หวานใจเจ้าพ่อเถื่อน

ตอนที่ 58 : บทที่ 12 หมดเวลาแล้วสินะ! 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,435
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 148 ครั้ง
    14 ก.ค. 63



กระจกเงาบานใหญ่สะท้อนภาพหญิงสาวที่กำลังเท้ามือกับเคาน์เตอร์อ่างล้างมือแล้วเพ่งมองใบหน้าหมองเศร้าของตัวเอง ดวงตาที่มองกลับมาแดงก่ำและบวมช้ำจากการร้องไห้มาอย่างหนัก เธอเปิดน้ำแล้ววักมันขึ้นล้างใบหน้าของตัวเอง คาดหวังอย่างงี่เง่าว่ามันจะชะล้างความร้าวร้านในดวงตาออกไปด้วย

แต่เปล่าเลยยิ่งเธอวักน้ำขึ้นล้างหน้า น้ำตาที่เพิ่งหยุดไหลก็ยิ่งไหลออกมา แถมซ้ำยังทำให้อาการปวดหัวจี๊ดแล่นขึ้นมาอีก เธอจึงหยุดการกระทำนั้น แล้วเงยหน้าขึ้นมองตัวเองผ่านกระจกเงาอีกครั้ง พลางกระซิบสั่งตัวเอง...

“อย่าร้องอีกนะมินลดา ยังไม่ใช่ตอนนี้”

หญิงสาวคว้าผ้าขนหนูมาซับหยาดน้ำที่ปนด้วยน้ำตาออกจากใบหน้าที่ยังซีดเซียว เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ อีกครั้งเพื่อสร้างกำลังใจและกล้ำกลืนความร้าวรานลงไป ฝังมันให้ลึกสุดใจ แล้วก้าวออกจากห้องน้ำตรงออกไปยังประตูห้องนอนทันที

              คนที่นั่งเซ็นเอกสารอยู่บนโต๊ะเงยหน้าขึ้นทันทีเมื่อรับรู้ถึงการเคลื่อนไหวที่หน้าประตูห้องนอน ราฟาเอลเงยหน้ามองร่างบอบบางในชุดเดิมของเมื่อวานอย่างไม่ชอบใจ หญิงสาวยังดูซีดเซียวและอ่อนแรงอย่างเห็นได้ชัด

“ลงมาจากเตียงทำไม” เสียงทุ้มเครียดขรึมเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นร่างบางเซจนเกือบล้ม

              “ฉันจะไปแล้วค่ะ”

              “ไป... ไปไหน” เขาเลิกคิ้วขึ้นมองหญิงสาวที่มีใบหน้าซีดเซียวอย่างไม่เข้าใจ พลางวางปากกาที่สั่งทำเป็นพิเศษในมือลง

“กลับไปที่ที่เป็นของฉัน” เสียงที่คิดว่าเอ่ยออกมาอย่างหนักแน่นกลับแผ่วเบาแค่เสียงกระซิบ

              “คุณพูดเรื่องอะไร” ราฟาเอลผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้อย่างกระแทกกระทั้น เขาไม่สนใจเก้าอี้ที่โยกไปเอนมาอย่างรุนแรงว่าจะล้มลงหรือไม่ มันไม่สำคัญหรอกถ้ามันจะล้มลงกระแทกพื้นเสียงดังหรือจะยังตั้งอยู่เช่นเดิมได้ สิ่งที่สำคัญตอนนี้ก็คือคำพูดแปลกๆ ของหญิงสาวที่เขาเพิ่งรู้ว่าสำคัญกับเขาแค่ไหนต่างหาก

              “คุณได้คำตอบแล้วไม่ใช่เหรอคะว่าฉันไม่ได้เป็นพวกเดียวกับคนที่ลอบทำร้ายคุณ” มินลดาเอ่ยขึ้นแล้วเธอก็เห็นเขาขมวดคิ้ว “ฉันได้ยินที่คุณพูดกับซอว์เยอร์” มินลดาเอ่ยตอบคิ้วที่ขมวดเข้าหากันของเขา เธออาจจะรู้จักเขาแค่เพียงเวลาไม่นาน แต่ก็พอจะรู้ว่าคิ้วที่ขมวดเข้าเล็กๆ จนแทบมองไม่เห็นนั่นหมายความว่ายังไง

              “ผมเคยบอกคุณไปแล้วว่าถ้าความจริงเปิดเผยแล้วคุณไม่ได้ผิด คุณสามารถอยู่ที่นี่ต่อได้ ผมยังจะจ้างคุณทำงานต่อ”

“ไม่ค่ะ ฉันว่าฉันจะกลับเมืองไทย” เป็นเธอเองที่เลือกจะไปอยู่ในที่ที่ห่างไกลจากเขา แต่เมื่อบอกเขาออกไปอย่างนั้น แทนที่จะสบายใจ หัวใจเธอกลับหนักอึ้งเหมือนถูกถ่วงด้วยหินก้อนใหญ่ๆ นับสิบก้อน... การต้องทำในสิ่งที่ตัวเองไม่อยากทำ มันเจ็บปวดอย่างนี้นี่เอง

“กลับไปทำไม”ราฟาเอลขมวดคิ้วแน่นขึ้น นัยน์ตาสีน้ำตาลทองที่เคยเรียบนิ่งดุดันขึ้นอีกเท่าตัวเมื่อความฉุนเฉียวถูกอัดอยู่ภายในและพร้อมที่จะระเบิดออกมาทุกเมื่อ

              “ฉันมาที่นี่ได้ไม่กี่วันก็เกิดเรื่องยุ่งยากจนฉันตั้งรับไม่ทัน ฉันอยากกลับไปใช้ชีวิตสงบๆ ตามลำพัง ไม่ต้องยุ่งเกี่ยวกับใครมากกว่า”

              “แล้วเรื่องระหว่างเราล่ะ คุณจะไปง่ายๆ แบบนี้ได้ยังไง”

              “ไม่มีเรื่องระหว่างเราค่ะ” ต้องใช้ความพยายามอย่างถึงขีดสุดในการเค้นเสียงให้ออกมาจากลำคอ

“ทำไมจะไม่มี” ราฟาเอลคำรามลั่น ท่าทางเขาเหมือนราชสีห์ที่กำลังโกรธจัด เขาตรงเข้ามาจับร่างเล็กไว้แล้วเขย่าจนร่างเล็กๆ สั่นคลอน มือหนาที่บีบไหล่ออกแรงอย่างลืมตัว นัยน์ตาคู่คมจ้องสบกับดวงตากลมเพื่อค้นหาความรู้สึกที่อยู่ภายใน

“ปล่อย... ฉันเจ็บ” มินลดานิ่วหน้าด้วยความเจ็บ ไม่ใช่แค่ไหล่ที่มือหนาบีบไว้แน่นเท่านั้น แต่เป็นหัวที่หนักอึ้งของเธอด้วย ยิ่งถูกเขาเขย่าจนสั่นคลอนแบบนี้เธอก็ยิ่งรู้สึกว่ามันกำลังจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ

ราฟาเอลปล่อยมือจากไหล่บอบบาง ถอยห่าง และกำมือแน่นจนข้อนิ้วขาวซีดจาง เขาไม่อยากทำให้หญิงสาวเจ็บตัว แต่ก็โมโหหนักจนต้องหาทางระบายออก

“คุณพูดออกมาได้ยังไงว่าไม่มีเรื่องระหว่างเรา หรือว่าป่วยจนจำไม่ได้ว่าเราจูบกันกี่หน รักกันกี่ครั้ง หรือต้องให้ผมทบทวนอีกสักครั้งสองครั้ง” แล้วสุดท้ายเขาก็เลือกระบายความโกรธออกมาด้วยการตะคอกลั่น

>>>>>>>>>>>

E-book พร้อมโหลดแล้วน้า รีบโหลดก่อนหมดโปรเน้ออออ 2 วันสุดท้ายแล้ว

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 148 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,018 ความคิดเห็น

  1. #996 O-mi-jang (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2563 / 18:44

    รอค่าาาา

    #996
    0
  2. #995 1122JD (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2563 / 17:40

    อ้าว... โกรธไรขนาดนั้นค้าาา..
    #995
    0