หวานใจเจ้าพ่อเถื่อน

ตอนที่ 55 : บทที่ 12 หมดเวลาแล้วสินะ! 40%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,852
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 150 ครั้ง
    11 ก.ค. 63



 

“เมื่อกี้โทรศัพท์มันดัง”

มินลดาตอบพลางกระชับมือที่กำผ้าห่มไว้แน่น โชคดีที่ตอนวูบไปมือของเธอไม่ทันได้ปล่อยผ้าห่ม แล้วอีกฝ่ายก็เข้ามารวบตัวเธอไว้พอดี ไม่งั้นเธอไม่รู้ว่าจะเอาหน้าไปไว้ตรงไหนแน่ๆ หากผ้าผืนนี้มันร่วงไปกองกับพื้น แต่การกระทำของเธอกลับทำให้อีกฝ่ายมองตาม คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเมื่อเห็นเนินอกโผล่ออกมาล่อหูล่อตา ราฟาเอลระบายลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่ก่อนจะก้มลงช้อนร่างอ้อนแอ้นและเบาหวิวขึ้นจากพื้น แล้ววางลงบนเตียงหนานุ่มอย่างทะนุถนอม

จะผิดไหมนะถ้าเธอจะดีใจที่เขาอยู่ตรงนี้ มินลดาถามตัวเองพลางมองใบหน้าหล่อเหลาตอนที่เขาโน้มตัว แล้วเอื้อมมือมาอังหน้าผากของเธอเพื่อวัดไข้

“ตัวยังร้อนอยู่เลย” ราฟาเอลบ่นเบาๆ พลางผละห่างจากร่างอรชร

ไออุ่นจากมือหนาที่แตะหน้าผากค่อยๆ จางไป แทนที่ด้วยไอเย็นจากเครื่องปรับอากาศ  มินลดาอยากเอื้อมมือไปคว้าเขาเอาไว้ อ้อนวอนให้เขาอยู่กับเธอ แต่เธอก็ไม่ได้ทำ หญิงสาวทำเพียงแค่หลับตาลงเพื่อฟังเสียงฝีเท้าที่ค่อยๆ ห่างออกไปด้วยหัวใจที่ร้าวระบม เพราะคำตอบที่ได้จากคำถามที่เพิ่งถามตัวเอง มันคือ...

ใช่ มันผิด เธอกำลังทำผิดต่อผู้หญิงอีกคนครั้งแล้วครั้งเล่า ทั้งๆ ที่รู้ดีอยู่แก่ใจว่ามันไม่ถูกต้อง

แม้จะบอกตัวเองอย่างนั้น แต่ตอนที่ผ้าเย็นและชื้นวางลงมาบนหน้าผาก... หัวใจที่ดิ่งวูบลงไปในลำธารที่หนาวเหน็บก็ถูกฉุดขึ้นมาวางไว้ท่ามกลางเปลวไฟที่แสนอบอุ่นทันที

“ผมออกไปสั่งให้คนทำซุปมาให้ กินแล้วจะได้กินยา ส่วนโทรศัพท์ของคุณผมปิดเครื่องแล้วคุณจะได้พักโดยไม่มีอะไรรบกวน” เสียงที่คุ้นเคยกับการออกคำสั่งเอ่ยขึ้นพร้อมกับมือหนาที่เอื้อมมาหยิบผ้าขนหนูที่แปะอยู่บนหน้าผากเธอออกแล้วเอาผืนใหม่มาเปลี่ยนให้

แม้ว่าเสียงพูดจะเงียบไปแล้ว แต่เตียงที่ไหวยวบลงเพราะร่างหนักๆ ที่ทิ้งตัวลงนั่งริมเตียงก็ทำให้คนที่หลับตาอยู่ว่าเขายังอยู่ตรงนี้ มินลดาลืมตามองคนที่เพิ่งทรุดกายลงนั่ง น้ำตาเอ่อคลอแล้วร่วงลงมาข้างแก้มเมื่อเห็นความห่วงใยในดวงตาของคนที่ปกติมักจะเฉยเมยอยู่เสมอ และยิ่งเห็นเธอร้องไห้คนที่มองอยู่ด้วยความห่วงใยก็ยิ่งขมวดคิ้วแน่นด้วยความกังวล

“ปวดหัวเหรอ” ราฟาเอลประคองใบหน้าสวยไว้ด้วยมือทั้งสองข้าง ใช้นิ้วโป้งเช็ดน้ำตาให้พร้อมกับเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้ม

“...” มินลดามองหน้าเขาอย่างคิดไม่ถึงว่าคนที่ชอบออกคำสั่งจะอ่อนโยนได้ถึงเพียงนี้ คำพูดเพียงสั้นๆ การกระทำเพียงง่ายๆ แต่กลับส่งความสุขอบอุ่นเข้าสู่หัวใจเธอได้อย่างเหลือล้น จนน้ำตาที่เขาเพิ่งเช็ดออกให้เริ่มเอ่อคลอและล้นลงมาจากดวงตาอีกระลอก

“ปวดมากเหรอ”

เมื่อเธอไม่ตอบแถมยิ่งร้องไห้เขาก็ยิ่งเข้าใจผิดไปใหญ่ มินลดาเลยพยักหน้าตอบรับความเข้าใจผิดของเขา แต่เธอไม่ได้โกหกเลยเสียทีเดียว

ใช่! เธอปวดหัว แต่ที่ปวดยิ่งกว่าคือหัวใจของเธอ มันเจ็บปวดจนแทบจะทานทนไม่ไหว เธอเจ็บเหลือเกินที่ต้องมารักคนที่มีเจ้าของแล้ว เจ็บเหลือเกินที่ต้องคอยหักห้ามหัวใจที่มันไม่รักดีเอาเสียเลย เพราะยิ่งห้ามเท่าไรความรู้สึกที่มีให้เขาก็ยิ่งทวีขึ้นเท่านั้น

“ผมนวดให้นะ” ชายหนุ่มว่าพลางรั้งร่างเล็กให้ลุกขึ้นมานั่งพิงอกเขา มือหนานวดคลึงที่ขมับทั้งอ่อนโยนและตั้งใจ

หัวใจของคนป่วยพองโตขึ้นจนคับอกกับสิ่งที่เขาทำให้ แม้จะปรามตัวเองเท่าไรความเต็มตื้นก็เอ่อล้นจนเต็มหัวใจของเธออยู่ดี สุดท้ายเธอก็ต้องยอมพ่ายแพ้ต่อความรู้สึกส่วนลึกของหัวใจ...

ขอโทษนะคะคุณเคียร่า ฉันขอเห็นแก่ตัวอีกสักครั้ง อีกแค่ครั้งเดียวจริงๆ

....................

มาต่อให้แล้วจ้าาาาา

E-book พร้อมโหลดแล้วน้า รีบโหลดก่อนหมดโปรเน้ออออ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 150 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,018 ความคิดเห็น

  1. #989 kpumja (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2563 / 12:18
    จัดอีบุกแล้วก่อนหมดโปร
    #989
    0