ลงหลักปักรัก

ตอนที่ 13 : 4 คู่อริอย่างเป็นทางการ 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5142
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 87 ครั้ง
    3 มี.ค. 62





ร่างสูงยืนนิ่งข้างเตียงผู้ป่วย ข่าวร้ายที่สุดยิ่งกว่าตอนรู้ว่ามงกุฎมุกจักรยานยนต์เสียหลักคือตอนที่กันธรซึ่งเขาให้เฝ้าน้องสาวอยู่ห่างๆ โทรมาบอกในเวลาเกือบเที่ยงคืนว่าน้องก่อเรื่องอีกแล้ว ยิ่งไปกว่านั้น หัวใจคนเป็นพี่เหมือนถูกน้ำกรดสาดเมื่อรู้ว่านี่ไม่ใช่การก่อเรื่องธรรมดา หากแต่มงกุฎมุกตั้งใจฆ่าตัวตาย

บรมัตถ์อยากพุ่งตรงมาโรงพยาบาลตั้งแต่วินาทีแรกที่รู้ข่าว ดีที่ป้องภัยรั้งไว้แล้วรีบจองบัตรโดยสารเครื่องบินเที่ยวเช้าสุดให้ ชายหนุ่มจึงมาอยู่ที่นี่ทั้งที่แผนเดิมคืออีกสี่วันข้างหน้า

ดวงตาสีดำสนิทมองน้องสาวซึ่งคลานตามกันมาด้วยความรู้สึกผิดหวังปนเสียใจ มงกุฎมุกทำร้ายตัวเองโดยไม่คิดไตร่ตรองว่าหากจากไป คนที่อยู่ข้างหลังจะใช้ชีวิตต่ออย่างไร มือหนาเลื่อนไปใกล้ใบหน้าซีดเซียวของคนบนเตียง คงลูบศีรษะน้องสาวไปแล้วหากไม่เห็นว่าภายใต้เปลือกตาบางมีการเคลื่อนไหวของดวงตา

แสงไฟเหลืองนวลเหนือเพดานยังผลให้มงกุฎมุกกะพริบตาถี่ๆ ไล่อาการแสบตา หญิงสาวยกมือขึ้นกุมศีรษะ ทั้งตื้อทั้งปวดราวกับมีกลองชุดมาตีแข่งกันในหัว หันมองทางซ้ายจึงเพิ่งเห็นว่าพี่ชายยืนมองอยู่ด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง วูบหนึ่ง ความผิดรู้สึกประดังประเดเข้ามา การแสดงออกทางใบหน้าบ่งบอกว่าเขาเสียใจและผิดหวังในตัวเธอ

“พี่มัตถ์...” เพียงแค่ทำใจกล้ามองหน้าพี่ก็ว่ายากแล้ว หากแต่การเปล่งคำขอโทษออกมาจากปากยากเย็นยิ่งกว่า

“ผิดหวังหรือเปล่าที่ยังนอนอยู่บนเตียงนี่ แค่ดึงเข็มน้ำเกลือ เลือดไม่ไหลหมดตัวหรอก” บรมัตถ์บอกด้วยน้ำเสียงโทนเดียว

“มุก...”

“เสียใจด้วย ที่ไม่ตายสมใจ”

มงกุฎมุกสะอื้นฮัก ม่านน้ำตาทำให้มองหน้าพี่ชายไม่ชัดเสียแล้ว เธอเองไม่รู้เช่นกันว่าทำไมถึงร้องไห้

...เสียใจ

...รู้สึกผิด

...ผิดหวังที่ไม่ได้รับการปลอบโยน

พรรษศิกาที่เข้ามาเพราะถึงเวลาวัดความดันและวัดไข้คนป่วย เป็นต้องชะงักเท้าอยู่ใกล้ประตู สงครามเย็นตอนนี้ทำให้เธอรู้สึกหนาวได้มากกว่าสงครามประสาทที่สองพี่น้องประลองกันอยู่เป็นนิตย์ บรมัตถ์มองเธอแวบหนึ่ง เป็นสายตาที่แฝงด้วยคำถามมากมาย ก่อนจะเปลี่ยนเป้าหมายไปเป็นคนบนเตียง

“เย็นนี้เตรียมตัวไว้ให้ดี”

“เย็นนี้ ?” หญิงสาวทวนคำ คิ้วสวยสองข้างขมวดเข้าหากัน

“พี่ติดต่อโรงพยาบาลที่กรุงเทพฯ ไว้เรียบร้อยแล้ว เย็นนี้เขาจะส่ง ฮ. พยาบาลมารับที่นี่ เราต้องกลับไปกับพี่” ทุกอย่างถูกเตรียมพร้อมเพื่อมงกุฎมุก ไม่ว่าจะเป็นเฮลิคอปเตอร์ ทีมแพทย์ทีมพยาบาล หรือห้องวีไอพีของโรงพยาบาลเอกชนที่ดีที่สุดในประเทศ

“ไม่นะ มุกไม่ไป”

มงกุฎมุกบอกเสียงแหบพร่า ฟังดูเป็นการขอร้องมากกว่าต่อต้าน ทว่าคนที่ตัวชากลับเป็นพรรษศิกา การกระทำของเขาเหมือนบอกให้เธอรู้ว่าการทำงานของเธอและโรงพยาบาลประจำมหาวิทยาลัยแห่งนี้ไม่มีประสิทธิภาพมากพอในสายตาเขา

“มุกยังเรียนไม่จบนะพี่มัตถ์”

“ไปเรียนต่อที่โน่น เราไม่มีสิทธิ์ออกความเห็นอะไรอีกแล้ว”

“แต่ว่า...”

“ผมขอคุยกับคุณ...คุณพยาบาลซอ” ชายหนุ่มเปลี่ยนเป้าหมาย

“คุณพยาบาลซอ ช่วยเราด้วยนะ เราไม่อยากกลับไปกับพี่มัตถ์”

เธอแทบร้องไห้ตามเมื่อเห็นใบหน้าเปื้อนคราบน้ำตาของมงกุฎมุกยามขอร้อง แต่ไม่ทันได้พูดอะไรจอมเผด็จการก็จูงปนลากเธอออกมานอกห้องเสียก่อน

 

สวนหย่อมบนอาคารในเวลาเช้าตรู่เช่นนี้ปราศจากผู้คน บรรยากาศยามเช้าสดชื่นเป็นพิเศษเพราะฝนเพิ่งหยุดตกไปได้ไม่นาน น้ำค้างพร่างพรมบนใบไม้ดอกไม้ ทว่ากลับไม่ได้ช่วยลดระดับความร้อนระอุจากการปะทะสายตากันระหว่างพี่ชายคนไข้และพยาบาลพิเศษได้เลย

“ยังไงฉันก็ขอยืนยันว่าคุณจะย้ายคนไข้ไปไหนไม่ได้ค่ะ” พรรษศิกาเริ่มเหนื่อยใจ หลังให้เหตุผลสารพัดมาครึ่งชั่วโมง แต่บรมัตถ์ก็หาข้ออ้างมาค้านได้ตลอด

“ไม่ดีหรือ มุกดูแลยาก ผมรับน้องกลับ คุณจะได้หลุดพ้นสักที”

“ค่ะ แต่ฉันจะดีใจมากกว่าถ้าคุณย้ายคุณมุกไปตอนที่อาการเขาดีขึ้นกว่านี้ ตอนนี้คุณมุกกำลังบอบช้ำทั้งร่างกายและจิตใจนะคะ”

“ผมเป็นพี่เขา เพราะฉะนั้นมีสิทธิ์ย้ายน้องไปโรงพยาบาลไหนก็ได้”

“ค่ะ ฉันทราบว่าคุณรวย...รวยล้นฟ้า และจะทำอะไรก็ได้ แต่น้องคุณเป็นคนไข้ในความดูแลของฉัน แล้วฉันก็เห็นว่าคนไข้ไม่เต็มใจไปกับคุณ”

“แล้วที่ยายมุกดึงสายน้ำเกลือเป็นรอบที่สามตั้งแต่คุณเป็นพยาบาลพิเศษ ปาข้าวของในห้องจนพังระเนระนาด มันแสดงว่าเขาอยากอยู่ที่นี่ ?” บรมัตถ์ยิ้มร้าย พรรษศิกาเองก็คงยกเหตุผลมาเถียงเขาไม่ได้เพราะเจอฤทธิ์เดชจากแม่จอมวายร้ายแบบเต็มพิกัดมาแล้ว เธอควรขอบคุณเขาด้วยซ้ำที่จะย้ายน้องไปจากที่นี่

“ถึงอย่างนั้นก็เถอะค่ะ แต่ฉันก็ต้องดูแลคนไข้ให้ดีที่สุด” พยาบาลสาวยอมรับความผิดนั้นไว้เอง ทั้งที่ความจริงแล้วเขาพูดเกินไปด้วยซ้ำ

มงกุฎมุกดึงเข็มน้ำเกลือครั้งแรกตอนเธอยังไม่เป็นพยาบาลพิเศษ และครั้งนั้นสาเหตุก็มาจากทะเลาะกับบรมัตถ์

ครั้งที่สองเป็นอุบัติเหตุตอนเขวี้ยงหมอนไล่ปาลิน

ส่วนครั้งที่สามหญิงสาวดึงเข็มหลังจากที่โทรศัพท์คุยกับบิดา ซึ่งเธอไม่รู้ว่าคุยอะไรกัน

สรุปแล้วทั้งสามครั้งเธอไม่มีส่วนเกี่ยวข้องเลยสักนิด แต่กลับถูกบรมัตถ์ใช้ความไร้เหตุผลลากไปให้เกี่ยว

“ดีที่สุดยังไง หืม...”

ชายหนุ่มมองใบหน้าหวานคม แล้วดวงตากลมโตดำสนิทที่จ้องมาอย่างท้าทายก็ทำให้เขานึกอะไรขึ้นมาได้ ภาษาดอกไม้ไม่ได้ผลก็ต้องเล่นแง่กันบ้างแล้ว

“หรือจะตามไปดูแลกันถึงบ้านผมเลยก็ได้ ห้องว่างมีอีกเยอะ ห้องผมก็ยังมีที่ว่างนะ...คุณพยาบาลซอ”

คุณพยาบาลซอของบรมัตถ์เริ่มเดือดขึ้นมาทันที สีหน้าเปลี่ยนเป็นแดงก่ำด้วยโทสะที่พยายามกลั้นไว้แต่ก็ทำได้ไม่ดีพอ

...ผู้ชายคนนี้ชักจะเยอะเกินไปแล้ว ! และเธอจะไม่ทน !!!

“คุณ !

“บรมัตถ์ครับ ผมชื่อบรมัตถ์ จำชื่อผมไว้ให้แม่นๆ ล่ะ”
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 87 ครั้ง

2,172 ความคิดเห็น

  1. #2129 Kwanta Lorliam (@kwantal) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 เมษายน 2562 / 07:52

    กวนทีนดีแท้

    #2129
    0
  2. #2032 noodao (@daonet) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2560 / 15:06
    นายกันบอกให้ทราบใช่ไหม ไม่ได้บอกเพื่อจะถามว่าจะไปหรือไม่
    #2032
    0
  3. #111 พี่น้อย0105 (@pimpilai2505) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 3 มกราคม 2560 / 19:50
    มวยถูกคู่ยกที่1เริ่มแล้ววววว
    #111
    0