หวานใจเจ้าพ่อเถื่อน

ตอนที่ 56 : บทที่ 12 หมดเวลาแล้วสินะ! 60%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,084
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 145 ครั้ง
    12 ก.ค. 63


ก๊อก ก๊อก ก๊อก

          มินลดาที่กำลังเคลิ้มหลับคาอกกว้างสะดุ้งนิดๆ เมื่อเสียงเคาะประตูดังขึ้น เจ้าของอกที่เธอพิงอยู่ก้มลงมาจุมพิตกลุ่มผมของเธอเบาๆ อย่างปลอบประโลม มินลดาซุกหน้าเข้ากับอกกว้างตั้งใจจะหลับต่อ แต่เสียงทุ้มกลับกระซิบปลุกไม่ให้เธอได้ทำอย่างที่ตั้งใจ

          “อย่าเพิ่งหลับกินข้าวก่อน” ราฟาเอลเอ่ยเบาๆ พลางกระชับผ้าห่มผืนหนาขึ้นคลุมร่างบางจรดปลายคางอย่างหวงแหน แล้วจึงเอ่ยอนุญาตให้คนที่เคาะประตูเข้ามา

          เป็นซอว์เยอร์ที่เดินเข้ามาในห้องพร้อมกับถอดซุปร้อนๆ ที่มีควันพวยพุ่งออกมา ราฟาเอลรับซุปจากซอว์เยอร์มาไว้ในมือ ชายหนุ่มตักซุปขึ้น ค่อยๆ เป่าให้คลายร้อนก่อนจะส่งมาที่ปากของมินลดา

“ฉันกินเองดีกว่าค่ะ” มินลดาขยับกายเพื่อเอาแขนออกมาจากผ้าห่มตั้งใจจะแย่งช้อนมาจากมือหนา แต่อีกฝ่ายกลับส่งเสียงดุข่มขู่แกมบังคับ 

“อย่าดื้อสิ”

“คุณนั่นแหละที่ดื้อ ฉันแค่เป็นไข้ไม่ได้มือหักหรือแขนขาดสักหน่อย แค่นี้ฉันกินเองได้” เสียงอ่อนละโหยเอ่ยเถียงอย่างอดไม่ได้

“จะให้ผมป้อนดีๆ หรือจะให้ผมหักมือคุณก่อนแล้วค่อยป้อน”

“...” มินลดาเม้มปากแน่นอย่างขัดใจ

“ตัดสินใจได้หรือยังว่าจะให้ผมหักมือคุณแล้วค่อยป้อนข้าว หรืออ้าปากขึ้นแล้วให้ผมป้อนดีๆ สำหรับผมยังไงก็ได้นะเพราะยังไงผมก็ได้ป้อนข้าวคุณอยู่ดี”

“คุณทำแบบนี้ทำไม”

มินลดาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าอะไรที่ทำให้เธอกล้าถามเขาออกไปอย่างนั้น หญิงสาวเบี่ยงหน้าไปสบตากับคนที่อุทิศอกกว้างให้เธอพิง...

บางทีอาจจะเป็นเพราะพิษไข้ล่ะมั้งที่ทำให้สมองเธอเชื่องช้าจนเผลอเอ่ยถามอะไรที่ไม่ควรถามออกไป เอ่ยถามทั้งๆ ที่รู้ว่าเป็นไปไม่ได้ หรือบางทีอาจจะเป็นเพราะท่าทางของเขา เพราะแม้ว่าเขาจะใช้น้ำเสียงและคำพูดข่มขู่เธอ และใบหน้าหล่อเหลาก็ยังเรียบเฉยอย่างเช่นทุกครั้ง แต่สิ่งที่เขาแสดงออกมากลับมีความห่วงใยและใส่ใจเล็กๆ แอบซ่อนไว้ลึกๆ แม้ดูมันจะลึกมากก็ตาม

ราฟาเอลเงียบไป จนมินลดาคิดว่าตัวเองจะไม่ได้คำตอบแล้ว  แต่จู่ๆ อีกฝ่ายก็เอ่ยขึ้น ด้วยคำพูดที่ทำให้เธอเจ็บปวดยิ่งกว่าตอนที่คิดว่าเขาจะไม่ตอบเสียอีก

“เพราะผมเป็นคนทำให้คุณไม่สบาย มันเป็นความรับผิดชอบของผม”

ไม่มีคำโต้เถียงใดๆ อีกเมื่อหญิงสาวอ้าปากรับซุปที่เขาตักมาป้อนถึงปากอย่างว่าง่าย มินลดากล้ำกลืนมันลงไปทั้งๆ ที่ไม่รับรู้รสอะไรสักอย่าง หยาดน้ำใสๆ เอ่อขึ้นมาเต็มขอบตาแล้วร่วงลงอย่างห้ามไม่อยู่

ราฟาเอลชะงักมือที่กำลังตักซุปขึ้นเป่าเมื่อรับรู้ได้ถึงแรงสั่นสะท้านของร่างเล็กในอ้อมแขน ชายหนุ่มวางชามซุปลงบนโต๊ะข้างเตียงแล้วหมุนร่างเล็กร้อนผ่าวให้หันมาเผชิญหน้า

บ้าฉิบ! เขาที่ไม่เคยสนใจว่าใครจะรู้สึกยังไง ไม่เคยสนว่าใครจะเจ็บปวด ไม่เคยแยแสว่าใครกำลังตายอยู่ตรงหน้า กลับรู้สึกอยากจะบ้าตายเพียงเพราะความรู้สึกของผู้หญิงตัวเล็กๆ คนหนึ่ง

น้ำตาของมินลดามันสั่นคลอนความรู้สึกของเขาได้อย่างไม่น่าเชื่อ หัวใจของเขาบีบรัดแน่นและเหมือนจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ ในวินาทีใดวินาทีหนึ่ง

“ไม่ป้อนก็ไม่ป้อนสิ ทำไมต้องร้องไห้ด้วย” ราฟาเอลกระซิบอย่างยอมแพ้ เขาใช้นิ้วโป้งเช็ดน้ำตาให้ แต่ยิ่งเช็ดน้ำตาของหญิงสาวก็ยิ่งไหลออกมา

ราฟาเอลทำอะไรไม่ถูกอยู่ชั่วขณะ ตั้งแต่เขาพบกับมินลดาเขาไม่เคยเห็นเธอร้องไห้เลยสักครั้ง แต่คงเพราะร่างกายของเธออ่อนแอจึงทำให้คนที่แข็งแกร่งและคิดในแง่บวกอยู่เสมอไม่แม้ว่าจะอยู่ในสถานการณ์เลวร้ายเพียงใดร้องห่มร้องไห้ออกมามากมายถึงขนาดนี้

สุดท้ายคนที่ปลอบใครไม่เป็นก็ได้แค่รั้งร่างร้อนผ่าวด้วยพิษไข้เข้ามาให้อ้อมแขน เขากดศีรษะเล็กให้ซบกับอกกว้างพลางลูบแผ่นหลังบอบบางสั่นสะท้านของคนที่ร้องไห้เหมือนจะขาดใจอย่างอ่อนโยน

การกระทำของคนที่มักจะเก็บกักความรู้สึกไว้ภายใต้ความเรียบนิ่งและเฉยชาอยู่เสมอทำให้คนที่อ่อนแอทั้งทางร่างกายและจิตใจไม่สามารถทนได้อีกต่อไป มินลดาโอบแขนรอบเอวสอบกอดเขาไว้แน่น ซุกหน้ากับอกกว้าง ระบายความรู้สึกอัดอั้นทั้งหมดออกมาด้วยน้ำตามากมายอย่างสุดจะกลั้น

E-book พร้อมโหลดแล้วน้า รีบโหลดก่อนหมดโปรเน้ออออ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 145 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,018 ความคิดเห็น

  1. #988 peem Silver (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2563 / 06:58
    มินรีบถามพี่ให้พี่ตอบสิ !!
    #988
    0
  2. #987 praew_chi (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2563 / 06:24
    มินไม่ต้องรู้สึกผิดหรอกอิพี่ยังไม่มีใคร
    #987
    0
  3. #986 skswin (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2563 / 00:38
    ตอนนี้คืออ่อนโยน

    คือดีก่อนนอนมาก
    #986
    0