หวานใจเจ้าพ่อเถื่อน

ตอนที่ 22 : บทที่ 5 เขากำลังทำตัวเป็นนักถ้ำมอง 20%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 24,834
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 121 ครั้ง
    21 มิ.ย. 63


ในห้องทำงานใหญ่บนชั้นสูงสุดของอัลฟองเซ่รีสอร์ทแอนด์กาสิโน สามวันต่อมา...

ร่างสง่างามนั่งอยู่บนเก้าอี้หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ ชายหนุ่มไล่สายตาไปตามตัวอักษรนับร้อยนับพันของเอกสารสำคัญในแฟ้มหนังสีดำสนิทรอบแล้วรอบเล่า อารมณ์ของเขาขุ่นมัวขึ้นเรื่อยๆ ตามจำนวนรอบที่พยายามอ่านเอกสารตรงหน้าให้รู้เรื่อง ก่อนจะพุ่งทะลุถึงขีดสุดเมื่อความพยายามรอบที่สิบของเขาไร้ผล

“บ้าฉิบ!” ราฟาเอลสบถกับตัวเอง เขาละสายตาจากเอกสารตรงหน้า เอนตัวพิงพนักเก้าอี้ทำงานที่บุด้วยหนังสีดำอย่างยอมแพ้...

ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมในหัวเขาถึงมีแต่ภาพของหญิงสาวที่เพิ่งเจอกันไม่กี่วันเต็มไปหมด

หลังจากที่สูญเสียครอบครัวไปเขาแทบจะไม่เคยอยู่บ้าน เวลาทุกนาที ทุกวินาที เขาทุ่มลงไปกับงาน และกับการตามหาคนร้ายที่ฆ่าพ่อกับแม่ของตัวเอง ทว่าตอนนี้เขากลับอยากกลับไปที่นั่นแทบขาดใจ

แต่เพราะเขาไม่รู้จะจัดการกับหญิงสาวที่อยู่ที่บ้านของตัวเองยังไง หรือบางทีอาจจะเป็น... เขาไม่รู้จะจัดการกับอารมณ์และความรู้สึกของตัวเองอย่างไรน่าจะถูกกว่า...

ถึงแม้ในชีวิตของเขาจะผ่านผู้หญิงมามาก และทุกคนล้วนงดงามจับตา ทว่าไม่มีใครสามารถปลุกเร้าอารมณ์ดิบของเขาได้อย่างที่มินลดาทำ

และเมื่อยังไม่รู้ว่าจะทำอย่างไร เขาจึงตั้งมั่นว่าจะไม่กลับไปที่นั่นเด็ดขาด

สามวันมาแล้วที่เขาไม่ได้กลับบ้าน ซึ่งนั่นไม่ใช่เรื่องผิดปกติ เพราะส่วนใหญ่เขาก็นอนที่กาสิโนมากกว่าจะกลับไปนอนที่คฤหาสน์อยู่แล้ว เพราะมันสะดวกกับการทำงานมากกว่า แต่ที่แปลกคือ... มันเป็นสามวันอีกเช่นกันที่เขาแทบทำงานไม่รู้เรื่อง

มันมีบางสิ่งที่ไม่ถูกต้อง บางอย่างที่เขาเองก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน!

เจ้าของเรือนร่างสูงใหญ่ถอนหายใจอย่างเคร่งเครียด เขาไม่ใช่คนที่คิดมากหรือมานั่งเสียใจกับสิ่งที่ทำไปแล้ว อีกทั้งเรื่องแค่นี้ เขาไม่จำเป็นต้องเก็บมาใส่ใจด้วยซ้ำ

ชายหนุ่มเอื้อมมือไปเปิดหน้าจอโน้ตบุ๊ก เขาเลื่อนปลายนิ้วบนหน้าจอเพื่อเปิดโปรแกรมที่ต้องการ...

ภาพหญิงสาวในห้วงคำนึงที่กำลังนอนกลิ้งไปกลิ้งมาบนเตียงสลับกับลุกขึ้นเดินไปเดินมาในห้องนอนทำให้รอยยิ้มบางเบากระตุกขึ้นมาบนริมฝีปากได้รูปโดยที่เจ้าตัวไม่รู้ตัว

ชายหนุ่มขยายภาพจากกล้องวงจรปิดเพื่อจะได้เห็นหญิงสาวที่ยังเดินวนไปเวียนมาอยู่ในห้องด้วยท่าทางเบื่อหน่ายได้ชัดเจนยิ่งขึ้น

ราฟาเอลก้มมองนาฬิกาข้อมือเรือนแพง เข็มบนหน้าปัดนาฬิกาบอกให้รู้ว่าอีกสามสิบนาทีจะถึงเวลาเลิกงาน เขาล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงแล้วต่อสายหาหญิงสาวที่อยู่บนหน้าจอโน้ตบุ๊ก

“สะ...สวัสดีค่ะ”

บางสิ่งบางอย่างที่รบกวนจิตใจของเขาปลิวหายไปทันทีที่เสียงหวานๆ ลอดเข้ามาตามสาย และไม่กี่วินาทีต่อจากนั้นความตั้งใจแน่วแน่ของเขาก็พังทลายลง!

*

ทั้งๆ ที่เธอทำใจได้แล้วกับเรื่องเช้าวันนั้นและตั้งมั่นว่าจะคุยกับเขาให้รู้เรื่อง แต่หลายวันมานี้เธอกลับไม่ได้เห็นหน้าคนที่เธออยากจะคุยด้วยเลยสักแวบ อันที่จริงเธอไม่เห็นอะไรอย่างอื่นนอกจากห้องนอนหรู เฟอร์นิเจอร์ราคาแพง ข้าวของเครื่องใช้ และอาหารรสเลิศที่ถูกส่งเข้ามาให้อย่างต่อเนื่องไม่ได้ขาดจากคนที่ขังเธอไว้ในห้องนี้ ตอนนี้เสื้อผ้าสวยๆ เครื่องสำอาง รองเท้าแบรนด์เนม กระเป๋าแบรนด์ดังแทบจะทับเธอตายอยู่แล้ว ถ้าห้องไม่ถูกล็อกอย่างแน่นหนาอย่างนี้ เธอคงคิดว่าเธอเป็นแขกผู้มีเกียรติมากกว่าเป็นนักโทษที่ถูกขัง

“โอ้ย!

มินลดาร้องออกมาอย่างหงุดหงิด หญิงสาวผุดลุกขึ้นจากเตียง เดินกลับไปกลับมาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินกลับไปทรุดกายนั่งข้างเตียง ยกมือปิดหน้าอย่างไม่รู้จะทำอะไรได้มากไปกว่านี้

กริ๊ง...กริ๊ง...กริ๊ง

เสียงโทรศัพท์ตั้งโต๊ะที่ส่งเสียงกรีดร้องลั่นทำเอาคนที่กำลังหงุดหงิดงุ่นง่านเพราะถูกขังสะดุ้งจนสุดตัว มินลดาจ้องเขม็งไปที่โทรศัพท์เครื่องนั้นอยู่ครู่ใหญ่อย่างตัดสินใจไม่ถูกว่าควรจะรับดีหรือไม่ แต่พอไม่รับเสียงโทรศัพท์ก็ไม่มีทีท่าจะหยุดลง เธอจึงเดินตรงเข้าหา

“สะ...สวัสดีค่ะ” หญิงสาวยกโทรศัพท์ขึ้นแนบหู ก่อนจะกรอกเสียงลงไปอย่างไม่แน่ใจ

“คนของผมบอกว่าคุณมีเรื่องจะคุยด้วย”

“อ๋อ... จริงด้วยสิคะ คนของคุณนี่ทำงานได้รวดเร็วดีเนอะ ฉันบอกเขาไปตั้งแต่สามวันที่แล้ว แต่คุณเพิ่งจะมาคุยกับฉันวันนี้” มินลดาอดไม่ได้ที่จะใส่น้ำเสียงประชดประชันลงไปในประโยคนั้น

“ผมเป็นนักธุรกิจ มีงานรัดตัวตลอด และเวลาของผมแต่ละนาทีก็มีค่าดั่งทอง หากคุณจะคุยอะไรกับผมก็ต้องนัด ล่วงหน้า ปกติต้องล่วงหน้าหนึ่งอาทิตย์ นี่แค่สามวันนับว่าเร็วมากด้วยซ้ำ”

“ค่ะ คุณนักธุรกิจ ฉันพูดธุระของฉันได้แล้วใช่ไหม เดี๋ยวจะเสียเวลาที่มีค่าดั่งทองคำของคุณเปล่าๆ” มินลดายังคงความประชดประชันในน้ำเสียงได้อย่างคงเส้นคงวา

“ยังไม่ใช่ตอนนี้ อาบน้ำแต่งตัวซะ อีกครึ่งชั่วโมงผมจะไปรับออกมากินข้าว แล้วกินข้าวกับผมแต่งตัวให้มันดีๆ ด้วย ไม่ใช่เสื้อเชิ้ตกางเกงขาสั้นแบบนั้น”

“แล้วทำไมฉันต้องไปกินข้าวกับคุณด้วยไม่ทราบ เอ๊ะ! แล้วคุณรู้ได้ยังไงว่าฉันใส่เสื้อเชิ้ตกับกางเกงขาสั้น”

“ไม่มีเรื่องอะไรที่ผมไม่รู้ ส่วนเรื่องที่ทำไมคุณต้องไป ก็แล้วแต่คุณ ถ้าไม่ไปก็ไม่ต้องคุย”

“ก็ได้ๆ ฉันจะไป” มินลดาร้องตอบกลับไปทันที

“อีกครึ่งชั่วโมง” ราฟาเอลย้ำอีกครั้งก่อนจะวางสาย

“เอาแต่ใจชะมัด” มินลดาตะโกนใส่โทรศัพท์ แน่ล่ะ! เธอรู้ว่าอีกฝ่ายไม่มีทางได้ยินเพราะเขาวางสายไปแล้ว มือบางดึงโทรศัพท์ออกจากหู ย่นจมูกใส่โทรศัพท์ก่อนจะวางมันกลับไปที่แท่น  

เธอไม่รู้ว่าจะคุยกับเขารู้เรื่องไหม พูดออกไปแล้วเขาจะรับข้อเสนอของเธอหรือเปล่า แต่ไม่ว่าผลจะออกมาเป็นยังไงมันก็คงไม่เลวร้ายลงกว่าตอนนี้อีกแล้ว เธอจึงตัดสินใจจะลองพูดกับเขาดูอีกสักตั้ง

ร่างบางสาวเท้าเอื่อยๆ เดินกลับมาทรุดกายลงนั่งปลายเตียงอย่างเหม่อลอย ก่อนจะสะดุ้งสุดตัวอีกครั้งเมื่อโทรศัพท์เครื่องเดิมส่งเสียงกรีดร้อง มินลดาเดินกลับไปที่โทรศัพท์เครื่องนั้นพร้อมกับพ่นลมหายใจออกมาหนักๆ

“ผมบอก...ให้คุณอาบน้ำแต่งตัว”

อีกฝ่ายส่งเสียงข่มขู่ผ่านโทรศัพท์มาทันทีที่เธอยกโทรศัพท์ขึ้นแนบหู

“คุณรู้ได้ยังไงว่าฉันยังไม่ได้อาบน้ำ” มินลดาขมวดคิ้วขณะถามกลับไป

ตอนที่เขารู้ว่าตอนนี้เสื้อผ้าที่เธอใส่คือเสื้อเชิ้ตกับกางเกงขาสั้นนั่นก็ทีหนึ่งแล้ว ตอนนั้นเธอคิดว่าบางทีอาจจะเป็นบอดี้การ์ดที่เข้ามาส่งข้าวส่งน้ำให้เธอเป็นคนรายงานให้เขารู้ ทั้งๆ ที่ไม่เข้าใจว่าเรื่องเล็กน้อยแค่นี้ทำไมต้องรายงาน แต่อย่างน้อยตอนนั้นมันก็ไม่น่าสงสัยเท่าตอนนี้

มินลดากวาดตาไปรอบๆ ห้องอย่างหวาดระแวงว่าเขาอาจจะแอบอยู่ที่ไหนสักแห่งในห้องนี้ เอาล่ะ! แม้มันจะเป็นการกระทำที่แสนจะงี่เง่าก็เถอะ ราฟาเอลตัวใหญ่ซะขนาดนั้นถ้าเขาอยู่ในห้องนี้เธอคงเห็นเขาไปตั้งนานแล้ว

“ผมรู้ก็แล้วกัน เลือกเอาก็แล้วกันว่าอยากอาบเอง หรือจะให้ผมกลับไปอาบให้”

วินาทีที่ประโยคนั้นเข้ามากระทบโสตประสาท ข้อสงสัยและความหวาดระแวงทั้งหมดก็ถูกลบออกจากหัวของเธอทันที แทนที่ด้วยภาพเหตุการณ์ที่ทำให้ความร้อนเห่อขึ้นบนใบหน้าอย่างไม่อาจห้ามปราม...

ใช่เธอกำลังคิดถึงเหตุการณ์ที่เขาจับเธอโยนลงไปในอ่างอาบน้ำ

มินลดากลืนน้ำลายฝืดๆ ลงคอ แค่ความทรงจำเกี่ยวกับการอาบน้ำพร้อมกับเขาก็ทำให้หน้าของเธอร้อนจนแทบจะไหม้อยู่แล้ว พอสมทบกับการจินตนาการถึงการให้เขาอาบน้ำให้ ให้เขาลูบๆ คลำๆ ถูๆ ยิ่งทำให้ความร้อนบนใบหน้าของเธอเพิ่มขึ้นอีก จนต้องรีบสลัดความคิดที่ทำให้ใบหน้าของเธอร้อนเห่อออกจากหัว

“กลัวตายล่ะ!” มินลดาตะโกนใส่โทรศัพท์แล้ววางสายทันทีก่อนที่อีกฝ่ายจะพูดอะไรกลับมาอีก

ถึงจะพูดออกไปอย่างนั้น แต่คนที่บอกว่าไม่ได้เกรงกลัวเขาก็อดจ้องมองไปที่ประตูห้องอย่างหวาดระแวงไม่ได้ ระหว่างนั้นก็วิ่งวุ่นอยู่ในห้องเพื่อเตรียมข้าวของสำหรับอาบน้ำ ก่อนที่คนโทรมาข่มขู่จะทำอย่างที่เขาขู่ไว้จริงๆ

เธอไม่รู้ว่าราฟาเอลอยู่ที่ไหน บางทีตอนนี้เขาอาจอยู่หน้าห้องของเธอแล้วก็เป็นได้ และแม้ว่าเธอจะล็อกประตูอย่างแน่นหนา แต่เธอก็เชื่ออย่างร้อยเปอร์เซ็นว่าคนอย่างราฟาเอล อัลเบิร์ต อัลฟองเซ่ สามารถทำอะไรก็ได้ที่เขาอยากจะทำ ไม่ใช่แค่การเข้ามาในห้องนี้ได้ แต่รวมถึงคำขู่ก่อนหน้านี้ของเขาด้วย

“เลือกเอาก็แล้วกันว่าอยากอาบเอง หรือจะให้ผมกลับไปอาบให้”


มาต่อให้แล้วจ้า

ฝากอีบุ๊ก ลิขสิทธิ์อสูร ด้วยค่ะ เรื่องสั้นราคาไม่แพง

ตอนพิเศษโหลดฟรีได้เลยนะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 121 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,018 ความคิดเห็น

  1. #883 7750778 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2563 / 23:42

    ขอ e book. ด่วนๆๆ
    #883
    0
  2. #341 ภาวนา ยะถาเทศ (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 21 มกราคม 2559 / 15:08
    เรื่องชักวุ่นวายใหญ่ละลุ้นๆจะเป็นไงต่อนะ อีอตอนนี้ไม่มีพระนางมาให้ชุ่มฉ่ำหัวใจเลยเนอะ
    #341
    0