ลงหลักปักรัก

ตอนที่ 23 : 8 ทลายกำแพงด้วยมือเปล่า 35%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6391
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 71 ครั้ง
    16 มี.ค. 62




ทลายกำแพงด้วยมือเปล่า

จักรวาลอันไกลโพ้นคือสถานที่ที่พรรษศิกาล่องลอยอยู่ ณ ขณะนี้ สติเหลือน้อยนิด แปรผกผันกับอาการปวดหัวซึ่งยังไม่ทุเลาลง ยังผลให้ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าสะลึมสะลือขึ้นยานอวกาศมาตั้งแต่เมื่อไร พุ่งออกมานอกโลกตอนไหน และถูกปล่อยออกจากยานให้หมุนคว้างอย่างวัตถุไร้น้ำหนักเช่นนี้ได้อย่างไร แม้กระทั่งใบหน้าและริมฝีปากกำลังถูกรุกรานอย่างหนัก สมองเบลอๆ กลับมโนภาพไปว่ามันคือเศษฝุ่นหรือก้อนหินเล็กๆ ตกกระทบให้ต้องหลบหลีกเอาตัวรอดตามสัญชาตญาณเท่านั้น

“ฮือ...”

“ไม่เอาน่า นิ่งๆ คนสวย”

จากที่คิดว่าล่องลอยอยู่ลำพังกลางห้วงจักรวาล แท้จริงแล้วไม่เป็นเช่นนั้น เธอยังมีผู้บังคับการยานอวกาศอยู่ใกล้ๆ ดึงรั้งเธอเอาไว้ไม่ให้ลอยไปไกล และเสียงนุ่มที่สั่งการเนิบช้านั้นก็มีประสิทธิภาพให้ปฏิบัติตามอย่างเคร่งครัด

สมองยามนี้ยังคงปวดจนไม่อยากทำอะไร พรรษศิกานึกไม่ออกเลยว่าผู้บังคับการยานอวกาศเป็นใคร รู้แต่เพียงว่าสัมผัสที่ได้รับนั้นแสนคุ้นเคย ไว้ใจได้ และเธอจะปลอดภัยหากอยู่กับเขา

“ดีมาก”

บรมัตถ์ค่อยๆ แกะห่อของขวัญเชื่องช้า ใจเย็น ถูกใจนักเมื่อห่อไม่ได้แกะยากอย่างที่คิด ราวกับว่า ของขวัญเตรียมตัวมาเป็นอย่างดีแล้ว เดรสผ้านุ่ม ผ้าชิ้นเล็กทั้งบนทั้งล่างอีกสองชิ้น ถูกเขวี้ยงไปตกแหมะบนผ้าเช็ดตัวที่ชายหนุ่มเห็นว่าไร้ค่าไปก่อนหน้านี้ ตามด้วยผ้าห่มนวมที่เขามองว่าเกะกะสิ้นดี

บนเตียงขนาดคิงไซส์ นอกจากหมอนหนุนแล้ว ควรมีแค่เขากับสาวหุ่นดีคนนี้เท่านั้น !

สำหรับประธานกรรมการบริหารวิสกรุ๊ปควบตำแหน่งผู้ก่อตั้งวิสโซลาร์ ไทยแลนด์แล้วนั้น หมอนข้างแก้เหงาไม่จำเป็นต้องบริสุทธิ์ ขอแค่สะอาด ไม่ได้ผ่านสมรภูมิมาอย่างโชกโชน เขาไม่ชอบผู้หญิงเรื่องมาก ไม่ต้องการการผูกมัดหรือเรียกร้องภายหลัง ซึ่งข้อนี้คู่ค้าทุกคนเป็นอันรู้กันดี

ในคืนนี้ภูธรเลือกสาวได้ถูกใจเขาทีเดียว ทั้งเรือนร่างที่ได้ลูบ ได้สัมผัส ทั้งกลิ่น ทั้งความนุ่ม ช่างเหมือนกับ...

ชายหนุ่มส่ายหน้าช้าๆ ไล่ภาพสาวใต้ตาคมออกไป นั่นเป็นเพียงภาพหลอนเท่านั้น พรรษศิกาไม่ได้มีอิทธิพลอะไรกับชีวิต เธอก็แค่พยาบาลที่ไม่ได้เรียบร้อยอ่อนหวาน ซ้ำยังชอบเถียง ชอบเอาชนะ แล้วที่จูบกันในคืนนั้นก็แค่บรรยากาศพาไป เขาไม่ได้รู้สึกมากไปกว่าตอบสนองความต้องการส่วนลึกของตัวเอง ไม่รู้สึกอะไรสักนิด

เจ้าของใบหน้าหวานอยู่ได้แค่ในความคิด ไม่มีทางออกมาโลดแล่นในโลกแห่งความเป็นจริง แต่คนที่อยู่กับเขาตรงนี้นี่สิ...ของจริงที่แตะต้องได้

ริมฝีปากรสส้มและลิ้นนุ่มละมุนถูกรุกล้ำอีกครั้ง แม้จะมีท่าทีขัดขืนและขัดใจทีแรก ทว่านั่นเป็นเพียงครู่เดียว เพราะหลังจากนั้นไม่ว่าผู้การร่างโตจะนำไปทางไหนในอวกาศ ลูกทีมผู้น้อยก็ยินดีตามไปเสียหมด และหากบอกว่าอุกกาบาตคือดาวฤกษ์ หรือดาวหางคือเนบิวลา เธอก็เชื่อได้สนิทใจ

“อืม...”

เสียงครางหวานดังออกจากปากจิ้มลิ้ม พรรษศิกาคล้อยตามแบบไม่รู้ตัว ไม่มีสติ สมองพร่าเลือนเหมือนฉาบด้วยฝ้าหนาๆ อาการต่อต้านไม่หลงเหลือ รับรู้แค่เพียงว่าสัมผัสที่ได้รับนั้นทำให้เธอรู้สึกโล่งหัว อาการปวดตุบๆ หน่วงๆ หายไปจนแทบไม่เหลือแล้ว

บนอวกาศมียาพาราเซตามอลด้วยอย่างนั้นหรือ

ใครเอายาขึ้นมาบนยาน

แล้วเธอกินยาลงคอไปตั้งแต่เมื่อไร

“เพลินแล้วใช่ไหม หืม”

“อา...”

“ใจเย็นๆ”

“ฮื่อ...” อาการหญิงสาวบ่งบอกว่าขัดใจเต็มที่ หากเขาหยุดแค่นี้ ก็เหมือนให้ยาแก้ปวดหัวไม่ครบโดส

บรมัตถ์ยิ่งถูกใจเมื่อสัมผัสอกอิ่มแล้วเจ้าของแอ่นกายให้ด้วยความยินดี คัพเค้กรสส้มน่าลิ้มลองจนชายหนุ่มอดไม่ได้ ต้องชิมให้สมใจ ในการทำงานเขาคือผู้บริหารที่ไม่เคยเอาเปรียบลูกน้อง ดังนั้นในเวลาผ่อนคลาย เมื่อชิมคัพเค้กแล้ว ก็ต้องวนเวียนชิมทั้งสองชิ้นให้เสมอภาคกัน

“ผมทำให้คุณเพลินกว่านี้ได้อีก”

ค่ำคืนนี้คงอีกยาวไกล ไม่แน่อาจลากยาวจนถึงเช้าวันใหม่ เขาชักติดใจแม่สาวคนนี้เสียแล้ว ประสบการณ์ชีวิตมากมายที่เจอะเจอ รวมถึงประสบการณ์บนเตียงที่มีและใช้มาจนเกินคุ้ม ทำให้แยกออกว่าผู้หญิงใต้ร่างเขายังใหม่ อาจจะผ่านอะไรๆ มาไม่มาก จึงไม่ทันเล่ห์เหลี่ยมเขา แตกต่างจากสาวคนอื่นๆ ที่บริการเต็มที่ วาดลวดลายลีลาสุดฝีมือ ใช้เตียงได้คุ้มค่าจนเขาแทบไม่ต้องลงมือเองด้วยซ้ำ ต่างกับสาวคนนี้โดยสิ้นเชิง

ไม่ได้เปิดไฟกลางห้องก็ได้อารมณ์ไปอีกแบบ คิดถูกแล้วที่เชื่อภูธร

ร่างบางบิดส่ายไปมา ควบคุมตัวเองไม่ได้แล้วในตอนนี้ มือเล็กปัดป่ายไปทั่วร่างหนา กลัวว่าเขาจะจากไปแล้วทิ้งเธอไว้เพียงลำพัง เปลือกตาหญิงสาวยังปิดสนิท ลืมไม่ขึ้นแม้ว่าจะพยายามมากเท่าไรก็ตาม แต่ไม่เป็นไร มองเห็นหรือไม่เห็นไม่สำคัญอีกแล้วในตอนนี้ ขอแค่เขาช่วยเอาอาการปวดในหัวออกไปเท่านั้นก็พอ

“คุณอยากได้อะไร” บรมัตถ์แกล้งถาม เดินเกมมาสักพักแล้ว เขายังไม่ได้ยินเสียงอื่นนอกจากเสียงครางหวานๆ “ตอบผม แล้วผมจะให้อย่างที่คุณอยากได้”

“หยะ...” น้ำเสียงนั้นขาดห้วงเหมือนคนจมน้ำ

“หืม อะไรนะ”

ผู้ร่วมโครงการสำรวจอวกาศสาวพูดไม่ออกเสียดื้อๆ ตอบไม่ได้แบบนี้ ผู้บังคับการยานอวกาศจะถอดเธอออกจากตำแหน่งลูกทีมหรือเปล่า แล้วหากเขาโกรธจนปล่อยเธอไว้กลางจักรวาลอันมืดมิดนี้เล่า ??

พรรษศิกาหายใจเฮือก แล้วรวบรวมเรี่ยวแรง เปล่งคำตอบที่คาดว่าจะถูกใจผู้บังคับการออกมาอย่างอยากเย็น

“ยะ...อยู่กับฉัน”

“แค่นั้นหรือ อยากได้อะไรอีกไหม”

มือหนาลูบไล้คัพเค้กนุ่ม ก่อนจะค่อยๆ ต่ำลง วนเวียนรอบสะดือบุ๋ม แล้วต่ำลงอีกจนถึงกึ่งกลางสาว หยอกเย้าจนสัมผัสได้ถึงบางอย่างที่บ่งบอกว่าคนใต้ร่างพร้อมสำหรับเขาแล้ว

หญิงสาวสะอื้นไห้ ยิ่งกลัว เขาก็ยิ่งแกล้งให้เธอขวัญหนีดีฝ่อ

“ฉะ...ฉันอยากได้คุณ”

บรมัตถ์ยิ้มร้าย ในที่สุดคนไร้เดียงสาก็ยอมเอ่ยสิ่งที่ปรารถนาออกมา

“คุณได้สิทธิ์นั้นเดี๋ยวนี้คนสวย”

-------------------------------------------------------------

รูปแบบอีบุ๊กโหลดได้ที่เมพนะคะ 

ส่วนรูปเล่มสั่งได้ทางแฟนเพจหรืออีเมล worasith.dew@gmail.com ค่ะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 71 ครั้ง

2,172 ความคิดเห็น

  1. #2139 Kwanta Lorliam (@kwantal) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 27 เมษายน 2562 / 08:45

    ทำไมไม่ตื่น แย่แล้ว

    #2139
    0
  2. #2043 noodao (@daonet) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2560 / 18:18
    ป้าได้คนดูแลน้องซอแล้ว
    #2043
    0
  3. #214 พี่น้อย0105 (@pimpilai2505) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 20 มกราคม 2560 / 06:39
    อุ้ย!กำลังลุ้นตัดฉากแบบค้างคา
    #214
    0