หวานใจเจ้าพ่อเถื่อน

ตอนที่ 41 : บทที่ 9 ความรู้สึกที่ไม่ควรเกิดขึ้น! 75%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,228
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 146 ครั้ง
    2 ก.ค. 63




ปกติแล้วมินลดาไม่ใช่คนเรื่องมาก อะไรเธอก็กินได้หมด เพราะถือคติว่ากินเพื่ออยู่ไม่ได้อยู่เพื่อกิน แต่ตอนนี้อาหารเลิศหรูแบบอเมริกันของกาสิโนที่ดีที่สุดในลาสเวกัสกับจืดชืดไร้รสชาติ เมื่อคนสองคนที่ร่วมรับประทานอาหารด้วยไม่มีใครแตะต้องอาหารสักคำเดียว อันที่จริงไม่มีใครพูดอะไรออกมาด้วยซ้ำ ชายหนุ่มคนเดียวบนโต๊ะอาหารนั่งจิบกาแฟด้วยสีหน้าเรียบนิ่งยิ่งกว่าที่เธอเคยเห็นมาตั้งแต่รู้จักกับเขา ส่วนหญิงสาวอีกคนก็นั่งกอดอกหน้าบึ้ง แถมยังเหลือบมองเธอด้วยแววตาอาฆาตแค้นอีกต่างหาก

มินลดาเม้มปากเข้าหากันแน่นเมื่อเรื่องราวมันชักจะเลยเถิดจนเธอไม่รู้ว่าต้องทำยังไงกับมันดี ตอนนี้เธอรู้เพียงว่าความโกรธของเธอเริ่มกรุ่นๆ ขึ้น และพร้อมจะเดือดขึ้นทุกขณะ แต่ไม่ใช่โกรธหญิงสาวที่มองเธอด้วยแววตาเหยียดหยามและอาฆาตแค้นนะ แต่เป็นคนที่นั่งข้างๆ เธอต่างหากที่เธอโกรธ

ก็เขาเป็นต้นเหตุของเรื่องทั้งหมดนี่ ก็สมควรแล้วที่เธอจะโกรธเขา ทะเลาะกับว่าที่คู่หมั้นแล้วเอาเธอมากั้นกลางมันใช้ได้ที่ไหนกัน

แต่ทำไมนะ! ในความกรุ่นโกรธถึงต้องมีความปวดร้าวผสมอยู่ด้วย และมันก็ชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ ตามวินาทีที่เธอนั่งอยู่ตรงนี้

“ฉันอิ่มแล้ว ขอตัวไปทำงานก่อนนะคะ” มินลดาเอ่ยขึ้นหลังจากตักอาหารเข้าปากได้สามคำ เมื่อไม่มีใครตอบรับหรือปฏิเสธเธอเลยลุกขึ้นจากเก้าอี้

“นั่งลง แล้วกินให้หมด” น้ำเสียงทรงอำนาจดังขึ้น แต่พอมินลดาไม่ขยับทำตามที่เขาสั่ง ชายหนุ่มเอื้อมมือมาจับแขนไว้ ออกแรงดึงเบาๆ ให้ร่างระหงทรุดกายลงนั่งที่เดิม  

มินลดาหันมองคนที่นั่งข้างกายแล้วขึงตาเขียวปั๊ดใส่เขา แต่อีกฝ่ายกลับมองเธอด้วยแววตาไร้ความรู้ใดๆ อยู่เช่นเดิม ส่วนหญิงสาวอีกคนน่ะเหรอ ถ้าฆ่าเธอให้ตายด้วยสายตาได้ คงทำไปแล้ว

มินลดาสูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนจะก้มหน้าก้มตายัดอาหารตรงหน้าเข้าปาก หวังให้มันหมดเร็วๆ เพื่อจะได้ออกไปจากสถานการณ์อึมครึมนี่สักที เพราะไม่ใช่แค่บรรยากาศรอบกายที่ทำให้เธออึดอัด ความรู้สึกหน่วงๆ ในอกด้านซ้ายก็เป็นอีกหนึ่งสาเหตุที่ทำให้เธอต้องรีบไปให้พ้นๆ จากที่ตรงนี้

*

มินลดาแทบกระโดดตัวลอยแล้วร้องลั่นออกมาเมื่อถึงเวลาเลิกงาน จะไม่ให้เธอดีใจได้ยังไง ลองมาอยู่ในสถานการณ์แบบเธอสิจะได้รู้ว่ามันอึดอัดแค่ไหน

        ถ้าเรียกสถานการณ์ตอนมื้อเที่ยงว่าเป็นสถานการณ์ ชวนให้อึดอัดใจ แล้วจะเรียกสถานการณ์ตอนเธอกลับไปทำงานในห้องครัวว่าเป็นสถานการณ์ ชวนให้คลั่งตาย  ก็คงไม่ผิดนัก

เมื่อความสงสัยเกี่ยวกับเรื่องของเธอกับท่านประธานกาสิโนได้เปลี่ยนจาก... ท่านประธานหนุ่มหล่อสนใจเธอมากกว่าพนักงานปกติไปเป็น... รักสามเศร้าเคล้าน้ำตาระหว่างหนุ่มหล่อเจ้าของกาสิโนหรูกับว่าที่คู่หมั้นผู้เหมาะสมและนางก้นครัวไม่เจียมตน

เธอไม่ได้คิดคำนิยามเอาเองหรือคิดไปเอง เธอแอบได้ยินพนักงานเสิร์ฟสาวคนเดียวกับที่วิ่งมาส่งข่าวในห้องครัวว่าราฟาเอลต้องการพบเธอเม้าท์กับเพื่อนร่วมงานตอนเธออยู่ในห้องน้ำอย่างเมามัน

          แม้อารมณ์จะดีขึ้นนิดๆ ตอนที่เห็นใบหน้าซีดเผือดและปากที่อ้าค้างอย่างตกตะลึงของพนักงานคนนั้นตอนที่เธอเปิดประตูห้องน้ำออก แต่มันก็ไม่มากพอที่จะลบความว้าวุ่นที่ไหลวนอยู่ในหัวออกไปได้

          ติ๊ง!

หญิงสาวกำลังจะแตะนิ้วบนเครื่องแสกนลายนิ้วมือตอนที่เสียงเตือนดังขึ้น เพียงเสี้ยววนาทีประตูลิฟต์ทก็เลื่อนเปิดออก ต่อจากนั้นร่างสูงใหญ่ของคนที่เป็นต้นเหตุของเรื่องปวดเศียรเวียนเกล้าที่รุ่มเร้าเธอมาตลอดทั้งวันก็ก้าวออกมา ตามด้วยร่างยักษ์ของคนสนิทที่ดูเหมือนตัวจะติดกันเป็นตังเม

“วันนี้เราจะกลับไปนอนที่บ้าน” ราฟาเอลเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยก่อนจะเดินตามทางเดินตรงไปยังหน้าตึก แต่หญิงสาวที่เขาพูดด้วยกลับยืนนิ่งอยู่ที่เดิมไม่ยอมขยับตัวเดินตามเขามา ชายหนุ่มหมุนตัวกลับไปมองคนที่ยืนนิ่งอยู่ข้างหลังพลางเลิกคิ้วขึ้นเหมือนจะถามว่า ไม่ได้ยินที่เขาบอกหรือไง

“คุณไปก่อนสิ เดี๋ยวฉันตามไป” มินลดาบอกเขาเสียงเบา แต่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะไม่พอใจกับสิ่งที่เธอบอก และเมื่อเธอยังไม่ยอมขยับตัวอีกฝ่ายก็ไม่ยอมเดินไปไหนเช่นกัน

มินลดาพ่นลมหายใจออกมาก่อนจะยอมก้าวเท้า แต่เป็นไปอย่างเชื่องช้าสุดฤทธิ์

ท่าทางลำบากใจจะเข้าใกล้ และการย่างเท้าเชื่องช้ากว่าจังหวะการก้าวเดินปกติทำให้คนที่ไม่เคยรอคอยใครหรือสิ่งใดเริ่มหงุดหงิด ในเมื่อเธอเดินเข้ามาหาไม่ทันใจ ราฟาเอลจึงเป็นฝ่ายสาวเท้ายาวๆ เข้าหาร่างเล็กเสียเอง พอเข้าไปใกล้พอเขาก็เอื้อมมือไปจับมือของเธอเอาไว้แล้วออกแรงฉุดให้เธอเดินตามเขาออกไปยังประตูหน้าของตึกสูงที่มีลีมูซีนจอดรออยู่ด้วยจังหวะการก้าวเดินอย่างมั่นใจ

มินลดาพยายามทั้งขืนตัวเองเอาไว้ ทั้งแกะมือแข็งแรงที่จับมือของเธอไว้แน่นออก แต่ดูเหมือนความพยายามของเธอจะเป็นความพยายามที่ไร้ความหมาย เพราะนอกจากเธอจะแกะไม่หลุดการขืนตัวของเธอยังไม่เป็นอุปสรรคต่อเขาเลยสักนิด ร่างหนายังคงก้าวไปข้างหน้าพร้อมกับดึงเธอให้ก้าวตามไปด้วยเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น จนสุดท้ายเธอก็ต้องเลิกต่อต้านเขาแล้วเปลี่ยนเป็นพยายามเดินให้ทันคนที่ยาขาวกว่า จนเขาเริ่มรู้สึกตัวนั่นแหละจึงได้ชะลอฝีเท้าลง เพื่อให้จังหวะการเดินของคนที่แทบจะวิ่งตามเป็นจังหวะการก้าวเดินปกติ

ตามทางเดินที่เขาและเธอเดินผ่านดูเหมือนจะเงียบกริบลงทันควันราวกับนัดหมายกันไว้ล่วงหน้า แม้ไม่ได้มอง มินลดาก็รู้ดีว่าเธอกำลังเป็นเป้าสายตาของพนักงานและแขกที่มาใช้บริการกาสิโนแห่งนี้

หมดกัน! เป็นแบบนี้ ที่เธอแอบๆ ซ่อนๆ มาตลอดหลายวันก็ไม่มีความหมายน่ะสิ



มาแล้วจ้ามาแล้ว
ใครค้าง เหมยมาสอยแล้วน้า
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 146 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,018 ความคิดเห็น

  1. #929 kpumja (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2563 / 18:30
    ยิ่งอ่านยิ่งค้าง
    #929
    0
  2. #922 Kkhom (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2563 / 17:17

    อยากอ่านเล่มๆๆๆ รวดเดียวจบ 🙏🙏🙏

    #922
    0
  3. #921 ชุตินรินทร์ญา (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2563 / 16:07
    รออีบุ้ค เลยค่า
    #921
    0
  4. #920 dad100110 (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2563 / 15:22

    เล่มออกมาแล้วหรือค่ะ
    #920
    0
  5. #919 7750778 (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2563 / 15:05

    อยากอ่านยาวๆๆๆขอ e

    book ได้โปรดๆๆๆ
    #919
    0
  6. #918 kame (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2563 / 14:33

    ค้างหนักกว่าเดิมคร้า

    #918
    0