หวานใจเจ้าพ่อเถื่อน

ตอนที่ 67 : บทที่ 14 กรงขัง (หัวใจ) 80%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,151
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 133 ครั้ง
    23 ก.ค. 63


ทันทีที่ชายหนุ่มพลิกกายลงจากร่าง มินลดาก็กัดฟันพยายามพาร่างอ่อนปวกเปียกตะเกียกตะกายลงจากเตียงทันที แต่แค่วินาทีเดียวที่เธอยืนขึ้นเต็มความสูง ร่างของเธอก็ถูกมือหนาฉุดให้ล้มลงไปนอนบนเตียงอีกครั้ง

พอใจแล้ว ก็ปล่อยฉันสิเสียงหวานแหวขึ้น เธอรีบพลิกกายนอนตะแคงในขณะที่ร่างอุ่นจนร้อนขยับเข้ามาเบียดชิดกับร่างของเธอทางด้านหลัง แล้วพันธนาการร่างของเธอไว้อย่างแน่นหนาด้วยอ้อมแขนแกร่งที่ยากจะดิ้นหลุด

 “บ้าฉิบ!” ราฟาเอลสบถลั่น อารมณ์คุกรุ่นmujจางหายไปเริ่มกลับมาอีกครั้ง เมื่อหญิงสาวทั้งหยิก ทั้งข่วน ทั้งกัดแขนของเขาที่รัดร่างของเธอไว้เพื่อให้เขาปล่อยเธอ เขาคิดว่าหลังจากบทรักที่ต่างคนต่างยินยอม ต่างคนต่างสัมผัสกันและกันอย่างหลงใหล และจับมือกันไปจนถึงสุดขอบฝั่งฟ้า มินลดาจะเลิกพยศใส่ แต่เขาคิดผิดไปถนัด หญิงสาวยังดิ้นรนต่อสู้ทั้งๆ ที่รู้ว่าสู้ไม่ได้

ราฟาเอลพลิกร่างบางให้นอนคว่ำหน้าแล้วทิ้งตัวหนักๆ ลงไปทาบทับร่างเล็กให้หยุดพยศ มือหนาทั้งสองข้างยึดข้อมือแต่ละข้างของเธอไว้ข้างตัวเพื่อไม่ให้เธอใช้ทั้งปากและเล็บทำร้ายร่างกายเขาได้

ในเมื่อผมให้คุณพักคุณไม่พักเอง แล้วอย่าหาว่าผมใจร้ายละกัน ราฟาเอลกระซิบชิดซอกคอที่ยังเหงื่อชื้นๆ เพราะบทรักที่เพิ่งจบลง เขากดริมฝีปากจูบที่ซอกคอขาวเนียน สูดกลิ่นหอมของกายสาวเข้าปวด ขบเม้มผิวเนื้อนวลแล้วลากลงไปตามแผ่นหลัง

ไรหนวดที่ครูดไปกับผิวเนียนสร้างความซ่านสยิวจนร่างบางสั่นสะท้าน มินลดากัดริมฝีปากเพื่อกั้นเสียงครางน่าอายเอาไว้ขณะที่เขาพรมจูบลงไปตามแนวสันหลัง ทรมานเธอด้วยริมฝีปากร้ายกาจของเขา

มินลดา เขาเบียดน้องชายที่ตื่นตัวขึ้นอย่างรวดเร็วเข้ากับสะโพกผายแล้วครางเรียกชื่อเธอด้วยเสียงกระเส่าเซ็กซี่

มะ...ไม่เอาอีกแล้ว...อื้อ เสียงห้ามสั่นระริกชะงักงั้น ก่อนที่เสียงครางหวานพร่าจะหยุดออกมา เมื่อราฟาเอลจับแก่นกายร้ายฉ่าให้แนบชิดเข้ากับกลีบดอกไม้อ่อนนุ่มแล้วกดลึกเข้าไปอย่างไม่มีพิธีรีตองใดๆ อีก

เธอรู้ดีว่าควรหยุด หยุดทั้งเขา หยุดทั้งตัวเอง  หยุดการกระทำผิดพลาดซ้ำซากนี่ เพราะสุดท้ายแล้วก็เป็นเธอคนเดียวที่ต้องเจ็บปวดเจียนตาย แต่ยิ่งเธอปฏิเสธเท่าไร หัวใจดวงเล็กก็ยิ่งอ่อนไหวไปกับสัมผัสของคนใจร้ายอย่างราฟาเอลมากเท่านั้น เขาทำให้เธอลืมเลือนทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัว ลืมเรื่องที่โต้เถียงกันก่อนหน้านี้ ลืมแม้กระทั่งความเจ็บปวดในหัวใจ รับรู้เพียงความปรารถนาในกายที่พุ่งสูงขึ้น...

*

าฟาเอลพันผ้าห่มสีขาวไปรอบเรือนร่างกลมกลึงสมส่วนของมินลดาแล้วช้อนร่างเบาเหมือนปุยนุ่นขึ้นไว้ในอ้อมแขน เขาสาวเท้าออกจากห้องนอนของตัวเองเดินไปตามทางเดินที่ทอดยาวตรงไปยังห้องนอนเก่าที่เขาเคยยกให้หญิงสาวได้ครอบครองตอนที่ก้าวเข้ามาในคฤหาสน์หลังนี้ครั้งแรก

คุณจะพาฉันไปไหน แรงสั่นสะเทือนจากการก้าวเดินทำให้เจ้าของเรือนร่างที่ถูกห่อหุ้มด้วยผ้าห่มผืนใหญ่ลืมตาขึ้นมาอย่างงัวเงีย

ห้องที่คุณเคยอยู่ ผมต้องไปเคลียร์งานไม่ได้เข้าไปที่กาสิโนมาหลายวันแล้ว ราฟาเอลตอบด้วยน้ำเสียงไร้ความรู้สึก

แล้วมินลดาก็รู้ได้ทันทีว่าทำไมเขาถึงต้องพาเธอไปที่ห้องๆ นั้น ก็เพราะห้องๆ นั้นปิดล็อคไว้อย่างแน่นหนาทั้งประตูหน้า และประตูระเบียงที่ถูกคล้องโซ่เอาไว้แล้วล็อคเอาไว้ ทั้งกล้องวงจรปิดที่เขาจะใช้จับตาดูเธอได้ตลอดเวลา แล้วมันก็เป็นห้องที่เหมาะกับของเล่น เมียเก็บ นางบำเรอ จะเรียกว่าอะไรก็ช่าง แต่นั่นแหละคือเธอ

อย่าลืมโซ่ด้วยนะคะมินลดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงประชดประชันแต่ก็ผสมทั้งความเจ็บปวดและความง่วงงุนไว้อย่างเท่าเทียม

ถ้าคุณเรียกร้องอย่างนั้น เสียงทุ้มเอ่ยตอบเรียบๆ โดยที่ไม่ก้มมองใบหน้าที่เงยขึ้นมองเขาอยู่

ค่ะ มินลดาครางตอบเขาก่อนจะหลับตาลงอย่างอ่อนล้าทั้งใจและกาย และหลับสนิทก่อนที่จะถึงห้องที่เขาพาเธอไปด้วยซ้ำ

>>>>>>>>>>>

ใครอยากฟินยาว ฟินเต็ม ฝากโหลดอีบุ๊กด้วยนะคะ

>>>คลิก<<<

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 133 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,018 ความคิดเห็น