[EXO SNSD] Romanctic Love ควบคุมหัวใจไม่ให้รักนาย

ตอนที่ 2 : Romantic Love ll Chapter 01

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 337
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    25 ก.ค. 59



Chapter 1

          ห้องสีขาวที่บรรยากาศรอบๆ ข้างเต็มไปด้วยบรรดาผู้คนมากมายที่กำลังนั่งอย่างตั้งใจพร้อมกับเปิดตำราเรียนทีละหน้าประกอบการบรรยายที่อาจารย์กำลังสอนอยู่ในขณะนี้ รอบๆ เต็มไปด้วยแอร์อันหนาวเย็นที่เปิดอุณหภูมิน่าจะต่ำกว่ายี่สิบห้าองศาได้ ไหนจะบรรดานักศึกษาที่กำลังเคร่งเครียดกับเนื้อหาการเรียน และอาจารย์ที่กำลังสอนหนังสืออย่างตั้งใจ

          เขาเป็นชายหนุ่มรูปหล่อที่เพิ่งเรียนจบมาได้ไม่นานด้วยเกียรตินิยมอันดับหนึ่งของมหาวิทยาลัยของรัฐ และเมื่อเรียนจบเขาก็ได้รับการทาบทามตัวมาเป็นอาจารย์ประจำสอนหนังสือที่นี่ และเขาก็ตอบรับมาสอนโดยไม่มีข้อแม้เลยนิดเดียว

          แต่ดูเหมือนว่าแทนที่การเรียนการสอนจะน่าเบื่อ แต่ไม่เลยก็เพราะอาจารย์ประจำวิชานี้น่ะ หล่อจนเรียกเสียงกรี๊ดจากหญิงสาวและสาวประเภทสองได้มากทีเดียว โอ เซฮุนเขาเป็นอาจารย์ประจำคณะเศรษฐศาสตร์ดีกรีความเก่งกาจของเขาคณะบดียังต้องยอมรับเลยจริงๆ

          แต่ที่ฉัน ทิฟฟานี่ ฮวังคนนี้บรรยายมาทั้งหมดไม่ใช่เพราะว่าฉันเรียนอยู่คณะเดียวกับเขาหรอกนะ ฉันเป็นนักศึกษาคณะบริหารธุรกิจสาขาการตลาดน่ะ แต่ที่ฉันรู้เรื่องเขาก็เพราะว่ายัยเพื่อนสาวฉันตามเป็นติ่งเขาอยู่นั่นเอง และวันนี้ยัยนั่นก็เล่าเรื่องเขาให้ฉันฟังอยู่อีกแล้ว ทั้งที่เขาเป็นแค่อาจารย์และมีดีที่หน้าตาหล่อเหลา อย่างอื่นฉันยังไม่รู้จักแล้วจะมาสนใจเหมือนยัยนั่นได้ยังไงกัน

          “อาจารย์เซฮุน...เอ๊ย! ไม่ใช่สิ รุ่นพี่เซฮุนต่างหากล่ะ วันนี้ตอนที่เขายิ้มในตอนสอนนะ รู้มั้ยทั้งฉันและเพื่อนในคณะต่างก็เขินกันไปหมดเลยนะ” ยัย ฮโยยอนซึ่งเป็นทั้งเพื่อนสนิทและรูมเมทของฉันกล่าวพร้อมกับทำหน้าและน้ำเสียงเพ้อฝันชวนอารมณ์ประกอบด้วย แล้วหันมาคุยกับฉันต่อ

          “ถ้าแกได้เจอพี่เซฮุนเหมือนฉันนะ แกต้องกรี๊ดตามแน่”

          “นี่ยัยเพื่อนรัก รุ่นพี่เซฮุนที่แกพูดถึงเนี่ยฉันเคยเห็นแต่ในรูปเท่านั้นจะไปกรี๊ดเหมือนแกที่ได้เจอเขาทุกวันได้ยังไงกันล่ะ” ฉันตอบเพื่อนแล้วดื่มน้ำเปล่าแก้กระหายน้ำ

          “โหย แต่ถ้าแกเห็นแกจะต้องบอกว่าของดีมีแค่ที่คณะเศรษฐศาสตร์เท่านั้นย่ะ ถ้าแกไม่รู้จักเขานะบอกเลยว่าตกเทรนด์ย่ะ สาวๆทั้งมหาลัยเขารู้กันหมดแล้วด้วย และตอนนี้ยัยพวกนั้นแทบจะย้ายมาคณะเศรษฐศาสตร์กันแล้วด้วย”

          นี่ขนาดเพื่อนฉันเมื่อก่อนไม่เห็นจะบ้าผู้ชายขนาดนี้เลยนะ นี่แสดงว่ารุ่นพี่เซฮุนจะต้องมีอะไรดีที่ทำให้สาวๆ คลั่งไคล้มากกว่าหน้าตาเป็นแน่

          “เอาล่ะๆ มาคุยเรื่องอื่นกันก่อน เรื่องรุ่นพี่เซฮุนอะไรของแกเนี่ยฮุบเอาไว้ก่อนเลย ไม่งั้นฉันไม่ติวหนังสือให้ด้วยนะ”

          “เพิ่งรู้นะยะว่าเด็กคณะบริหารฯใจร้ายกับเพื่อน” ฮโยยอนแกล้งงอนใส่เพื่อนสาวเล่นๆ เพราะอย่างเธอน่ะไม่มีทางโกรธเพื่อนจริงๆหรอก

          “งั้นก็รีบมาให้ติวได้แล้ว เดี๋ยวก็สอบควิซตกหรอก”

 

          วันนี้คือวันศุกร์ซึ่งเป็นวันสุดสัปดาห์ของการเรียน ทางมหาวิทยาลัยอนุญาตให้นักศึกษาที่พักหอกลับบ้านตัวเองได้ ดังนั้นวันนี้หลังจากเรียนวิชาการตลาดระหว่างประเทศจบฉันก็รีบไปเก็บของบางส่วนที่หอเพื่อกลับบ้านน่ะ

          ฉันออกมารอรถเมล์ที่หน้ามหาวิทยาลัยเพื่อรอรถที่จะไปลงป้ายที่ฉันต้องการ ถ้าฉันออกมาช้ากว่านี้ฉันต้องรอรถนานอีกหลายชั่วโมงแน่ เพราะรถสายนี้มีจำนวนคันน้อยมาก ดังนั้นฉันก็เลยรอรถนานกว่าใครเพื่อนจนเพื่อนเริ่มทยอยกลับไปกันหมดแล้วด้วยสิ อีกทั้งฝนก็ทำท่าจะเริ่มตกแล้ว ฉันเลยต้องมายืนหลบใต้สะพานลอยแต่ดูท่าฝนจะตกหนักมากดูจากเมฆที่ตั้งเค้าแล้ว...

          ซ่า!

          ฝนตกหนักเทกระหน่ำมาอย่างไม่เกรงใจใครเลย ฉันเองที่ไม่ได้พกร่มมาก็ต้องทนรับเม็ดฝนที่สาดเข้ามาโดนตัวจนเหนียวร่างกายไปหมด อีกทั้งฝนฟ้าที่ทำแปลบปลาบใส่และฟ้าร้องดังอีกต่างหาก ฉันล่ะอยากตะโกนไปจริงๆ ว่าทำไมต้องมาตกใส่ฉันตอนนี้ด้วยนะ รถเมล์ที่ฉันรอก็ยังไม่มาอีก...

          “ทำไมรถยังไม่มาอีกนะ” ทิฟฟานี่เอามือลูบแขนทั้งสองข้าง เธอทั้งหนาวและเหนียวตัวอย่างสุดๆ อยากจะไปอาบน้ำจะแย่อยู่แล้ว

          และแล้วก็เหมือนสวรรค์จะเมตตา มีคนมากางร่มให้ฉันใต้สะพานลอยแล้วยิ้มอบอุ่นใจดีมาให้อีกด้วย ฉันก็เลยขึ้นมามองคนที่กางร่มให้ฉันอย่างตกใจ เพราะเขาคือ โอ เซฮุน รุ่นพี่คณะเศรษฐศาสตร์ อาจารย์รุ่นพี่ของฮโยยอนนี่นา

          “เธอน่ะทำไมมายืนตากฝนคนเดียวแบบนี้ล่ะ” เขาถามยิ้มอย่างใจดีให้ ทำให้ฉันใจเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ

          “คือ...หนูมารอรถกลับบ้านน่ะค่ะ” ฉันตอบเสียงตะกุกตะกัก เก็บอารมณ์ความเขินอายเอาไว้ให้มากที่สุด

          “แล้วมายืนหลบตรงนี้เนี่ยนะ เดี๋ยวก็ได้เป็นหวัดตายหรอก” เขายิ้มทะเล้นก่อนจะจูงมือฉันให้เดินเข้ามาในร่ม พร้อมกับพาเดินเข้ามาหลบด้านในที่พักผู้โดยสารรอรถเมล์

          “ขะ...ขอบคุณนะคะ” ฉันกล่าวขอบคุณเขา

          “ไม่เป็นไรหรอก ก็เธอเป็นรุ่นน้องนี่นา แล้วไปลงที่ไหนล่ะ” เขาถาม

          “นั่งรถสาย 538 ไปลงนัมแดมุนค่ะ” ฉันตอบเขาพยายามไม่สบตา ไม่งั้นฉันอายจนแทรกแผ่นดินหนีไม่ทันแน่เมื่อเจอรอยยิ้มอันอบอุ่นของเขาที่มอบให้

          “พอดีฉันผ่านแถวนั้นเหมือนกัน นัดคนขับรถที่บ้านเอาไว้น่ะ ไปด้วยกันสิ” เขาเอ่ยชวน

          “ไม่ดีกว่า หนูเกรงใจ” ทิฟฟานี่ตอบแก้มแดงซ่าน

          “ไม่เป็นไรหรอก มาเถอะรถมาแล้ว” เซฮุนจูงมือเธอไปยังรถเมอร์เซเดสสุดหรูเปิดประทุน แล้วมีคนขับรถลงมาเปิดประตูให้เขาอย่างสุภาพ

          “เดี๋ยวเราแวะไปส่งรุ่นน้องผมที่นัมแดมุนด้วยนะครับลุง ^^” เซฮุนบอกกับคนขับรถท่าทางใจดี คนขับรถยิ้มให้ตอบรับแล้วมุ่งหน้าไปนัมแดมุน

          ระหว่างทางที่นั่งมาเราก็แทบไม่ได้ทักหรือคุยอะไรกันเลย เพราะฉันเป็นคนที่ค่อนข้างจะขี้อายน่ะเมื่ออยู่กับคนที่ไม่คุ้นเคยเท่าไหร่ แม้ว่าผู้ชายข้างๆจะเป็นรุ่นพี่อาจารย์มหาวิทยาลัยก็ตามเถอะ

          “เธอเรียนอยู่คณะบริหารฯสินะ” เซฮุนเอ่ยทำลายบรรยากาศความเงียบที่เข้าปกคลุมทั่วทั้งรถ ดึงสติทิฟฟานี่ให้กลับมา

          “ค่ะ สาขาการตลาด” ทิฟฟานี่ตอบเสียงสั่นๆ “พี่รู้ด้วยเหรอคะ”

          “ฮะๆ เพื่อนเธอน่ะเป็นศิษย์เอกคณะเศรษฐศาสตร์เลยนี่นา พี่ก็ต้องรู้บ้างแหละ”

          บางทีเขาก็ยิ้มหล่อเกินไปจนใจจะละลายอยู่แล้ว เหมือนที่ยัยฮโยยอนพูดเอาไว้เลยว่าเขาน่ะหล่อของจริง แถมยังดูใจดี สุภาพอีกต่างหาก ไม่งั้นเขาคงปล่อยให้เธอติดฝนไปแล้วล่ะ ไม่พาลูกหมาเปียกน้ำอย่างเธอมาด้วยหรอก แต่พอพินิจดูเขาใกล้ๆ ดวงตาสีน้ำตาลอมทองนั้นเป็นประกายเจิดจ้ามาก อีกทั้งริมฝีปากหยักหนาแดงธรรมชาติ และจมูกที่โด่งเป็นสัน ผมทรงกะลาครอบที่เคยเห็นในรูปบัดนี้ได้เรียบแปล้เพราะเจลทาผม และที่สำคัญเขาเป็นคนที่มีผิวขาวจัดจนน่าอิจฉา แม้ว่าฉันจะเป็นลูกครึ่งแต่ก็ยังขาวไม่เท่าเขาเลยจริงๆ

          ผู้ชายบ้าอะไรหล่อชะมัดเลยว่ะ!

          เซฮุนลอบมองสาวน้อยที่แอบมองเขาและพิจารณารูปร่างหน้าตาของเขาอย่างละเอียดถี่ถ้วน

          เด็กหนอเด็ก! อายุน้อยอยู่ก็มีสายตามองผู้ชายซะแล้วเซฮุนคิดขำๆในใจ

          “มองพี่จนพี่พรุนหมดแล้วมั้ง” เซฮุนเอ่ยแซวหญิงสาวที่แก้มเปลี่ยนสีเป็นสีแดงซ่านด้วยความเขินอายที่โดนถามแบบนี้จากหนุ่มหล่อที่ยิ้มร่าอยู่กับคำถาม

          “ปะ...เปล่านะคะ! จอดป้ายตรงหน้านะคะ” ทิฟฟานี่รีบเดินลงจากรถโดยที่ไม่ลืมหันมาขอบคุณเขาด้วย

          “ขอบคุณนะคะรุ่นพี่” หญิงสาวโค้มหัวลงแล้วเดินจากไปที่บริเวณตรงข้าม รถของเซฮุนหยุดนิ่งดูหล่อนสักพักจนเธอข้ามถนนเสร็จ แล้วออกรถไปทันที

          “เธอน่ารักดีนะครับนายน้อย” คนขับรถคนเก่าคนแก่เอ่ยขึ้นถามนายน้อยของเขา ที่กำลังมองออกไปนอกหน้าต่างรถ

          “ก็น่ารักดีนะครับ” เซฮุนตอบตามความเห็นของลุงคนขับรถ ที่จริงเธอไม่ใช่แค่น่ารักนะ แต่น่ารักมากๆเลยต่างหากล่ะ ขนาดรอยยิ้มตอนเธออายยังน่ารักขนาดนี้เลย ไม่รู้ทำไมนะ...เขาอยากมองนอกหน้าต่างตอนนี้เพื่อสอดส่องหาเธอจังเลย

          ยัยตายิ้มคนน่ารัก ^^



          ทำไมรอยยิ้มของเขาถึงมาวนเวียนในความทรงจำของเธอนะ!

          ทั้งที่เขาเป็นแค่อาจารย์รุ่นพี่ของมหาวิทยาลัยเท่านั้น มีน้ำใจพาเธอมาส่งป้ายนัมแดมุน พร้อมกับรอยยิ้มอันอบอุ่นที่เขายิ้มให้เธออย่างใจดี ทำไมเธอถึงอยากจะเป็นเจ้าของรอยยิ้มอันมีสเน่ห์นี้จังเลยนะ

          หญิงสาวผละออกจากคอมพิวเตอร์ในห้องนอน รายงานที่เธอทำส่งอาจารย์เกือบจะเสร็จหมดแล้ว แต่เรื่องของเซฮุนที่ลอยเข้ามาในโสตประสาทของเธอทำให้เธอไม่มีสมาธิที่จะทำงานต่อไปแล้ว แม้ว่าเธอจะเพิ่งเจอภาพลักษณ์ความใจดีของเขาครั้งแรกก็ตามที แต่รู้สึกได้ว่าเขาต้องเป็นคนที่ใครอยู่ใกล้แล้วอบอุ่นมากๆแน่เลย

        You come to love not by finding the perfect person, but by seeing an imperfect person perfectly. ความรักไม่ใช่การหลงใหลคนที่เพอร์เฟ็คท์ในทุกๆด้าน แต่คือการเห็นความเพอร์เฟ็คท์ ในคนที่มีข้อบกพร่องมากมายต่างหาก

        คำคมนี้ทิฟฟานี่เขียนลงไปในไดอาร่าสุดโปรดของเธอ ซึ่งมันก็ตรงส่วนหนึ่งกับเรื่องที่เธอเจอในตอนนี้นะ

          “แค่เจอกันแค่วันแรกเอง ทำไมฉันต้องคิดถึงเขาด้วยนะ”

          หญิงสาวหยิบตุ๊กตารีลัคคุมะขึ้นมากอดแล้วนั่งเหม่อมองไปยังข้างนอกที่ซึ่งแสงจันทร์กำลังส่องกระทบเข้ามาในห้องนอนเธอ

 

เช้าวันต่อมา...

          เสียงนาฬิกาปลุกตั้งแต่หกโมงเช้าทำให้ฉันต้องรีบตื่นขึ้นมาแต่เช้า เพื่อไปวิ่งออกกำลังกายในสวนสาธารณะเป็นกิจวัตรประจำวันเสาร์ที่ฉันทำทุกครั้งที่กลับมาที่บ้าน ซึ่งก่อนออกจากบ้านแม่นมของฉันก็เตรียมผ้าขนหนูให้ฉันและน้ำดื่มแล้ว เช้านี้ฉันจึงไม่รีบร้อนมากนัก

          บ้านของฉันในอดีตเป็นตระกูลทายาทประธานาธิบดีและเจ้าของอสังหาริมทรัพย์หลายแห่ง รวมทั้งกิจการโรงแรมที่พ่อกับแม่ยกให้ฉันด้วย แม่นมของฉัน วอนจาเป็นแม่นมที่อยู่กับฉันมาตั้งแต่ฉันเกิด เป็นคนที่พ่อกับแม่ไว้ใจให้ทำหน้าที่เป็นพี่เลี้ยงและเป็นแม่นมฉันแทนหลังจากที่ท่านทั้งสองจากไปเมื่อห้าปีก่อน ทำให้ฉันต้องอยู่ในบ้านหลังนี้เพียงลำพังกับแม่นมเท่านั้น

          แต่เหล่าคนรับใช้ในบ้านฉันพอรู้เรื่องนี้ก็ไม่มีใครพูดถึงเหตุการณ์นี้อีกเลย เพราะพวกเขารู้ว่าเหตุการณ์นี้กระทบกระเทือนฉันมากขนาดไหน

          พอหลังจากเสร็จภารกิจออกกำลังกาย ฉันก็ปั่นจักรยานกลับมาบ้านคฤหาสน์หลังใหญ่โตของฉันนี่แหละ แม่นมวอนจาออกมาหาฉันพร้อมกับเช็ดเหงื่อให้ด้วย

          “ท่าทางคุณหนูคงจะเหนื่อยมาก นมทำอาหารของโปรดคุณหนูเอาไว้ด้วยค่ะ” แม่นมกล่าวกับนายน้อยของเธอเอง

          ฟอด~ ฟอด~

          ทิฟฟานี่หอมแก้มซ้ายขวาของแม่นมที่เธอรัก “ขอบคุณมากค่ะแม่นม”

          “คุณหนูคะ วันนี้มีเพื่อนของคุณหนูโทร.มาด้วยนะคะ แต่ดิฉันบอกว่าคุณหนูไม่อยู่ค่ะ” แม่นมบอก

          “ใครหรอคะ”

          “เขาบอกว่าเป็นรุ่นพี่ชื่อโอ เซฮุนค่ะ”

          นี่รุ่นพี่มีเบอร์โทร.ฉันได้ไงกันเนี่ย!

          แล้วเขาโทร.มาตอนไหนทำไมฉันไม่รู้ มารู้ตอนที่แม่นมวอนจาบอกฉันเนี่ยนะ! ดีนะที่แม่นมไม่สงสัยไม่ถามอะไรฉันน่ะ ไม่งั้นท่านจะกังวลใจอีกแน่ที่เมื่อวานฉันกลับบ้านกับคนที่รู้จักกันแค่วันเดียว

          “เขาเป็นรุ่นพี่ที่มาส่งฟานี่ที่นัมแดมุนเมื่อวานน่ะค่ะนม” ฉันตอบแม่นม

          “อ๋อ แบบนี้นี่เอง นมว่าน่าจะพากันมารู้จักกันหน่อยก็ดีนะคะคุณหนู” แม่นมเอ่ย

          “ไม่ดีกว่าค่ะแม่นม เขาเป็นอาจารย์รุ่นพี่ของฮโยยอนที่มหาลัยน่ะค่ะ เมื่อวานบังเอิญเจอกัน เขาก็เลยมาส่งหนูที่นัมแดมุนแทน แม่นมก็รู้หนิคะว่าฟานี่ไม่ชอบต้อนรับคนไม่คุ้นเคยเข้าบ้านน่ะ”

          “ก็ได้ค่ะคุณหนู แต่เขาเป็นผู้ชายและคุณหนูเป็นผู้หญิงยังไงก็ต้องระวังตัวนะคะ”

          “แน่นอนค่ะแม่นม ^^

 

          สองสาวหิ้วของพะรุงพะรังภายในห้างสรรพสินค้าใหญ่ในกลางเมือง วันนี้สองสาวนัดออกมาช้อปปิ้งซื้อเสื้อผ้าและของแบรนด์เนมที่เพิ่งวางออกสู่ตลาดใหม่ๆ ทิฟฟานี่เดินเข้าร้านนั้นออกร้านนี้ ในขณะที่ฮโยยอนก็เข้าออกร้านรองเท้าทุกร้านเลย

          พอหลังจากเสร็จกิจกรรมซื้อของ สองสาวก็มานั่งพักรับประทานอาหารที่ร้านอาหารเกาหลีแห่งหนึ่ง แล้วทิฟฟานี่ก็เล่าเรื่องเมื่อวานให้ฟัง

          “รุ่นพี่ฉันหล่อกระชากตับแกล่ะสิ ^^” ฮโยยอนยิ้มถามเพื่อนรัก

          “เขาก็ดูอบอุ่น ใจดีและสุภาพน่ะ ไม่งั้นเขาคงปล่อยฉันให้เปียกตายกับเม็ดฝนแล้ว” ทิฟฟานี่ตอบเพื่อนสาวที่มองคาดคั้นเอาคำตอบ

          “นั่นแหละที่เขาเรียกว่าหล่อ สุภาพ แกไม่ชอบเลยงั้นดิ ฉันเอาล้ะกันนะ” ฮโยยอนเอ่ยเสียงร่าเริงยิ้มๆ

          “อยากได้ก็เอาไปดิ ฉันจะฟ้องนายซูโฮให้หมดเลย” ทิฟฟานี่แกล้งบอกเพื่อนรักให้กลัว เพราะเพื่อนสาวเธอน่ะมีแฟนที่หึงหวงเธอยิ่งกว่าอะไรเสียอีก

          “อย่าฟ้องเด็ดขาดนะแก ฮือ ไหว้ล่ะ ฉันยังไม่อยากตอบคำถามนายนั่นนะ”

          “ไม่แน่หรอก ถ้าแกนอกใจนายนั่นน่ะฉันอาจบอกก็ได้” ทิฟฟานี่แกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น เมื่อเห็นท่าทีตลกๆของเพื่อนสาวที่เป็นทั้งเพื่อนรักและเพื่อนเรียนมานาน

          “ก็ได้ ฉันไม่มีทางนอกใจซูโฮหรอก แกก็รู้ว่าฉันกับเขากว่าจะรักกันใดนี่แทบบุกน้ำลุยไฟนะยะ”

          ที่เพื่อนฉันกล่าวมาก็ไม่ผิด เพราะทั้งสองกว่ามันจะรักกันได้นี่แทบจะต้องเจออะไรมากมาย จนกว่าจะมีทุกวันนี้ได้ พูดแล้วฉันล่ะยังอิจฉามันเลยที่รักกันดีกับซูโฮ ในขณะที่ฉันยังหาแฟนไม่ได้สักที

          เฮ้อ! ถ้าโชคชะตาจะใจร้ายกับฉันขนาดนี้นะ โปรดส่งใครมารักฉันทีได้มั้ยเนี่ยยย


          
T
H
E
M
Y
B
 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

27 ความคิดเห็น

  1. #21 maylone (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 กันยายน 2559 / 01:32
    ชีวิตเจอแบบฟานี่สักครั้งจะตั้งใจเรียนเลยค่ะ
    #21
    0
  2. #18 Katty FanChanyeol (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 กันยายน 2559 / 23:09
    ฝนตก แล้วทำไมคนใช้ขับรถเปิดประทุนมารับล่ะนั่น5555555

    รอชานยูลรัวๆค่ะ><
    #18
    0
  3. #17 ฮาโย (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2559 / 19:29
    รอฟานี่ค่ะะะะ มาต่อเร็วๆน้าา
    #17
    0
  4. #16 mhyr (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2559 / 09:28
    ฟานี่อย่าไปอิจฉาเลย เดี๋ยวฮุนก็เข้ามาแล้ว คริ คริ
    #16
    0
  5. #13 Lacy20 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2559 / 00:20
    รอชานยูลลลลลน๊าา
    #13
    0
  6. #12 เนยนี่ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2559 / 07:46
    รอฮุนฟานี่คร้า
    #12
    0
  7. #11 SohArtima (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2559 / 18:52
    โอ้ยยยยฟินฮุนทิฟโว้ยยยยโครตๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #11
    0
  8. #10 ❤ Yulyul_ Hunhun ❤ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2559 / 18:54
    เอาหน่าฟานี่ เดี๋ยวก็มีคนมาจีบเองแหละอย่าไปอิจฉาฮโยยอนเลย
    #10
    0
  9. #9 exo snsd (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2559 / 15:58
    อิฮุนมีเบอร์ฟานี่ได้ไงงงง คราวนี้แหละได้รักกันแน่ๆ5555
    #9
    0
  10. #8 ;Pocky (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2559 / 23:02
    เดี๋ยวได้รักแน่ๆค่ะฟานี่
    เจอกันวันเดียว ทำไมเซฮุนดูรู้เรื่องฟานี่มาก่อน จำฮโยแม่นเพราะศิษย์เอกเข้าใจได้ แต่ทำเหมือนรู้จักฟานี่ แถมมีเบอร์อี๊ก
    #8
    0