หวานใจเจ้าพ่อเถื่อน

ตอนที่ 21 : บทที่ 4 ผมนึกว่าคุณต้องการ 120%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 24,071
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 142 ครั้ง
    21 มิ.ย. 63




ก๊อก ก๊อก ก๊อก

          เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างสุภาพ แต่ถึงจะเป็นการเคาะแบบมีมารยาททว่าก็ยังทำให้คนที่อยู่ในห้องสะดุ้งจนตัวโยนอยู่ดี

          หน้าของเธอร้อนผ่าวเมื่อความทรงจำแสนหวามเมื่อเช้าไหลบ่าเข้ามาในห้วงความคิด มินลดาจ้องประตูไม้บานใหญ่อย่างวิตกจริต แต่ไม่ว่าจะประดักประเดิดต่อสิ่งที่เกิดขึ้นเพียงใดเธอก็ต้องคุยกับเขาให้รู้เรื่อง เธอไม่อยากอยู่แบบกระอักกระอวนใจแบบนี้ไปตลอด

มินลดาสาวเท้าตรงไปที่ประตู เสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกครั้งเมื่อคนในห้องยังไม่ยอมเปิดประตูหรือแม้จะส่งเสียงให้ภายนอกได้ยิน หญิงสาวสาวเท้ายาวและเร็วขึ้น สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ระหว่างที่เอื้อมมือไปที่ลูกบิด

          “ฉันมีเรื่องต้องคุยกับ...” เธอเอ่ยขึ้นทันทีเมื่อดึงประตูให้เปิดออก พยายามปั้นสีหน้าให้ดูเป็นทางการที่สุดในชีวิต แต่คนที่อยู่หน้าประตูกลับไม่ใช่คนที่เธออยากพูดด้วย ท้ายประโยคจึงชะงักกึกทั้งๆ ที่ยังพูดไม่จบ

          “ขอโทษครับมิสไกรรักษ์ คุณราฟาเอล ผมหมายถึงมิสเตอร์อัลฟองเซ่ให้ผมมาพาคุณไปที่ห้องนอนอีกห้องหนึ่ง”

          “เอ่อ...อ๋อค่ะ...งั้นรอฉันสักครู่นะคะ” มินลดาบอกคนที่ยืนอยู่หน้าประตู ก่อนจะหมุนกลับเข้าห้อง เธอคว้าเสื้อคลุมอาบน้ำสีขาวมาสวมทับเสื้อเชิ้ตตัวโคร่งเอาไว้ แล้วก้าวออกจากห้องอีกครั้ง

เธอเดินตามบอดี้การ์ดหน้านิ่งจนมาหยุดยืนอยู่ที่หน้าห้องๆ หนึ่ง ดวงตากลมโตมองตามมือหนาที่ผลักบานประตูให้เปิดออก เมื่อเห็นภายในห้องเธอจึงรู้ว่าห้องนี้เป็นห้องเดียวกันกับห้องที่เธอปีนลงจากระเบียงเมื่อคืน

มินลดาหันกลับไปมองบอดี้การ์ดหนุ่มที่มองมาที่เธอก่อนแล้วด้วยสายตานิ่งๆ ราวกับจะจับผิด

          ขอบคุณนะคะ ฉันอยากพบกับเจ้านายของคุณฉันจะเจอเขาได้ที่ไหนคะเธอเอ่ยขึ้นเมื่ออีกฝ่ายยังคงจับจ้องมาที่เธอเขม็งเหมือนกลัวว่าวินาทีใดวินาทีหนึ่งเธอจะชักปืนออกมาแล้วฆ่าทุกคนในบ้านหลังนี้ทิ้ง

นี่เธอแค่ผู้หญิงตัวเล็กๆ นะ อีกอย่าง... ถ้าเธอซ่อนปืนเอาไว้โดยที่ไม่มีใครสังเกตเห็นมาจนถึงป่านนี้ได้ ก็คงต้องกลืนลงท้องแล้วล่ะมั้ง!

          “แล้วผมจะเรียนมิสเตอร์อัลฟองเซ่ให้ เชิญครับ”

บอดี้การ์ดมาดขรึมหน้าเรียบเอ่ยขึ้นพลางผายมืออย่างนุ่มนวล ถ้อยคำของเขาดูสุภาพ ท่าทางก็ดูราวกับสุภาพบุรุษแต่น้ำเสียงกลับเต็มไปด้วยการข่มขู่อย่างชัดเจน

“ขอบคุณนะคะ” มินลดาเอ่ยขอบคุณอีกฝ่ายเบาๆ อีกครั้ง ก่อนจะยอมเดินเข้าไปในห้องแต่โดยดี เพราะหากชักช้ากว่านี้อีกสักนาทีสองนาทีคนตรงหน้าคงชักปืนออกมายิงเธอทิ้งแน่ๆ

ทันทีที่เดินผ่านประตูเข้ามาในห้องอีกฝ่ายก็ปิดประตูให้อย่างสุภาพ มินลดาได้ยินเสียงก๊อกแก๊กที่หน้าประตูอยู่ครู่หนึ่ง พอเสียงหน้าห้องเงียบไป เธอก็เดินกลับไปที่ประตูห้องแล้วพยายามเปิดประตูห้องออก

กึก!  กึก!

เป็นอย่างที่เธอคาดไว้ ประตูถูกล็อกจากข้างนอกเหมือนเช่นครั้งแรกที่เธอฟื้นขึ้นมาในห้องนี้ พอหมุนตัวกลับมินลดาก็เห็นประตูระเบียงที่ถูกคล้องด้วยโซ่และล็อกอย่างแน่นหนาด้วยแม่กุญแจตัวใหญ่

ที่นอนยุบตัวลงเมื่อร่างอรชรทิ้งตัวลงนั่งปลายเตียง หญิงสาวพ่นลมหายใจออกมาอย่างหนักใจ เมื่อสถานการณ์ที่กำลังเป็นอยู่ตอนนี้ ทำให้เธอรู้สึกว่าตัวเองเป็นเชลยหรือนักโทษอุกฉกรรจ์อย่างเป็นทางการ!

************

จบบทพอดีเลยค่ะ

เดี๋ยวเจอกันอีกทีตอนเย็นๆ เนอะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 142 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,018 ความคิดเห็น