ลงหลักปักรัก

ตอนที่ 46 : 15 ดวงใจบรมัตถ์ 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4246
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 82 ครั้ง
    21 พ.ค. 62





“คุณมัตถ์นี่ยังไง บอกว่าไม่ให้เรียกแบบนี้ไงคะ”

เสียงดุแว่วมาตามสาย แต่มีหรือที่บรมัตถ์จะกลัว

“ไปเอาเบอร์ฉันมาจากไหนคะ”

“พี่ต้นกล้าให้มา” ต่อให้ไม่ได้จากเนติพัฒน์ เขาก็มีวิธีอื่นอีกมาก “คิดถึง ไม่ได้เห็นหน้าหลายชั่วโมง”

“ทำมาพูดดีนะคะ เพิ่งห่างกันวันเดียว”

“ค่อยยังชั่ว ผมชอบเวลาซอต่อปากต่อคำ”

“เขามีแต่ชอบผู้หญิงไม่มีปากไม่มีเสียง”

“นั่นไม่ใช่ผม” ความชอบใครความชอบมัน เมื่อก่อนไม่เข้าใจสักนิดว่าทำไมพวกเพื่อนๆ ถึงกลัวเมียกันนัก เมียด่า แต่พวกมันไม่ตอบโต้เมีย จนมามีของตัวเองเป็นตัวเป็นตนจึงกระจ่าง

“เอ่อ โทรมาทำไมคะ”

“ซอ” บรมัตถ์เข้าโหมดจริงจัง “ที่บอกว่าอาทิตย์เดียว ไม่ใช่แล้วนะ”

“เร็วขึ้นหรือคะ”

“ไม่ใช่ ผมต้องอยู่นี่เกือบๆ สองอาทิตย์”

“มีอะไรหรือเปล่าคะ ทำไมเสียงคุณฟังดูเครียดๆ”

“มีเรื่องนิดหน่อย ซออยู่ได้นะ” มาถึงกรุงเทพฯ ตั้งแต่เช้า แต่จนแล้วจนรอดก็ยังไม่แวะเข้าไปสวัสดีแม่ มีเพียงต่อสายตรงไปบอกว่าถึงแล้ว และโทรอีกครั้งเพื่อบอกว่าคืนนี้ปารมีไม่กลับไปนอนบ้าน

“ได้สิคะ คุณไม่ต้องห่วง”

“มีอะไรขัดข้อง หรืออยากไปไหนก็บอกเจ้ากัน ไม่ต้องเกรงใจ”

“คุณมัตถ์...พูดเหมือนจะหายไปนาน”

“อยากนานเหมือนกัน เผื่อซอจะเป็นห่วงผมบ้าง” บรมัตถ์เย้า เขาหายไป พรรษศิกาอาจทนได้ แต่เป็นเขาเองที่ไม่ชินเสียแล้วกับระยะห่าง “ทำอะไรอยู่”

“กำลังจะนอนแล้วค่ะ วันนี้น้องต้นไม้มานอนด้วย”

“ตอนนี้ยังนอนได้ แต่ถ้าแต่งงานกันไป ซอจะเอาต้นไม้มานอนเป็นจระเข้ขวางคลองบนเตียงของเราไม่ได้แล้วนะ”

ชายหนุ่มคงไม่รู้ว่าทำให้อีกฝ่ายแก้มแดงซ่านเป็นพริกสุกกับคำว่า เตียงของเรา

“ต้นไม้หลับหรือยัง ขอคุยกับเจ้าเปี๊ยกหน่อย”

“หลับไปแล้วค่ะ ก่อนหน้าคุณโทรมาแค่แป๊บเดียว

นาฬิกาพรายน้ำบนโต๊ะข้างเตียงบอกเวลาให้ลุงข้าวต้มมัดรู้ว่าเกือบห้าทุ่มแล้ว

“ไว้พรุ่งนี้ฉันบอกน้องต้นไม้ให้ค่ะว่าคุณโทรมาหา”

“ไม่เป็นไร เกิดต้นไม้หวงพี่ซอขึ้นมาอีก ผมแย่แน่”

“คุณมัตถ์ทำอะไรอยู่คะ”

“ผมหรือ” บรมัตถ์ยิ้มกรุ้มกริ่ม ค่อยๆ ถอดบ็อกเซอร์ออก “กำลังจะอาบน้ำ”

“ถ้าอย่างนั้นก็ไปอาบได้แล้วค่ะ อาบเสร็จจะได้พักผ่อน”

“วางสายจากซอจะอาบทันที ตอนนี้แก้ผ้าหมดแล้ว เหลือแต่ตัวเปล่าๆ”

“ไม่ต้องบอกฉันทุกขั้นตอนก็ได้ค่ะ”

“บอกไว้ ซอจะได้ชิน เพราะต่อไปถ้าแต่งงานกัน ซอต้องอาบน้ำพร้อมผม” อยากให้ถึงวันนั้นไวๆ จะได้ใช้งานอ่างอาบน้ำในห้องนอนบนเรือนปีกไม้ ไม่ใช่ปล่อยให้เป็นวัตถุประดับห้องน้ำอย่างทุกวันนี้

“โตแล้วค่ะ ควรอาบเอง”

“ไม่ต้องพูดแบบนี้แก้เขินหรอกน่า”

“ไม่ได้เขินค่ะ ฉันแค่บอกให้ลุงข้าวต้มมัดของน้องต้นไม้รับรู้ไว้”

“อ้อ อีกอย่าง เวลานอน ผมไม่ชอบใส่เสื้อผ้า มันเกะกะ”

“ถ้ายังทะลึ่งอีก ฉันจะวางสายแล้วนะคะ”

“เดี๋ยวซอ !” เอาแล้วไง คราวนี้เมียเอาจริง “ก็แค่คิดถึง อยากฟังเสียง”

“ก็รีบกลับมาสิคะ”

“อะไรนะ เมื่อกี้ไม่ค่อยได้ยิน” ปลายสายเสียงเบาหวิว ทว่าบรมัตถ์ก็ว่าตนได้ยินไม่ผิด

เอาวะ คารมเป็นต่อ ต้องมีใจอ่อนกันบ้าง

“ไปนอนได้แล้วค่ะ จะได้มีแรงทำงานแต่เช้า”

“ไว้เสร็จทางนี้ผมจะรีบกลับไปหา จะให้พ่อกับแม่ไปขอซอจากป้าเนตร เตรียมตัวไว้ให้ดี คราวนี้เลี่ยงไม่ได้แล้ว”

“ฝันดีนะคะ”

สัญญาณเครือข่ายถูกตัดไปเพราะปลายสายยกเลิกการสนทนา ทว่าสัญญาณใจของบรมัตถ์ยังชัดเจน ไม่กี่นาทีที่ได้ยินเสียง  พรรษศิกาทำให้เขาลืมความเครียดที่ประสบมาทั้งวันไปจนเกลี้ยง หญิงสาวไม่อ่อนหวาน ไม่ขี้อ้อน ใจแข็งและปากหนักด้วยซ้ำ แต่เป็นเธอในแบบที่เขาไม่เคยเบื่อ

คำนวณระยะเวลาที่ต้องจัดการปัญหาที่นี่คร่าวๆ เสบียงจูบของพรรษศิกาที่ตุนเอาไว้ชักไม่เพียงพอเสียแล้ว

 


พรรษศิกาทาบมือวัดอัตราการเต้นหัวใจหลังชิงวางสายก่อน รู้จากคุณเนตรอนงค์ว่ากลับกรุงเทพฯ คราวนี้บรมัตถ์ตั้งใจทำทุกอย่างให้ถูกต้องตามขนบธรรมเนียมประเพณี ไม่คิดว่าเขาจะจริงจังอย่างที่บอก จนได้ฟังจากปากเจ้าตัว บรมัตถ์ไม่รู้หรอกว่าระหว่างคุยกันเธอต้องบังคับความรู้สึกตัวเองตั้งหลายคราไม่ให้ไหลไปกับเขา

แต่ที่น่าเป็นห่วงคือน้ำเสียงชายหนุ่มบางช่วงฟังดูกังวล รวมถึงตอนบอกว่าจะอยู่สำนักงานใหญ่สองอาทิตย์ด้วย พรรษศิกาจับผิดได้ว่าเขาแสร้งทำร่าเริงเพื่อปกปิดความเครียดอะไรบางอย่าง บางอย่างที่ว่านั้นเธอก็ไม่รู้เช่นกันว่าเกี่ยวข้องกับอะไร

เรื่องครอบครัว

เรื่องส่วนตัว

หรือเรื่องงาน

พรรษศิกาสลัดความคิดออกจากหัว ร่างบางเอนตัวลงนอน อดไม่ได้ที่จะหอมฟอดใหญ่แล้วลูบแก้มนิ่มของเด็กชายตราพฤกษ์ วันนี้หนุ่มน้อยจ้อไม่หยุดตั้งแต่กลับจากโรงเรียน และแทบทุกประเด็นล้วนมีชื่อบรมัตถ์ ลุงข้าวต้มมัดกลายเป็นเบอร์หนึ่งในใจไปแล้ว อีกหน่อยน้องต้นไม้ต้องย้ายข้างไปอยู่ฝ่ายนั้นแน่ๆ เพราะฉะนั้นเธอต้องซ้อมตกกระป๋องตั้งแต่เนิ่นๆ ถึงตอนเล่นจริงเมื่อไรจะได้ไม่ตกใจมาก

หญิงสาวเอื้อมมือปิดไฟจากโคมหัวเตียง อมยิ้มท่ามกลางความมืดและเสียงจักจั่นซึ่งขับกล่อมให้หลับฝันดี

สองอาทิตย์ไม่นานเกินรอ...  

รูปแบบอีบุ๊กโหลดได้ที่เมพนะคะ 

ส่วนรูปเล่มสั่งได้ทางแฟนเพจหรืออีเมล worasith.dew@gmail.com ค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 82 ครั้ง

2,172 ความคิดเห็น