หวานใจเจ้าพ่อเถื่อน

ตอนที่ 70 : บทที่ 14 กรงขัง (หัวใจ) 150%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,113
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 142 ครั้ง
    27 ก.ค. 63



ดูสิคุณจะโทรมายังไงอีก มินลดาพูดกับโทรศัพท์อย่างเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟัน

ความเงียบครอบคลุมไปทั่วห้องอยู่ครู่หนึ่ง แต่เพียงครู่เดียวเท่านั้นก่อนที่เสียงเคาะประตูจะดังขึ้น

มินลดาขมวดคิ้วมุ่นขณะกระแทกเท้าที่มีโซ่ลามอยู่เดินไปที่ประตู เสียงโซ่ที่กระทบพื้นเป็นจังหวะและข้อเท้าที่เริ่มเจ็บระบมทำให้ความอารมณ์ของเธอเดือดดาลยิ่งขึ้น เธอกระชากประตูแรงๆ เพื่อระบายอารมณ์ที่คุกรุ่นอยู่ภายใน แต่ทันทีที่เธอกระชากประตูให้เปิดออก มือถือก็ถูกยื่นมาตรงหน้า โดยไม่มีคำอธิบายใดๆ แต่ก็นั่นแหละ ไม่จำเป็นต้องมีคำอธิบายใดๆ เธอก็รู้ว่าใครโทรมาและคนที่โทรมาต้องการอะไร

มินลดารับโทรศัพท์ของบอดี้การ์ดที่พยายามตีหน้านิ่งทั้งๆ ที่คิ้วขมวดเข้าหากันจนแทบจะพันกันอยู่แล้ว สีหน้าของบอดี้การ์ดหนุ่มในชุดสูทสีดำเรียบๆ ดีขึ้นเล็กน้อยเมื่อเธอยอมรับโทรศัพท์มาแต่โดยดี ก่อนจะกลับไปเครียดขึงเช่นเดิมเมื่อเธอกดปิดเครื่องโทรศัพท์ของเขาแล้วส่งคืนให้ ทั้งๆ ที่ไม่ได้พูดอะไรกับคนที่โทรมาสักคำเดียว

เอาสิ! เขากวนประสาทได้เธอก็กวนได้เหมือนกัน

แต่ยังไม่ทันที่เธอจะปิดประตูด้วยซ้ำ บอดี้การ์ดอีกคนก็เดินเข้ามา เขาแนบหูกับโทรศัพท์และตอบรับเบาๆ ด้วยสีหน้าและแววตางุนงง แต่ก็ปฏิบัติตามอย่างเคร่งครัด บอดี้การ์ดคนนั้นดึงโทรศัพท์ออกจากหูแล้วกดปุ่มอะไรสักอย่างอย่างรวดเร็วจนเธอมองไม่ทัน แต่วินาทีต่อมามินลดาก็ได้รู้ว่าเขากดปุ่มอะไร...

คุณจะไม่กินข้าวดีๆ ใช่ไหม

เสียงเกรี้ยวกราดที่ดังออกมาจากโทรศัพท์ที่เปิดลำโพงไว้ทำให้มินดลาเม้มปากจนเป็นเส้นตรง หญิงสาวเดินเข้าหาบอดี้การ์ดที่ยืนถือโทรศัพท์เครื่องนั้นไว้ตั้งใจจะเอามันมาปิดเครื่อง แต่...

บ้าชะมัด! ความยาวโซ่มันสิ้นสุดแค่นี้ แล้วโทรศัพท์เครื่องนั้นมันก็อยู่ห่างจากมือที่เอื้อมไปข้างหน้าแค่คืบเดียว มินลดาพยายามเอื้อมอีกนิดเพื่อคว้าโทรศัพท์เครื่องนั้นให้ได้ แต่ไม่ว่าจะเอื้อมจะเขย่ง จะไขว่ จะคว้ายังไง เธอก็เอื้อมไม่ถึงโทรศัพท์เครื่องนั้น

แล้วตอนนี้เธอก็เริ่มเจ็บข้อเท้าตรงที่มีโซ่เส้นใหญ่ทั้งหนักทั้งแข็งถ่วงไว้แล้วด้วย หญิงสาวเลยหยุดความพยายามที่เป็นได้แค่ความพยายามนั่นทันที แต่ใช่ว่าเธอจะยอมแพ้ง่ายๆ นะ ก็เธอถือคติว่าความพยายามอยู่ที่ไหนความสำเร็จอยู่ที่นั่นนี่...

ส่งมันมานะ มินลดาตะโกนลั่น

ก็ในเมื่อเธอเอื้อมไม่ถึง ก็เลยสั่งให้บอดี้การ์ดตรงหน้าให้ส่งมาให้เสียเลย แต่เสียงที่ตอบกลับมากลับเป็นเสียงที่รอดผ่านมาจากโทรศัพท์เครื่องนั้นแทนที่จะเป็นคนที่เธอสั่ง แล้วก็เป็นอีกครั้งที่มินลดาได้รู้ว่าการพยายามต่อต้านราฟาเอล อัลเบิร์ต อัลฟองเซ่ เป็นได้แค่... ความพยายามที่อยู่ที่ไหน ความพยายามก็อยู่ที่นั้น

เสียใจด้วยนั่นคนของผม ถ้าผมบอกว่าไม่ให้ส่งโทรศัพท์นั่นให้คุณไม่ว่ายังไงเขาก็ไม่ส่ง ส่วนคุณกินข้าวซะ

ปากก็ปากฉัน ท้องก็ท้องฉัน ฉันจะกินหรือไม่กินมันก็ไม่เกี่ยวกับคุณ คุณไม่มีสิทธิ์มาสั่งฉันทั้งๆ ที่ตั้งใจจะไม่พูดกับเขาอีก ตอนนี้มันอดไม่ไหวแล้วจริงๆ ก็ในเมื่อเขาสั่งคนของเขาได้ แต่เธอไม่ใช่คนของเขานี่

ไม่เกี่ยวได้ยังไง หรือคุณจำไม่ได้ ผมจะได้กลับไปย้ำอีกหลายๆ รอบว่า... คุณกับผม เราเป็นอะไรกัน ราฟาเอลเน้นประโยคหลังด้วยน้ำเสียงหนักๆ ชัดถ้อยชัดคำ

มินลดาอ้าปากค้าง จากตอนแรกที่หน้าแดงเพราะความโกรธ ตอนนี้มันแดงขึ้นอีกเท่าตัวเพราะความอับอายที่เข้ามาผสมอยู่ด้วยอย่างเท่าเทียม

เขากล้าพูดอย่างนี้ทั้งๆ ที่รู้อยู่เต็มอกว่าเปิดโฟนอยู่ได้ยังไง หน้าทนที่สุด

ฉันไม่หิวมินลดาเลือกที่จะกลับเข้าเรื่องเดิมที่ทำให้เขาและเธอทะเลาะกันดีกว่าปล่อยให้เขาพูดเรื่องที่ทำให้เธออับอาย

ไม่หิวก็ต้องกิน เดี๋ยวจะไม่สบาย

ก็คนมันไม่หิวนี่ทั้งๆ ที่เป็นประโยคโต้เถียงแท้ๆ แต่เสียงของเธอกลับอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด... เป็นเพราะประโยคที่ดูเป็นห่วงเป็นใยของเขาแท้ๆ ฉันไม่กินมินลดาปรับน้ำเสียงให้ดูเดือดดาลแล้วตะโกนกลับไปอีกครั้ง

ถ้าคุณไม่กินเองดีๆ ผมจะกลับไปยัดมันลงคอคุณ

กลัวตายล่ะมินลดาตะโกนแล้วกระแทกเท้ากลับเข้าไปในห้องทันที

น้ำเสียงของราฟาเอลฉุนจัดจนบอดี้การ์ดสองคนที่ยืนอยู่ท่ามกลางสงครามย่อยๆ เบิกตาอย่างตื่นตะลึงงัน พวกเขาหวาดหวั่น และไม่รู้จะทำหน้ายังไงกับเหตุการณ์ที่ไม่เคยเกิดขึ้น พวกเขาไม่เคยเห็นผู้เป็นนายหลุดแบบนี้มาก่อน แต่ก็นั่นแหละ ตลอดเวลาที่เขาทำงานกับตระกูลอัลฟองเซ่เคยมีใครเถียงผู้เป็นนายของเขาฉอดๆ แบบนี้เสียที่ไหน ไม่ต้องพูดถึงผู้หญิงตัวเล็กๆ อย่างที่เห็นตอนนี้นี่หรอก ผู้ชายอกสามศอกอย่างพวกเขายังไม่เคยมี

ส่วนคนที่โดนขู่โดยตรงน่ะเหรอไม่ต้องพูดถึง...

พอปิดประตูห้องเสร็จ มินลดาก็ยืนพิงประตูห้อง เธอกลืนน้ำลายเหนียวๆ ลงคออึกใหญ่ก่อนจะครางในใจ...ตายล่ะหว่า โอ้ย! ก็คนมันโกรธจนลืมตัวนี่แล้วคนอย่างราฟาเอลท้าทายได้ที่ไหน เชื่อได้เลยอีกครึ่งชั่วโมง เขาต้องมาปรากฏกายอยู่ที่นี่แน่ๆ

 >>>>>>>>>>>

โหลดอีบุ๊ก >>>คลิก<<<

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 142 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,018 ความคิดเห็น