หวานใจเจ้าพ่อเถื่อน

ตอนที่ 30 : บทที่ 6 ทางเลือกประกาศิต 80%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 32,997
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 132 ครั้ง
    26 มิ.ย. 63


           “ระ...รูปพ่อฉัน คุณอย่าปาโทรศัพท์ทิ้งนะ” มินลดาละล่ำละลักบอกเขา

ดูเหมือนคำตอบของเธอจะทำให้ไฟที่ลุกโชนในดวงตาของอีกฝ่ายดับมอดลงจนไม่เหลือเชื้อไฟ

“พ่อคุณ” ราฟาเอลเอ่ยด้วยน้ำเสียงประหลาดใจ จากนั้นเขาก็เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถามออกไปด้วยน้ำเสียงที่ถูกปรับให้ราบเรียบ “ทำไมถึงดูหนุ่มจัง”

คำตอบอ่อนข้อของเธอทำให้ราฟาเอลพอใจและตกใจไปพร้อมๆ กัน เขาพอใจกับคำตอบของเธอก็จริงแต่ที่เขาตกใจคืออากัปกริยาอัตโนมัติที่เกิดขึ้นโดยที่เขาควบคุมตัวเองไม่ได้ต่างหาก

          “รูปนี้ถ่ายหลายปีแล้วค่ะ อีกอย่างท่านก็เสียไปหลายปีแล้วด้วย รูปในมือถือเครื่องนี่เป็นรูปเดียวที่ฉันเหลืออยู่  คุณอย่าปามันทิ้งนะ” มินลดาพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนลงอีก

ถ้าเป็นสถานการณ์ปกติเธอไม่มีทางยอมลงให้เขาหรอก ในเมื่อเขาเป็นคนทำกิริยาหยาบคายกับเธอก่อนทำไมเธอต้องยอมให้เขาด้วย แต่ตอนนี้มันไม่ใช่สถานการณ์ปกติน่ะสิ เธอไม่อยากให้อีกฝ่ายโมโหขึ้นมาอีก เพราะถ้าเขาปาโทรศัพท์ของเธอทิ้ง ตึกสูงสี่สิบกว่าชั้นแบบนี้ เธอไม่มีทางได้มันคืนแน่ หรือถึงจะได้คืน สภาพของมันคงเหลวแหลกไม่เหลือชิ้นดี

          “คราวหน้าถ้าผมถามก็ตอบมาดีๆ อย่ายอกย้อน”

          นี่เองสาเหตุที่ทำให้เขาโกรธจัด ต่อไปจะพูดอะไรคงต้องคิดให้เยอะก่อนจะพูดมันออกมาสินะ ไม่งั้นก็คงเป็นเธอเองที่ต้องเดือดร้อนเพราะอารมณ์ขึ้นๆ ลงๆ จนแทบจะตามไม่ทันของคนตรงหน้า

          “ค่ะ ต่อไปจะไม่ทำอีกแล้ว” มินลดาตอบรับคำสั่งเขาโดยพยายามไม่ใส่น้ำเสียงประชดไปในประโยคนั้น รอยยิ้มหวานเผยขึ้นอีกครั้งเมื่ออีกฝ่ายยอมคืนโทรศัพท์ให้ เธอกำมันไว้แน่นแล้วย้ายมันมาไว้ในมืออีกข้างเพื่อให้มันห่างไกลจากชายหนุ่มข้างกายมากที่สุด

ราฟาเอลมองหญิงสาวที่ก้มลงส่งยิ้มให้รูปในมือถืออย่างละสายตาไม่ได้...

เรื่องพ่อของมินลดาเสียชีวิตแล้วนั่นไม่ได้ทำให้เขาแปลกใจ เขารู้เรื่องนั้นตั้งแต่ซอว์เยอร์ส่งรายงานประวัติส่วนตัวของหญิงสาวให้แล้ว แต่สิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจก็คือมินลดาดูไม่เสียใจเลยสักนิดที่คนที่เธอรักจากไป และความอยากรู้ก็ทำให้เขาเอ่ยปากถามออกไปอย่างเผลอไผล...

“ดูคุณไม่เสียใจเลยกับการที่ท่านจากไป”

“เสียใจสิคะ” หญิงสาวตอบทั้งๆ ที่ใบหน้ายังมีรอยยิ้มแสนสุขประดับอยู่

“มีแต่ อีกแล้วใช่ไหม” ราฟาเอลใช้สายตาคมกริบมองหญิงสาวข้างกาย พยายามเสาะหาความคิดความรู้สึกที่ซ่อนไว้ในรอยยิ้มของเธอ ทว่าเขาเห็นแค่ความรู้สึกที่ซื่อตรงต่อรอยยิ้มนั้น

“แม่ฉันเสียชีวิตตั้งแต่ฉันยังจำความไม่ได้” มินลดาเงยหน้าขึ้นจากหน้าจอโทรศัพท์ แล้วรอยยิ้มที่ส่งให้รูปของบิดาก็เผื่อแผ่มาถึงคนที่นั่งอยู่ข้างกายด้วย “ฉันกับพ่อมีกันแค่สองคนเลยสนิทกันมาก นิทานก่อนนอนของฉันทุกคืนเป็นเรื่องของแม่ แล้วพอพ่อเล่าจบพ่อก็จะบอกว่าแม่ไม่เคยจากเราไปไหน แม่ยังอยู่ตรงนี้และตรงนี้กับเราตลอดเวลา” มินลดาว่าพลางชี้นิ้วไปที่หัวซึ่งหมายถึงความทรงจำ แล้วก็ย้ายมาที่หัวใจ เธอคลี่ยิ้มส่งให้เขาอย่างลืมตัวแล้วก็รีบหุบยิ้มลงทันทีเมื่อนึกขึ้นได้ว่าเรื่องที่พูดไม่ใช่เรื่องที่สมควรจะเล่าให้เขาฟัง

เป็นอย่างนี้ทุกทีสิน่า! เวลาพูดถึงบิดาทีไรเธอต้องลืมตัวแบบนี้ทุกที เธอกับพ่อมีกันและกันอยู่แค่สองคน แม้จะไม่ได้เห็นหน้าแม่ และไม่ได้ร่ำรวยล้นฟ้า แต่ทั้งชีวิตเธอก็ไม่เคยคิดว่าตัวเองขาดอะไรไป และที่เธอเลือกมาทำงานที่ลาสเวกัสแบบนี้เพราะเธอต้องการเงินก้อนใหญ่เพื่อใช้ในการสานฝันทั้งของพ่อและของตัวเองให้เป็นจริง

พ่อกับแม่ของเธอเคยเปิดร้านอาหารเล็กๆ แม้รายได้จะไม่ได้มากมาย แต่ทั้งพ่อและแม่ของเธอก็มีความสุขกับการทำงานในร้านอาหารของตัวเอง แต่ไม่นานแม่ของเธอก็ล้มป่วย พ่อจึงจำเป็นต้องขายร้านเพื่อเอาเงินมาจ่ายค่ารักษา เธอรู้ว่าพ่ออยากกลับไปทำร้านอาหารอีกครั้ง แต่หลังจากแม่ของเธอเสียชีวิตรายได้ทั้งหมดที่หามาได้ก็ถูกใช้ในการส่งเสียให้เธอเรียนจนจบ เพราะเธอพ่อจึงไม่ได้ทำฝันตัวเองให้เป็นจริง

แม้ว่าพ่อของเธอจะเสียชีวิตไปแล้ว แต่สำหรับเธอแล้วความฝันของพ่อก็ยังเป็นจุดมุ่งหมายเดียวในชีวิตของเธอ และรายได้จำนวนมากจากการมาทำงานที่ร้านอาหารในลาสเวกัสก็จะทำให้ร้านอาหารที่เป็นได้เพียงความฝันมานานแสนนานกลายเป็นความจริงได้เร็ววันขึ้น เธอจึงเลือกมาทำงานที่นี่ แทนที่จะทำงานอยู่ในประเทศไทยบ้านเกิดเมืองนอนของตัวเอง

“ขอโทษนะคะ”

“ขอโทษเรื่องอะไร”

“ขอโทษที่เล่าเรื่องไร้สาระให้คุณฟัง”

“ไม่เป็นไร ผมกำลังฟังเพลินๆ เล่าต่อสิ”

“จบแล้วค่ะ ไม่มีอะไรจะเล่าแล้ว ฉันว่าคุณคุยเรื่องของคุณต่อดีกว่า” มินลดาเอ่ยขึ้นเสียงแผ่ว ใบหน้าหวานหน้าแดงระเรื่อเพราะเผลอเล่าเรื่องของตัวเองให้คนที่เพิ่งเจอกันไม่กี่วันฟัง แถมเขายังเป็นนักธุรกิจที่มีงานรัดตัวเกินกว่าจะมาฟังเรื่องราวเพ้อฝันของคนอย่างเธอ

********

มาต่อให้แล้วจ้า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 132 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,018 ความคิดเห็น

  1. #893 kpumja (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2563 / 15:13
    ตอนนี้ซึ้งอ่ะ ความรักของพ่อกับมินลดา
    #893
    0
  2. #476 blue_memory (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 28 มกราคม 2559 / 20:48
    ตั้งนาฬิกาปลุกไว้เลย.  กลัวพลาด ^____^
    #476
    0