ลงหลักปักรัก

ตอนที่ 45 : 15 ดวงใจบรมัตถ์ 70%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4478
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 79 ครั้ง
    17 พ.ค. 62



“ศักดิ์ศรีหายไปไหนหมด” เขาพยายามอย่างถึงที่สุดแล้ว แต่ต่อให้พยายามมากเท่าไร หากพี่สาวไม่เห็นในความหวังดี สิ่งที่ทำมาทั้งหมดก็กลายเป็นไร้ค่า

“เอะอะอะไรกัน” คุณกรองทองก้าวเข้ามาในห้องพร้อมคำถาม เสียงเล็ดลอดจากห้องลูกชายดังไปถึงข้างบนจนต้องรีบลงมาดู  ท่านขึ้นไปเอาของบนห้องครู่เดียว กลับลงมาไม่คิดเลยว่าจะเจอแขกไม่ได้รับเชิญ

“มาก็ดีแล้ว ดูแลลูกชายตัวเองด้วย อย่าปล่อยให้เป็นภาระพี่สาวผม” ชายหนุ่มไม่เสียเวลายกมือไหว้ คนตรงหน้าอายุมากกว่ามารดาเขาหลายปี แต่ความน่าเคารพไม่มีสักนิด

“บอกพี่สาวเธอดีกว่าไหม ว่าอย่ายุ่งกับตาดิษลูกชายฉัน”

“ชัดหรือยังมี่ เขาไม่อยากให้อยู่ จะบากหน้ามาให้โดนด่าทำไม”

หยาดน้ำปริ่มขอบตาปราศจากเครื่องสำอาง ทว่าปารมีบังคับไม่ให้ไหลออกมาได้อย่างไม่น่าเชื่อ เธอร้องไห้มามากพอแล้วกับเรื่องนี้ ตั้งแต่ยังไม่แต่งงานกับกีรดิษด้วยซ้ำ คุณกรองทองตั้งแง่ถาวรต่อให้เธอจะทำดีและจริงใจแค่ไหนก็ตาม ที่มาดูแลกีรดิษแม้ท่านจะไม่ขัดขวางเหมือนช่วงแรก แต่ก็เฉยเมยกับทุกสิ่งที่เป็นเธอดังเดิมไม่เปลี่ยน

หญิงสาวไม่เข้าใจตัวเองเลยว่าจะมาให้เจ็บทำไมกัน ศักดิ์ศรีที่น้องชายเรียกหานั้นหายไปไหนแล้วก็สุดรู้ รู้เพียงแค่ไม่สามารถทนปล่อยอดีตสามีให้อยู่ในสภาพนี้ได้ เช่นเดียวกับที่ไม่อยากทำให้น้องผิดหวัง

“ไปมี่ กลับบ้าน”

ปารมีไร้เรี่ยวแรงขัดขืน เบื้องหน้าไม่ชัดด้วยม่านน้ำคลอหน่วยตา ความห่วงใยส่งผลให้หญิงสาวหันมองกีรดิษที่นั่งบนรถเข็น โดยมีคุณกรองทองยืนด้านหลัง จนน้องชายกระตุกแขนเป็นรอบที่สาม เธอจึงฝืนตัวเดินตามออกมาจากบ้าน

...ออกมาโดยทิ้งหัวใจไว้ที่นี่ หรือหากพูดกันตามจริง หัวใจเธอไม่เคยอยู่กับตัวเลยนับตั้งแต่เป็นนักศึกษาปีหนึ่งที่ตกหลุมรักพี่ว้ากอย่างกีรดิษ

บรมัตถ์เปิดประตูรถยนต์ให้พี่สาว รัดเข็มขัดนิรภัยเสร็จสรรพจึงอ้อมมานั่งฝั่งคนขับ อยากรวบร่างปารมีมากอดแน่นๆ แต่เพราะรู้ดีว่าหากแตะตัวแม้เพียงนิดทำนบน้ำตาจะแตกทันที ชายหนุ่มจึงนิ่งไว้ แล้วเคลื่อนรถออกจากบ้านหลังจากที่ปฏิญาณกับตัวเองว่าจะไม่มาเหยียบเศษฝุ่นให้เปื้อนเท้าอีกแล้ว

“แววตามี่ เราดูออกว่าไม่เคยรักมันน้อยลงเลย” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นเมื่อรถเคลื่อนตัวมาเกือบสิบนาที

“ให้เลิกรักพี่ดิษ พี่ทำไม่ได้หรอกมัตถ์”

“แล้วถ้าเราขอให้มี่รักตัวเองมากขึ้นล่ะ ทำได้ไหม”

“พี่ไม่รู้อะไรเลย ตื้อไปหมด”

“อยากร้องก็ร้อง แต่เราให้มี่ร้องแค่วันเดียว มี่ไม่ควรเสียน้ำตาให้คนพวกนั้นด้วยซ้ำ”

“พี่...” ปารมีเลี่ยงพูดคำว่า เจ็บหญิงสาวรู้ว่าน้องเจ็บกว่าเธอหลายเท่า

“จำไว้ให้ขึ้นใจ ต่อให้มี่ไม่มีความสำคัญกับใคร มี่ก็ยังเป็นลูกคนโตของพ่อแม่ เป็นพี่สาวมุก เป็นพี่สาวเรา”

เธอคงรู้สึกดีกว่านี้หากน้องชายต่อว่า ปารมียกมือขึ้นปิดหน้า น้ำตาที่พยายามกักเก็บไว้ไหลซึมซอกนิ้ว เพื่อนหลายคนเคยบอกว่าเธอเป็นพวกบูชาความรัก รักมากจนยอมเจ็บ บรมัตถ์ก็คงคิดไม่ต่างกัน

...เพราะความดื้อด้านและเพราะรักกีรดิษมากกว่ารักตัวเองใช่หรือเปล่า ถึงเจ็บแบบนี้

 

วันนี้วันเดียวรีดแรงบรมัตถ์ไปได้มากโข เมื่อเช้าชายหนุ่มขับรถออกจากตัวเมือง พุ่งตรงมายังบ้านแถบชานเมืองของตัวเอง แทนการไปส่งพี่สาวที่บ้านมารดาเพราะเกรงว่าท่านจะไม่สบายใจ จัดการเรื่องปารมีเสร็จเรียบร้อยก็มีเรื่องวิสกรุ๊ปให้จัดการต่อ ระบบเก็บพลังงานในโรงผลิตพลังงานทดแทนที่ราชบุรีมีปัญหา เขากับป้องภัยจึงรุดไปจัดการ กว่าทุกอย่างเสร็จสิ้นและกลับมาถึงกรุงเทพมหานครก็เกือบสี่ทุ่ม

สามจังหวัดในวันเดียว...สงขลา กรุงเทพมหานคร ราชบุรี

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ขึ้นลงหลายจังหวัด ทำงานมาสิบกว่าปี ไม่นับรวมระยะเวลาที่ติดสอยห้อยตามบิดา งานหนักกว่านี้ก็ย่อมมี แต่เหนื่อยจากการทำงานแค่เหนื่อยกาย นอนพัก ตื่นเช้ามาก็สดชื่น ต่างจากวันนี้ที่เหนื่อยใจ เวลานานสักเท่าไรถึงบรรเทาความเหนื่อยลงได้

“รักตัวเองเยอะๆ นะมี่”

ชายหนุ่มบอกกับร่างพี่สาวที่หลับสนิทไม่รู้เรื่องรู้ราว ทั้งที่ปกติแล้วเพียงมีเสียงฝีเท้าเดินผ่านหน้าห้องปารมีก็ตื่นได้ทันที

...อาการแทรกซ้อนของโรคปวดใจที่เผชิญมาเมื่อเช้า ไม่มีใครรักษาให้หายได้ มีเพียงเจ้าตัวเท่านั้นที่ต้องรักษาตัวเองด้วยเวลาบำบัด

บรมัตถ์ห่มผ้าให้พี่สาว ก่อนเดินมายังห้องตนซึ่งไม่ได้ใช้งานร่วมเดือน ชายหนุ่มถอดเสื้อเชิ้ตเปรอะทั้งคราบฝุ่นและคราบเหงื่อเหนอะหนะโยนลงตะกร้าอย่างแม่นยำสมเป็นนักบาสเกตบอลประจำมหาวิทยาลัย กางเกงสแลกถูกปาลงไปนอนแอ้งแม้งบนเสื้อ ร่างบึกบึนจากการออกกำลังกายเป็นประจำจึงเหลือเพียงบ็อกเซอร์ตัวเดียวเท่านั้น

มือหนาคว้าผ้าเช็ดตัว ทว่ายังไม่ทันเข้าห้องน้ำ สายตาเฉียบคมก็พาดไปเห็นเครื่องมือสื่อสารที่ถูกโยนทิ้งไว้บนเตียง ปากหยักยิ้มเป็นครั้งแรกของวัน เห็นประโยชน์อย่างอื่นของเจ้าโทรศัพท์เคลื่อนที่นอกจากติดต่อเรื่องงานก็วันนี้ ชายหนุ่มคว้าขึ้นมา จากนั้นจึงปลดล็อกแล้วกดหมายเลขซึ่งท่องจำจนขึ้นใจ เสียงรอสายดังสามสี่ครั้ง แล้วถ้อยคำหวานที่ต้องการฟังนักหนาก็ตามมา

“สวัสดีค่ะ”

บรมัตถ์อมยิ้มกับน้ำเสียงหวานหูที่สุดที่พรรษศิกาพูดกับเขา

“ยังไม่นอนหรือ”

ปลายสายเงียบไป แต่บรมัตถ์ไม่เชื่อว่าหญิงสาวไม่รู้ว่าเป็นสามีตัวเอง หรือดีใจที่เขาโทรหาจนพูดไม่ออกเสียแล้ว

“ซอจ๋า”

เงียบ !!

“ซอ...อย่าเงียบนาน ผัวใจคอไม่ดี”

รูปแบบอีบุ๊กโหลดได้ที่เมพนะคะ 

ส่วนรูปเล่มสั่งได้ทางแฟนเพจหรืออีเมล worasith.dew@gmail.com ค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 79 ครั้ง

2,172 ความคิดเห็น

  1. #2167 bailiu (@bailiu) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2562 / 19:03

    น่ารักอ่ะ

    #2167
    0
  2. #2165 tom247 (@tom247) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2562 / 21:38
    แกเปลี่ยนอารมณ์ได้เร็วมากเลยอีมัตถ์
    #2165
    0
  3. #2164 Kapom (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 23:07

    มีความโทรหาเมีย

    #2164
    0
  4. #2066 noodao (@daonet) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2560 / 23:31
    พี่มัตถ์เค้าหวงเมียมากกกกกกกกกจะมาขอกอดกันง่ายไม่ได้นะ
    #2066
    1
  5. #2065 fahrugnam (@fahrugnam) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2560 / 22:39
    55555 อะไรมาขอกอดกันง่ายๆ เจ้าบ่าวเขาหวงนะ
    #2065
    1
  6. #843 lively (@19chaibunma) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 16 มีนาคม 2560 / 06:01
    เข้าทางลุงมัตถ์แล้วซอออ
    #843
    0
  7. #842 เหงาอยู่ตัว (@nartnong22) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 16 มีนาคม 2560 / 04:40
    พี่มัตถ์คะ ตบปากตัวเองด่วนๆเลยนะ
    #842
    0
  8. #841 owen1981 (@owen1981) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 16 มีนาคม 2560 / 04:17
    ทีมลุงมัตถ์
    #841
    0