หวานใจเจ้าพ่อเถื่อน

ตอนที่ 31 : บทที่ 6 ทางเลือกประกาศิต 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 27,465
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 139 ครั้ง
    27 มิ.ย. 63

       

         


ในขณะที่มินลดาคิดว่าตัวเองพูดในสิ่งที่ไม่ควรจะพูด แต่สำหรับราฟาเอลเขากลับคิดว่ามุมที่มินลดามองช่างต่างจากมุมมองของเขามากมายนัก... แม้พ่อกับแม่ของเขาจะจากไปนานแล้ว ทว่าจนถึงตอนนี้เขาก็ยังปล่อยชีวิตให้จมอยู่กับความเศร้าโศกกับการต้องเสียพวกท่านไปและความคับแค้นที่อัดแน่นฝั่งอก แต่ช่างน่าแปลก ที่พอคิดถึงเรื่องพ่อกับแม่ ณ ตอนนี้ หลังจากที่ฟังสิ่งที่มินลดาพูด อารมณ์แค้นคั่งกลับไม่ได้รุนแรงเหมือนเช่นทุกครั้ง มันคล้ายกับหมอกหนาๆ แต่ไม่ใช่เมฆฝนสีดำทะมึนอีกแล้ว และเขาก็อยากให้เธอพูดต่อ แต่ดูท่าแล้วหญิงสาวคงไม่ยอมพูดต่อเป็นแน่ เขาจึงเอ่ยเรื่องที่เขาตั้งใจจะพูดกับเธอก่อนหน้านี้ออกไป...

          “ผมคืนโทรศัพท์ให้คุณแล้ว คราวนี้ผมก็ไม่ได้ตัดคุณออกจากเพื่อน” ราฟาเอลใช้แค่คำว่าเพื่อน เพราะเขารู้ว่าหญิงสาวไม่มีครอบครัวเหลืออยู่แล้ว เหมือนกับเขาที่ไม่เหลือใครให้สนใจเป็นห่วงเช่นกัน ชายหนุ่มปล่อยให้ความเงียบเข้ามาครอบงำครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยต่อ... “ส่วนเรื่องงาน งานในกาสิโนผมก็มี ที่นี่มีห้องอาหารนานาชาติอยู่สิบเก้าห้อง”

          “หมายความว่ายังไงคะ”

“ผมจะจ้างคุณทำงานในกาสิโนของผม คุณจะมีงานทำ และถ้าหากคุณไม่ใช่พวกเดียวกับคนที่อยากจะฆ่าผม คุณก็จะได้ทำงานที่นี่ต่อไป”

          “แต่...”

          “ทำงานที่กาสิโนของผมไม่ดีตรงไหน”

“ก็ไม่ใช่ว่าไม่ดีนะคะ แต่...”

“เงินเดือนที่คุณจะได้จากการทำงานที่นี่มากกว่าที่คุณเคยได้จากร้านอาหารนั่นสองเท่า สวัสดิการก็ดี ยังจะแต่อะไรอีก”

          มินลดาอ้าปากขึ้นในวินาทีแรกตั้งใจจะโต้แย้ง แต่ก็ต้องหุบฉับวินาทีถัดมา เมื่อเสียงทุ้มๆ ราบเรียบเอ่ยขึ้นด้วยประโยคที่เธอไม่อาจขัดได้...

          “เลือกเอาว่าจะทำงานที่นี่ ใช้ชีวิตอย่างมีค่าแบบที่คุณต้องการ หรืออยู่เฉยๆ หายใจทิ้งไปวันๆ ที่บ้านของผม” ราฟาเอลเอ่ยเสียงเรียบ

“...”

“ว่าไง” เมื่อเห็นหญิงสาวไม่ยอมพูดอะไรออกมา เขาก็ทวงคำตอบจากเธออีกครั้ง

          “ยังต้องถามอีกเหรอคะ”

          “เลือกได้ดีนี่”

          “ขอบคุณค่ะ” มินลดาว่าพลางถอนหายใจประชดเขา

          “คุณอิ่มแล้วใช่ไหม”

“ค่ะ”

“งั้นไปเถอะ” ราฟาเอลว่า เขาลุกขึ้นเต็มความสูง รอให้เธอยืนขึ้นตาม ก่อนจะใช้มือแตะหลังเธอเบาๆ เพื่อพาหญิงสาวก้าวตรงไปยังลิฟต์ตัวเดียวกับที่ใช้ขึ้นมา

เมื่อชายหนุ่มที่กึ่งโอบกึ่งประคองเธออยู่ไม่ได้พูดอะไรออกมา เธอจึงไม่ได้พูดอะไรออกไปเช่นกัน ตลอดทางที่ตรงไปยังลิฟต์ทุกอย่างจึงตกอยู่ในเงียบเชียบ มีเพียงเสียงรองเท้ากระทบพื้นเท่านั้นที่ดังก้องสะท้อน รอบกายทั้งเขาและเธอมีบอดี้การ์ดเดินล้อมอยู่ ใบหน้าของพวกเขานิ่งสนิท และดูพร้อมตลอดเวลาที่จะชักปืนออกมายิงอะไรสักอย่างที่เข้าใกล้เจ้านายของเขาเกินสามเมตร ถึงแม้พวกเขาจะเงียบกริบแต่ก็ชวนให้อึดอัดอยู่ดี

มินลดาเหลือบมองใบหน้าหล่อเหลาของผู้มีอำนาจสูงสุดอีกครั้ง เขาดูจะไม่ได้รู้สึกอะไรเลยสักนิดกับการที่มีคนล้อมหน้าล้อมหลัง อาจเป็นเพราะเขาเคยชินกับมันมาตลอดชีวิต แต่สำหรับคนที่เติบโตขึ้นมาท่ามกลางความเป็นอิสระ การที่มีคนมาคอยเดิมตามทุกฝีก้าวแบบนี้ มันทั้งอึดอัด ทั้งหงุดหงิด และงุ่นง่านเลยล่ะ

ด้วยความว่องไวและความเป็นงานของเหล่าบอดี้การ์ด เธอกับเขาจึงแทบไม่ต้องยืนรอด้วยซ้ำตอนที่ก้าวมาถึงหน้าลิฟต์

ทันทีประตูลิฟต์ที่เลื่อนเปิด ราฟาเอลก็พาร่างเล็กก้าวเข้าไปในลิฟต์ ก่อนจะก้มหน้ามองคนตัวเล็กที่เริ่มขยับตัวไปมาอย่างอึดอัดและดูเหมือนเขาจะรู้ว่าอะไรที่เป็นสาเหตุให้หญิงสาวคนเดียวในลิฟต์มีท่าทีและสีหน้าแบบนั้น ชายหนุ่มโบกมือเบาๆ เป็นสัญญาณให้คนของตนรู้ว่าต้องการความเป็นส่วนตัว บอดี้การ์ดนับสิบคนถอยไปออกจากลิฟต์ด้วยความเงียบเชียบ

มินลดาแทบพ่นลมหายใจออกมาเมื่อความอึดอัดจากการถูกรายล้อมไปด้วยผู้ชายตัวใหญ่ยักษ์หายไป เธอมองตามมือหนาที่แตะนิ้วแป้นสแกนนิ้วมือ ก่อนจะกดหมายเลขชั้น

เธอไม่แปลกใจเลยสักนิดเรื่องที่ต้องสแกนนิ้วมือก่อนทุกครั้งที่จะเข้าออกลิฟต์หรือกดหมายเลขชั้น สำหรับคนที่มีศัตรูจ้องทำร้ายแบบเขา ความปลอดภัยต้องมาเป็นที่หนึ่งอยู่แล้ว แต่ที่เธอแปลกใจคือหมายเลขชั้นที่เขากดต่างหาก...

          “เราไม่ลงข้างล่างเหรอค่ะ” มินลดาเอ่ยขึ้นหมายเลขชั้นที่เขากดเป็นเลขชั้นสูงสุดของตึกนี้ ไม่ใช่ชั้นหนึ่งอย่างที่คิดเอาไว้ตั้งแต่แรก

          “ไม่”

          คำตอบของเขาทำให้มินลดารู้ว่าเขาตั้งใจขึ้นข้างบน ไม่ได้กดลิฟต์ผิด แต่คำตอบรับสั้นแสนสั้น แถมไม่มีคำอธิบายใดๆ ก็ไม่ได้ทำให้เธอเข้าใจอะไรเลยสักนิด

          “เราไม่ได้จะกลับบ้านกันเหรอคะ” มินลดาเอ่ยขึ้นอีกครั้งเมื่อไม่มีคำอธิบายใดๆ ต่อจากคำๆ เดียวนั้นจริงๆ

          “ผมมีงานต้องเคลียร์นิดหน่อย” ราฟาเอลว่าเสียงเรียบ สมองที่ว่องไวประมวลผลอย่างรวดเร็วเกี่ยวกับทฤษฏีที่เพิ่งคิดขึ้น เป็นทฤษฏีเกี่ยวกับสามวันที่ผ่านมา สามวันที่เขาปล่อยทิ้งไปโดยเปล่าประโยชน์อย่างสิ้นเชิง  

          “ตอนนี้เหรอคะ”

          “ใช่ ตอนนี้”

          “แต่นี่มันก็ค่ำมากแล้วนะคะ”

          “กาสิโนของผมเปิดยี่สิบสี่ชั่วโมง”

“แต่วันนี้คุณก็ทำงานมาทั้งวันแล้วนี่คะ น่าจะหยุดพักบ้าง ถึงคืนนี้ไม่ได้ทำงาน งานมันก็คงไม่หนีคุณไปไหนหรอกค่ะ ไม่ว่าวันนี้ พรุ่งนี้ หรือมะรืนนี้ เอกสารพวกนั้นมันก็จะรอคุณอยู่ที่นี่ให้คุณมาเซ็นมัน” มินลดาว่าพลางหันหน้าไปมองเขาตรงๆ แต่อีกฝ่ายกลับไม่ยอมตอบคำถามของเธอ แถมยังเบนหน้าหนีอีกต่างหาก

ความเงียบงันเข้ามาปกคลุมเมื่อไม่มีใครพูดอะไรออกมาอีก ความอึมครึมอบอวลอยู่ในลิฟต์จนต่างฝ่ายต่างรู้สึกอึดอัด ฝ่ายหนึ่งคิดว่าตัวเองก้าวก่ายชีวิตส่วนตัวของเขามากเกินไป ส่วนอีกคนก็ไม่รู้จะตอบกลับไปอย่างไรดี

คำพูดของหญิงสาววิ่งเข้าชนหัวใจเขาเต็มๆ และเป็นครั้งแรกจริงๆ ที่เขาคิดหาคำโต้แย้งไม่ออก ใช่! เขาทำงานมาทั้งวันอย่างที่เธอว่า แต่วันทั้งวันเขากลับไม่ได้งานเป็นชิ้นเป็นอัน อันนี้จริงไม่ใช่แค่วันนี้ด้วยซ้ำ ถ้าจะนับ ก็สามวันมาแล้วที่เขาทำงานแต่เหมือนไม่ได้ทำ สามวันที่สมองเขาพยายามจดจ่ออยู่กับงานแต่จิตใจของเขากลับพะวงอยู่กับคฤหาสน์หลังใหญ่...

เอาล่ะ! ก็ได้ เพราะใจเขามันมั่วพะวงถึงคนที่อยู่ในคฤหาสน์หลังนั้น และตอนนี้สิ่งที่เขาอยากจะรู้ก็คือถ้าคนที่อยู่ที่บ้านมาอยู่ที่นี่... เขาจะทำงานได้ไหม?

ติ๊ง!

เสียงเตือนเบาๆ ของลิฟต์ที่ดังขึ้นทำให้คนทั้งคู่แทบพ่นลมหายใจออกมาพร้อมกัน

***********************

ช่วงนี้นอนดึก เพราะเริ่มวางพล็อตเรื่องใหม่

จัดให้อีกสักตอนละกันเนอะ

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 139 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,018 ความคิดเห็น

  1. #891 kaengnaja (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2563 / 08:59

    อยากอ่านต่อแล้วจิ

    #891
    0
  2. #890 pla_loma (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2563 / 04:25

    รอลุ้นตอนต่อไป

    #890
    0
  3. #632 fai (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 30 มกราคม 2559 / 15:41
    สนุกมากจ่ะชอบ
    #632
    0
  4. #631 RaIning SupaPorn (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 30 มกราคม 2559 / 15:39
    ทำเป็นเข้ม
    #631
    0