ลงหลักปักรัก

ตอนที่ 48 : 16 ไม่ใช่แม่หมู แต่เป็น...เมียมัตถ์ 70%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4821
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 81 ครั้ง
    17 มิ.ย. 62





ท่อนแขนแข็งแรงยกร่างพรรษศิกาปลิวหวือมาตกปุลงบนตักอย่างง่ายดายประหนึ่งยกกระดาษแค่รีมเดียว หญิงสาวดิ้นขัดขืนผสมโวยวายเนื่องด้วยถูกกระทำการอย่างอุกอาจจากชายซึ่งได้ชื่อว่าเป็นว่าที่สามี กระนั้นก็ไม่กล้าส่งเสียงดัง เพราะรู้ว่าอาจทะลุทะลวงไกลไปถึงห้องอื่น

“ปล่อยนะคุณมัตถ์ !

พรรษศิกาออกคำสั่งที่ดูแล้วไม่มีประสิทธิภาพสักเท่าไร ออกจะเป็นประโยคค่อนขอดเสียมากกว่า

“ผมขอกอด ซอตอบ ค่ะแสดงว่าอนุญาต” บรมัตถ์กอดแน่นขึ้น ร่างในอ้อมแขนเขานุ่มยิ่งกว่าขนมปังปอนด์อบร้อนๆ รสส้มกรุ่นอยู่ปลายจมูก อยากเขมือบลงท้องนัก

“คุณถามตอนฉันเผลอ”

“นั่งนิ่งๆ ดิ้นไปดิ้นมาแบบนี้ผมเริ่มมีอารมณ์” มาให้ตัวเองทรมานโดยแท้ไอ้มัตถ์เอ๊ย !!

วัตถุแข็งๆ ที่แตะสะโพกทำให้พยาบาลสาวหยุดกึก เลิกดิ้นได้ชะงัดราวกับตุ๊กตาไขลานหมดรอบ แก้มนวลสีน้ำผึ้งเริ่มซับสีแดง พรรษศิกาทำได้ดีสุดเพียงก้มหน้างุดในอ้อมกอดคนเอาแต่ใจ   

“ดีมาก ขืนดิ้นต่อ เดี๋ยวซอจะคิดว่าผมพกกระบอกไฟฉายมาด้วย”

คนฟังเม้มปากแน่น ผู้ชายบ้า ! กระบอกไฟฉายอะไรกัน

“ฉันหยุดดิ้นแล้ว ปล่อยได้หรือยังคะ”

“ขออยู่แบบนี้สักห้านาที สัญญาว่าจะไม่ทำมากกว่ากอด...ถ้าซอไม่ยั่ว”

“ใครเขาไปยั่ว เล่นเองชงเองตลอด”

“เถียงตลอดนั่นแหละคือยั่ว ถ้ายังไม่รู้ก็รู้ไว้เสียตั้งแต่วันนี้”

งูเหลือมรัดเหยื่อแน่นเช่นไร บรมัตถ์ก็รัดร่างนิ่มแน่นเช่นนั้น ชายหนุ่มซบหน้ากับอกสาว หลับตานิ่ง คนถูกกอดกลัวชายหนุ่มทำมากกว่านี้จึงไม่กล้าต่อต้านอีก

“ระหว่างห้านาทีนี้ก็ช่วยตอบหน่อยนะคะว่าขึ้นมาห้องฉันได้ยังไง” คราวก่อนก็ทีหนึ่ง ต่อให้ตึกพักที่เธออยู่เป็นตึกพักแบบครอบครัว และไม่ได้ตั้งกฎว่าคนนอกเข้าไม่ได้ แต่พนักงานรักษาความปลอดภัยของตึกพักพยาบาลไม่น่าปล่อยให้คนแปลกหน้าขึ้นตึกโดยที่เจ้าของห้องไม่ได้พาขึ้น แล้วยิ่งเป็นคนแปลกหน้าเพศชายด้วยแล้ว ยิ่งไม่ควรปล่อยรอดหูรอดตา

“ซี้กันแล้วกับพี่ยาม เขารู้ว่าผมเป็นสามีซอ” เสียงทุ้มอู้อี้ตอบ ด้วยยังซบอยู่กับอก “บอกว่ามารอซอ เขาก็ให้ขึ้น”

ทีวันนี้ละพูดคำว่า สามีได้เต็มปาก เมื่อก่อนเธอเคยได้ยินเสียที่ไหน ได้ยินแต่ ผะ...เอ่อ...

“ไปซี้กันตอนไหนคะ”

“ตอนซอไม่รู้”

กาลเวลาผ่านไป แต่ความรวนของชายหนุ่มไม่เคยเปลี่ยน กลับทวีความรุนแรงขึ้นหลายริกเตอร์ พรรษศิกาอดตั้งคำถามกับตัวเองไม่ได้ว่าแต่งงานกันไปแล้วเธอต้องจัดการกับความรวนนี้อย่างไร ปล่อยผ่าน หรือแก้เผ็ดด้วยการรวนยิ่งกว่า...ซึ่งก็ไม่ใช่ทางของเธอ

“กุญแจห้องล่ะคะ”

“โยนทิ้งไว้ตรงโน้น” ศีรษะปกคลุมด้วยเส้นผมดกดำที่พักนี้ไร้การดูแลผละจากความนุ่มชั่วคราว ก่อนเบี่ยงสายตาไปยังเตียงนอน บนนั้นมีทั้งกระเป๋าแบคแพ็คกลางเก่ากลางใหม่ซึ่งใส่ของใช้เท่าที่จำเป็น ข้างกันเป็นพวงกุญแจซึ่งมีกุญแจห้องทุกห้องในเรือนปีกไม้ และเพิ่งมีกุญแจห้องพรรษศิกามาอยู่ร่วมพวงเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน

“ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้นค่ะ” เธอถามไม่เคลียร์ หรือบรมัตถ์แกล้งกวน “อยากรู้ว่าไปเอากุญแจห้องฉันมาจากไหน”

“ไม่เห็นยาก ใครมีกุญแจห้องซอ ผมก็ให้เจ้ากันไปขอปั๊มจากคนนั้น”

บรมัตถ์เข้ากับคนใกล้ตัวได้ดีจนพรรษศิกาคาดไม่ถึง เพราะกุญแจห้องนอกจากเธอแล้วมีอีกแค่สองคนเท่านั้นที่มี คือคุณเนตรอนงค์กับณัฐกานต์

“แล้วกระเป๋านั่นอะไรคะ”

“ของใช้ของผม เผื่อซอใจอ่อนอนุญาตให้นอนนี่”

“คนอื่นจะมองยังไงคะที่ฉันให้ผู้ชายมานอนห้อง” ใช้ชีวิตได้ปกติสุขมาเกือบเดือน ไม่ใช่เพราะข่าวโด่งดังกับบรมัตถ์ซาลง แต่เพราะพรรษศิกาชินชากับเสียงนกเสียงกาเสียมากกว่า คนพูดคือคนไม่หวังดีทั้งนั้น สู้สนใจคนหวังดี คนที่คอยให้กำลังใจ ซึ่งมีจำนวนมากกว่าอีกกลุ่มไม่ดีกว่าหรือ

“ตาสีตาสาก็ไม่ใช่ เรากำลังจะแต่งงานกัน คนกันเอง” บรมัตถ์ฟุบหน้าลงกับความนุ่มหยุ่นดังเดิมเมื่อพูดจบ พรรษศิกาวันนี้ใจดีผิดปกติ 

“แค่มีความเป็นไปได้ว่าจะแต่งค่ะ ยังไม่ได้แต่งเสียหน่อย และก็มีแนวโน้มว่าอาจไม่แต่ง”

“ไม่แต่งไม่ได้ เตรียมทุกอย่างไว้หมดแล้ว”

“ห้ะ !

“ทำไมต้องตกใจ”

“เอ่อ คุณมัตถ์ว่าอะไรนะคะ”

“ไปกรุงเทพฯ ผมไม่ได้แค่ไปทำงาน ไปจัดการเรื่องงานแต่งด้วย แม่เห่อมากไปหน่อยที่ซอพลาดมาสอยผมลงจากคาน จัดแจงทุกอย่างไว้หมด แม่กับป้าเนตรเขาคุยกันถูกคอ” บรมัตถ์เพิ่งรู้เมื่ออาทิตย์ก่อนว่าท่านทั้งสองติดต่อกัน  สื่อกลางคือกันธร ชายหนุ่มหัวเราะเมื่อคิดมาถึงตรงนี้ ทำใจแล้วว่าปลายปีเสี่ยงหมดตัวกับเงินโบนัสกันธร

“ทำไมไม่บอกฉันเลยคะ”

“ซออยู่เฉยๆ เถอะ แค่เป็นเจ้าสาวให้ผมก็พอ หรือถ้าอยากทำอะไรบ้าง ก็ไปเข้าคอร์สเจ้าสาว ทำผม ทำเล็บ อืม แล้วทำอะไรอีก ผมไม่สันทัด”

“ได้ยังไงคะ ดูขี้เกียจจะตายไป”

“ไม่ชอบหรือ ผมทำให้ทุกอย่าง เป็นสามีอเนกประสงค์ เป็นเจ้าบ่าวสำเร็จรูป แก้ผ้า อ้อ ไม่ใช่สิ ฉีกซองก็กินได้เลย” บรมัตถ์ยิ้มกริ่ม โน้มตัวหมายหอมแก้มนิ่มๆ ทว่าเจ้าของสวนส้มหลบได้หวุดหวิด

“ฉันว่าต้องเติมน้ำร้อนด้วยค่ะ จะได้...สุก”

บรมัตถ์พยักหน้าช้าๆ เมียย้อนได้แสบ แต่เขาจะสวนกลับให้ซาบซ่านกว่า

“สุกหรือไม่สุก ดูด้วยตาไม่ได้ ซอต้อง...” เขาเว้นจังหวะแล้วกระซิบข้างใบหูเล็ก “ชิม”

เพี้ยะ !

พรรษศิกาฟาดมือลงกับอกแกร่ง ทว่าไม่แรงนัก ต้องการให้อีกฝ่ายแค่แสบๆ คันๆ เพียงเลิกยียวนเท่านั้นเอง

“ทะลึ่งแล้วค่ะ ปล่อยเดี๋ยวนี้เลย เกินห้านาทีมาเยอะแล้ว”

“ที่เกินห้านาทีถือว่าแถมให้ได้ไหม ทดเวลาที่ไม่ได้เจอกันตั้งหลายวัน อยากเห็นหน้านานๆ”

“ถ้าจะมาแค่เห็นหน้า เห็นแล้วก็กลับไปได้แล้วค่ะ”

“ไม่ได้มาแค่มองหน้า แต่เอาของมาอวดซอด้วย” 

 

รูปแบบอีบุ๊กโหลดได้ที่เมพนะคะ 

ส่วนรูปเล่มสั่งได้ทางแฟนเพจหรืออีเมล worasith.dew@gmail.com ค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 81 ครั้ง

2,172 ความคิดเห็น

  1. #2172 190817 (@190817) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2562 / 12:33

    หวานเวอร์
    #2172
    0
  2. #2069 apple_pk (@sunareepk) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2560 / 00:15
    รอซอน้อยมัตถ์น้อย
    #2069
    1
  3. #910 lertlivelove (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 20 มีนาคม 2560 / 20:05
    มีชื่อเรียบร้อย รอรับลุงกับนู๋ซอที่บ้านค่ะ แต่ตอนจุ๊บเมียเมื่อไรจะได้อ่านค่ะไรท์ ฟินรอนานแล้วนะ หวังว่าลุงจะไม่เงิบ^__^
    #910
    1