หวานใจเจ้าพ่อเถื่อน

ตอนที่ 68 : บทที่ 14 กรงขัง (หัวใจ) 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,005
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 126 ครั้ง
    24 ก.ค. 63



ก๊อก ก๊อก ก๊อก

เสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นทำให้ร่างเปลือยเปล่าที่ขดตัวอยู่ภายใต้ผ้าห่มสีขาวสะอาดผืนใหญ่ต้องฝืนปรือเปลือกตาที่หนักอึ้งขึ้น...

 “รอสักครู่นะคะ มินลดาตะโกนตอบเมื่อประตูห้องถูกเคาะอีกครั้ง

 หญิงสาวดึงผ้าห่มขึ้นคลุมตั้งตัวแล้วหย่อนร่างกายที่อ่อนล้าและเมื่อยขบลงจากเตียง แต่เพียงเท้าของเธอทิ้งลงจากเตียงเสียงกึกหนักๆ และความหนักที่หน่วงตรงข้อเท้าทำให้เธอต้องก้มหน้าลงมอง น้ำตาใสๆ หล่นเผาะลงทันทีที่เห็นสิ่งที่พันธนาการข้อเท้าของตัวเองไว้แน่นหนา ความรวดร้าวแล่นริ้วขึ้นจนต้องนิ่วหน้า...

เธอท้าทายเขาเองมินลดา ช่วยไม่ได้ที่จะโดนอย่างนี้

มินลดาปาดน้ำตาที่ร่วงลงมาบนแก้มออกแล้วเชิดหน้าขึ้น สูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ พยายามไม่มองโซ่เส้นใหญ่ที่คล้องไว้กับข้อเท้าล่ามติดไว้กับขาเตียง

หญิงสาวลากร่างที่คลุมด้วยผ้าห่มสีขาวยาวละพื้นตรงไปยังตู้เสื้อผ้าเพื่อหาอะไรมาใส่

แม้จะพยายามไม่สนใจสิ่งที่พันธนาการอิสรภาพของตัวเองไว้ แต่เสียงโซ่เส้นยาวกระทบพื้นพรมทุกจังหวะการก้าวเดินก็ทำให้เธอละเลยต่อมันไม่ได้ และเสียงของมันก็แทงทะลุหัวใจของเธอจนเป็นรูพรุน

พอแต่งตัวเสร็จหญิงสาวก็ลากเท้าไปที่ประตูห้อง แล้วค่อยๆ แง้มประตูที่ถูกเคาะออก สิ่งแรกที่เธอเห็นคือบอดี้การ์ดชุดดำสองคนที่ยกจานอาหารมาหลายจานมากเกินกว่าที่เธอจะกินหมดมาด้วย อาหารในจานแต่ละอย่างทั้งเลิศหรู และดูน่ารับประทาน แต่ตอนนี้เธอไม่รู้สึกอยากกินอาหารเลยสักนิด

เอากลับไปเถอะค่ะ ฉันไม่หิว

“แต่มิสเตอร์อัล...”

 บอดี้การ์ดตรงหน้ายังพูดไม่ทันจบ มินลดาก็ปิดประตูใส่หน้าบอดี้การ์ดทั้งสองทันที เพราะชื่อที่เกือบหลุดออกมาจากปากของอีกฝ่าย เพียงแค่เกือบ...มันยังตอกย้ำความร้าวรานในหัวใจของเธอได้มากมายขนาดนี้

กริ๊ง...กริ๊ง...กริ๊ง

ระหว่างที่สาวเท้ากลับมาที่เตียงเสียงโทรศัพท์ก็กรีดร้องดังขึ้นเป็นเสียงที่ดังลอดผ่านประตูห้องเข้ามา เพียงแค่ชั่ววินาทีเดียวเสียงนั้นก็เงียบหายไป แล้วก็เป็นเสียงของบอดี้การ์ดหน้าห้องที่เอ่ยตอบรับอะไรบางอย่างสั้นๆ ก่อนเสียงเคาะประตูจะดังขึ้นอีกครั้ง

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

มินลดาขมวดคิ้วระหว่างที่สาวเท้ากลับไปเปิดประตู

มีอะไร” พอเปิดประตูออก มินลดาก็ถามคนที่ยืนหน้าห้องด้วยน้ำเสียงห้วนๆ สั้นๆ

เธอโกรธเจ้านายของพวกเขาและก็อดไม่ได้ที่จะพาลถึงลูกน้อง แต่พอเห็นสีหน้าลำบากใจของอีกฝ่ายหญิงสาวก็ปรับเสียงให้อ่อนลงตอนที่เอ่ยขึ้นอีกครั้ง...

มีอะไรอีกคะ

ผมได้รับคำสั่งมาว่า ถ้าส่งอาหารให้มิสไม่ได้ก็ลาออกไปซะ รับไปหน่อยเถอะครับ” บอดี้การ์ดหนึ่งในนั้นเอ่ยขึ้น

ไม่ค่ะ เอากลับไปเถอะ

ปัง!

พูดเสร็จมินลดาก็ปิดประตูใส่หน้าบอดี้การ์ดทั้งสองอีกครั้ง ครั้งนี้เป็นการผลักแรงๆ จนเกิดเสียงดังเพราะความโมโหที่เกิดขึ้นจากคำสั่งบ้าอำนาจของผู้เป็นนายของพวกเขา แต่พอปิดประตูเสร็จเธอกลับขยับเท้าไปไหนไม่ได้ ได้แต่ยืนนิ่งอยู่หน้าประตูอยู่อย่างนั้นอย่างรู้สึกผิด

บ้าชะมัด! คนที่รู้สึกผิดต้องเป็นคนที่ออกคำสั่งบ้าอำนาจนั่นสิ ไม่ใช่เธอ’ มินลดาคิดในใจอย่างเกรี้ยวกราด แต่ถึงจะบอกตัวเองอย่างนั้น สุดท้ายหญิงสาวก็ถอนหายใจออกหนักๆ ก่อนจะเปิดกระชากประตูที่เพิ่งปิดลงไปให้เปิดออกอีกครั้ง

ใช่เธอใจร้ายกับบอดี้การ์ดสองคนนั้นไม่ลง พวกเขาไม่ได้มีความผิดอะไร ก็ใครใช้ให้เธอเป็นคนขี้ใจอ่อนแบบนี้ล่ะ

สายตาของบอดี้การ์ดทั้งสองที่มองกันอยู่อย่างไม่รู้จะทำอย่างไรต่อดีหันขวับมามองเธอย่างแปลกใจและหนักใจไปในคราวเดียวกัน

ส่งมาสิคะ มินลดาเอ่ยพลางทอดถอนหายใจออกมาอีกครั้ง ทันทีที่เธอพูดจบสายตาของบอดี้การ์ดทั้งสองก็เปลี่ยนเป็นโล่งอกทันที

ให้ผมให้เอาเข้าไปวางที่โต๊ะให้นะครับ

มินลดาพนักหน้าน้อยๆ ก่อนจะเบี่ยงตัวให้บอดี้การ์ดทั้งสองเข้ามาในห้อง พวกเขาวางอาหารลงบนโต๊ะเล็กๆ ที่มีเก้าอี้สีครีมบุด้วยที่รองนั่งนิ่มๆ สีทองสองตัวตั้งอยู่สองฝั่ง เสร็จแล้วก็หันมาหาเธอค้อมหัวน้อยๆ ด้วยแววตาซาบซึ้งและขอบคุณ ก่อนจะหมุนตัวเพื่อออกจากห้องไปอย่างเงียบเชียบ

>>>>>>>>>>>

ใครอยากฟินยาว ฟินเต็ม ฝากโหลดอีบุ๊กด้วยนะคะ

>>>คลิก<<<

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 126 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,018 ความคิดเห็น