ลิขิตโลกา - One World

ตอนที่ 19 : คืนสุดท้าย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 320
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    16 พ.ค. 59


บทที่ 19 คืนสุดท้าย

 

            อ๊ะ......อื้อ........ไม่เอานะ......พี่ริน.......อย่าจับแบบนั้นสิ  มันจั๊กจี้นะ......

 

            “ โห....ยูจัยเนี้ย ประสาทสัมผัสไวจังน้า  หุ่นก็ดีด้วยอะ ซักหมั่นไส้อยากจะแกล้งอีกแล้วสิ เป็นผู้ชายมาก่อนแท้ ๆ ไหงรูปร่างน่าอิจฉาแบบนี้เนี้ย

 

            “ ยะ....อย่าสิ.....เอามือออกไปเลยนะพี่ริน.......อื๊มส์.......

 

            “ นี่แนะ ๆ ๆ.......อุ๊ย.....บีบซะแน่นแบบนี้ อยากให้ปล่อย หรือว่าไม่อยากกันแน่จ๊ะยูจัง

 

            “ อ๊ะ.....เอามือออกไปเลยนะ....ไม่เอาแล้ว......ไม่อาบน้ำกับพี่รินอีกแล้ว.....อะ.........อ๊า.........

 

            “ โอ๋ ๆ ๆ ไม่แกล้งแล้วก็ได้จ้า....งั้นยูจังต้องยอมให้ถูหลังนะ ไม่งั้นไม่หยุด

 

            และแล้วสงครามเล็ก ๆ ในห้องน้ำก็จบลง ฉันยอมทำตามที่รินบอกด้วยการให้รินถูหลังให้ พร้อมกับใบหน้าที่แดงจัดเพราะความอาย

 

            ที่ฉันอายตอนนี้ ไม่ใช่เพราะฉันไม่ได้ใส่เสื้อผ้าอยู่หรอกนะ แต่มันเป็นเพราะรินที่กำลังถูหลังให้ฉันต่างหาก เกิดมาไม่เคยเห็นผู้หญิงโป้มาอยู่ต่อหน้าต่อตาแบบ HD ขนาดนี้มาก่อน มันก็เลยทำตัวไม่ถูกอะ

 

            รินพูดอยู่หลายครั้งว่ารูปร่างของฉันในร่างผู้หญิงนี้ดูสวย แต่ฉันก็บอกได้เลยว่า ของรินเองก็ใช่ย่อยซะเมื่อไหร่ รูปร่างที่เพรียวแข็งแรง ถึงจะไม่เหมือนกับพวกดารา นางแบบอะไรขนาดนั้น แต่ก็ดูสวยเซ็กซี่ในแบบที่แข็งแกร่ง เอวที่โค้งเว้ายั่วใจและได้รูป ขาที่ขาวและเรียวยาวดูสวยงามประดุจงาช้าง หน้าท้องที่แบนราบแต่ก็เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อ หน้าอกที่แน่นและใหญ่พอดีสมส่วนกับรูปร่าง ถ้าจะให้เปรียบก็คงเหมือนกับทหารหญิงสุดเซ็กซี่อะไรประมาณนั้น

 

            ด้วยเหตุนี้ ถึงแม้ว่ารินจะบอกว่ารูปร่างฉันดูดีบ้าง สวยบ้างก็ตาม แต่จริง ๆ แล้ว ฉันว่ารูปร่างของรินดูดีกว่าเยอะ เพราะด้วยวัยที่เป็นหญิงสาวพึ่งจบมหาวิทยาลัย และด้วยขนาดหน้าอกที่ใหญ่กว่าของฉัน พอทั้งสองสิ่งนี่มารวมกัน ฉันก็คิดว่าฉันสู้ไม่ได้หรอก....

 

            แต่ถึงยังไงซะ....ฉันก็เป็นผู้ชาย ดังนั้นฉันเลยไม่ได้อิจฉา หรือว่าอยากจะใหญ่เหมือนกับรินหรอกนะ คือ....ก็แค่เปรียบเทียบกับของตัวเองเฉย ๆ เท่านั้นแหละ ไม่ได้อิจฉาเลยซักนิด จริง ๆ นะ...

 

            ร่างกายของฉันพอกลายเป็นผู้หญิงไปแบบนี้ มันก็มีข้อดีอย่างชัดเจนในตอนนี้ก็คือ ฉันไม่หน้ามืดหรือว่ามีอาการสมองขาวโพลนเหมือนที่เคยเป็นในสมัยที่เป็นผู้ชายแล้ว เหมือนกับตอนนี้ที่รินมาถูหลังใกล้ ๆ ฉันก็รู้สึกเฉย ๆ ไม่ได้อยากเป็นลมอะไร แต่เอ......แบบนี้จะถือว่าเป็นเรื่องดี หรือว่าไม่ดีกันนะ?

 

            พี่ริน.......คือ.....หนูรู้สึกว่า ยิ่งเวลามันผ่านไป มันเหมือนกับหนูจะไม่ใช่ผู้ชายเข้าไปทุกที ๆ แล้วสิ แบบนี้มันถือว่าแปลกรึเปล่านะ ทั้ง ๆ ที่ 25 ปีที่ผ่านมาก็เป็นผู้ชายมาตลอด แต่ตอนนี้มันรู้สึกเหมือนว่ามันผ่านมานานมาก มากซะจนจำไม่ได้ว่าเป็นผู้ชาย จะต้องคิดยังไง หรือว่ารู้สึกยังไง?

 

            “ เอ๋.....นี่ยูจังยังคิดว่าตัวเองเป็นผู้ชายอยู่อีกเหรอ? ทั้ง ๆ ที่ตอนนี้ร่างกายก็ฟ้องซะขนาดนี้แล้วเนี้ยนะ?

 

            “ ไม่รู้สิ...แรก ๆ ก็คิดว่า จะต้องหาวิธีกลับไปเป็นผู้ชายให้ได้ แต่พอเวลามันผ่านไป ความรู้สึกอะไรซักอย่างข้างในมันก็บอกว่า เป็นผู้หญิงแบบนี้แหละถูกต้องแล้ว ยิ่งความรู้สึกนี้ชัดเจนขึ้นมากเท่าไหร่ ความเคยชินในร่างผู้หญิงก็มีมากขึ้น ฉันพูดพลางหยิบผมของฉันขึ้นมาลูบเบา ๆ

 

            ดูอย่างเรื่องของผม เมื่อก่อนก็ไม่ได้อะไรกับมันมากนัก แต่เดี๋ยวนี้กลับรับไม่ได้ถ้าเส้นผมมันเปื้อนหรือว่าขาด แถมพอตอนนี้เห็นอะไรวางเรี่ยราดระเกะระกะ ก็มีอาการหงุดหงิดอารมณ์เสียขึ้นมาทันที ทั้ง ๆ ที่เมื่อก่อนต่อให้รกยังไงรู้สึกเฉย ๆ นี่มันเป็นเพราะอะไรกันนะ

 

            “ หมับ!! ” จู่ ๆ รินก็กอดฉันจากทางข้างหลัง ทำให้ฉันรู้สึกถึงหน้าอกขนาดใหญ่ของรินที่กำลังถูหลังฉันอยู่ แล้วแบบนี้ ยูจังรู้สึกยังไงบ้างล่ะ รินกระซิบถามฉันเบา ๆ

 

            ก็ไม่ได้อะไรนะ แค่รู้สึกอึดอัด กับรู้สึกอายที่หน้าอกของพี่รินมาโดนหลังแค่นั้นแหละ ฉันเอียงคอคิดอยู่นิดหนึ่งแล้วตอบรินไปตามที่ฉันรู้สึก จากนั้นรินก็ปล่อยกอดแล้วเดินมายืนอยู่ต่อหน้าฉัน

 

            แล้ว.....พอยูจังเห็นแบบนี้ ยูจังรู้สึกอะไรบ้างรึเปล่า พอรินพูดจบ ก็ทำท่าอาย ๆ เมินหลบสายตาของฉันที่กำลังจ้องมองรูปร่างของริน เธอบิดหน้าไปทางซ้ายนิดหน่อยเหมือนกับจะเขิน พร้อมกับเอามือไปกุมไว้ที่ช่วงสะโพกด้านหลัง ทำให้ฉันสามารถมองเห็นทุกสัดส่วนของรินได้อย่างชัดเจน

 

            ก็.......ไม่รู้สิ......เขินแหละมั้ง.....แล้วก็รู้สึกว่าพี่รินหุ่นดีสุด ๆ ไปเลยอะ

 

            “ แบบนี้แสดงว่ายูจัง กลายเป็นผู้หญิงเต็มตัวไปแล้วล่ะ รินกลับมาร่าเริงเหมือนเดิม (ตกลงที่ทำเขินอายเมื่อกี้แกล้งทำหรอกเหรอ?) เธอกลับมาถูหลังให้ฉันอีกครั้ง ลองคิดดูสิ หากว่ายูจังยังมีความรู้สึกเป็นผู้ชายอยู่ล่ะก็ ยูจังคงไม่นั่งดูเฉย ๆ แบบนี้หรอกใช่มั้ยล่ะ คิก ๆ รินหัวเราะเบา ๆ เมื่อเห็นฉันหน้าแดงลามไปถึงคอ

 

            ตะ...แต่หนูไม่ได้ชอบผู้ชายนะ ไม่ได้มีความรู้สึกอะไรแตกต่างกับเมื่อก่อนเลย แถมถ้าลองคิดว่าต้องกอดกับผู้ชายเนี้ย อี้......ขนลุกขยะแขยงอะ

 

            “ เอาน่า.....เดี๋ยวถ้าเวลาผ่านไปอีกซักพัก ยูจังก็ตอบคำถามพวกนั้นได้เองแหละ ไม่แน่นะอีกหน่อยยูจังอาจจะกลับไปเป็นเอกอีกครั้งก็ได้ ถ้าเป็นแบบนั้นต้องมาแต่งงานกับพี่รินด้วยล่ะ เห็นของพี่รินซะขนาดนี้แล้วไม่รับผิดชอบไม่ได้นะจ๊ะ เอกจ๋า.... รินพูดขึ้นมาแบบยิ้ม ๆ ว่าแต่ ตอนนี้ยูจังมาขัดหลังให้พี่รินหน่อยสิ เปลี่ยนกันยังไงล่ะ

 

            จากนั้นไม่นาน (มั้ง) ฉันและรินก็อาบน้ำเสร็จ ฉันนุ่งผ้าเช็ดตัวเดินออกมาจากห้องน้ำพร้อม ๆ กับริน โทยะที่กำลังถูกปิดปาก และมัดติดกับเสาก็ทำเสียงอู้อี้ ๆ ออกมา พร้อมกับมองมาทางฉันตาค้าง (มองฉันทำไม ไปมองรินนู้นสิเจ้านี้ หน้าอกรินใหญ่กว่าฉันตั้งเยอะ......ไม่ได้อิจฉานะ.......)

 

            ตอนแรกที่โทยะรู้ว่าฉันกับรินกำลังจะอาบน้ำด้วยกัน หมอนี้รีบวิ่งขึ้นไปบนบ้านแล้วลงมาพร้อมกับพวงลูกกุญแจ พอรินถามก็บอกว่าไม่มีอะไร แค่จะย้ายที่เฉย ๆ แต่แน่นอนว่าหลอกรินไม่ได้ รินเลยริบลูกกุญแจทั้งหมดไว้ก่อน จากนั้นก็จับโทยะปิดปากแล้วเอาเชือกมามัดติดเสาอีกที เพื่อป้องกันคนที่จะแอบมาดูผู้หญิงอาบน้ำ จนถึงตอนนี้ที่ฉันกับรินอาบน้ำเสร็จ โทยะก็ยังคงถูกมัดอยู่ที่เดิม

 

            ปล่อยหมอนี้ไว้แบบนี้ก่อนเถอะ เดี๋ยวพอเราไปแต่งตัวเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จแล้วค่อยมาปล่อย รินพูดขึ้นมาพร้อมกับดึงฉันขึ้นไปบนห้องนอนของรินเพื่อแต่งตัว โดยทิ้งให้โทยะส่งเสียงอู้อี้ ๆ อยู่แบบนั้นต่อไป

 

            จากนั้นด้วยเวลาที่ไม่นาน (มั้ง) ฉันที่โดนรินจับไปเป่าผม และแต่งตัวด้วยเสื้อยืดคอกว้าง แขนกุดสีม่วงลายการ์ตูน กับกางเกงขาสั้นสีขาว แล้วก็เดินลงมาพร้อมกับริน ฉันเห็นโทยะหลับไปแล้ว ถึงแม้ว่าจะโดนมัดอย่างแน่นหนา แต่หมอนี่ก็ยังยืนหลับได้เป็นปกติสุข เก่งเหมือนกันเนอะ

 

            รินเดินไปปลุกโทยะแล้วแก้มัดออก จากนั้นฉันกับรินก็ช่วยกันเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้ฟัง เผื่อว่าโทยะพอจะยืนยันข้อมูลที่เขามีในตอนนี้ได้ พร้อมกันนั้นฉันกับรินก็หาผลไม้มากินรองท้องก่อนนอน เพราะไม่ได้กินข้าวเย็น รินเรียกขุน ให้แสดงร่างออกมากินผลไม้ด้วยกัน แล้วยังเรียกปีกนางฟ้าสีขาวมาให้โทยะดู ซึ่งฉันก็มารู้ตอนนี้ว่าปีกดังกล่าวมันคือสายลมที่ถูกขึ้นรูปจนกลายเป็นวัตถุที่เบาบางเหมือนกับขนนกไม่มีผิด

 

            โทยะพอได้ยินเรื่องทั้งหมด เขาก็นิ่งคิดไปพักหนึ่ง ก่อนที่จะหันหน้าไปทางเจ้าขุน แล้วถามคำถามเข้าประเด็นทันที

 

            ขุน.......นายบอกว่า หลังจากได้รับยาไป นายจำเรื่องในอดีตชาติได้ทั้งหมด แล้วนอกจากนี้นายรู้สึกว่าร่างกายเปลี่ยนแปลงไปบ้างรึเปล่า

 

            “ คำถามนี้ก็เหมือนกับที่เจ้าได้ฟังผ่านไปแล้วนั้นเอง ร่างกายของข้านอกจากสามารถรักษาบาดแผลตัวเองได้ ยังสามารถบังคับสายลมให้เป็นไปได้ดังใจ ข้าจับสัมผัสของผู้ที่ได้รับยาแบบข้าได้ แม้จะอยู่ไกลแค่ไหนก็ตาม แต่นอกจากนั้นก็ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง

 

            จากนั้นโทยะก็หันมาทางฉัน พร้อมกับทำสีหน้าจริงจังเคร่งเครียดก่อนที่จะถามฉัน

 

            “ แล้วเธอล่ะยูจัง นอกจากร่างกายที่เปลี่ยนเป็นผู้หญิงแล้ว มีความเปลี่ยนแปลงอะไรบ้างรึเปล่า

 

            “ ก็มีนะ หลังจากที่นายซุ่มซ่ามเอายามาให้กิน ตอนนี้เวลาฉันบังคับให้ใช้พรสวรรค์สมาธิมาก ๆ จากที่เมื่อก่อนต้องปวดหัวทุกครั้งหลังใช้ แต่เดี๋ยวนี้ก็ไม่เป็นแล้ว และเหมือนกับว่าร่างกายจะสามารถรักษาตัวเองได้เหมือนเจ้าขุนด้วย ดูจากที่ถูกพวกองค์กรเงาทำร้ายในครั้งก่อนที่ห้าง ฉันนิ่งคิดต่อ จากนั้นก็บอกโทยะเพิ่ม

 

            “ อีกอย่างตอนนี้ฉันไม่สามารถใช้สมาธิเพื่อเร่งการทำงานของสมองให้มากขึ้นเหมือนเมื่อก่อนได้แล้ว แต่ร่างกายดันอ่อนแอลงจนใช้มวยไชยาไม่ได้ อ๊ะ......ตอนนี้ไม่มีอาการสมองขาวโพลนเวลาอยู่ใกล้ ๆ ผู้หญิงเหมือนเมื่อก่อนล่ะ อื่ม.....สุดท้ายแล้วล่ะมั้ง ก็คือกินเนื้อไม่ได้เพราะฉันจะได้ยินเสียงสาปอยู่ตลอด ก็น่าจะหมดแล้วนะ

 

            “ โห....ของยูจังทำไมเยอะแบบนี้เนี้ย หรือว่าเป็นเพราะกินยาน้อยไป ก็ยามันมี 2 เม็ดนี่น่า ต้องกินเพิ่มรึเปล่า ร่างกายถึงจะดีขึ้น.......แต่ที่ยูจังเป็นอยู่แบบนี้ก็น่ารักดีเหมือนกันนะ รินพูดขึ้นมาแบบยิ้ม ๆ หลังจากที่นั่งฟังฉันกับโทยะคุยกันอยู่นาน

 

            ใช่.....แถมสวยโดนใจฉันแบบเต็ม ๆ เลยด้วย อยากจีบมาเป็นแฟนจัง โทยะพูดพึมพำกับตัวเองในขณะที่มองมาที่ฉัน

 

            หืม.....นายว่ายังไงนะโทยะ? ฉันได้ยินไม่ชัด คิดว่าโทยะกำลังพูดกับฉัน เลยลองถามส่ง ๆ ไป

 

            ห๊ะ.....เปล่า ๆ ถึงไหนแล้วนะ อ้อ.....เรื่องยาสินะ โทยะทำท่าเหมือนพึ่งได้สติ จากนั้นก็พูดต่อ

 

            สรุปว่า ตอนนี้เจ้าขุน ได้รับยา X-Turn เข้าไปทำให้สามารถดึงความทรงจำในชาติก่อนได้ แต่ร่างกายกลับเป็นนกตามปกติในขาตินี้ ส่วนยูจังหลังจากได้กินยา X-Turn แล้ว ร่างกายก็เปลี่ยนไปเป็นผู้หญิง แต่กลับไม่มีความทรงจำจากชาติก่อนเหมือนกับเจ้าขุน แบบนี้มันเป็นไปได้รึเปล่าว่า ร่างของยูจังตอนนี้ เป็นร่างในชาติก่อนของยูจังเองที่ถูกเปลี่ยนไปเนื่องจากยา X-Turn

 

            “ มันก็เป็นไปได้......แต่ตามที่ข้าได้บอกไปแล้ว เรื่องนี้ถ้าจะให้กระจ่าง ก็ต้องถามผู้นำโลกคนเดียวเท่านั้น เจ้าขุนตอบกลับมาทันทีที่โทยะพูดจบ

 

            “ นั้นสินะ คิดแบบนี้มันก็ไม่ต่างกับการเดา ข้อมูลเรายังมีไม่พอ ถ้าจะให้ยูจังกินยาอีกเม็ดในตอนนี้ มันก็ดูเหมือนจะเสี่ยงมากเกินไป ไม่แน่ว่าอาจเกิดอันตรายเพิ่มมากขึ้น ฉันคิดว่าเก็บยาไว้ที่ฉันต่อไป แล้วฉันจะหาข้อมูลเพิ่มเติมดูเสียก่อน จากนั้นเราค่อยมาคุยกันอีกทีว่าจะเอายังไงกับมัน คิดว่าแบบนี้ดีมั้ย?

 

            หากว่าจะให้ฉันกินยาเข้าไปจริง ๆ ตามรินบอกมา มันก็เสี่ยงมากเกินไป พวกเราเลยตกลงกันตามที่โทยะบอกมา เมื่อคุยกันจนสรุปได้ รินก็ขอตัวไปนอนก่อนเพราะรู้สึกเพลีย ๆ เจ้าขุนได้ยินแบบนั้นก็กลายร่างเป็นแสงสีเขียวพุ่งเข้าไปในร่างรินเหมือนเดิม (ตกลงไม่ใช่ผีใช่มั้ย?) แล้วรินก็เดินขึ้นห้องไปนอน แต่ฉันกับโทยะอยู่คุยกันต่อ ในเรื่องกลุ่มองค์กรเงาที่เข้ามาโจมตีฉันถึง 3 รอบภายในเวลาไม่ถึงอาทิตย์

 

 

ด้านความคิดของโทยะ

 

            ยูจังไม่ได้บาดเจ็บอะไรใช่มั้ย ฉันขอโทษนะที่ไม่ได้ไปปกป้องเธอตอนที่เกิดเรื่องเมื่อเย็นนี้ ผมพูดด้วยแววตาที่ปวดร้าว เมื่อคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นกับเธอและรินเมื่อตอนเย็นที่ผ่านมา

 

            อื่อ.....ไม่เห็นเป็นไรเลย เมื่อก่อนฉันก็อยู่คนเดียวมาตั้งนานนายก็รู้นี่น่า สู้กับพวกสมุนเงาก็หลายครั้ง ไม่ใช่ครั้งแรกซักหน่อย คิดอะไรมาก?

 

            ผมฟังคำพูดนี้ด้วยความรู้สึกเหมือนกับโดนกรีดเข้าไปในหัวใจ น่าแปลกที่ตอนร่างเป็นเอก ผมไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อน แต่พอกลายเป็นยูกิโกะ ผมแทบอยากจะชกตัวเองให้ตาย ๆ ไปซะ เพราะผมไม่ได้คุ้มครองปกป้องเธอให้ดีตามที่ตั้งใจไว้ ผมเงยหน้าขึ้นมองเธออีกครั้ง แล้วบอกให้เธอฟัง

 

            “ ไม่.....ตอนนี้มันไม่เหมือนเดิมแล้ว ไม่ใช่เพราะคำสั่งที่ไม่มีเหตุผลของสภาโลก ไม่ใช่เพราะงานหรือหน้าที่อีกต่อไป จากนี้...ฉันจะไม่ยอมให้เธอต้องเอาตัวเข้ามาเสี่ยงกับอันตรายแบบนี้อีก

 

            มันไม่ใช่เพราะงานอีกต่อไปแล้ว นับตั้งแต่วันที่ผมรู้ว่าเธอคือเอกเพื่อนของผม มันทำให้ผมรู้สึกทรมานทุกครั้งที่รู้ว่าเธอถูกทำร้าย ผมเป็นห่วงเธอ ถึงแม้ก่อนหน้านี้จะห่วงเอกด้วยก็ตาม แต่เพราะผมเชื่อมั่นว่าเอกมีฝีมือเก่ง แถมยังเก่งกว่าผม ผมเลยไม่ห่วงอะไรมาก

 

            แต่ตอนนี้ไม่ใช่แล้ว เมื่อเอก กลายเป็นยูกิโกะ ผมห่วงเธอมากขึ้น ผมยอมไม่ได้หากจะเกิดเรื่องร้ายกับเธอ ถึงแม้ว่าวันนี้เธอจะไม่เป็นอะไร แต่หากวันหน้า หากครั้งหน้าเธอบาดเจ็บล่ะ หรือหากครั้งต่อไป เธอต้องมาเจอเรื่องร้ายแรงแบบริน โดยไม่ได้โชคดีมีขุนมาช่วยเหมือนในวันนี้ล่ะ?

 

            ถือว่าฉันขอร้อง จากนี้ไปไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม ฉันขอให้เธอเรียกหาฉันทันที ฉันไม่อยากจะเสียเธอไปนะยูกิโกะ อย่างน้อย หากเรื่องร้าย ๆ มันจะเกิดขึ้นกับเธออีกครั้ง มันก็ต้องผ่านศพฉันไปก่อนเท่านั้น

 

            “ นะ....นายเป็นอะไรรึเปล่าโทยะ ดูนายแปลก ๆ ไปนะ อ่า.....คงเหนื่อยและง่วงแล้วสินะ.....ได้สิ เอาเป็นว่าต่อจากนี้ไปถ้าฉันมีเรื่องอะไร ฉันจะเรียกให้นายมาช่วยก็แล้วกัน ฉันสัญญา

 

            “ ได้ยินแบบนี้ ฉันก็ค่อยวางใจหน่อย นี่ก็ดึกมากแล้ว เธอไปนอนเถอะ เดี๋ยวพรุ่งนี้เราต้องเดินทางไปสถาบันอีเดนกันแล้ว เก็บของหมดรึยัง? ผมเปลี่ยนเรื่องคุย เพื่อให้ยูจังได้ขึ้นไปนอนก่อน

 

            อ๊ะ....จริงด้วย....ยังไม่ได้เก็บเลย ถ้าเก็บตอนนี้ยังทันมั้ยนะ?

 

            “ เธอนี่ลืมนู้นลืมนี่ได้ตลอดเวลาเลยนะ กลายมาเป็นผู้หญิงฉันก็นึกว่าจะดีขึ้นซะอีก ทำตัวเหมือนจะเป็นนักวางแผน แต่ดันไม่รอบคอบ จะไหวมั้ยเนี้ยแบบนี้? เรื่องเก็บของเอาไว้พรุ่งนี้ค่อยเก็บก็ยังทัน ดึกมากแล้ว ไปนอนก่อนเถอะ เดี๋ยวฉันทำธุระอีกแป็บก็จะไปนอนแล้วเหมือนกัน

 

            “ อ่าห๊ะ....ดีเหมือนกัน ง่วงแล้วด้วย เอาเป็นว่าพรุ่งนี้เจอกันนะ

 

            แต่ก่อนที่เธอจะเดินห่างออกไป ผมเอื้อมมือไปดึงแขนเธอเบา ๆ จากนั้นก็คว้าเธอมากอดไว้แนบกับอก ใกล้ ๆ กับหัวใจของผม.........อื่มกลิ่นหอมจัง.....แถมทำให้รู้สึกหัวใจอบอุ่นขึ้นมาจริง ๆ ด้วยสิ ถ้าได้กอดแบบนี้ทุกวันก็คงดีนะ

 

            ทะ...โทยะ....ทะ...ทำอะไรเนี้ย ปล่อย....ปล่อยสิ.......หายใจไม่ออก

 

            “ อ้อ.....โทษที ๆ พอดีฉันกับพ่อ ก่อนนอนเราจะกอดกันแบบนี้ทุกคืนน่ะ แหะ ๆ เธอใส่ชุดนี้แล้วสวยมากนะ อ๊ะ......แล้วก็ ฝันดีนะยูจัง พรุ่งนี้เจอกัน ผมรีบพูดแก้ตัวทันที และก็แอบเห็นยูจังหน้าแดงลามไปถึงคออีกครั้ง ก่อนที่เธอจะเดินตัวเกรงขึ้นไปบนห้องนอน

 

            อะ.....อื่อ........ฝัน......ดี.......ไปละ

 

            รอจนยูจังเดินด้วยท่าหุ่นยนต์จนขึ้นห้องไปแล้ว ผมกลับมานั่งลงที่เดิม พร้อมกับกำมือแน่นด้วยความโกรธ ผมโกรธตัวเองที่ไม่มีพลังพอที่จะปกป้องเธอได้ ผมโกรธความกระจอกของตัวเองที่เทียบกับพวกองค์กรเงาไม่ได้ ขนาดรินในตอนนี้ เธอก็มีพลังพิเศษที่จะใช้ต่อสู้กับองค์กรเงาได้แล้ว แต่ผมล่ะ ผมมีก็แค่พรสวรรค์ความมุ่งมั่น มีฝีมือการต่อสู้มือเปล่าทุกแขนงที่เคยเล่าเรียนมา มีวิชาดาบนรกภูมิที่เคยเรียนจากตระกูล

 

            แต่ถึงอย่างนั้น ผมก็ยังไม่สามารถสู้กับพวกองค์กรเงาได้อยู่ดี ขนาดแค่สมุนเงา 5 – 6 คนเหมือนที่ห้างก็ทำให้ผมแทบตายได้แล้ว หากเป็นแบบนี้ต่อไปผมจะเอาพลังที่ไหนมาปกป้องยูจังได้.......น่าเจ็บใจนัก

 

            ผมหยิบยา X-Turn ที่ตอนนี้ผมเปลี่ยนมาใส่หลอดเล็ก ๆ ที่ทำเป็นสร้อยคอขึ้นมามองใกล้ ๆ จากนั้นความคิดวูบหนึ่งปรากฏขึ้นมาในหัว

 

            พลังวิเศษ.....อย่างนั้นเหรอ

 

            แว็บหนึ่ง ผมเกือบจะแกะกินยาเม็ดนี้เข้าไปแล้ว ถ้าไม่ติดความคิดที่ว่านี่อาจเป็นโอกาสเดียวที่จะช่วยยูจังในอนาคตได้ ผมปล่อยให้ยาถูกเก็บไว้ที่เดิมโดยไม่คิดจะกินมันอีก จากนั้นผมก็กลับมาคิดย้อนถึงพรสวรรค์ของตัวเองดูอีกครั้ง

 

            ความมุ่งมั่น วิชาต่อสู้ กับวิชาดาบสินะ......มีแค่วิธีนี้วิธีเดียวเท่านั้น รอก่อนนะยูจัง ฉันคนนี้แหละ..........ฉันคนนี้คนเดียวเท่านั้น ที่จะคอยปกป้องเธอไปตลอดชีวิต รอฉันก่อนนะ

 

----------------------------------------------


อ่า.......ทำไมผมรู้สึกว่า ยิ่งเขียนไปเรื่อย ๆ แต่ละตอนมันยาวขึ้นเรื่อย ๆ แบบนี้กันนะ ที่ผมเขียนไว้ในสมุดมันไม่ยาวขนาดนี้นี่น่า

หรือว่าวิญญาณของตัวละครที่ผมสร้างมันมีจริงขึ้นมาแล้ว? (โป๊ก!! เวอร์ไปละ/โดนรีดเดอร์เขกหัว)


ยิ่งยาว ยิ่งมีเวลาตรวจทานคำผิดน้อยลง ยังไงซะผมกราบขออภัยมาในที่นี้ด้วยนะครับ เอาไว้เรื่องจบค่อยแก้รวมเลยละกัน อิอิ


ขอบคุณทุก ๆ คนมากนะครับ ^_^ เย้ ๆ ๆ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

184 ความคิดเห็น

  1. #121 Kaineth (@Verdellen) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2559 / 15:26
    ...//อุ๊ฟ เลือดกำเดาพุ่ง
    #121
    1
    • #121-1 CrossMelody (@CrossMelody) (จากตอนที่ 19)
      22 พฤษภาคม 2559 / 20:25
      เรียกรถดับเพลิงด่วนนนน

      อ่าว...ไม่ใช่เหรอ แหะ ๆ

      ขอบคุณสำหรับคอมเม้นนะคร้าบ เย้ ๆ ๆ
      #121-1
  2. #63 owari45176 (@owari45176) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2559 / 20:07
    อยู่ในห้องอาบน้ำทำอะไรกันหน่ะ จะแอบปลูกดอกลินลี่ใช่ไหม ริน~~~~หะะะะะ ตอบมานะไรท์~~~~~
    #63
    1
    • #63-1 ไรท์เตอร์เองคร้าบ (จากตอนที่ 19)
      16 พฤษภาคม 2559 / 20:21
      เตรียมปุ๋ย เตรียมกระถางพร้อมแล้วครับผม



      รอลงดินรดน้ำอย่างเดียว โฮ้วววววว อีกไม่นานดอกลินลี่ก็จะเบ่งบานแล้... (แอ๊ก...../โดนรินถีบ)



      ริน : ฉันชอบผู้ชายนะ แต่ว่า.....ถ้าเป็นยูจัง รินก็ไม่รังเกียจหรอกนะ อิอิ



      ขอบคุณสำหรับคอมเม้นนะคร้าบ ^_^
      #63-1
  3. #62 เวนีล่า (@maysena) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2559 / 19:12
    ตอนนี้ต้องเปลี่ยนจากพระเอกมาเป็นนางเอกแทนสินะคะ.... 55555
    #62
    1
    • #62-1 ไรท์เตอร์เองคร้าบ (จากตอนที่ 19)
      16 พฤษภาคม 2559 / 19:49
      นั้นสิครับ แต่พระเอกจะลอยลำมารึเปล่าน้า อิอิ



      ขอบคุณสำหรับคอมเม้นนะครับผม เย้ ๆ ๆ ^_^
      #62-1
  4. #61 sedah (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2559 / 19:06
    โทยะพระเอกสินะ



    อ่านนานแล้วเพิ่งมาเม้นนี่แหละ555สนุกมากครับ
    #61
    1
    • #61-1 ไรท์เตอร์เองคร้าบ (จากตอนที่ 19)
      16 พฤษภาคม 2559 / 19:47
      ไม่แน่นะครับ เป็นตัวละครเรื่องนี้ต้องทำใจ เพราะชีวิตมันไม่ได้ง่ายอะไรแบบนั้น อิอิ



      ขอบคุณมากครับผมที่สนุกไปกับนิยายเรื่องนี้ และขอบคุณสำหรับคอมเม้นด้วยคร้าบ เย้ ๆ ^_^
      #61-1
  5. วันที่ 16 พฤษภาคม 2559 / 15:51
    ......
    #60
    1
    • #60-1 CrossMelody (@CrossMelody) (จากตอนที่ 19)
      16 พฤษภาคม 2559 / 16:41
      แป่ว......ยังไงดี

      ขอบคุณสำหรับคอมเม้นนะครับ ^_^
      #60-1
  6. #59 moth Zaa\' (@moth2015) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2559 / 10:41
    เข้าโรงเรียนแล้วคงป็อปน่าดู
    #59
    1
    • #59-1 ไรท์เตอร์เองคร้าบ (จากตอนที่ 19)
      16 พฤษภาคม 2559 / 11:12
      นั้นสิครับ แต่จะป๊อบในแบบไหนน้า อิอิ



      ขอบคุณสำหรับคอมเม้นนะครับผม เย้ ๆ ๆ ^_^
      #59-1
  7. #58 SanCtiTyKnighT (@SanCtiTyKnighT) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2559 / 10:33
    "คุณตำรวจครับมาจับไรท์เตอที่ข้อหาฆ่าคนตายโดตเจตนา เนื่องจากเเต่งนิยายในช่วงเเรกของตอนเเบบนี้ทำไห้มีคนเลือดพุ่งยาวไป2กม. (เว่อไปละเอง) จนเสียชีวิต "
    ขอบคุณสำหรับนิยายสนุกๆครับ ตอนหน้าคงได้เข้าโรงเรียนเเล้วสินะ 555 
    #58
    1
    • #58-1 ไรท์เตอร์เองคร้าบ (จากตอนที่ 19)
      16 พฤษภาคม 2559 / 11:09
      ตอนหน้าเข้าโรงเรียนแล้วครับ



      แต่โรงเรียนในเรื่องนี้ไม่เหมือนเรื่องอื่นนะครับผม



      จะเป็นยังไง ต้องรออ่านตอนต่อไปนัคร้าบ ^_^



      ของคุณสำหรับคอมเม้นนะครับ เย้ ๆ



      ป.ล. แถลงการปฏิบัติหน้าที่ของตำรวจฉบับที่ 1



      ทางเจ้าหน้าที่ไม่สามารถจับกุมผู้ต้องหาได้ เนื่องจากผู้ต้องหาสิ้นสภาพบุคคลไปก่อนหน้านี้แล้ว สาเหตุน่าจะเนื่องมาจากอาการเสียเลือด(กำเดา)อย่างหนักขณะแต่งนิยาย จบแถลงการณ์ อิอิ
      #58-1