ลงหลักปักรัก

ตอนที่ 6 : 2 คุณลุงข้าวต้ม ‘มัตถ์’ 70%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4898
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 111 ครั้ง
    21 ก.พ. 62



บรมัตถ์ออกมาจากห้องโดยหอบเอาความสบายใจในระดับหนึ่งมาด้วย อย่างน้อยๆ น้องสาวก็อ่อนข้อลงบ้างแล้ว มงกุฎมุกเลือกให้พรรษศิกาดูแล แทนที่จะทนมองหน้าเขาไปตลอดระยะเวลารักษาตัวที่โรงพยาบาล หวังว่าน้องจะไม่อาละวาดจนพยาบาลถอดใจไปเสียก่อน

เสียงฝีเท้าเล็กๆ วิ่งใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ทำให้บรมัตถ์ต้องหันมอง ไม่นานเท่าไรร่างเด็กผู้ชายกลมป้อมก็ชนเข้ากับเขาจนล้มลงไปจับกบบนพื้น

“โอ๊ย ! ล้มเลย”

หนุ่มน้อยพูดกับตัวเอง แล้วลุกขึ้นยืนอย่างคล่องตัว เหมือนไม่เจ็บเลยสักนิด

“เป็นอะไรหรือเปล่าไอ้หนู” บรมัตถ์ลูบผมเจ้าตัวเล็กเบาๆ พ่อแม่เด็กไปไหน ถึงปล่อยให้ลูกมาวิ่งเล่นในโรงพยาบาลเช่นนี้

“ไม่เป็นไรครับ ลูกผู้ชายต้องอดทน”

“ทำไมมาวิ่งเล่นแถวนี้ ไม่ไปโรงเรียนหรือเรา” เขาถามเพราะเจ้าหนูคงอายุราวสี่ห้าขวบ น่าจะเข้าเรียนแล้ว

“แม่จ๋าพามาหาลุงหมอใจดีครับ มาให้ลุงหมอฉีดยา ไม่ต้องไปโรงเรียนก็ได้ครับ” หนุ่มน้อยพูดจ้อยๆ ต่อยหอยชัดถ้อยชัดคำเป็นเรื่องเป็นราว

คนตัวโตย่อตัวลงให้เสมอกับเจ้าตัวเล็ก รอยยิ้มอบอุ่นเผยออกมาอย่างห้ามไม่อยู่

“แล้วไหนแม่จ๋าของเราล่ะ”

“แม่จ๋าไปห้องน้ำครับ ต้นไม้มาหาพี่ซอ”

“ชื่อต้นไม้หรือเรา”

เด็กชายตราพฤกษ์[1]พยักหน้า ก่อนจะเอียงคอน้อยๆ แล้วถามกลับบ้าง

“ลุงชื่ออะไรครับ”

ลุงหลุดขำพรืด เขาแก่ขนาดเป็นลุงได้แล้วหรือนี่ นับว่าเจ้าต้นไม้เป็นเด็กคนแรกที่เรียกเขาว่าลุง

“ลุงชื่อมัตถ์”

“ลุงมัตถ์” หนูน้อยเรียกชื่อคุณลุงคนใหม่แจ้วๆ แล้วยิ้มจนดวงตากลมใสเป็นประกายเมื่อนึกถึงสิ่งที่ตัวเองชอบกิน “เหมือนข้าวต้มมัดไหมครับ ต้นไม้ชอบกิน”

ชายหนุ่มขำหนักกว่าเดิม เขาถูกเจ้าตัวเปี๊ยกเปลี่ยนชื่อให้จนได้ จินตนาการของเด็กกว้างไกลจริงๆ

เอาวะ...ข้าวต้มมัดก็ข้าวต้มมัด

“แล้วไหนล่ะ พี่ซอที่เรามาหาน่ะ”

“ไม่รู้ครับ”

หนุ่มน้อยส่ายหน้าไปมาจนผมปลิว ปากเล็กเบ้ขึ้นเล็กน้อยด้วยความผิดหวังเพราะปกติหากมาหาจะเจอพี่ซอยืนรอพร้อมส่งยิ้มให้ก่อนเสมอ

“พี่ซอของต้นไม้เป็นพยาบาลหรือเปล่า” ผู้หญิงชื่อซอที่จะอยู่ที่นี่ได้น่าจะมีอยู่คนเดียว บรมัตถ์ยิ้มพร้อมโยกศีรษะกลมไปมาเมื่อเจ้าตัวเล็กพยักหน้าให้ “ไป ลุงจะพาไปหาพี่ซอ”

“ลุงข้าวต้มมัดเป็นเพื่อนพี่ซอหรือครับ”

ชายหนุ่มหยุดคิดเล็กน้อย เพื่อนอย่างนั้นหรือ...ลุงข้าวต้มมัด’ ‘พี่ซอแค่สรรพนามที่ใช้เรียกก็ห่างไกลคำว่าเพื่อนไปเยอะแล้วไอ้หนู

“อยู่ในห้องนั้น ไปสิ ลุงจะพาไปหาพี่ซอ” เขาหันหน้าไปทางห้องพักน้องสาว แล้วส่งมือให้เจ้าตัวเล็ก

“ไปครับ”

เด็กชายตราพฤกษ์ยิ้มแป้นจนแก้มแทบแตก วางมือเล็กๆ ลงบนฝ่ามือคุณลุงคนใหม่อย่างสนิทชิดเชื้อราวกับรู้จักกันมานาน ทว่าก่อนที่สองหนุ่มสองวัยจะได้ไปตามล่าหาพี่ซอ เสียงหวานเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นก่อน

“น้องต้นไม้ มาหาแม่จ๋ามาลูก” ณัฐกานต์เดินเป็นวิ่งเข้าหาลูกชายหัวแก้วหัวแหวน แล้วรั้งลูกเข้ามาอุ้มกอดไว้ราวแม่จงอางหวงไข่ เจ้าตัวเล็กหนักไม่น้อย แต่ความเป็นห่วงทำให้ลืมทุกอย่างไปเสียหมด หญิงสาวจึงไม่รู้สึกว่าลูกหนักเลยสักนิด

“แม่จ๋า ต้นไม้หายใจไม่ออกครับ”

“ทำไมหนีแม่จ๋ามาครับ คราวหลังไม่เอาแล้วนะลูก” เธอเข้าห้องน้ำครู่เดียว ลูกชายคนเล็กดันซน วิ่งเล่นมาเรื่อยจนเจอกับใครเข้าก็ไม่รู้ แถมทำท่าว่าจะไปไหนต่อไหนด้วยกันอีก ถ้าเธอมาช้ากว่านี้จะเกิดอะไรขึ้น

บรมัตถ์ยิ้มให้มารดาของเด็กชายอย่างเป็นมิตร ฝ่ายนั้นยังมีท่าทีระแวง คงคิดว่าเขาเป็นพวกจับเด็กไปขายกระมัง

“น้องต้นไม้ แม่จ๋าเคยบอกว่าไม่ให้ไปกับคนแปลกหน้าไงครับ” คุณแม่คนสวยกระซิบริมใบหูเล็กให้ได้ยินกันเพียงสองคน

“ไม่ใช่ครับ” หนุ่มน้อยบอกดังลั่น “ไม่ใช่คนแปลกหน้าครับแม่จ๋า คนนี้ลุงข้าวต้มมัดครับ”

ณัฐกานต์หน้าเสีย ลูกหนอลูก...เรื่องหักหน้าแม่ไม่มีใครเกินจริงๆ

“ผมต้องขอโทษด้วยถ้าทำให้คุณกลัว ต้นไม้เขาตามหาพี่ซอ ผมกำลังจะพาไป” ชายหนุ่มบอกเสียงนุ่ม มองหน้าเจ้าตัวเล็กกับหญิงสาวสลับกันก็ตอบได้ทันทีว่าเด็กชายถอดแบบมาจากคนเป็นแม่ราวพิมพ์เดียวกัน

“ภัยมันมีใกล้ตัวนี่คะ ฉันก็...ต้องระวังไว้ก่อน”

“ครับ ผมเข้าใจ”

“ว่าแต่ คุณรู้จักน้องซอด้วยหรือคะ”

“ครับ เขาเป็นพยาบาลพิเศษของน้องสาวผม”

“อ๋อ ค่ะ” หญิงสาวค่อยโล่งใจขึ้นมาหน่อย หากก็ยังไม่เลิกระแวงเสียทีเดียว “ฉันต้องขอโทษคุณด้วยเหมือนกันนะคะ”

“แม่จ๋าครับ พี่ซออยู่ไหน” จมูกเล็กถูแก้มมารดาอย่างอ้อนๆ

“นั่นน่ะสิครับ แม่จ๋าโทรหาพี่ซอก่อนดีกว่า”

“พี่ซอ !

เสียงเล็กเรียกชื่อพี่สาวที่เห็นว่าออกมาจากห้องคนป่วย ลูกแก้วกลมใสสีดำสนิทเปล่งประกายวิบวับ ร่างกลมป้อมดิ้นดุ้กดิ้กไปมาจนมารดาต้องปล่อยลงให้วิ่งเข้าสู่อ้อมกอดพยาบาลสาว

ณัฐกานต์ส่ายหน้าทั้งรอยยิ้ม เพราะอุ้มชูกันมาตั้งแต่วันลืมตาดูโลก ตราพฤกษ์ถึงได้ทั้งตัวติดและรักพี่สาวนอกสายเลือดคนนี้นัก ดูเข้าสิ ไม่เจอกันเกือบอาทิตย์ หนุ่มน้อยของเธอหอมแก้มพรรษศิกาไปหลายฟอดเลยทีเดียว

“สวัสดีค่ะพี่น้ำตาล” พรรษศิกายกมือไหว้ผู้ที่ตนยกให้เป็นพี่สาว ณัฐกานต์และทุกคนในครอบครัวนี้เป็นยิ่งกว่าคนในครอบครัวเธอเสียอีก

“พี่ว่าจะโทรหาน้องซออยู่พอดี ต้นไม้อ้อนอยากเจอ พี่ก็หลงคารมลูกเข้าจนได้”

“ว่ายังไงครับสุดหล่อ วันนี้ไม่ได้ไปโรงเรียนหรือครับ” พรรษศิกาหอมตอบแก้มซาลาเปาบ้าง

“แม่จ๋าพามาฉีดยาครับ ยาอะไรนะครับแม่จ๋า” เด็กชายหันไปถามมารดา

“ฉีดวัคซีนหัดเยอรมันครับลูก”

เจ้าตัวกลมยิ้มยิงฟัน แล้วจ้อกับพี่สาวต่อ

“อ๋อ วัคซีนหัดเยอรมันครับพี่ซอ ต้นไม้ไม่ร้องเลย ลุงหมอใจดีบอกว่าต้นไม้เก่งมาก” ตราพฤกษ์โฆษณาตัวเองอย่างภาคภูมิใจ

“โอ้โห เก่งจังเลยค่ะ พี่ซอจะให้รางวัลเป็นอะไรดีน้า”

พรรษศิกาทำตาโตดูน่ารัก ทว่าคนนอกอย่างบรมัตถ์ซึ่งยังยืนปักหลักไม่ไปไหนกลับมองว่าสองร่างที่กอดกันกลมเหมือนเด็กผู้ชายกับเด็กผู้หญิงวัยสี่ขวบมากกว่า ดูท่าแล้วเธอคงเข้ากับเด็กเล็กๆ ได้ดีกว่าเด็กไม่รู้จักโตอย่างมงกุฎมุกเป็นแน่

“พี่น้ำตาลรีบกลับหรือเปล่าคะ กินข้าวเที่ยงกับซอได้หรือเปล่า อยากพาน้องต้นไม้ไปกินไอติมด้วยค่ะ มีไอติมรสใหม่แล้วด้วย เจ้าของร้านบ่นคิดถึงน้องต้นไม้ทุกวัน”

“ต้นไม้ไปครับ” ตราพฤกษ์ตอบเองเสร็จสรรพ ไวเสมอเรื่องของกิน

“ดูเข้าสิน้องซอ พูดถึงไอติมไม่ได้เลย แต่น้องต้นไม้ต้องกินข้าวก่อนนะครับ” คุณแม่ลูกสามชินเสียแล้ว ลูกๆ เธอชอบไอศกรีมเหมือนกันหมด ต่างกันตรงของหวาน กณิศาชอบขนมถ้วยฟูมากจนตอนนี้ช่วยเธอทำได้อย่างคล่องแคล่ว ปราชญาไม่แตะขนมอะไรหากบนโต๊ะมีขนมเทียนตาแมวของโปรด ส่วนตราพฤกษ์ก็เจริญอาหารทุกครั้งที่มีข้าวต้มมัด

“ให้ลุงข้าวต้มมัดไปด้วยได้ไหมครับพี่ซอ”

พรรษศิกาย่นคิ้ว ก่อนจะหันไปทางยักษ์ปักหลั่นที่น้องเรียกว่า ลุงข้าวต้มมัดเพิ่งจะมาสังเกตก็ตอนนี้ว่าเขายืนอยู่ด้วย แต่เดี๋ยวนะ !

...น้องต้นไม้ไปรู้จักมักจี่กับเขาได้อย่างไรกัน แถมยังสนิทถึงขั้นชวนไปกินไอศกรีม

“ไม่ต้องกลัวว่าผมจะไปด้วยหรอก ไม่ต้องมองตาคว่ำแบบนั้น” ชายหนุ่มรู้ทัน ก่อนจะฮุกหมัดเด็ด “ไม่อยากไปแย่งความสนใจของต้นไม้มาจากคุณ”

พรรษศิกายิ้มให้ แต่เป็นรอยยิ้มที่แฝงไปด้วยอาการหมั่นไส้เต็มที่

“ดีแล้วค่ะ ฉันเกรงว่าคุณจะนั่งร้านเล็กๆ กับพวกเราไม่ได้”

“พูดเหมือนเสียใจที่ผมไม่ไป”

“ใครว่าล่ะคะ” ขืนคุยกันนานกว่านี้ เธอคงเก็บอาการไม่อยู่แน่แล้ว

“ลุงข้าวต้มมัดไม่ไปกับต้นไม้หรือครับ” ตราพฤกษ์มีท่าทีผิดหวังตามประสาเด็ก หากก็ไม่งอแงหรือเซ้าซี้

คุณลุงคนใหม่ย่อตัวลง มองตาแป๋วๆ นั่นแล้วอดลูบพวงแก้มนุ่มนิ่มไม่ได้ เด็กไม่ได้ดื้อหรือน่ารำคาญไปหมดเสียทุกคน

“ต้นไม้ไปกินไอติมกับพี่ซอเถอะ ลุงต้องไปอยู่เป็นเพื่อน เด็กอีกคนก่อน” เด็ก...ที่ซนกว่าต้นไม้ไม่รู้ตั้งกี่สิบเท่า

“คุณมุกหลับไปแล้วค่ะ เพิ่งหลับเมื่อกี้เอง” พรรษศิการายงาน ไม่ใช่ว่าต้องการบอกความเป็นไปของมงกุฎมุกให้เขารู้ แต่บอกเชิงห้ามมากกว่าว่า...อย่าแม้แต่จะคิดก่อกวนให้คนไข้ของเธอตื่น

“อืม ไปกับต้นไม้เถอะ ผมอยู่กับน้องเอง”

“แต่ว่า...”

“แต่อะไร”

“คือ...ยังไม่ถึงเวลาพักเที่ยงของฉันเลยค่ะ ฉันไปตอนเที่ยงเลยดีกว่า” พยาบาลดีเด่นบอกบรมัตถ์จบก็มองราวขอความเห็นจากพี่สาว “พี่น้ำตาลรอซออีกเดี๋ยวนะคะ”

“ไปเถอะคุณพยาบาลซอ”

เสียงนุ่มแทรกขึ้นมาก่อนที่ณัฐกานต์จะตอบตกลงน้องสาว

“คุณเพิ่งบอกว่ามุกหลับไปแล้ว คงอีกสักพักกว่าจะตื่น”

คำอนุญาตแบบกลายๆ จากปากเขาส่งผลให้พรรษศิกาแปลกใจไม่น้อย คงเป็นเรื่องแรกเลยกระมังที่เขาทำให้เธอรู้สึกดีขึ้นมาบ้างหลังจากตั้งป้อมพร้อมก่อกำแพงไว้จนสูงลิบ เขาโยกศีรษะน้องต้นไม้เบาๆ ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องมงกุฎมุก แล้วไหนจะแววตาอ่อนโยนยามมองน้องชายเธอนั่นอีกเล่า ผู้ชายคนนี้ควรจำแนกให้อยู่ในประเภทไหนกันแน่...

เขาใจดี รักเด็ก...หรือทำไปอย่างนั้นเอง


[1] เด็กชายตราพฤกษ์ หรือน้องต้นไม้ ลูกชายของเนติพัฒน์และณัฐกานต์ พระนางจากเรื่อง ลูกไม้หล่นไม่ไกลรัก โดย วรศิษฏา


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 111 ครั้ง

2,172 ความคิดเห็น

  1. #2121 Kwanta Lorliam (@kwantal) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 เมษายน 2562 / 03:55

    มีตัวละครเพิ่ม ก็สนุกเพิ่มไปอีก

    #2121
    0
  2. #2025 noodao (@daonet) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2560 / 13:03
    พี่น้องสามต้นนี่น่ารักจริงๆ...
    #2025
    1
    • #2025-1 ว ร ศิ ษ ฏ์ (@worasith) (จากตอนที่ 6)
      6 ธันวาคม 2560 / 22:46
      ลุงอยากมีลูกน่ารักแบบนี้ค่ะ อิอิ
      #2025-1
  3. #38 Buraka (@buraka) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2559 / 20:50
    น้องต้นไม้น่ารักจังค่ะ
    #38
    0