หวานใจเจ้าพ่อเถื่อน

ตอนที่ 6 : บทที่ 2 คฤหาสน์เจ้าพ่อ 20%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 23,206
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 131 ครั้ง
    13 มิ.ย. 63


หญิงสาวคนเดียวในรถคันหรูเริ่มกระสับกระส่ายจนนั่งไม่ติด ดวงตากลมโตเหลือบมองซ้ายทีขวาทีอย่างหวาดระแวง ความไม่สบายใจยิ่งเพิ่มพูนขึ้นเป็นลำดับเมื่อสองข้างทางเริ่มแปลกหูแปลกตาจนเธอไม่รู้ว่าตัวเองกำลังอยู่ที่ไหนในโลกใบนี้ ยิ่งเวลาเคลื่อนผ่านไปมากเท่าไร ยิ่งเพิ่มความหวาดวิตกในใจของหญิงสาวมากขึ้นเท่านั้น เหงื่อเม็ดเล็กๆ เริ่มผุดขึ้นตามไรผมแม้อากาศภายในห้องโดยสารของลีมูซีนคันหรูจะเย็นสบายก็ตาม มินลดาเหลือบมองเสี้ยวหน้าของคนที่นั่งนิ่งเงียบไม่พูดไม่จาตั้งแต่รถเริ่มเคลื่อนตัว...

เธอหวังว่าจะเขาจะพูดอะไรสักอย่าง แต่กลับไม่มีวี่แววว่าเขาจะอ้าปากพูดกับเธออีกในสองสามนาทีข้างหน้านี้ และนั่นก็ทำให้ความกระวนกระวายใจที่มากมายอยู่แล้วกลายเป็นความกระสับกระส่ายที่ไม่อาจควบคุม

“คุณจะไม่ฆ่าฉันใช่ไหม” จากที่ตั้งใจจะไม่พูดอะไรอีก ทว่าความกังวลที่เพิ่มพูนก็ทำให้เธออดถามออกไปไม่ได้จริงๆ

“วันนี้...ยัง” ราฟาเอลลากเสียงตอบเอื่อยเฉื่อย

“แค่วันนี้เหรอคะ แล้ววันอื่นล่ะ”

“ค่อยตัดสินใจเป็นวันๆ ไป”

มินลดามองเสี้ยวหน้าหล่อเหลาคมคายไร้ที่ติ ผู้ชายคนนี้มีจมูกโด่งเป็นสัน ริมฝีปากได้รูป ทรงผมตัดสั้นเซตเป็นทรงทันสมัยเนี้ยบกริบทุกกระเบียดนิ้ว เธอยอมรับว่าเขาหล่อเหลาและมีเสน่ห์มากมาย แต่คำตอบแบบไม่ยี่หระนี่มันสุดจะทนจริงๆ เธออุตส่าห์พูดด้วยดีๆ แล้วนะ

“หน้าตาก็หล่ออยู่หรอก แต่ไอ้นิสัยเอาแต่ใจตัวเองแบบสุดขั้วนี่มันงี่เง่าชะมัด คิดว่าเป็นเจ้าพ่อแล้วจะทำอะไรก็ได้หรือไง เวรกรรมอะไรของฉันเนี่ย ทำดีดันไม่ได้ดีแถมต้องมาเจอกับคนอย่างคุณอีก ” มินลดาว่าเขายืดยาวอย่างไม่กลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน... แน่ล่ะ! ก็เธอต่อว่าเขา ด้วยภาษาไทยนี่!’ ถึงได้ยิน เขาก็คงไม่เข้าใจ

ทว่า...

“ขอบคุณที่ชมว่าผมหล่อ”

“นะ...นี่คุณ...”

“ใช่อย่างที่คุณคิดนั่นแหละ ” ครั้งนี้ราฟาเอลตอบกลับด้วยภาษาที่หญิงสาวว่าเขา แม้ว่าสำเนียงแจะแปลกแปล่งไปบ้างแต่ก็ชัดเจนทุกถ้อยคำ ใช่! เขาฟังภาษาไทยออกและเข้าใจทุกคำที่หญิงสาวพูด แม้หน้าตาและรูปร่างสูงใหญ่ของเขาจะออกไปทางยุโรปมากกว่าเอเชีย แต่สายเลือดของเขาก็มีความเป็นไทยปนอยู่ครึ่งหนึ่ง... บิดาของเขาเป็นลูกครึ่งอิตาเลียนอเมริกัน ส่วนมารดาเป็นคนไทย แต่คงเป็นเพราะการอาศัยอยู่ที่ลาสเวกัสมาตั้งแต่เกิด ทำให้เขาไม่จำเป็นต้องใช้ภาษาไทยในการสื่อสาร จึงมีไม่กี่คนที่รู้ว่าเขาพูดและฟังภาษาไทยได้

มินลดาอ้าปากค้าง ดวงตากลมโตที่ดูจะโตจนเกินไปเบิกกว้างส่งให้มันดูโตขึ้นอีกเท่าตัว...

ตาบ้าฟังภาษาไทยออกก็ไม่บอกตั้งแต่แรก ปล่อยให้เธอบ่นเสียยาวเหยียด แล้วอย่างนี้จะโดนฆ่าหมกป่าตั้งแต่วันนี้ไหมเนี่ย... มินลดาโอดครวญในใจ แต่ก็นั่นแหละเขาไม่ผิดหรอก คงไม่มีใครบ้าพอจะบอกเล่าเรื่องส่วนตัวให้คนที่เพิ่งเจอกันไม่ถึงชั่วโมงฟัง แถมยังเจอกันด้วยสถานการณ์ที่ไม่น่าพิสมัยเอาเสียเลยด้วย แต่เธอก็ไม่ผิดเหมือนกัน ก็ใครจะไปคิดล่ะว่าชายหนุ่มตรงหน้าที่มีทุกอย่างซึ่งบ่งบอกว่าเป็นชาวตะวันตกเต็มตัวแบบนี้จะฟังภาษาไทยออก แถมยังพูดได้ชัดเจนเสียด้วย

ภายในห้องโดยสารกลับไปตกอยู่ในความเงียบสงัดอีกครั้ง แต่เพียงครู่เดียวเท่านั้น ก่อนที่ความเงียบงันจะถูกเสียงหวานใสทำลายลง...

“นี่คุณ”

“อะไรอีก คุณนี่เรื่องมากจริง” ราฟาเอลเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงติดจะเอือมระอา หากทว่าเป็นความเอือมระอาที่ไม่จริงจัง

“ฉันช่วยชีวิตคุณไว้นะ”

“เรื่องนั้น คุณเคยบอกผมแล้ว”

“คุณจะทำแบบนี้กับฉันไม่ได้”

“ทำไมจะไม่ได้ ผมจะทำมากกว่านี้อีกถ้าคุณไม่หยุดส่งเสียงหนวกหูเสียที”

“คุณก็ปล่อยฉันไปสิ”

“ผมเตือนคุณแล้วนะ”

“ทำไม คุณจะปิดปากฉันงั้นเหรอ คิดว่าฉันจะยอมให้คุณทำอะไรฉันง่ายๆ หรือไง” มินลดาขู่ฟ่อทั้งๆ ที่ภายในใจรู้สึกหวั่นๆ เธอยกขาขึ้นมานั่งชันเข่าแล้วหันหน้าไปทางเขาอย่างหวาดระแวงว่าเขาจะใช้วิธีที่เขาขู่เธอทางสายตาก่อนหน้านี้มาปิดปากเธอจริงๆ

“ตอนแรกก็ว่าจะทำอย่างนั้น แต่ตอนนี้ผมเปลี่ยนใจแล้ว เพราะมันมีวิธีที่ดีกว่านั้นที่จะทำให้คุณเงียบไปตลอดทาง” ราฟาเอลขยับกายเข้าไปใกล้ เท้าแขนคร่อมร่างเล็กไว้อย่างคุกคาม ก่อนจะกระซิบเสียงเข้ม

“ก็ลองดูสิ” มินลดายกยิ้มมุมปากเจ้าเล่ห์ก่อนจะยกเข่าขึ้น เป้าหมายอยู่ที่กล่องดวงใจของเขาแต่กลับเฉียดไปเพราะอีกฝ่ายรู้ทัน แล้วเพียงเสี้ยววินาทีต่อจากนั้นเขาก็ทิ้งตัวลงมาทาบทับร่างเธอไว้จนแทบขยับเขยื้อนไม่ได้

“ซอว์เยอร์ส่งยานอนหลับให้หน่อย” ราฟาเอลสั่งคนสนิทเสียงเรียบ นัยน์ตาสีทองจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าสวยของคนที่อยู่ใต้ร่างไม่ลดละ

“ครับ” เจ้าของชื่อขานรับคำสั่ง ก่อนจะยื่นสิ่งของที่ผู้เป็นนายต้องการไปให้อย่างรวดเร็ว

“ฉันสัญญาว่าจะไม่พูดอะไรออกมาอีกแม้แต่คำเดียว ไม่โวยวาย แล้วก็จะไม่หนีไปไหนด้วย” มินลดารีบละล่ำละลักพูด หญิงสาวพยายามผลักร่างหนาออกห่าง แต่เขาตัวหนักเกินไป ความพยายามของเธอจึงไม่เป็นผล

“ผมไม่เชื่อ” ราฟาเอลส่ายหัวไปมาช้าๆ ก่อนจะใช้มือข้างหนึ่งล็อคกรามเล็กไว้อย่างแน่นหนา แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงทรงอำนาจ 

“อย่านะ! อื้อ...”

พูดไม่ทันจบประโยคอีกฝ่ายก็ถือโอกาสที่เธออ้าปากขึ้นโต้ตอบยัดยาลงมาในปากของเธอ มินลดาพยายามดิ้นรนเต็มที่ แต่ก็ไม่สามารถสู้แรงของบุรุษเพศที่ออกกำลังกายหนักๆ เป็นประจำได้ พอเธอจะบ้วนออก เขาก็บีบกรามแรงๆ ก่อนจะรับขวดน้ำมาจากคนสนิท เขากรอกของเหลวในนั้นลงโพรงปากเล็ก แล้วบีบจมูกโด่งเรียวไว้จนหญิงสาวต้องจำยอมกลืนยาลงคอ

เมื่อเห็นหญิงสาวกลืนยาลงไปแล้ว ราฟาเอลก็ถอยห่างจากร่างเล็ก เขากลับไปนั่งที่ฝั่งของตัวเองด้วยสีหน้าผู้ชนะ

มินลาดรีบลุกขึ้นนั่ง เธอสำลักน้ำหน้าดำหน้าแดง นัยน์ตาหวานจ้องคนตรงหน้าเขม็งอย่างเอาเรื่อง แต่อีกฝ่ายก็ยังทำหน้านิ่งเรียบไร้ความรู้สึกผิดกับสิ่งที่เขาทำกับผู้หญิงตัวเล็กๆ อย่างเธอ


เฮียราฟาเอลน่ารักซะไม่มี ฮา

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 131 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,018 ความคิดเห็น