หวานใจเจ้าพ่อเถื่อน

ตอนที่ 8 : บทที่ 2 คฤหาสน์เจ้าพ่อ 60%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 22,949
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 123 ครั้ง
    14 มิ.ย. 63


 ‘เธอเป็นใคร? คำถามที่ดูจะติดค้างอยู่ในใจของราฟาเอลตั้งแต่ตอนที่เห็นหญิงสาวพุ่งผ่านประตูร้านอาหารเข้ามาแล้วล้มคะมำอยู่ตรงหน้า

เขาเป็นคนที่ตื่นตัวอยู่เสมอ ไม่มีใครเข้าใกล้เขาได้ถึงขนาดนี้ แต่ก็อย่างว่า... ใครจะคิดว่าเด็กเสิร์ฟในร้านอาหารนั่นจะเป็นมือปืนที่ถูกส่งมาเพื่อปลิดชีวิตเขา เด็กนั่นอายุยังไม่ถึงยี่สิบเสียด้วยซ้ำ อีกทั้งการนัดหมายแต่ละครั้งของเขาก็มีไม่กี่คนที่รู้ล่วงหน้า นั่นทำให้รู้ได้ว่าคนที่อยู่เบื้องหลังการลอบทำร้ายเขาครั้งนี้ต้องเป็นคนใกล้ตัว และถ้าเป็นคนที่ใกล้ตัวเขามากขนาดนั้นก็ต้องรู้ว่าแบบไหนที่เขาชื่นชอบ และใช่! ผู้หญิงคนนี้มีทุกอย่างที่หลงใหล ทุกอย่างจริงๆ แล้วมันจะบังเอิญขนาดนั้นเลยเหรอ...

การที่เธออยู่ตรงนั้น ตรึงสายตาและความคิดของเขาเอาไว้ที่เธอได้อย่างชะงัก มันจะเป็นแค่ความบังเอิญจริงเหรอ?

กริ๊ง...กริ๊ง...กริ๊ง

เสียงโทรศัพท์ที่กรีดร้องเสียงดังทำให้คนที่วนเวียนอยู่ในภวังค์ความคิดหลุดออกมาสู่ความเป็นจริง ราฟาเอลกดรับทั้งๆ ที่ไม่ได้ก้มลงมองว่าเป็นใครที่โทรมา

“ฉันได้ยินข่าวว่าเจ้าพ่อกาสิโนถูกลอบยิง”

ทันทีที่กดรับ คนต้นสายก็กรอกเสียงเข้ามาทันที ภาษาไทยชัดถ้อยชัดคำทำให้เขารู้ทันทีว่าใครเป็นคนโทรมา

“ฉันเพิ่งถูกลอบยิงได้ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง” ราฟาเอลตอบกลับด้วยภาษาเดียวกัน

“สายข่าวฉันไว้เสมอ”

“นั่นฉันเชื่อ พวกนายมันพวกสอดรู้สอดเห็นเรื่องของชาวบ้านอยู่แล้วนี่” ราฟาเอลแดกดันเพื่อนเสียงเรียบ “แล้วโทรมามีอะไร”

เขาใช้คำว่า พวกนายเพราะเขาไม่ได้หมายถึงแค่แดนนี่ การ์เซีย พรตอนันต์เพียงคนเดียว แต่เขาหมายรวมถึงเพื่อนรักอีกสามคนด้วย อเล็กซาเวียร์ เดอ ซิลวาเซตเก้ ,คิริลล์  อูมานอฟ และนิคาซิโอ ซัลลาแบงค์ เขารู้ดีว่าไม่มีเรื่องไหนที่พวกนั้นไม่รู้ เพียงแต่พวกนั้นจะสนใจพูดถึงหรือเปล่าเท่านั้นเอง

เพียงแค่ชื่อที่โผล่เข้ามาในหัว ราฟาเอลก็ต้องพ่นลมหายใจออกมาหนักๆ เพราะเชื่อได้เลยว่าหลังจากโทรศัพท์สายนี้เขาต้องได้รับโทรศัพท์อีกสามสายจากเพื่อนรักอีกสามคนแน่นอน! 

“ก็แค่อยากรู้ว่านายตายหรือยัง”

“ถ้าตาย ฉันคงรับโทรศัพท์นายไม่ได้ แค่นี้ใช่ไหมที่นายอยากรู้ ฉันจะได้วาง”

“หวังว่าครั้งต่อไปที่ฉันโทรหา นายจะยังรับโทรศัพท์ได้”

“ฉันจะอยู่รอรับโทรศัพท์ของนายก็แล้วกัน” ราฟาเอลตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ไม่ยี่หระต่อวาจาร้ายกาจของเพื่อนรักอย่างแดนนี่  เพราะรู้ดีในวาจาดิบเถื่อนนั้นซ่อนความห่วงใยไว้มากเพียงใด ถึงแม้ว่ามันจะซ่อนไว้ลึกมากก็ตาม

ชายหนุ่มถอนหายใจพร้อมกับกดวางสาย ทว่าเพียงวินาทีเดียวต่อจากนั้นเขาก็ต้องพ่นลมหายใจออกมาหนักๆ อีกครั้ง เมื่อสิ่งที่เขาคาดเอาไว้กำลังเกิดขึ้นจริง...

กริ๊ง...กริ๊ง...กริ๊ง

“ว่าไงนิค”  เขายกโทรศัพท์ที่เพิ่งกดรับสายขึ้นแนบหู แล้วกรอกเสียงลงไปทันทีด้วยน้ำเสียงเอื่อยเฉื่อย

“อืม แค่นี้นะ”

“อะไรของนายวะนิคาซิโอ ซัลลาแบงค์” ราฟาเอลเรียกชื่ออีกฝ่ายเต็มยศด้วยน้ำเสียงกึ่งเย้ากึ่งประชดประชัน คงมีแต่กับพวกนี้นี่แหละที่เขาจะใช้น้ำเสียงแบบนี้พูดด้วย

“ก็ฉันรู้แล้วว่านายไม่ได้เป็นอะไร”

“นายรู้ตั้งแต่นายได้ข่าวแล้ว ไม่จำเป็นต้องโทรมาด้วยซ้ำ แต่ก็ขอบใจ”

“อืม” อีกฝ่ายตอบรับในลำคอก่อนจะวางสายไป

นัยน์ตาสีน้ำตาลทองจ้องมองโทรศัพท์ในมืออยู่ครู่หนึ่ง เหลืออีกสองสายสินะราฟาเอลครางในใจก่อนจะเหลือบมองหญิงสาวที่นอนสลบอยู่ข้างกายด้วยสีหน้าไร้อารมณ์อย่างสิ้นเชิง

ไม่รู้ว่านานเท่าไรที่เขานั่งมองใบหน้าหวานของหญิงสาวที่เต็มไปด้วยปริศนา จนกระทั่งประตูด้านที่เขานั่งอยู่ถูกเปิดออกนั่นแหละ เขาถึงรู้ตัวว่าตัวเองนั่งมองหญิงสาวข้างกายนานเพียงใด

“ห้องที่ให้เตรียมไว้เรียบร้อยแล้วใช่ไหม” ราฟาเอลเอ่ยถามทั้งๆ ที่ยังไม่ละสายตาจากใบหน้าหวานใสของคนที่ยังไม่ได้สติ

“เรียบร้อยแล้วครับ”

เมื่อได้คำตอบที่ต้องการราฟาเอลก็กระตุกเนกไทที่ใช้ผูกมือเล็กทั้งสองเอาไว้ออก

“อืมมมม” ทันทีที่ข้อมือทั้งสองเป็นอิสระเสียงครางของคนที่หลับสนิทก็ดังขึ้น แต่เปลือกตาที่ประดับด้วยขนตายาวงอนก็ยังปิดสนิทอยู่เช่นเดิม อากัปกริยานั้นมันช่างน่าเอ็นดูเสียจนรอยยิ้มกระตุกขึ้นที่ริมฝีปากของราฟาเอลอย่างที่เจ้าตัวเองก็ไม่รู้ตัว ชายหนุ่มช้อนร่างบอบบางของหญิงสาวที่ยังหลับสนิทด้วยฤทธิ์ยามาไว้ในอ้อมแขน ก้าวลงจากรถ ตรงไปยังห้องที่เขาเพิ่งถามถึงทันที

********

ขอบคุณสำหรับคอมเม้นต์ทุกคอมเม้นต์เลยนะคะ

ฝากผลงาน E-book เรื่องล่าสุดด้วยค่ะ "ลิขสิทธิ์อสูร"


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 123 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,018 ความคิดเห็น