ลงหลักปักรัก

ตอนที่ 28 : 9 ของเล่นคนรวย 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5672
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 70 ครั้ง
    28 มี.ค. 62





“หลิน !” จากหน้าคมกลายเป็นซีด คำพูดของปาลินราวกับค้อนหนาหนักที่ตอกสิ่วคมๆ ลงมาสลักเหตุการณ์เมื่อคืนให้ชัดเจนในใจเธอมากยิ่งขึ้น

“โอ๊ะ ! ขอโทษ ฉันไม่รู้ ก็คอเธอแดงเหมือนโดน...ดูด มานี่นา แต่เอ๊ะ ! ทำไมเธอต้องร้อนตัวขนาดนี้ล่ะ”

นิ้วเรียวแตะปากประหนึ่งตกใจเสียเต็มประดา หญิงสาวหัวเราะเบาๆ ทว่าก็ต้องเงียบไปเมื่อเสียงหนึ่งดังขึ้นแทรก

“ผมว่าคุณควรเอาเวลาที่ใช้วิจารณ์คนอื่น ไปทำอะไรที่มันสร้างสรรค์กว่านี้นะครับ” ชายหนุ่มเดินไปยืนเคียงข้างพรรษศิกา แต่เว้นระยะห่างที่คิดว่าจะทำให้เธอไม่เตลิดไปอีกครั้ง

หญิงสาวมองบรมัตถ์ด้วยอารมณ์มากมายท่วมท้นที่จำแนกไม่ถูก ไม่อยากเห็นหน้า แต่ก็ปฏิเสธความรู้สึกไม่ได้เลยว่าอุ่นใจไม่น้อยที่เขายืนอยู่ตรงนี้ และเธอไม่ต้องเผชิญกับความปากร้ายของปาลินเพียงลำพัง ถึงชินแล้วก็ตาม

ทางฝั่งของสาวเปรี้ยวนั้นหัวใจหล่นลงไปกองแหมะปลายรองเท้าส้นสูง หน้าถอดสีเป็นปลากัดกลัวคู่ต่อสู้ ยากจะชนะในเกมนี้ ปากสีส้มคอรอลโรสอ้าค้างจนหากมีแมลงวันหัวเขียว มันคงบินเข้าไปพร้อมกันได้ทั้งฝูง เสียงเขาเรียบนิ่งแท้ๆ ใบหน้าก็ไม่ได้บ่งบอกว่าจะหาเรื่อง แต่ทำไมช่างน่าเกรงขาม

“คุณไม่น่าสนิทกับซอถึงขั้นต้องรู้เรื่องส่วนตัวเขาทุกอย่าง จริงไหมครับ”

“ฉะ...ฉันเรียนพยาบาลที่เดียวกับซอ รุ่นเดียวกันด้วย” สีข้างพยาบาลสาวเริ่มถลอกจากการแถ เลือดจวนซิบอยู่รอมร่อ

“เรียนที่เดียวกัน ถึงจะรุ่นเดียวกัน แต่ไม่จำเป็นว่าต้องสนิท”

“อะ...เอ่อ...”

หญิงสาวพยายามฝืนตัวเอง แต่ยิ่งเชิดเหมือนไม่เกรงกลัวคนตรงหน้ามากเท่าไร อาการประหม่ากลับฉายชัดออกมามากเท่านั้น

“ซอสนิทกับเขาหรือ” หากแม่รสส้มบอกว่าสนิท ตอนนั้นแหละเขาถึงยอมถอย

ใบหน้าหวานคมมองตอบแล้วส่ายน้อยๆ แอบคิดเข้าข้างตัวเองไปว่าเขากำลังปกป้องเธออยู่ บรมัตถ์ทำแบบนี้ไปเพื่ออะไรกัน เมื่อเช้าเพิ่งบอกว่าเธอเป็นตัวซวยแท้ๆ

“ชัดแล้วนะครับ”

“ฉันเป็นเพื่อนเธอนะ” ปาลินฮึดฮัดยามตอกย้ำกับพรรษศิกา รู้สึกเสียหน้ามหาศาล แล้วยิ่งผู้ร่วมเหตุการณ์อีกคนคือบรมัตถ์ซึ่งเป็นหนึ่งในรายชื่อผู้ชายที่อยากได้มาเป็นพ่อของลูก เธอยิ่งอยากมุดพื้นหนีให้รู้แล้วรู้รอด

“เคยคิดว่าฉันเป็นเพื่อนด้วยหรือ”

“ได้ ในเมื่อเธอพูดแบบนี้ งั้นเราต่างคนต่างอยู่แล้วกัน ไม่ต้องมายุ่งกัน”

“เราต่างคนต่างอยู่มานานแล้วหลิน และถ้าเธอพอจะนึกอะไรออกบ้าง ไม่เคยมีสักครั้งที่ฉันหาเรื่องเธอก่อน มันคงดี ถ้าเราไม่ต้องมาอยู่แผนกเดียวกัน ฉันก็ไม่ได้อยากร่วมงานกับคนที่แยกเรื่องงานกับเรื่องส่วนตัวไม่ออกนักหรอก”

ปาลินกัดฟันกรอด สูดลมหายใจเข้าบ้าง พ่นออกบ้าง สลับกันอย่างคนถูกขัดใจ ไม่คิดว่าพรรษศิกาจะกล้าพูดตรงๆ ขนาดนี้

บรมัตถ์ยิ้มมุมปาก นี่สิถึงค่อยเข้ากับเขาได้หน่อย ผู้หญิงสมัยนี้จะให้เรียบร้อยจ๋า สงบปากสงบคำ ยอมคน พูดน้อย อ่อนแอไร้ภูมิคุ้มกันต่อโลกเหมือนนางเอกละครที่ป้าพวงแม่บ้านเขาติดงอมแงมคงไม่ได้แล้ว ผู้หญิงยุคสี่จีต้องขาลุยอย่างพรรษศิกา

“ไปพักผ่อนเถอะซอ” ชายหนุ่มเพียงหนึ่งเดียวแตะแขนเรียวเบาๆ เธอควรพักผ่อนได้แล้ว ไม่ควรมาเสียเวลาต่อปากต่อคำกับคนไม่รู้จักโต

“ออกไปเมื่อวาน กลับมาอีกทีตอนเช้า สภาพดูไม่ได้ แถมยังมีผู้ชายตามติด ปกป้องอย่างกับได้เสียกันแล้ว ” เธอมั่นใจว่าตัวเองคิดไม่ผิด ก่อนไปขอทิ้งทวนหน่อยเถอะ อย่างน้อยๆ คำพูดก็น่าจะทำให้สองคนนี้ระคายเคืองผิวหนังได้บ้างละน่า

อาชีพเดียวกันไม่ได้หมายความว่าความคิดความอ่าน และทัศนคติ จะใกล้เคียงกัน ดูอย่างพรรษศิกากับปาลินเป็นต้น ทั้งบรมัตถ์และพรรษศิกายังไม่โต้ตอบ ด้วยอยากรอฟังว่าปาลินจะพูดอะไรต่อ

“เห็นร้ายๆ แบบนี้ แต่จริงๆ แล้วฉันเป็นห่วงเธอนะซอ เฮ้อ เธอมันก็แค่พยาบาลจนๆ คนหนึ่ง พ่อแม่ก็ตายหมด มรดกจะมีกับเขาหรือเปล่าก็ไม่รู้ ถ้าคิดสบายทางลัดด้วยการจับผู้ชายรวยๆ ละก็ คิดแผนให้มันดีๆ หน่อย” คนเป็นห่วงเพื่อนแบบปลอมๆ ยักไหล่อย่างเหนือกว่า “ระวัง...จะเป็นแค่ของเล่นคนรวย เขาเบื่อก็โยนทิ้ง”

นักธุรกิจหนุ่มอยากออกโรงเอง แต่ปราดมองใบหน้าหวานแล้วเห็นดวงตาสีดำสนิททอแววตัดพ้อแต่ดูแกร่งอยู่ในที ก็มั่นใจว่าเธออยากจัดการเรื่องนี้เองมากกว่า หวังว่าพรรษศิกาจะไม่คล้อยตามคำพูดบ้าๆ พวกนี้ ของเล่นคนรวยอะไร ต้องการที่ไหน เขาโตแล้ว ไม่ชอบเล่นของเล่น

คำพูดปาลินทำให้คนที่ไม่อยากเป็นของเล่นของใครนึกยอกแสยงในอก ทุกเรื่องคือเรื่องจริง ยกเว้นแค่เธอไม่เคยคิดจับผู้ชายรวยเพื่อให้ตัวเองสบาย เธอมีมือมีเท้า มีสมอง เลี้ยงตัวเองได้

“พูดจบหรือยัง ถ้าพูดจบก็ไปได้แล้ว และก็เก็บปากกระจับที่เธอไปทำมาแพงๆ ไว้ทาลิปสติกเถอะ อย่าให้ต้องมาเปื้อนเลือดเลย”

 “คอยดูนะ อีกหน่อยทั้งเธอทั้งคุณมัตถ์จะต้องอ้อนวอนขอให้ฉันช่วย” พยาบาลสาวเปรี้ยวมองตาขวาง เรื่องมันไม่จบแค่นี้แน่ ขอเธอไปตั้งหลักและหาพวกก่อน

พูดจบหญิงสาวก็เดินสะบัดก้นออกไป พรรษศิกามองแล้วก็ได้แต่ปลง ไม้แก่ดัดยากเสียแล้ว และเธอก็แน่ใจด้วยว่าปาลินไม่ปล่อยเรื่องนี้ให้เลยผ่าน เรื่องของเธอกับบรมัตถ์จะไม่ใช่ความลับอีกต่อไป ปาลินสามารถใส่สีตีไข่ให้อลังการกว่าเดิมได้ ถึงแม้จะไม่รู้เลยก็ตามว่าความจริงเป็นเช่นไร

“ซอ...” เสียงทุ้มเรียกรั้งคนที่หันหลังให้เขา

“ช่างมันเถอะค่ะ ความลับไม่มีในโลกหรอก” พูดถึงตรงนี้ น้ำตาก็พานจะไหล ความอายหากถูกเพื่อนร่วมงานมองไม่เหมือนเดิม ไม่มีมากเท่าความอดสูในใจ อยากสลัดทิ้งก็ไม่พ้น “คุณกลับไปเถอะค่ะ อย่าหาว่าฉันไล่เลย”

“กระเป๋าซออยู่ที่ผม กุญแจห้องก็อยู่ในนี้” มือหนาชูกระเป๋าคลัชใบเหมาะมือซึ่งพรรษศิกาลืมทิ้งไว้ที่รีสอร์ท

หญิงสาวหมุนตัวกลับ แล้วแบมือไปตรงหน้า

“ขอบคุณที่ไม่โยนมันทิ้ง ขอกระเป๋าให้ฉันเถอะค่ะ ฉันไม่มีแรงจะทะเลาะกับคุณ” เรี่ยวแรงที่มีอยู่น้อยนิดเธอใช้สู้รบปรบมือกับปาลินไปจนสิ้นแล้ว และที่เขามาหาถึงที่คงเพราะต้องการเอากระเป๋ามาคืนอย่างนั้นสินะ

“ซอไม่ควรอยู่คนเดียว”

“ฉันอยู่คนเดียวมาตั้งนานแล้วค่ะ จะอยู่คนเดียวไปตลอดชีวิตก็ไม่แปลกหรอก”

อยู่คนเดียวไปตลอดชีวิต...เก่ง ! เขายอมรับว่าเธอเก่ง ดีละ ยิ่งหนีแบบนี้ก็ยิ่งท้าทาย และเขายิ่งอยากอยู่ใกล้

หากพรรษศิกาเป็นต้นส้ม ส้มต้นนี้คือพันธุ์พื้นเมืองที่ทนทานต่อสภาพอากาศ ทนทานต่อโรค รวมทั้งแมลง แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าจะคงกระพันหากมีคนคิดร้ายใช้เลื่อยตัดกลางลำต้น และในเมื่อเมื่อคืนเขาปักป้ายจองต้นส้มต้นนี้ไว้เรียบร้อยแล้ว เลื่อยคมแค่ไหนก็อย่าหวังว่าจะมาตัดต้นส้มเขาได้ อย่างมากก็ทำได้แค่ยืนหงอยๆ อยู่หน้าไร่

“นั่นมันก่อนที่ซอจะเจอผม เมื่อคืนซอได้ผมแล้ว อย่าคิดไม่รับผิดชอบโดยการชิ่งหนี”

“คุณนี่พูดไม่รู้เรื่อง”

“ไม่รู้ละ ผมจะอยู่เป็นเพื่อน”

“ฉันไม่ต้องการให้ใครอยู่เป็นเพื่อน”

“ไม่ให้อยู่เป็นเพื่อน...” ชายหนุ่มยิ้มกวน มองเมียหมาดๆ ด้วยสายตาหวานเชื่อม “งั้นอยู่เป็นผัว”

-------------------------------------------------------------

งานหนังสือวันวันที่ 28 มีนาคม - 6 เมษายน มีหนังสือของวรศิษฏ์วางขายราคาพิเศษค่ะ

มัดใจคุณอย่างเป็นทางการ เกลี้ยงบูธแล้ว แต่เล่มอื่นยังมีค่ะ

คนเขียนไปงานเกือบทุกวัน มาเจอกันน้า 



รูปแบบอีบุ๊กโหลดได้ที่เมพนะคะ 

ส่วนรูปเล่มสั่งได้ทางแฟนเพจหรืออีเมล worasith.dew@gmail.com ค่ะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 70 ครั้ง

2,172 ความคิดเห็น

  1. #2144 Kwanta Lorliam (@kwantal) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 27 เมษายน 2562 / 09:08

    พูดอะไรออกมา

    #2144
    0
  2. #2107 อยู่มัด (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 28 มีนาคม 2562 / 23:57

    ฮิ้ว งั้นอยู่เป็นปั๋วก็แล้ว อิอิ

    #2107
    0
  3. #2048 noodao (@daonet) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2560 / 23:24
    พี่มัตถ์น่ารักจัง อีกไม่นาน้องซอใจอ่อนแน่ๆ
    #2048
    0
  4. #334 Aomc7305 (@Aomc7305) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 30 มกราคม 2560 / 01:08
    เออ รั้งไหมคะคุณมัต
    #334
    0
  5. #331 14 องศา (@Achira-Netter) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 30 มกราคม 2560 / 00:50
    ช่างเป็นการมาต่อที่ค้างคามากกว่าเดิม คิคิคิ
    #331
    0