ขนาดตัวอักษร

  • font-size
  • font-size

ตอนที่ 12 : หวานในรัก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • 6 มิ.ย. 59


ต๊าย! วันนี้มีผู้ชายเดินตามมาส่งด้วยหรือยะ

พลอยใสเอ่ยทักเพื่อนสาวด้วยน้ำเสียงริษยา เมื่อเห็นผักบุ้งเดินเข้ามาที่โต๊ะทำงาน โดยมีนายต้นรักเดินถือกระเป๋า และกล่องข้าวน่ารักๆ เดินตามมาด้วย

ผักบุ้งทำหน้าเอียงอาย ก่อนจะหันไปขอกระเป๋ากับเอกสารในมือของต้นรักมาวางไว้ที่โต๊ะ แล้วส่งสายตาเป็นเชิงไล่ให้เขากลับไปได้แล้ว

วันนี้ไม่ได้ไปเรียนเหรอคะคุณต้นรัก

พลอยใสเอ่ยทักด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม เพราะหล่อนเคยเจอกับเขาเมื่อคราวมารับผักบุ้งตั้งแต่ครั้งที่แล้ว และหล่อนเองก็เป็นคนให้เบอร์ของผักบุ้งกับต้นรักด้วย เรื่องนี้เพื่อนสาวยังไม่รู้ และถ้ารู้ก็มีหวังฉีกอกหล่อนตายแน่

ต๊าย! นี่พี่ผักบุ้งกินเด็กหรอกหรือคะ

มีนา สาวรุ่นน้องต่างแผนกที่เดินเข้ามาได้ยินพอดีร้องถาม พร้อมกับหันไปมองชายหนุ่มรูปหล่อที่เธอเคยเจอเมื่อหลายวันก่อน ที่ลานจอดรถของบริษัท

ต้นรักวางหน้าเรียงเฉย หากแต่ก็จำหน้าของผู้หญิงคนนี้ได้ดี เพราะวันนั้นเธอเดินเข้ามาทักเขากับผักบุ้งด้วย แถมยังแซวว่าถ้าผักบุ้งทิ้งเขาวันไหน เธอก็จะขอรับช่วงต่อเอง

มีนาไม่นึกเลยนะคะ ว่ารสนิยมของพี่บุ้งจะเปลี่ยนไป เมื่อก่อนก็เห็นชอบรุ่นเดียวกันอยู่นี่นา

มีนาแกล้งว่า พร้อมกับส่งสายตาหวานหยดย้อยไปให้ต้นรัก โดยไม่สนใจสายตาอีกหลายคู่ของใคร นึกไม่ถึงเลยว่าคนอย่างผักบุ้งจะสามารถหาผู้ชายคนใหม่ ได้หน้าตาหล่อเหลาและมีเสน่ห์เช่นนี้ น่าอิจฉาชะมัด

มันไม่ใช่เรื่องของเธอมีนา อย่าแจ๋นพลอยใสหันไปว่ารุ่นน้อง ที่เพิ่งเข้ามาทำงานได้ไม่นานทันที ในขณะที่เจ้าตัวกลับสะบัดบ๊อบใส่ แถมยังทำหน้าปั้นจิ้มปั้นเจ๋ออย่างท้าทาย

ต้นรักเดินเข้ามาหาผักบุ้งใกล้ๆ ก่อนจะโน้มใบหน้าหล่อลงไปหาคนตัวเตี้ยกว่าด้วยสายตาหวานเชื่อม โดยไม่คิดจะสนสายตาของใครเหมือนกัน ก่อนจะเอ่ยเบาๆ กับผักบุ้งด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

เย็นนี้ผมมารับกลับบ้านนะครับ

ไม่ต้องหรอก นายต้องลำบากนั่งรถเมล์มาอีก ค่อยเจอกันวันหลังแล้วกัน

ผักบุ้งบอกด้วยความเกรงใจ นายต้นรักตื่นมาทำอาหารให้เธอกินตั้งแต่เช้า แถมยังเอาใส่กล่องห่อให้เธอมากินที่ออฟฟิศด้วย เท่านั้นยังไม่พอ นายต้นรักยังขึ้นรถเมล์เป็นเพื่อนเธอ และตามมาส่งเธอถึงในออฟฟิศ โดยอ้างว่ากลัวเธอจะไม่สบายจนเป็นลมล้มไป

ผักบุ้งรู้ว่ามันคือข้ออ้างของเขา ที่จะตามมาส่งเธอต่างหาก แต่ก็ไม่อยากให้เขาเสียใจ จึงได้ทำไม่รู้ไม่ชี้ไปเสีย และปล่อยให้เขาเดินมาส่งถึงที่นี่ นึกไม่ถึงว่ามีนาจะมาได้ยินที่พลอยใสเอ่ยแซว และรู้ว่าเขาเด็กกว่า แถมยังเอามากล่าวเหน็บแนมเธอว่ามีแฟนเด็กอีกต่างหาก

อีกไม่นานเรื่องนี้มันคงดังไปทั่วทั้งบริษัทล่ะ ถ้าถึงหูมีนาแบบนี้ สำหรับผักบุ้งแล้วมันเป็นอะไรที่ไร้สาระมาก และไม่คิดจะใส่ใจ แต่ว่า...ความรู้สึกของนายต้นรักล่ะ มันจะเป็นยังไง

เขาจะอายใครไหม ที่ต้องมาเดินตามผู้หญิงที่มีวัยแก่กว่าแบบนี้ แทนที่จะเป็นเด็กสาวๆ มหาลัยฯ สวยๆ รุ่นน้องหรือรุ่นเดียวกัน

ผมอยากเจอบุ้งทุกวัน เพราะฉะนั้นถ้าผมอยากมา ผมก็จะมา เอาเป็นว่าอย่าลืมกินยาหลังอาหารด้วย ตอนเที่ยงผมจะโทรมาเช็คโอเคไหม

สั่งเสียเสร็จสรรพ ก็ขยี้ผมเธอเบาๆ แล้วหลังจากนั้นก็เดินถอยออกไปทันที พร้อมกับหันไปยิ้มให้พลอยใสด้วยรอยยิ้มหล่อบาดใจ

ไปแล้วนะครับคุณพลอย ฝากดูแลบุ้งให้ที พอดีบุ้งเขาไม่ค่อยสบาย

ได้อยู่แล้วค่ะ สบายมากพลอยใสรับปาก ก่อนจะยิ้มให้หนุ่มรุ่นน้องอย่างมีไมตรีเช่นกัน

ต้นรักเดินผ่านมีนาไปโดยไม่คิดจะหันมาลา ทำเอาหญิงสาวถึงกับทำหน้าเง้างอดขัดใจ สร้างความขบขันให้กับพลอยใสเป็นยิ่งนัก ที่โดนต้นรักเมินใส่แบบนั้น

ต้นรักดูดีและมีบุคลิกเป็นผู้ใหญ่กว่าที่พลอยใสคิด แถมการวางตัวของชายหนุ่มก็ดูไม่เหมือนเด็กมหาลัยฯ ทั่วไป แต่สิ่งที่พลอยใสอิจฉาในตัวผักบุ้งเพื่อนรักเป็นอย่างมาก ก็คือสายตาของนายต้นรัก ที่มองไปยังเพื่อนสาวของหล่อนอย่างมีความหมาย นายต้นรักไม่มีใครอยู่ในสายตาเลย นอกจากผักบุ้งเพื่อนรักของพลอยใสเพียงคนเดียว

ท่าทางนายต้นรัก เขาจะเป็นห่วงแกมากเลยนะผักบุ้ง ฉันชักอิจฉาแกแล้วสิ

พลอยใสหันมาคุยกับเพื่อนสาว หลังจากที่มีนาเดินกลับไปที่แผนกของตัวเอง ส่งผลให้ผักบุ้งถึงกับทำหน้ากลืนไม่เข้า คายไม่ออก เมื่อโดนเพื่อนรักกล่าวแซวแบบนั้น

อิจฉาอะไร หมอนั่นก็ชอบจุ้นจ้านกับฉันแบบนี้ประจำแหละผักบุ้งบอกด้วยน้ำเสียงปกติ แต่ทว่าก็ไม่อาจปกปิดอาการเก้อเขิน ที่แสดงออกมาทางสีหน้าไม่ได้

ก็นั่นแหละ มันหมายถึงว่าเขาเป็นห่วงแกไง แล้วนี่แกไม่สบายทำไมไม่ไปหาหมอ

ตัวร้อนกับมีไข้นิดหน่อย กินยาก็หายแล้ว แกอย่าทำเป็นเรื่องใหญ่เหมือนนายต้นรักได้ไหมยัยพลอย

ผักบุ้งดักคอพลอยใส เพราะรู้ว่าเพื่อนสาวชอบเป็นห่วงเธอจนโอเวอร์ไปเสียทุกครั้งที่ป่วย แต่ทว่าผักบุ้งก็ซาบซึ้งใจกับความห่วงใยของเพื่อนสนิทคนนี้มาตลอด เพราะมีเพียงพลอยใสคนเดียว ที่รักและเป็นห่วงเธออย่างจริงใจ

และดูเหมือนว่าตอนนี้ จะมีใครเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งคน หรือเปล่านะ...

แกก็ชอบบอกว่าไม่เป็นอะไรมากอย่างนี้ทุกทีพลอยใสค้อนให้ ก่อนจะลอบมองสีหน้าสดชื่นแจ่มใสของผักบุ้ง ที่ดูจะมีความสุขมากกว่าทุกวัน

ตกลงว่าแกกับนายต้นรัก คบกันเป็นแฟนแล้วใช่ไหมยัยบุ้ง

คำถามของพลอยใสทำให้ผักบุ้งชะงักไปครู่หนึ่ง พร้อมกับเอนร่างกับเก้าอี้ตัวนุ่มแล้วถอนหายใจ คบกันเป็นแฟนไหมอย่างนั้นเหรอ นั่นน่ะสิ ตกลงแล้วเธอกับนายต้นรักเป็นแฟนกันหรือยัง

ไม่รู้สิ

คำตอบแบบกำปั้นทุบดินของผักบุ้ง ทำให้พลอยใสอยากจะหงายลงจากเก้าอี้ให้มันรู้แล้วรู้รอด อะไรของผักบุ้งกัน ออกตัวแรงกันขนาดนี้ ยังไม่ยอมรับว่าเป็นแฟนกันอีกอย่างนั้นเหรอ โอย...พลอยใสอยากจะบ้าตาย

อะไรของแกยะ จะตอบไม่รู้ได้ยังไง เปิดตัวกันออกขนาดนี้ อย่ามาปากแข็งหน่อยเลย สายตาแกมันฟ้อง

หืม...จริงเหรอยัยพลอยผักบุ้งทำหน้าตกใจ นี่เธอเผลอออกอาการมากมายขนาดนั้นเชียวหรือ

อืม...จริงพลอยใสหัวเราะเบาๆ ดูท่าผักบุ้งจะยังไม่รู้ตัว ว่าตัวเองมีความสุขมากแค่ไหนในตอนนี้ แต่ก็ดีแล้ว เพราะพลอยใสไม่อยากให้เพื่อนต้องมานั่งทุกข์ใจ กับการเลิกรากับรุจาแฟนเก่า ที่ไม่เคยสนใจไยดีกันและกันเลย

อะไรที่มีความสุข ก็ทำไปเถอะแก นายต้นรักก็ดูเป็นห่วงเป็นใยแกดี ลองเปิดใจให้เขาดูสักหน่อย ก็ไม่น่าจะเสียหายอะไร อย่าไปแคร์คำคนมันนักเลย แคร์ไปมันก็ไม่ได้ทำอะไรให้ชีวิตเราดีหรอก นายต้นรักเขาก็ใกล้จะจบแล้วนี่นา เดี๋ยวก็ออกมาทำงานหาเลี้ยงตัวเองได้แล้ว

แล้วแกคิดว่านายต้นรักเขาจะดีกับฉันตลอดไปหรือเปล่าล่ะยัยพลอย บางทีหมอนั่นอาจหลงผิดชั่ววูบก็ได้ บางที...เขาก็แค่นึกสนุก พอถึงเวลาที่เบื่อเข้าจริงๆ เขาอาจจะทิ้งฉันไปก็ได้ เขายังมีโอกาสเจอใครอีกมากมายนะแก ฉันไม่กล้าทิ้งหัวใจไว้ในกำมือเขาหรอก

ผักบุ้งบอกตามที่คิด นายต้นรักกับเธอเพิ่งเจอกัน ถึงแม้จะไว้ใจและหวั่นไหวกับการกระทำแสนอ่อนโยนนั้นมากแค่ไหน ผักบุ้งก็ยังไม่แน่ใจในอนาคตข้างหน้าอยู่ดี

ผักบุ้งกลัวว่าที่นายต้นรักพยายามมาจีบ ก็เพราะต้องการเอาชนะเธอตามประสาผู้ชายที่มีความมั่นใจในตัวเอง ตอนนี้เขาอาจกำลังสนุกกับการต้อนเธอให้หลงเสน่ห์หรือเปล่า เธอก็ไม่อาจเดาได้

นายต้นรักเข้ามาในชีวิตของเธอเร็วเกินไป ผักบุ้งกลัวเหลือเกินว่าเขาจะจากเธอไปแบบไม่ทันตั้งตัวเช่นกัน

 

ตอนที่ 6

บอกแล้วว่าไม่ต้องมารับ

ผักบุ้งอดที่จะบ่นต้นรักไม่ได้ พอเธอเลิกงานปั๊บ หมอนี่ก็ขออนุญาตรปภ. เดินขึ้นมารับเธอที่แผนก พร้อมกับส่งยิ้มแจกสาวๆ ในออฟฟิศอย่างมีมิตรไมตรี ก่อนจะคว้ากระเป๋าสะพายของเธอมาถือ แล้วเดินนำลงไปยังชั้นล่างเพื่อพาเธอกลับไปส่งบ้าน

ผักบุ้งเดินตามแผ่นหลังบึกบึนของเขาด้วยความรู้สึกสับสน ตกลงเขาจีบเธอแน่แล้วใช่ไหม ถึงได้ตามมาคอยรับคอยส่งและเอาใจแบบนี้

เดินช้าจริงเลยคุณนี่

ต้นรักหันมาคว้าข้อมือของเธอ แล้วเดินจูงมือไปด้วยกันบนทางเท้าริมถนนที่รถขวักไขว่ เมื่อเห็นว่าเธอเดินช้าเกินไป ส่งผลให้คนที่เดินสวนกันไปมา ถึงกับหันมามองทั้งคู่ด้วยความอิจฉา เพราะทั้งคู่ดูสวยหล่อเหมาะสมกันมาก

วันนี้ไม่ได้ช่วยพ่อกับแม่ขายของเหรอ

ขายทั้งวันแล้ว ขายเสร็จก็รีบมาหาคุณอยู่นี่ไง

จะมาทำไม บอกแล้วว่าฉันกลับเองได้

ผักบุ้งบอกอย่างอ่อนใจ ตั้งแต่เมื่อไรกันนะ ที่เธอยอมแพ้ลูกตื๊อของหมอนี่จนเหนื่อยที่จะดุด่า และต่อว่าเขาอย่างที่เคยทำ ตั้งแต่เมื่อไรกัน ที่เธอปลงกับการที่จะต้องมีหมอนี่อยู่ด้วยตลอดเวลา

ก็รู้ แต่อยากมารับนี่นา จะโวยวายทำไมนักหนา

เขาหันมาดุเธอด้วยสายตาหงุดหงิด ก่อนจะจูงมือเธอเข้าไปในสวนสาธารณะแห่งหนึ่ง ซึ่งดูร่มรื่นมากเลยทีเดียว มีหนุ่มสาวหลายคู่มานั่งคุยกันใต้ต้นไม้ใหญ่ ไม่ไกลจากที่เธอถูกนายต้นรักบังคับให้นั่งลงบนเก้าอี้ยาวนัก

นายต้นรักนั่งลงข้างๆ เธอ ก่อนจะเบียดกระแซะเข้ามาจนหัวไหล่ติดกัน จนเธอต้องหันมาถลึงตาให้ด้วยความโมโห แต่คนอย่างเขาหรือจะใส่ใจ เพราะนอกจากไม่ถอยออกไปแล้ว ลำแขนกว้างของเขาก็ยังถือโอกาสโอบบ่าของเธอเอาไว้หลวมๆ อีกด้วย

วันนี้เหนื่อยมาก ขอนั่งพักแล้วหลับตาลงข้างๆ คุณได้ไหม

พูดจบต้นรักก็พิงศีรษะกับบ่าเล็กๆ ของเธอ ก่อนจะหลับตาลงแล้วถอนหายใจยาวๆ เหมือนกับอ่อนเพลียมากเสียอย่างนั้น ทำเอาผักบุ้งถึงกับเลิกคิ้วด้วยความแปลกใจในการกระทำของเขา

เป็นอะไร ไม่สบายหรือเปล่าผักบุ้งหันไปถามทันที ก่อนจะใช้หลังมือแตะไปที่กลางหน้าผาก พร้อมกับอุทานออกมาเบาๆ ด้วยความตกใจ เมื่อพบว่าอีกฝ่ายตัวร้อนจี๋เลยทีเดียว

ตายแล้ว...นี่นายตัวร้อนจี๋เลย ไม่สบายแน่ๆ เลยใช่ไหมผักบุ้งโวยวายทันที ในขณะที่อีกฝ่ายยังหลับตาอยู่เช่นเดิม

ปวดหัวนิดหน่อย วันนี้งานยุ่งมากๆ

เมื่อคืนก็เตือนแล้วว่าอย่ากอดๆ เห็นไหมล่ะ คราวนี้ได้ติดไข้ไปตามๆ กันเลยผักบุ้งบอกอย่างขัดใจ ก็เพราะเตือนแล้วไม่ฟังแบบนี้ไง เขาถึงได้ไม่สบายไปด้วย แบบนี้มันน่าสมน้ำหน้ามากกว่าห่วง

ขี้บ่น ผมไม่เป็นอะไรหรอกน่าต้นรักเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

ไปหาหมอดีกว่าผักบุ้งเสนอความคิดเห็น

หาทำไม ไม่เป็นไรหรอกคราวนี้ต้นรักลืมตาขึ้นมาบอกเธอเหมือนรำคาญ

เผื่อเป็นอะไรมาก นายจะทำยังไง

สีหน้าและท่าทางวิตกกังวลของผักบุ้งทำให้ต้นรักยิ้มขัน พร้อมกับรู้สึกภูมิใจอยู่ลึกๆ ที่ตัวเองก็มีความสำคัญกับเธอบ้าง ถึงจะไม่มาก แต่ก็พอทำให้เขามีแรงขึ้นมาเป็นกอง

ถ้าอยากให้หาย ก็หอมแก้มให้กำลังสักหนึ่งฟอดสิ เดี๋ยวผมจะหายให้ดู

นายต้น!” ผักบุ้งตะคอกใส่เขาเสียงดัง เข้าใจว่าอีกฝ่ายกำลังหาเรื่อง

อะไรต้นรักถามด้วยน้ำเสียงขบขัน พร้อมกับยิ้มจนเห็นฟันขาว เมื่อเห็นท่าทางราวกับแม่มดของผักบุ้ง

ก็ได้ๆ งั้นผมหอมคุณเองก็ได้ คุณจะได้ไม่เสียเปรียบ ต้นรักพูดเองเออเอง พร้อมกับฉวยโอกาสหอมแก้มนุ่มๆ ที่อยู่ใกล้ๆ ทันที โดยที่เจ้าของแก้มไม่ทันได้ตั้งตัวใดๆ

นายต้น!” ผักบุ้งเอามือกุมที่แก้มของตัวเองอย่างรวดเร็ว พร้อมกับทำตาโตด้วยความตกใจ ก่อนจะหันไปมองรอบๆ ตัวด้วยความเก้อเขิน และกลัวใครจะมองเห็นเข้า

แบบนี้ค่อยมีแรงขึ้นหน่อยคนมีกำลังใจยังกล่าวยั่วอยู่ข้างแก้ม ลมหายใจอุ่นๆ ของเขาเป่ารดใบหน้าของเธอจนรู้สึกเห่อร้อนไปหมด

ไอ้เด็กปีศาจ! คนบ้า...ทำแบบนี้ได้ไงฮะผักบุ้งโวยวายทันที ก่อนจะยกแขนขึ้นมาทุบและตีอีกฝ่ายหนักๆ ด้วยความโมโหและเขินอาย หากแต่ต้นรักกลับหัวเราะชอบใจ ที่เห็นผักบุ้งกำลังอายจนหน้าแดงไปหมด

อย่าสิผักบุ้ง ผมไม่สบายอยู่นะชายหนุ่มยกแขนขึ้นมาปกป้องตัวเองพอเป็นพิธี

จะตีให้ตายไปเลย นี่แน่ะ! คนฉวยโอกาส

ใจร้าย...แฟนใครก็ไม่รู้ต้นรักแกล้งว่า ส่งผลให้ผักบุ้งถึงกับถลึงตาใส่เขาจนแทบถลน

ใครแฟนใคร พูดให้ดีๆ นะหญิงสาวถามเหมือนหาเรื่อง

ก็คนนี้ไง ผักบุ้งแฟนผมต้นรักบอกพร้อมกับจ้องเธอตาเป็นประกาย ในขณะที่คนฟังกลับหัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ ทำอะไรไม่ถูกไปชั่วขณะเลยทีเดียว

นะ...นายผักบุ้งตะกุกตะกัก ยอมรับว่ารู้สึกแปลกๆ กับสายตาคู่นั้นจนไม่รู้จะทำหน้ายังไงแล้ว

เป็นแฟนผม ไม่ต้องทำอะไรให้มันยุ่งยากหรอกนะผักบุ้ง แค่คุณ...น่ารักแบบนี้ก็พอ

อะไรกัน...ผักบุ้งยังไม่เคยตอบรับว่าจะเป็นแฟนกับเขาเสียหน่อย นายต้นรักโมเมอีกแล้ว ผักบุ้งค่อนขอดเขาในใจ แต่ทว่ายังไม่ทันที่เธอจะได้กล่าวอะไรออกไป คนเจ้าเล่ห์อย่างนายต้นรักก็ก้มลงมาปิดปากเธอ ด้วยจูบร้อนๆ จากริมฝีปากหนาของเขาเสียก่อน

คนบ้า...นี่เขาฉวยโอกาสกับเธออีกแล้วหรือนี่ ผักบุ้งคิดอย่างขุ่นเคืองใจ หากแต่สัมผัสสุดวาบหวามจากเขากลับทำให้เธอลืมทุกอย่างไปชั่วขณะ พร้อมกับสติที่เริ่มจะหลุดลอยไป กับปลายลิ้นที่เรียกร้องและเอาแต่ใจให้เธอร่วมมือ

วงแขนเล็กยกขึ้นโอบรอบคอเขาอย่างเผลอไผล ดูเหมือนว่าผักบุ้งจะเริ่มคุ้นเคยกับสัมผัสจู่โจมนี้ของต้นรักไปแล้ว เธอถึงได้ปฏิเสธเขาไม่ได้เลย หรืออาจเป็นเพราะเธอไม่มีประสบการณ์ในด้านการจูบมาก่อนหรือเปล่า เธอถึงได้หลงกลตอบสนองเขาง่ายๆ แบบนี้

พอแล้ว อายเขาผักบุ้งเบี่ยงหน้าหนีทันที เมื่ออีกฝ่ายถอนจูบออกไป แล้วทำท่าจะวนกลับเข้ามาใหม่อีกครั้ง คล้ายกับว่ามันยังไม่เต็มอิ่ม

งั้นไปต่อที่บ้านนะต้นรักกระซิบเสียงแผ่ว

บ้า...ไม่เอาแล้วผักบุ้งหน้าแดง ก่อนจะหันไปรอบๆ เมื่อนึกขึ้นได้ว่าไม่ได้อยู่กับเขาที่นี่เพียงลำพัง ต้นรักเองก็เหมือนจะรู้ทันความคิดของเธอ จึงได้กระซิบบอกอีกครั้งด้วยน้ำเสียงขบขันแกมเอ็นดู ในสีหน้าตื่นตระหนกของผักบุ้ง

ไม่มีใครเห็นหรอก เย็นๆ แบบนี้เขากลับบ้านกันไปหมดแล้ว

ผักบุ้งหันมาค้อน ทั้งที่ใบหน้าและริมฝีปากแดงเถือกไปหมด นับวันก็ยิ่งหลวมตัวไปกับหมอนี่เข้าไปทุกที แล้วอย่างนี้เธอจะรอดเงื้อมมือเขาไหม โอย...น่าอายชะมัดเลยจริงๆ

ตอนที่คบกับรุจา ทำไมมันถึงไม่เป็นแบบนี้กัน แม้แต่กอดสักครั้งรุจาก็ไม่เคยทำเลย อาจเพราะทุกอย่างพัฒนามาจากคำว่าเพื่อน ทั้งคู่ก็เลยคบกันแบบสบายๆ

หรือไม่...ก็อาจะเป็นเพราะว่า ผักบุ้งไม่ได้รักรุจาอย่างที่เข้าใจมาตลอด และรุจาเอง ก็อาจจะไม่ได้รักเธอเหมือนกัน บางที...ความสัมพันธ์ที่ผ่านมาอาจจะไม่ใช่ความรักก็ได้

หิวข้าวแล้วผักบุ้งท้วงขึ้นมาด้วยสีหน้าอายๆ ความจริงคืออยากเปลี่ยนสถานการณ์ที่น่าอับอายตรงนี้มากกว่า ไม่อยากให้เขานั่งล้อเธอด้วยสายตาหวานฉ่ำแบบนี้ต่อไปเรื่อยๆ เพราะมันทำให้ผักบุ้งสูญเสียการควบคุมตัวเอง

งั้นไปกินก๋วยเตี๋ยวร้านเดิมกัน

ต้นรักเอ่ยชวน พร้อมกับลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แล้วยื่นมือไปดึงคนตัวเล็กให้ยืนขึ้นมาด้วยสีหน้าสดชื่นกว่าเดิมหลายเท่า เนื่องจากได้รับกำลังใจจากความอ่อนหวานไปเมื่อครู่

นายอยากกินอย่างอื่นบ้างก็ได้นะ เดี๋ยวฉันเลี้ยงเอง ตอบแทนที่นายดูแลฉันทั้งคืน ผักบุ้งบอกแก้เก้อ เมื่อเห็นสายตาวาววับจากดวงตาคู่นั้น

ไม่เป็นไร บุ้งชอบกินอะไรผมก็ชอบด้วย ประหยัดเงินไว้ดีกว่า จะได้มีค่าสินสอดมาให้บุ้งเยอะๆ

บ้า...ใครบอกว่าฉันจะแต่งงานกับนาย ไปเรียนให้จบก่อนเถอะ แล้วค่อยมาคุยกัน

ผักบุ้งเดินหนีทันควันหลังจากพูดจบ ทิ้งให้ต้นรักได้ได้ยืนหัวเราะมองตามแผ่นหลังของเธอไป ก่อนจะรีบสาวเท้ายาวๆ เพื่อเดินให้ทันเธอในที่สุด


***เรื่องนี้มีวางขายในรูปแบบอีบุ๊คแล้วนะคะ ส่วนรูปเล่มยังไม่มีเน้อ เพาะติดปัญหาหลายอย่าง ขอบคุณทุกท่านที่ชอบ ฝากโหวตฝากเม้นให้กันเช่นเดิมนะคะ จุ๊บๆ


                                
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

70 ความคิดเห็น

  1. #53 ภาวนา ยะถาเทศ (จากตอนที่ 12)
    6 ก.ค. 59 / 14:17 น.
    ฟินนนนนน ต้นรักอย่าหลอกให้ป้าบุ้งรักแล้วเสียใจนะจ้ะ
    #53
    0
  2. #41 Koy_Jaja (จากตอนที่ 12)
    6 มิ.ย. 59 / 15:51 น.
    น่ารักอ่ะ ฟิน
    #41
    0
  3. #40 lucky789 (จากตอนที่ 12)
    6 มิ.ย. 59 / 11:50 น.
    มุ้งมิ้ง น่ารักอ่ะ
    #40
    0