หวานใจเจ้าพ่อเถื่อน

ตอนที่ 75 : บทที่ 15 ไหนว่าแค่จูบ 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,849
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 112 ครั้ง
    9 ส.ค. 63


การที่มินลดาเดินเข้ามาในห้องอาหารพร้อมท่านประธานใหญ่อีกครั้ง ทั้งๆ ที่หญิงสาวหายหน้าหายตาไปหลายวัน แถมวันนี้ยังอยู่ในชุดเดรสตัวสวยไม่ใช่ชุดแบบฟอร์มอย่างเช่นเคย ทำให้พนักงานเสิร์ฟพากันมองมาที่เธออย่างไม่แน่ใจ และมินลดาก็เห็นหลังไวๆ ของสาวเสิร์ฟคนเดิมลับหายไปห้องครัวอย่างเช่นทุกครั้งที่มีข่าวน่าสนใจเกิดขึ้น

แม้ไม่อยากมาที่นี่นัก เพราะรู้ว่าตอนนี้ตัวเองคงไม่สามารถเชิดหน้าขึ้นอย่างไม่แยแสต่อสิ่งที่พวกเขากล่าวหาเธอได้อีกแล้ว แต่เธอก็มีทางเลือกแค่สองทาง หนึ่งคืออยู่บนห้องทำงานต่อ แล้วให้เจ้าของห้องนั้นจับเธอกินแทนอาหาร หรือสองลงมาที่นี่ รอดพ้นจากสัมผัสที่ชวนให้หวามไหวและรู้สึกผิดไปพร้อมๆ กัน แต่ต้องกล้ำกลืนฝืนทนกับสายตาที่คนอื่นใช้มองมา

แล้วเธอก็เลือกลงมาที่นี่ เพราะการทนให้คนอื่นมองอย่างดูถูกดูแคลนก็ยังดีกว่าเพิ่มพูนความเกลียดชังตัวเองเข้าไปในหัวใจ ด้วยการเต็มใจให้เขาสัมผัสเธออย่างลึกซึ้ง

มินลดาพยายามแกะมือออกจากเกาะกุมของเขา เธอทำสำเร็จครั้งหนึ่งอาจเป็นเพราะเขาไม่ทันได้ตั้งตัว และไม่คิดว่าคนที่ยอมให้จับมือดีๆ มาตลอดทางตั้งแต่เดินออกจากห้องทำงาน เข้าไปในลิฟต์ และทางเดินที่ทอดยาวตรงเข้าสู่ห้องอาหารจะดึงมือกลับทันทีที่ก้าวผ่านประตูเข้ามา แต่แค่เพียงแวบเดียวเท่านั้น ถ้านับเป็นเวลาก็คงไม่ถึงสองวินาทีเสียด้วยซ้ำตอนที่เขาคว้าหมับมาที่มือเล็กของเธอแล้วคราวนี้เขาก็ยึดไว้แน่นเสียยิ่งกว่าติดด้วยกาวตราช้างเสียอีก

“ปล่อยมือฉันเถอะค่ะ” มินลดาเอ่ยขึ้น เรื่องการใช้กำลัง ไม่ว่ากี่ครั้งต่อกี่ครั้ง เธอก็เป็นฝ่ายพ่ายแพ้ให้เขาทุกครั้ง ดังนั้นครั้งนี้เธอจึงเลือกใช้วิธีคุยกับเขาด้วยเหตุผลแทน

“ทำไมต้องปล่อย”

ราฟาเอลก้มหน้าลงมองคนข้างกายแล้วพูดออกมาทันที แต่อีกฝ่ายกลับก้มหน้าก้มตาตอบ...

“เพราะคุณไม่ควรจับมือฉันแบบนี้ มันไม่เหมาะสม ปล่อยเถอะค่ะ”

“จริงอย่างที่คุณว่า”

การยอมรับอย่างว่าง่ายนั่นทำให้มินลดาต้องเงยหน้าขึ้นสบตากับชายหนุ่ม ใบหน้าราบเรียบบวกกับแววตาสงบนิ่งของเขาไม่ได้ทำให้เธอรู้เลยสักนิดว่าเขาคิดอะไรอยู่ถึงพูดออกมาอย่างนั้น

แล้วทุกอย่างก็เกิดขึ้นเร็วมาก วินาทีแรกเขาปล่อยมือจากมือเล็กของเธอ วินาทีต่อมาเขาก็ใช้มือข้างเดิมโอบมาที่เอวขอดแล้วรั้งร่างของเธอเข้าไปอยู่ในอ้อมแขนของเขา กึ่งรั้งกึ่งประคองให้เธอก้าวเดินเคียงข้างเขาไปยังโต๊ะอาหารตัวหนึ่ง ซึ่งมินลดาจำได้ว่าเป็นโต๊ะตัวเดียวกับโต๊ะตัวที่เขาและเธอนั่ง ตอนที่เขาพาเธอมากินอาหารที่นี่เป็นครั้งแรก

มินลดาอดตกใจกับอัตราเต้นหัวใจของตัวเองไม่ได้ มันทั้งเร็วแรง ทั้งบ้าระห่ำ แต่ก็ร้าวรานในเวลาเดียวกัน

               “ไม่ต้อง ฉันจัดการเอง”

เสียงของเขาทำให้มินลดาหลุดของจากภวังค์ เธอเหลือบตามองคนที่โอบประคองร่างของเธอผ่านทางม่านขนตา แล้วเธอก็เห็นบริกรที่เข้ามาเลื่อนเก้าอี้ให้ปล่อยมือจากพนักพิงแล้วถอยห่างออกไป ก่อนที่ราฟาเอลจะเอื้อมมืออีกข้างที่ไม่ได้รั้งเอวเธอไว้ไปเลื่อนเก้าอี้ตัวนั้นออกแล้วดันร่างเธอเบาๆ ให้ทรุดลงนั่ง ส่วนเขาก็ทิ้งกายลงนั่งเก้าอี้ตัวข้างๆ

               ราฟาเอลสั่งอาหารพลางเหลือบตามองหญิงสาวที่นั่งข้างกาย เขามองสีหน้าหมองเศร้าและท่าทางอึดอัดของมินลดาอย่างไม่เข้าใจ ทั้งๆ ที่ก่อนหน้านี้ก็ยังดีๆ อยู่แท้ๆ แล้วทำไมแค่ลงมากินข้าวท่าทางเธอถึงได้เปลี่ยนไปมากขนาดนี้ แต่พอเขากวาดตามองไปทั่วห้องอาหาร สายตาแปลกๆ ของพนักงานที่มองตรงมาที่เขากับมินลดาก็ยิ่งสร้างความไม่เข้าใจให้เขาหนักขึ้น แม้จะมีความกลัวเกรงต่อเขาอยู่มาก เพราะทันทีที่เขาตวัดตามอง สายตาที่จ้องมองมาก็จะหลุบลงพื้นและกลับไปทำงานต่ออย่างขยันขันแข็งเกินปกติ แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังมีสายตาที่แอบเหลือบมองมาเป็นระยะๆ อยู่ดี

ไม่ต้องเดาเขาก็รู้ว่าสาเหตุที่ทำให้มินลดามีท่าทางอย่างที่เป็นอยู่ตอนนี้ มาจากสายตาหลายสิบคู่ของพนักงานพวกนั้น แต่ที่เขาสงสัยคือ มันเรื่องอะไรกัน?

และคนที่ดูจะตอบคำถามเขาได้ดีที่สุดคือคนที่นั่งก้มหน้าไม่ชอบสบตากับใครอยู่ตอนนี้

“ใครทำให้คุณอึดอัดหรือเปล่า ผมจะได้ไล่มันออก” บริกรสาวที่มาทำหน้าที่รับออเดอร์สะดุ้งน้อยๆ และอากัปกริยานั้นก็ทำให้ราฟาเอลมั่นใจยิ่งขึ้นไปอีก ว่าเรื่องที่เขากำลังสงสัยอยู่ตอนนี้เป็นเรื่องที่ถูกต้อง

“คะ?” คนที่ก้มหน้างุดมองจานอาหารตรงหน้า เงยหน้าขึ้นแล้วถามกลับ

“ผมถามว่ามีใครที่นี่ทำให้คุณอึดอัดหรือเปล่า”

“ทำไมคะ”

“เพราะผมจะได้ไล่ออกถูกคน”

“เปล่าค่ะ ไม่มีใครทำอะไรฉันทั้งนั้น” มินลดารีบตอบ

>>>>>>>>>

รักมินลดา หลงราฟาเอล อย่าลืม "โหลด" กันนะคะ 

โหลดอีบุ๊ก >>>คลิก<<<

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 112 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,018 ความคิดเห็น