ลงหลักปักรัก

ตอนที่ 9 : 3 ขิงก็รา ข่าก็แรง 70%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4162
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 74 ครั้ง
    28 ก.พ. 62




เฟื่องฟ้าสีขาวแซมชมพูช่อขนาดเหมาะมือถูกวางลงในแจกันสีเทาขุ่นหน้าเจดีย์บรรจุอัฐิที่มีป้ายสลักชื่อเจ้าของไว้ สายลมเย็นในช่วงเช้าของหน้าฝนพัดต้องกลีบดอกเฟื่องฟ้าปลิวพลิ้ว ไม่มีกลิ่นเฉพาะใดๆ ต้องจมูก แต่คนที่นั่งอยู่กลับรู้สึกสดชื่นขึ้นมาอย่างประหลาด

รอยยิ้มแห่งความภูมิใจฉาบไปทั่วใบหน้าหวานซึ้งของหญิงสาวในชุดพยาบาล ความเสียใจเมื่อแปดปีก่อนจากการสูญเสียบิดา ผู้ซึ่งเป็นที่พึ่งหนึ่งเดียวในชีวิต ค่อยๆ เบาบางลงเรื่อยๆ ตามกาลเวลา จนทุกวันนี้ยามคิดถึงพ่อ ความเสียใจเหล่านั้นไม่มีอีกแล้ว เหลือไว้เพียงความระลึกถึงในทุกๆ วินาทีที่ยังมีลมหายใจ

“ป๊าขา ซอตักบาตรให้แล้วนะคะ วันนี้มีแต่ของโปรดป๊าทั้งนั้นเลยค่ะ

ทุกครั้งที่มาวัด อาหารที่พรรษศิกาทำมาล้วนแล้วแต่เป็นเมนูที่พ่อชอบหมุนเวียนสลับกันไป เชื่อเสมอว่าท่านคงดีใจ ทว่าใจหนึ่งเธอคิดว่าท่านคงไปอยู่ในภพภูมิที่ดีแล้ว เพราะไม่เลยสักครั้งที่พ่อจะมาหาแม้แต่ในความฝัน

“พี่ซอขา / พี่ซอขา / พี่ซอครับ”

พี่ซอเอี้ยวตัวไปยังทิศทางของเสียง ก็เห็นสามพี่น้องตระกูลสุวรรณเมฆเดินเรียงแถวกันมาโดยมีน้องชายคนเล็กนำหน้า ตามมาด้วยพี่สาวคนกลาง ส่วนพี่สาวคนโตเดินปิดท้ายน้องๆ อย่างที่เธอมักเห็นอยู่เสมอ

ในมือเด็กๆ มีช่อดอกดาวเรืองกันคนละช่อ พอมาถึงทั้งสามก็วางช่อดอกไม้ลงข้างแจกันที่มีดอกเฟื่องฟ้าอยู่ บรรจงกราบลงไปตรงฐานเจดีย์บรรจุอัฐิ แล้วเงยหน้าขึ้นยิ้มเผล่ให้พี่สาวนอกสายเลือด

“ไปค่ะเด็กๆ ไหว้ลุงดาบเสร็จแล้วก็กลับกันเลยดีกว่า”

“แม่จ๋าบอกว่าพี่ซอต้องกลับไปทำงาน ไปกินข้าวกับพวกเราไม่ได้ ใช่ไหมคะ” กณิศา พี่สาวคนโตเป็นคนถามขึ้น

“ค่ะ น้องต้นข้าวกลับบ้านกับพ่อจ๋าแม่จ๋าก่อนนะ แล้ววันศุกร์พี่ซอจะไปหาที่บ้านนะคะ”

“ดีใจจังเลยค่ะ พี่ซอนอนกับต้นเข็มนะคะ มีผ้าห่มลายนีโม่ด้วย พ่อจ๋าซื้อให้ใหม่แล้วค่ะ” ปราชญาตาโตทันที พี่ซอมาทีไร มักจะมีเรื่องสนุกๆ มาเล่าเสมอ

“ไม่เอานะพี่ต้นเข็ม ต้นไม้จะให้พี่ซอมานอนที่ห้องต้นไม้” เจ้าตัวแสบของบ้านเริ่มงอแง

“ถ้าอย่างนั้น” ขวัญใจเด็กๆ รวบร่างนุ่มๆ ทั้งสามเข้ามากอด โดยมีตราพฤกษ์นั่งอยู่บนตัก “นอนด้วยกันสามคนเลยดีไหมคะ”

“ดีค่ะ / ดีค่ะ / ดีครับ”

“ไปค่ะ งั้นตอนนี้กลับบ้านกันได้แล้ว” หญิงสาวลุกขึ้น มือข้างหนึ่งจูงปราชญา อีกข้างจูงกณิศา โดยให้กณิศาจูงตราพฤกษ์อีกที ลำดับการจูงกันเป็นเช่นนี้เสมอ เพราะเธอมั่นใจว่ากณิศาจะไม่มีวันปล่อยมือน้องชาย

“ต้นไม้อยากให้พี่ซออุ้มครับ”

“อ้อนอีกแล้ว” พรรษศิกามองเจ้าตัวเล็กซึ่งเอียงหน้าออกมาจากแถว ในบรรดาสามคนพี่น้อง ตราพฤกษ์คือน้องที่อ้อนเก่งที่สุด และมักจะได้ผลเสียด้วย

“น้องต้นไม้เดินกับพี่นี่แหละ ตัวก็หนัก พี่ซออุ้มไม่ไหมหรอกรู้ไหม ดูสิ ต้นเข็มยังเดินเองเลย”

เจ้าตัวเล็กกะพริบตาถี่ๆ แต่ก็ยอมเดินเองในที่สุด เหตุเพราะกลัวพี่สาวคนโตจะดุอีก พรรษศิกาใบหน้าระบายยิ้ม กณิศาเอาน้องอยู่หมัดเสมอ และหนึ่งในเหตุผลที่ทำให้เธอมีความสุขในทุกๆ วันก็คงเป็นการได้ยินเสียงหัวเราะ ได้เห็นรอยยิ้ม และได้เฝ้ามองการเติบโตของเด็กๆ ทั้งสามคนที่เธอรัก และมั่นใจว่าพวกเขาก็รักเธอหมดหัวใจเช่นกัน

 

“ออกไป ! ไปให้พ้น ไม่ต้องมายุ่ง”

“จะอะไรกันนักกันหนาคะ แบบนี้ฉันเอาใจคุณไม่ถูกหรอกนะ” ปาลินยกมือขึ้นเท้าสะเอว คนอะไรเอาใจยากเอาใจเย็น จะเช็ดตัวให้ก็ไม่ยอมให้เช็ด ไม่อยากกินข้าวต้มหมูเธอก็เปลี่ยนเป็นข้าวผัดให้ พอยกข้าวผัดมาก็บอกว่ากินไม่ได้เพราะมีกุ้งอีก เรื่องมาก !

“เอาใจไม่ถูกก็ไม่ต้องมาเอาใจ ไม่ได้ต้องการเสียหน่อย”

“อะไรหรือหลิน” ผู้มาใหม่พอจะเดาเรื่องราวได้บ้างแล้ว เธอได้ยินเสียงโวยวายมาตั้งแต่ยังไม่เข้าห้อง

“มาแล้วหรือ นึกว่าวันนี้เธอจะอู้ทั้งวันเสียอีก”

“ฉันลากับพี่ชายคนไข้แล้ว และก็บอกพี่ช่อแล้วด้วย คิดว่าพี่ช่อจะมาดูแลให้เสียอีก ทำไมเป็นเธอล่ะหลิน”

ปาลินถอนหายใจยาวเหยียด ปรือตาที่ปัดมาสคาร่าสวยเฉี่ยวขึ้นมองเพดานห้อง ก่อนจะมองคนที่นั่งอยู่บนเตียงอย่างรำคาญสุดกำลัง

“ก็พี่ช่อฝากฉันให้ดูแลแทนน่ะสิ” หญิงสาวพูดเพี้ยนไปจากสิ่งที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ เนื่องจากความจริงแล้วเป็นเธอเองที่อาสามาดูแล เพราะหวังว่าหากดูแลแล้วคนไข้ติดใจ อาจจะขอเปลี่ยนพยาบาลพิเศษจากพรรษศิกามาเป็นเธอแทน แต่ทุกอย่างผิดคาดไปหมด “ไหนๆ เธอก็มาแล้วนี่ ดูแลกันเอาเองแล้วกัน”

“เธอจะไปทำอะไรก็ไปทำเถอะ” หากเป็นคนอื่นเธอคงขอบคุณ แต่สำหรับเพื่อนคนนี้แล้ว เปล่าประโยชน์ที่จะพูดคำนั้นเพราะรู้ดีว่าอะไรเป็นอะไร

“ขอให้หายยยยย ไวๆ นะคะ” ปาลินลากเสียงยาวอย่างประชดประชัน “หายแล้วจะได้กลับบ้านไปเสียที ไม่เดือดร้อนคนอื่นเขา”

“เป็นพยาบาลประสาอะไร ไม่มีใจบริการเอาเสียเลย สงสัยจะซื้อใบประกอบวิชาชีพมา” มงกุฎมุกโวยวายขึ้นบ้าง แม้แต่เด็กอมมือก็ดูออกว่าพยาบาลคนนี้ไม่ค่อยอยากดูแลคนไข้นัก แล้วที่เข้ามาดูแลเธอก็เหมือนจะหวังผลอะไรบ้างอย่าง เป็นไงล่ะ พอเจอเธอที่ร้ายกว่าเข้าไปก็แทบจะกระโดดหนี

“ดู๊ดู ! เธอดูคนไข้ของเธอนะซอ” สาวสวยเต้นเร่าๆ ราวเจ้าเข้า อยากชี้หน้าด่าคนไข้ก็ทำไม่ได้ เลยต้องมาลงที่เพื่อนพยาบาลด้วยกันแทน

“ออกไปก่อนเถอะ ฉันดูแลคุณมุกเอง”

“ไปเลย แล้วไม่ต้องมาอีกนะ”

ปาลินไม่รออีกแม้แต่วินาทีเดียว เท้าเรียวบนรองเท้าส้นสูงสามนิ้วสาวยาวไปยังประตูแล้วเปิดออกไปทันที เฉียดฉิวกับหมอนที่มงกุฎมุกเขวี้ยงไปอย่างหวุดหวิด ส่วนพยาบาลพิเศษได้แต่ยกมือขึ้นกุมขมับ

สำหรับปาลินนั้นเธอรู้จักดี ผู้หญิงคนนี้พูดจาขวานผ่าซาก ไม่แคร์ใคร รวมทั้งยังไม่รักที่จะดูแลคนไข้อย่างที่มงกุฎมุกบอก และเธอเองก็ยังแปลกใจว่าปาลินมาเรียนพยาบาลทำไม ส่วนมงกุฎมุก แม้จะเพิ่งรู้จักได้ไม่นาน หากก็พอจะสัมผัสได้ว่าคงถูกเลี้ยงมาแบบตามใจ และอาจจะผิดหวังกับอะไรสักอย่างในชีวิตถึงเหวี่ยงวีนได้ทุกสถานการณ์ แต่ในอารมณ์ร้ายนั้นกลับมีอารมณ์อ่อนไหวซ่อนอยู่มากมาย

“คุณพยาบาลซอ ละ...เลือด ละ...เลือดออก”

ปุกาดค่าาาาา 
เอาใจทีมอีบุ๊กด้วยการจัดโปร ลงหลักปักรัก ลดเหลือ 199 บาทค่ะ 
เหลือโปรอีก 7 วันเท่านั้นนะคะ
ส่วนรูปเล่มสั่งจองได้ที่เพจ วรศิษฏ์ / วรศิษฏา ค่ะ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 74 ครั้ง

2,172 ความคิดเห็น

  1. #2125 Kwanta Lorliam (@kwantal) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 เมษายน 2562 / 06:37

    ยัยลินคิดจะเข้าทางน้องหาพระเอก เจองานหินละซิ

    #2125
    0
  2. #2028 noodao (@daonet) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2560 / 14:38
    พี่มัตถ์ก็ว่าแต่น้องแต่ไม่ดูตัวเองเลย
    #2028
    1
    • #2028-1 ว ร ศิ ษ ฏ์ (@worasith) (จากตอนที่ 9)
      6 ธันวาคม 2560 / 22:47
      พอกันเลยค่ะพี่น้องคู่นี้
      #2028-1
  3. #69 กาโตะ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2559 / 15:43
    มาต่อไวๆ นะคะไร์ หนุกมากเลย
    #69
    0