หวานใจเจ้าพ่อเถื่อน

ตอนที่ 63 : บทที่ 13 ผมปล่อยคุณไปไม่ได้จริงๆ 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,652
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 135 ครั้ง
    17 ก.ค. 63

ฝากผลงาน E-book นะคะ

สองเรื่องด้านล่าง เป็นเล่มพิเศษ โหลดฟรีจ้าาาาา


   


แต่ก็จริงอย่างที่เพียร์ซว่า...

หลังจากที่อัลเบิร์ตพ่อของราฟาเอลวางมือจากธุรกิจผิดกฎหมายแล้วหันมาจับธุรกิจขาวสะอาด หุ้นส่วนในกาสิโนก็ถูกแบ่งย่อยให้กับคนเก่าแก่ที่อยู่ด้วยกันมานาน และถ้าใครอยากทำธุรกิจแบบเก่าอยู่ หุ้นที่จะได้ก็จะถูกเปลี่ยนเป็นเงินแล้วแยกย้ายกันไป แต่เมื่อไม่มีแก๊งอัลฟองเซ่คุ้มหัวอยู่ธุรกิจที่ผิดกฎหมายก็ถูกตำรวจเข้ามาล้างบางจนหมด คนที่ยังสองจิตสองใจอยู่จึงยอมรับหุ้นที่สมควรจะได้แทนที่จะแยกตัวออกไป

ช่วงแรกที่เปลี่ยนมาทำธุรกิจถูกกฎหมาย รายได้ของกาสิโนไม่ได้เฟื่องฟูอย่างตอนนี้ อาจจะสร้างรายได้ให้แต่ก็ไม่เท่าเดิม อาชีพแบบเก่าๆ จึงถูกรื้อฟื้นขึ้นมาทำใหม่ แต่เป็นการทำแบบแอบๆ ซ่อนๆ ลักลอบไม่ให้อัลเบิร์ตรู้มากกว่าจะทำแบบโต้งๆ ไม่เกรงใจ

พออัลเบิร์ตตายไปทุกคนต่างคิดว่าแก๊งอัลฟองเซ่จะกลับมาทำธุรกิจแบบเก่าโดยมีเขาเป็นผู้นำ แต่เปล่าเลย... ทันทีที่ราฟาเอลขึ้นมาเป็นใหญ่แทนบิดา ทุกอย่างก็ถูกตรวจสอบอย่างละเอียดยิบ ใครถูกจับได้ว่ายังลักลอบค้าอาวุธสงคราม ค้ายาเสพติด เปิดบ่อนเถื่อน หรือค้าผู้หญิง หุ้นที่มีก็จะถูกตระกูลอัลฟองเซ่ซื้อคืนแล้วคนๆ นั้นก็ถูกตัดขาดอย่างไร้เยื่อใย แม้แต่เขาเองก็ไม่ได้รับการยกเว้นจากการตรวจสอบอันเข้มงวดนั้น แต่คงเป็นเพราะความสัมพันธ์ที่มีมาอย่างยาวนานและความนับถือที่ยังพอมีให้อยู่บ้างเขาจึงถูกแค่ตักเตือนและคาดโทษไว้จากได้เด็กรุ่นลูกที่หยิ่งผยองเท่านั้น

ใครจะคาดคิดว่าเด็กหนุ่มที่ไม่เคยสนใจธุรกิจของครอบครัวจะพาอัลฟองเซ่กรุ๊ปมาไกลได้ถึงขนาดนี้...

กาสิโนถูกเปลี่ยนไปเป็นธุรกิจแบบครบวงจร หุ้นเพียงไม่กี่เปอร์เซ็นทำรายได้มากมายอย่างไม่น่าเชื่อ จนตอนนี้หุ้นส่วนที่เหลืออยู่เพียงไม่กี่คนเริ่มหันเหไปทางราฟาเอลจนเขาแทบไม่เหลือฐานอำนาจใดๆ ไว้ต่อรองกับเด็กหนุ่ม แต่ใครจะคิดยังไงเขาไม่สน สำหรับเขาแล้ว แม้ว่ารายได้จากธุรกิจสีขาวจะไม่ใช่น้อยๆ แต่ธุรกิจแบบเก่ามันก็สร้างเม็ดเงินมหาศาลให้เช่นกัน ในเมื่อได้สองเท่า ทำไมถึงต้องหยุด!’

“คนของเราส่งข่าวบางอย่างที่อะ...” เพียร์ซเกือบหลุดคำว่า อาจ ออกมาแล้ว แต่เขาก็นึกได้เสียก่อนว่าตัวเองไม่ควรใช้คำนั้นอีก เขาจึงเอ่ยขึ้นอีกครั้งแต่เปลี่ยนคำคำหนึ่งในประโยคนั้นเพื่อให้ถ้อยคำที่เอ่ยออกมามีความมั่นคงและมั่นใจมากขึ้นกว่าเดิม “คนของเราส่งข่าวบางอย่างที่ จะทำให้เรากำจัดไอ้ราฟาเอลได้มาครับท่าน” เพียร์รีบรายงานก่อนที่ผู้เป็นนายจะโมโหขึ้นอีก และแทบพ่นลมหายใจออกมาตอนที่ปืนที่จ่อมาขมับถูกลดลง

               “พูดมาเร็วๆ อย่ายืดเยื้อ” โรเบิร์ตตวัดเสียงห้วนใส่คนสนิทด้วยอารมณ์ที่ยังขุ่นมัว

               “ตอนนี้ไอ้ราฟมันหลงผู้หญิงคนหนึ่งมาก”

“ผู้หญิง?”

               “ใช่ครับ ผู้หญิงคนที่ช่วยชีวิตมันจากการลอบยิงวันนั้น ตอนแรกที่คนของเราไม่ได้รายงานเพราะเห็นว่าไม่มีความสำคัญอะไร ไอ้ราฟมันก็คงเห็นว่าผู้หญิงคนนนั้นช่วยชีวิตมันไว้เลยให้มาทำงานที่กาสิโน แถมยังให้เป็นแค่แม่ครัวไม่ใช่ตำแหน่งสำคัญ แต่ระยะหลังๆ มันดูห่วงใยและหลงใหลผู้หญิงคนนี้มาก ผมว่าผู้หญิงคนนี้คงสำคัญไม่น้อย”

“ผู้หญิงไทยที่ทำงานเป็นเชฟในกาสิโนใช่ไหม”

“ใช่ครับ”

สิ้นคำตอบของเพียร์ซ คำพูดที่ราฟาเอลเคยพูดก็ผุดขึ้นมาในความคิดอีกครั้ง... “โอเคครับ เพื่อความสบายใจของคุณลุง แต่นี้ต่อไปผมจะไม่ไปไหนมาไหนกับเคียร่าตามลำพังอีก

ครั้งแรกที่เคียร่าเล่าเรื่องผู้หญิงคนนั้นให้ฟัง เขาก็คิดว่าประโยคนี้คือสาเหตุที่ทำให้เคียร่าเจอกับเหตุการณ์ที่ราฟาเอลเอาผู้หญิงที่เป็นแค่เชฟในกาสิโนมานั่งกินข้าวร่วมโต๊ะด้วย เขาคิดว่าราฟาเอลคงอยากให้เคียร่าหัวเสียแล้วไม่ไปยุ่งกับตัวเองอีก และมันก็เป็นอย่างนั้นจริงๆ เคียร่าโกรธ น่าจะเรียกว่างอนราฟาเอลมากกว่า งอนจนไปยอมไปเจอชายหนุ่มอีก เพราะคิดว่าไม่นานคนที่จะแต่งงานด้วยต้องตามมาง้อ แต่ลูกสาวเขาไม่รู้เลยว่าจะไม่มีงานแต่งงานระหว่างตัวเองกับราฟาเอลเกิดขึ้นแน่นอน

ถ้าที่ราฟาเอลทำไม่ใช่เพราะต้องการผลักไสเคียร่าออกห่างอย่างที่เขาคิด การที่ชายหนุ่มให้ผู้หญิงคนนั้นมากินข้าวร่วมโต๊ะอาหารด้วย ก็อาจจะเป็นอย่างที่เขาเพิ่งได้รับรายงานก็เป็นได้

“ท่านทราบได้ยังไงครับ”

“ไม่สำคัญหรอกว่าฉันรู้ได้ยังไง” เสียงของเพียร์ทำให้โรเบิร์ตหลุดออกจากภวังค์ “ว่าแผนของแกมาต่อสิ”

“เอ่อ... ก็ในเมื่อเราเข้าถึงตัวมันไม่ได้ เราก็ทำให้มันเป็นฝ่ายมาหาเราเองเราด้วยการจับตัวผู้หญิงของมันมา”

“แน่ใจว่าจะได้ผล ใช่ว่าราฟาเอลจะไม่เคยยุ่งกับผู้หญิง แล้วฉันก็ไม่เคยเห็นมันจะแยแสใครสักคน”

“ผมคิดว่าได้ผลแน่นอนครับ จากรายงานของสายข่าว มันทั้งรัก ทั้งห่วง ทั้งหวงผู้หญิงคนนั้นมาก”

“ถ้าเป็นอย่างนั้นก็ดี แล้วครั้งนี้อย่าให้พลาดอีก”

โรเบิร์ตเอ่ยด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นซึ่งแฝงไปด้วยความนัยที่ทำให้คนได้รับคำสั่งรู้ได้ทันทีว่าหากพลาดอีกครั้งเขาคงไม่มีชีวิตได้กลับมายืนอยู่ตรงนี้เป็นแน่

>>>>>>>>

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 135 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,018 ความคิดเห็น