หวานใจเจ้าพ่อเถื่อน

ตอนที่ 72 : บทที่ 15 ไหนว่าแค่จูบ 40%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,993
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 130 ครั้ง
    3 ส.ค. 63

 

มินลดามองท่าทางมุ่งร้ายของเขาอย่างตระหนก ก่อนจะรีบถอยห่างจากเขาทันที เธอก้าวเท้าข้างซ้ายถอยไปหนึ่งก้าว แต่พอจะก้าวเท้าข้างขวาเธอกลับทำไม่ได้อย่างที่คิด พอก้มลงมอง ก็พบว่าที่เธอทำอย่างนั้นไม่ได้เป็นเพราะโซ่ที่พันธนาการข้อเท้าของเธอถูกเท้าใหญ่ๆ เหยียบไว้ และมองช้อนตาขึ้นสบกับเขา เธอก็รู้ได้ทันทีว่ามันไม่ใช่ความบังเอิญแต่เป็นความตั้งใจของเขาเลยล่ะ

เพราะความโมโหแท้ๆ ที่ทำให้มินลดาตัดสินใจกระชากเท้าข้างขวาแรงๆ เป็นความคิดโง่ๆ ที่คิดว่าจะสามารถดึงโซ่ที่ถูกเท้าใหญ่ๆ เหยียบไว้ออกได้ แล้วมันก็งี่เง่าจริงๆ นั้นแหละ ในเมื่อเขาตัวใหญ่กว่าเธอและหนักกว่าเธอสองเท่า เพราะผลที่ได้ก็คือ ตัวเธอเองที่ต้องเจ็บตัว...

โอ้ยยย!!!

มินลดาร้องออกมาเมื่อข้อเท้าที่ปวดระบมตั้งแต่ตอนที่เธอพยายามไขว้คว้าโทรศัพท์มาจากบอดี้การ์ดของเขาเมื่อสี่สิบนาทีก่อนเจ็บแปลบขึ้นทันทีเพราะการกระทำไม่รู้จักคิด หญิงสาวทรุดลงนั่งแล้วลูบข้อเท้าของตัวเองปรอยๆ เพื่อคลายความเจ็บ

และเพราะเธอมัวก้มหน้าก้มตามองข้อเท้าตัวเองจึงไม่ได้เห็นว่าชายหนุ่มที่ยืนเหยียบโซ่เอาไว้ก่อนหน้านี้ บัดนี้กระโจนเข้ามาแล้วทรุดลงอยู่ตรงหน้าเธออย่างรวดเร็ว ความกรุ่นโกรธในดวงตาสีน้ำตาลทองหายวับไปราวกับถูกปลิดแล้วขว้างทิ้ง

เจ็บมากไหม ราฟาเอลถามขึ้นด้วยน้ำเสียงห่วงใยปนเครียดเคร่ง มือหนาอบอุ่นพยายามรั้งมือบอบบางออกจากข้อเท้าที่เป็นรอยช้ำสีม่วงอมเขียวออก

มินลดาเงยหน้ามองคนที่คุกเข่าตรงหน้าเธอแล้วใช้มือจับข้อเท้าเธออย่างทะนุถนอม ความห่วงใยที่ฉายอยู่บนใบหน้าเคร่งเครียดทำให้แววตาของเธออ่อนละมุนลง แต่พออีกฝ่ายหยิบกุญแจที่ใช้ปลดโซ่ที่ใช้พันธนาการข้อเท้าของเธอออกจากกระเป๋าเสื้อสูทเท่านั้นแหละ ความรู้สึกดีๆ เมื่อกี้ก็พลันหายวับไปแทนที่ด้วยความโมโห

ก็จะไม่ให้โกรธได้ไง ก็เขานั่นแหละที่เป็นคนเอาโซ่มาคล้องเท้าเธอไว้ เลยทำให้ข้อเท้าของเธอเจ็บระบมแบบนี้... แต่พอคิดอีกที เป็นเธอเองที่ท้าทายให้เขาล่ามเธอไว้ด้วยโซ่นี่

โอ้ย! คิดแล้วปวดหัวชะมัด งั้นโกรธเขาต่อดีกว่า อย่างน้อยก็ปวดหัวน้อยกว่ากันเยอะเลย

มินลดาคิดในใจพลางปรับสีหน้าให้ราบเรียบ แล้วพยายามชักข้อเท้าของตัวเองออกจากการเกาะกุมของมือใหญ่ แต่ก็ไม่สำเร็จ เมื่อมือหนายังยึดเท้าของเธอไว้แน่น ทว่าก็พยายามหลีกเลี่ยงส่วนที่เขียวช้ำ

อยู่เฉยๆ สิเสียงดุที่เต็มไปด้วยความห่วงใยดังขึ้น มือหนาลงมือไขโซ่ออกจากข้อเท้าของเธอนุ่มนวลและอ่อนโยน ก่อนจะโอบมือข้างหนึ่งรอบหลังแผ่นหลังของเธอส่วนอีกข้างก็ช้อนตรงข้อพับ

อุ้ย มินลดาร้องอย่างตกใจเมื่อร่างของเธอลอยหวือขึ้นจากพื้น เธอรีบคล้องมือรอบคอหนาตามสัญชาตญาณ

ราฟาเอลสาวเท้ายาวๆ ด้วยท่วงท่าสง่างามราวกับเดินตัวเปล่าไปยังโต๊ะที่มีอาหารวางอยู่ เขาวางหญิงสาวลงบนเก้าอี้ฝั่งหนึ่งแล้วขยับกายลงนั่งบนเก้าอี้อีกตัวที่ตั้งอยู่ฝั่งตรงข้าม

กินข้าว”

มินลดามองหน้าคนขู่ ก่อนจะก้มลงมองอาหารข้างหน้าอย่างไม่รู้สึกอยากกินเลยสักนิด แต่พอเหลือบมองคนที่กำลังจ้องมองมาอีกครั้ง ก็รู้ว่าหากไม่ยอมกินดีๆ งานนี้คงได้ถูกเขายัดมันเข้าปากจริงๆ แน่นอน เธอจึงยอมตักอาหารเข้าปาก ซึ่งดูจะสร้างความพึงพอใจให้กับอีกฝ่ายที่ลุกขึ้นเต็มความสูงแล้วหมุนตัวเดินออกไปจากห้อง

          มินลดาเผลอมองตามแผ่นหลังกว้างของคนที่เดินตรงออกไปนอกห้อง พอร่างสูงลับหายไปจากประตู เธอพลางวางช้อนในมือลงทันที ความเจ็บปวดเข้ามากัดกินหัวใจของเธออีกครั้ง เมื่อไม่มีเขาอยู่ในห้องเงียบเชียบนี้

          เธอจะทำยังไงกับหัวใจตัวเองดีนะ

โซ่ที่ถูกปลดออกไม่ได้สร้างความดีใจให้เธอเลยสักนิด เพราะพันธนาการที่ถูกปลดเปลื้องเป็นเพียงพันธนาการทางกายเท่านั้น ไม่ใช่พันธนาการทางใจที่ดูเหมือนกันจะเหนียวแน่นขึ้นทุกวัน ทุกนาที ทุกวินาทีที่เธออยู่กับเขา และยิ่งเขาอ่อนโยน ยิ่งเขาห่วงใยเธอมากเท่าไร ก็ยิ่งทำให้การตัดสินใจเด็ดขาดที่ว่าอย่างไรเสียเธอก็ต้องไปจากเขาสั่นคลอนลงมากเท่านั้น

“อุ้ย”

มินลดาอุทานออกมาเบาๆ เมื่อข้อเท้าถูกมืออบอุ่นอ่อนโยนจับเอาไว้

เธอเหม่อลอยเสียจนไม่รู้ว่าเขากลับเข้ามาในห้องตอนไหน และตอนนี้ราฟาเอลก็กำลังคุกเข่าข้างหนึ่งอยู่กับพื้นแล้ว เขารั้งข้อเท้าของเธอขึ้นไปวางไว้บนต้นขาของเขา แม้ว่าจะพยายามชักข้อเท้าหนีมือของเขาแต่ก็ไม่สำเร็จ แถมนัยน์ตาคมยังเงยขึ้นมามองดุๆ จนหญิงสาวต้องอยู่นิ่งๆ ยอมให้เขาทายาให้

กินข้าวต่อสิ

เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นทั้งๆ ที่มือหนายังนวดคลึงยาที่ข้อเท้าของเธออย่างอ่อนโยน แม้จะเป็นคำสั่ง และน้ำเสียงก็ยังบ้าบงการเหมือนเดิม แต่คงเป็นเพราะการกระทำของเขาที่สื่อถึงความห่วงใยนั่นล่ะมั้งที่ทำให้เธอยอมตักอาหารเข้าปากโดยไม่คิดจะดื้อดึงหรือต่อต้านอีกต่อไป...

>>>>>>>>>>>

บทสุดท้ายที่จะอัพให้อ่านเป็นตัวอย่างแล้วค่ะ

รักมินลดา หลงราฟาเอล อย่าลืม "โหลด" กันนะคะ 

โหลดอีบุ๊ก >>>คลิก<<<

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 130 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,018 ความคิดเห็น