึกประหม่าเวลาที่เรามองตากัน 

พอรู้ตัว ผมก็เริ่มมองหาความก้าวหน้าในความสัมพันธ์ฉันท์พี่น้องของเรา

รู้ไหม มันไม่ยาก ผมคิดอย่างนั้น ก็แค่แสดงออกว่ารู้สึกยังไง คิดแบบไหนกับเธอ

ผมเคยสารภาพความรู้สึกด้วย... เธอไม่ได้ปฏิเสธ แต่ก็ไม่ได้ตอบรับ

สารภาพเลยนะ ผมคิดเข้าข้างตัวเอง การที่เธอไม่ปฏิเสธออกมา แปลว่าเธอไม่ได้รังเกียจ อาจจะแค่ยังไม่รู้สึกแบบนั้น ซึ่งไม่เป็นไร มันไม่เป็นไรเลยจริง ๆ ของแบบนี้เปลี่ยนใจกันได้อยู่แล้ว เพียงแค่อาจจะต้องใช้เวลา เพราะแบบนั้นผมถึงรู้สึกว่าตัวเองยังมีความหวัง สักวัน ผมอาจจะเอาชนะใจเธอได้

ผมเชื่ออย่างนั้น เชื่อมาตลอด สักวัน...

หากทว่า ตั้งแต่เธอรับรู้ความรู้สึกของผม มันก็เหมือนความสัมพันธ์ของเราเริ่มย่ำอยู่ที่เดิม ไม่ใช่แค่ย่ำอยู่กับที่ แต่เหมือนจะมีระยะห่างเพิ่มมากขึ้นตามกาลเวลา ยิ่งโตขึ้น การจะทำตัวสนิทสนมเกินความจำเป็นของผู้ชายกับผู้หญิงมันก็ยิ่งมีเงื่อนไขเพิ่มเข้ามา 

แต่รู้ไหม ผมก็ยังคงทำตัวเหมือนเดิม เหมือนตอนเด็ก ๆ ที่เราสนิทกัน

ผมเป็นเด็กดีของเธอนะ ให้เธอรับรู้แต่ ด้านดีของผมมาตลอด ผมชอบทำตัวให้น่ารักเวลาอยู่ต่อหน้าเธอ แค่ได้อ้อน ได้อยู่ใกล้ ๆ ไปก่อนก็ดีแล้ว คิดว่าแบบนั้นอาจจะดีกว่าในตอนนี้ ผมจะได้ไม่ต้องเสียจุดยืนตรงนี้ไป 

ผมแค่หวังว่าสักวัน เธออาจจะหันมามองน้องชายข้างบ้านคนนี้บ้าง ผมรอได้เสมอแหละ นานแค่ไหนผมก็มั่นใจว่ารอเธอได้ ผมพร้อมจะรอถึงได้ยังยืนอยู่ตรงนี้ คอยทำตัวเป็นน้องชายข้างบ้านที่ชอบวุ่นวายวอแวกับเธอบ่อย ๆ

แค่หวังว่าวันหนึ่ง เธอจะรักผมตอบบ้าง

แต่แล้ว... จู่ ๆ ก็มีผู้ชายคนหนึ่งโผล่เข้ามาในชีวิตของเธอ

ใช่ ผู้ชายคนนั้นคือพี่พายุ

ตอนนั้นเองที่ทุกอย่างบิดเบี้ยวไปหมด มันเปลี่ยนไปจนน่ากลัว

ผมเริ่มกระวนกระวายกับความใกล้ชิดของพวกเขา มันแย่มาก ผมกลัวว่าจะถูกแย่งคนที่ผมรักไป กลัวว่าตัวเองจะสูญเสียพื้นที่ตรงนี้ ตรงที่ผมเคยมี ตรงที่ผมเคยเป็น แม้จะเป็นได้แค่น้องชายข้างบ้านก็ตาม

และใช่ สิ่งที่ผมกลัว มันเกิดขึ้นจริง มันเกิดขึ้น... 

พวกเขากำลังจะรักกัน ความสัมพันธ์ที่พัฒนาแบบก้าวกระโดดภายในเวลาไม่กี่เดือน กำลังทิ้งห่างความรักผมที่มอบให้เธอข้างเดียวมาเกือบสิบปีแบบไม่เห็นฝุ่น

ให้ตาย! ทำไมไม่มองผมล่ะ

ผมทำตัวเป็นเด็กดีของเธอมาตลอดเลยนะ พยายามที่จะเป็นเด็กดี ทั้งที่จริง ๆ ผมก็ไม่ได้ดีอย่างที่เธอคิด ผมไม่ได้เป็นอย่างนั้น นิสัยผมไม่เหมือนตอนเด็กด้วยซ้ำ ผมโตแล้ว แต่ก็พยายามทำตัวให้น่าเอ็นดูอยู่เสมอ

รู้ไหม ผมทนไม่ได้ รับไม่ได้จริง ๆ

ผมโกรธ... ทั้งเธอทั้งผู้ชายคนนั้น ทั้งโกรธ ทั้งอิจฉา ทั้งน้อยใจ สารพัด... โกรธที่พวกเขารักกัน โกรธที่เธอไม่ยอมมองผมเป็นผู้ชายคนหนึ่ง ไม่ใช่น้องชายข้างบ้าน 

แล้วผมทนทำตัวเป็นเด็กดีไม่ไหว มันพังหมดเลย ผมทำตัวเลว ๆ กับเธอจนได้ นอกจากจะทำให้เธอรับรักไม่ได้ ยังทำให้เธอเกลียดผมจนไม่อยากเข้าใกล้ไประยะหนึ่งอีกต่างหาก

แต่รู้ไหม สุดท้ายผมก็ต้องยอมรับความจริง...

 

ทำไมเป็นโค้กไม่ได้ ทำไมถึงไม่ได้!!’

มันไม่ใช่ไม่ได้หรอก

แล้วทำไม

มันแค่ไม่ใช่...

...

ฉะนั้น อย่าทำลายความรู้สึกดี ๆ ที่พี่มีให้นายด้วยการกระทำแย่ ๆ แบบนั้นอีก ขอร้อง

...

เพราะตอนนี้แค่ความรู้สึกดี ๆ พี่ก็แทบจะไม่มีให้โค้กอยู่แล้ว

 

ไม่ใช่ไม่ได้ ผมก็แค่ คนที่ไม่ใช่สำหรับเธอเท่านั้น

ต่อให้จนถึงตอนนี้ เธอจะยังเป็น คนเดียวที่ใช่ของผมอยู่ก็ตาม


TBC.

มาดูกันว่าคู่นุ้งโค้กจะเป็นจะใดดดดด กร๊ากกกกกกกกกกก

ปล.มีแก้ชื่อมหาลัยน้องโค้กนิดนึงนะคะ เปลี่ยนเป็นชื่อที่ตั้งเองดีกว่า เพื่อความเหมาะสมในการดำเนินเนื้อในอนาคต กร๊ากก


สวัสดีค่าาาาา มีใครคิดถึง 'นุ้งโค้ก' อ๊ะเปล่าาาา ใครอ่านเรื่องของ 'พายุ-นาขวัญ' เชื่อว่าต้องรู้จักนุ้งโค้กแน่ๆ เรื่องนี้เป็นเรื่องของน้องน้าาา อาจจะไม่ใช่แนวใสๆ สบายๆ แบบพี่ขวัญ แล้วก็อาจจะไม่ได้เห็นนุ้งโค้กเวอร์ชั่นในเรื่องนาขวัญเท่าไหร่ด้วย เพราะเรื่องโค้กยังมีอีกด้านที่ไม่มีใครรู้จัก แต่ก็หวังว่าจะมีคนอ่านน้องเนอะ!

นกเปิดเซ็ตนี้ไว้นานแล้วแหละ วันนี้มาลงบทนำหน่อย ยังไม่มีแพลนว่าจะอัพบ่อยๆ อาจจะมีดองเหมือนเดิม เพราะมีหลายเรื่องที่อยากปิดก่อน แต่ก็ยังดองอยู่ เช่น พี่นายน้อย เป็นต้น กร๊ากกกก แต่อยากมาอัปไง อิๆ

แต่ถ้ามีคนรออ่าน ก็อาจจะแวบมาเขียนให้นะเออ มิต้องห่วง จบในชาตินี้อย่างแน่นวลลล

เรื่องนี้ก็จะมีความ 'รักจมปลัก' สักหน่อย อย่างที่นุ้งโค้กของเราเป็นอยู่นั่นเอง คึๆ


แจ้งอัปนิยายที่เฟซบุ๊กแฟนเพจ indy_swag นะคะ

ทวีตติดแท็ก #โค้กช่อแก้ว



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 22 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

222 ความคิดเห็น

  1. #54 Thitimaaek (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2561 / 09:12
    "นุ้งโค๊กของฉ๊านอ๊ายๆๆๆๆ"
    เปิดพรีเถอเถอะไรท์จ๋าพลีสๆๆๆอิพีพร้อมเปย์เเว้ววววววววๆๆๆ❤❤❤❤
    #54
    0
  2. #45 Mikataetae (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2561 / 19:09
    ชอบแนวนี้
    #45
    0
  3. #12 wael_jjh (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 มกราคม 2561 / 11:26
    รออยู่นะคะTT อย่าหายนะ
    #12
    0
  4. #11 ผู้หญิงขึ้เบื่อ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 มกราคม 2561 / 10:58
    มีสาวมารับถึงที่เลยนะ
    #11
    0
  5. #10 katuannn (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 มกราคม 2561 / 03:25
    รอออออออ
    #10
    0
  6. #9 wael_jjh (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 มกราคม 2561 / 22:06
    รอเรื่องนี้อยู่
    #9
    0
  7. #7 katuannn (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 มกราคม 2561 / 20:21
    รออออออ
    #7
    0
  8. #6 TonYah (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 มกราคม 2561 / 20:08
    รออ่านนะคะ นุ้งโค้กผู้น่าสงสาร
    #6
    0
  9. #5 ผู้หญิงขึ้เบื่อ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 มกราคม 2561 / 15:29
    นุ้งโค้กมาแว้ววว
    #5
    0