หวานใจเจ้าพ่อเถื่อน

ตอนที่ 38 : บทที่ 8 ท่านประธานบ้าอำนาจ 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 21,969
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 133 ครั้ง
    30 มิ.ย. 63


ประตูลิฟต์ที่เลื่อนเปิดออกทำให้ซอว์เยอร์ที่อยู่ในภวังค์ความคิดหลุดออกมาสู่ความเป็นจริง ชายหนุ่มต่อสายถึงท่านประธานใหญ่ทันทีที่เห็นร่างบอบร่างระหงในชุดเดรสสีขาวนวลตากำลังเดินตรงมาทางนี้

“คุณเคียร่ามาถึงแล้วครับ”

คนภายในห้องทำงานใหญ่วางสายทันทีโดยไม่ได้ตอบรับอะไรกลับมา แต่ซอว์เยอร์ก็รับรู้ได้ว่านั่นเป็นการตอบว่า รู้แล้ว

บอดี้การ์ดหนุ่มลุกขึ้นจากเก้าอี้ทำงานอีกครั้ง เพื่อไปเปิดประตูให้กับหญิงสาวที่เพิ่งเดินมาถึง...

“เชิญครับ”

“ขอบใจ” เคียร่าเอ่ยขึ้นพลางเดินเข้าไปในห้องทำงานของผู้มีอำนาจสูงสุด

“มาหาพี่มีเรื่องอะไรหรือเปล่าเคียร่า” ราฟาเอลเอ่ยขึ้นทันทีเมื่อสาวสวยผู้มีผมสีบรอนซ์และดวงตาสีฟ้าสดใสในชุดสีขาวและรองเท้าสีแดงก้าวเข้ามาในห้อง

เสียงเคร่งเครียดของราฟาเอลทำให้ใบหน้าของหญิงสาวที่เพิ่งเดินเข้ามางอง้ำลงทันที หญิงสาวกัดฟันแน่นพยายามควบคุมอารมณ์ ถ้าเป็นคนอื่นเธอคงปรี๊ดแตกไปแล้ว แต่กับราฟาเอลถ้าเธอทำอย่างนั้นเป็นได้ถูกไล่ตะเพิดแน่ๆ

“เคียร่ามาหาก็แค่เป็นห่วง”

“ห่วง”

“ใช่ค่ะ ก็ข่าวที่พี่ราฟถูกลอบยิงไงคะ”

“นั่นมันเกือบสองอาทิตย์แล้วนะ”

“ก็เคียร่าเพิ่งรู้ข่าวนี่ค่ะ พ่อน่ะสิ โทรหาเคียร่าทั้งหลายครั้งแต่ไม่เคยบอกเลยว่ามีเรื่องเกิดกับพี่ ไม่งั้นเคียร่าบินกลับมาตั้งแต่วันที่เกิดเรื่องแล้ว เคียร่าไปช็อปปิ้งที่ปารีสมาค่ะ มีของฝากมาฝากพี่ด้วยนะ นี่ค่ะ” หญิงสาวอธิบายยาวเหยียดก่อนจะยื่นถุงกระดาษที่มีตรายี่ห้อนาฬิกาแบรนด์ดังประทับอยู่ให้กับนายหนุ่มที่ยังนั่งหน้านิ่งอยู่หลังโต๊ะทำงานไม้ขัดเงาตัวใหญ่

“ขอบใจ” ราฟาเอลรับของที่เคียร่ายื่นมาให้แล้วเอามันไปวางไว้ที่มุมหนึ่งของโต๊ะทำงานโดยไม่คิดจะเปิดดู

ใบหน้าคนให้งอง้ำขึ้นมาอีกรอบหนึ่งเมื่อเห็นว่าชายหนุ่มไม่ได้สนใจของขวัญที่เธอหาซื้อให้ เพราะเป็นรุ่นที่ทำขึ้นมาไม่กี่เรือนเท่านั้นจึงค่อนข้างหายาก และเธอก็ใช้เวลาหลายวันในปารีสเพื่อตามหานาฬิการุ่นนี้ให้ได้ แล้วใบหน้างอนๆ ก็กลายเป็นบึ้งตึงไปในทันทีเมื่อประโยคไร้เยื่อใยหลุดออกมาติดๆ กับคำขอบคุณไร้อารมณ์ แถมยังเป็นประโยคที่สื่อความหมายชัดเชนว่าเขากำลังไล่ให้เธอกลับไป...

“พี่ไม่ได้เป็นอะไร ธุระของเคียร่ามีเท่านี้ใช่ไหม พี่จะได้ทำงานต่อ”

ใบหน้าหงิกง้ำของเคียร่าทำให้ราฟาเอลแทบพ่นลมหายใจออกมา ชายหนุ่มก้มหน้าลง กลับมาสนใจเอกสารที่เต็มไปด้วยตัวหนังสือต่อ ไม่แยแสต่อท่าทางปั้นปึ่งไม่พอใจของอีกฝ่าย... เขาเคยเอ็นดูเคียร่าเหมือนน้องสาวคนหนึ่ง ตอนนี้ก็ยังคิดอยู่เช่นนั้น แม้ว่าหญิงสาวตรงหน้าอาจจะเอาแต่ใจตัวเอง คิดว่าตัวเองอยู่เหนือคนอื่นเสมอ แต่กับเขาเธอก็ยอมลงให้ทุกอย่าง และทำตัวเป็นน้องสาวที่น่ารัก ทว่าตั้งแต่โรเบิร์ตเกริ่นเรื่องอยากให้เขากับเคียร่าลงเอยกัน เขาก็ค่อยๆ ถอยห่างออกห่างจากเธอ

หน้ากระดาษสีขาวที่มีหมึกสีดำพิมพ์เรียงกันอยู่อย่างเป็นระเบียบถูกแทนที่ด้วยความทรงจำในอดีต...

“ราฟ ตอนนี้ลุงก็แก่แล้ว ลุงอยากฝากเคียร่าไว้กับหลาน”

“เคียร่าก็เหมือนน้องสาวแท้ๆ ของผมคนหนึ่งคุณลุงไม่ต้องห่วงนะครับ อีกอย่างคุณลุงก็ยังแข็งแรง ยังอยู่กับเคียร่าได้อีกนาน”

“ลุงอายุเยอะแล้ว ร่างกายก็ไม่เหมือนแต่ก่อนลุงรู้ตัวดี ชีวิตนี้ลุงมีแต่เคียร่า ลุงคงสบายใจกว่านี้หากเคียร่ามีคนที่ไว้ใจได้ดูแล”

“คุณลุงหมายความว่าไงครับ” ราฟาเอลขมวดคิ้วเมื่อเริ่มเข้าใจถึงความนัยที่ซ่อนลึกอยู่ในประโยคของโรเบิร์ต เมเยอร์ แล้วก็เป็นอย่างที่เขาสงสัย...

“ลุงอยากให้ราฟแต่งงานกับเคียร่า”

“ผมคงทำตามที่คุณลุงต้องการไม่ได้” ราฟาเอลถอนหายใจ ก่อนจะตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงหนักแน่นจริงจัง

“เท่าที่ลุงเห็นราฟก็เอ็นดูเคียร่ามากไม่ใช่หรือไง”

“ใช่ครับผมเอ็นดูเคียร่ามาก แต่ผมคงแต่งงานกับเธอไม่ได้ เพราะผมไม่ได้คิดกับเคียร่ามากกว่าน้องสาวคนหนึ่ง”

“แต่น้องไม่ได้คิดกับราฟแค่นั้น อย่าบอกว่าราฟไม่รู้ เพราะลุงไม่เชื่อ”

“ครับ ผมทราบว่าเคียร่าคิดยังไงกับผม แต่ผมก็ยังยืนยันว่าผมคิดกับเธอแค่น้อง”      

“เท่าที่ลุงรู้หลานก็ยังไม่มีใครและไม่คิดจะจริงจังกับใครไม่ใช่เหรอ ลุงอยากให้ราฟลองคิดดูอีกสักครั้งนะ”

เหมือนจะเป็นกระโยคขอร้อง แต่น้ำเสียงอีกฝ่ายกลับแฝงไปด้วยการข่มขู่และความไม่พอใจ

“ผมคิดดีแล้วครับ และผมไม่มีวันเปลี่ยนใจ” แต่ใช่ว่าราฟาเอลจะกลัวเกรง ชายหนุ่มมองสบกับนัยน์ตาแข็งกร้าวของผู้สูงวัยกว่าอย่างไม่ยอมหลบ ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่นและมั่นคง บ่งบอกว่าจะไม่มีทางเปลี่ยนใจแน่นอน

แต่โรเบิร์ตไม่ได้หยุดแต่นั้น แม้ว่าเขาจะพูดด้วยคำพูดที่หนักแน่นและชัดเจนแค่ไหน...

ข่าวการไปไหนมาไหนของเขากับเคียร่าถูกลงเป็นข่าวหน้าหนึ่งหลายต่อหลายครั้ง จนหนักสุดก็มีข่าวออกมาว่าเคียร่าเป็นตัวจริงของเขาและน่าจะมีข่าวดีเร็วๆ นี้ ไม่เดาเขาก็รู้ว่าเรื่องนี้เป็นฝีมือใคร สำหรับเขาไม่ได้มีปัญหาอะไร แต่มันไม่ใช่เรื่องดีนักสำหรับเคียร่า เธอเป็นผู้หญิงอย่างไรเสียเธอก็เป็นฝ่ายเสียหาย แต่โรเบิร์ตกลับใช้ชื่อเสียงของลูกสาวตัวเองมาบีบคั้นเขา

“หลานเห็นข่าวแล้วใช่ไหม” โรเบิร์ตเอ่ยขึ้นหลังจากการประชุมที่ยาวนานของคณะผู้บริหารจบลง

“ครับ” แม้ว่าในสำนึกกำลังถูกความความเอือมระอาอันแสนคุ้นเคยคืบคลานเข้ามาครอบงำ แต่เขาก็ยังตอบรับสั้นๆ ด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

“ลุงว่าปล่อยไว้อย่างนี้คงไม่ดีแน่ๆ หลานน่าจะลองคิดเรื่องนั้นอีกที”

“ผมก็ไม่เห็นว่าจะมีอะไรนี่ครับ นักข่าวก็แค่เขียนแซวเล่นๆ ไม่มีรูปด้วยซ้ำ แล้วผมก็บอกคุณลุงไปแล้วว่าผมไม่มีทางเปลี่ยนใจ”

“แต่เป็นข่าวแบบนี้น้องเสียหาย อีกอย่างหลานก็ไม่ได้ปฏิเสธนักข่าวออกไป ลุงว่า...”

“โอเคครับ เพื่อความสบายใจของคุณลุง แต่นี้ต่อไปผมจะไม่ไปไหนมาไหนกับเคียร่าตามลำพังอีก หรือถ้าคุณลุงอยากให้ผมปฏิเสธกับนักข่าวอย่างชัดเจนผมก็ยินดี แต่ที่ผมไม่ได้ปฏิเสธข่าวตั้งแต่แรกเพราะคิดว่าคนที่จะเสียหายเป็นเคียร่าไม่ใช่ผม” อีกฝ่ายพูดไม่ทันจบราฟาเอลก็ขัดขึ้นทันทีด้วยคำพูดที่ทำให้อีกฝ่ายอึ้งไปเพราะคิดไม่ถึง

เขาจำแววตาของโรเบิร์ตในวันที่เขาตัดเยื่อไม่เหลือใยได้เป็นอย่างดี แวบหนึ่งที่มันแฝงไปด้วยอะไรบางอย่างที่ทำให้รอบกายร้อนระอุ แต่เพียงชั่วครู่มันก็เปลี่ยนเป็นสงบนิ่งไร้ความรู้สึก ไร้อารมณ์ใดๆ ทว่า...

แม้จะเป็นเพียงแค่ชั่ววินาที แต่ช่างน่าแปลกที่เขาไม่เคยลืมสายตาแบบนั้นของโรเบิร์ตได้เลย

“เที่ยงแล้ว พี่ราฟเลี้ยงข้าวเคียร่าหน่อยสิคะ”

น้ำเสียงออดอ้อนที่ดังขึ้นทำให้คนที่ตกอยู่ในห้วงอดีตหลุดออกจากภวังค์ ราฟาเอลเงยขึ้นมองใบหน้าสวยที่แต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางราคาแพงอย่างแปลกใจเพราะคิดว่าอีกฝ่ายออกจากห้องไปแล้ว

“พี่ต้องทำงานเคียร่า”

“แต่นี่มันเที่ยงแล้วนะคะ” เคียร่าออดอ้อน รอยยิ้มสดใสถูกเรียกกลับคืนมาบนใบหน้าสวยอย่างรวดเร็วเมื่อคิดได้ว่าชายหนุ่มตรงหน้าไม่ใช่ใครที่จะมางอนง้อเธอ ทำท่าทางกระฟัดกระเฟียดใส่เขาไปก็เท่านั้น

เวลาที่หลุดออกมาจากริมฝีปากสีสดทำให้ราฟาเอลก้มมองนาฬิกาข้อมือของตัวเองอย่างอัตโนมัติ

“นะ ไปเถอะค่ะเคียร่าหิวแล้ว” หญิงสาวออดอ้อนเสียงหวาน

“ไปสิ แต่ที่ห้องอาหารในตึกนี้นะ”

“ถ้าพี่ราฟไปด้วย ที่ไหนเคียร่าก็โอเคหมดค่ะ” เคียร่าเอ่ยด้วยน้ำเสียงร่าเริงพลางสาวเท้าอ้อมโต๊ะทำงานตัวใหญ่ไปหาราฟาเอลที่ลุกขึ้นเต็มความสูง สอดแขนขาวเนียนเข้าไปคล้องแขนล่ำสันแล้วแนบแก้มลงบนต้นแขนของเขาอย่างออดอ้อน ก่อนจะเงยหน้าส่งรอยยิ้มหวานหยดให้คนที่ยอมตามใจตัวเอง

>>>>>>>>>>>>>>>

มาแล้วจ้ามาแล้ว

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 133 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,018 ความคิดเห็น