หวานใจเจ้าพ่อเถื่อน

ตอนที่ 2 : บทที่ 1 พรหมลิขิตแรกพบ 40%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 24,375
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 139 ครั้ง
    10 มิ.ย. 63



“โอ๊ย! สายอีกแล้ว”

        เสียงหวานใสปนเสียงหายใจหนักๆ อย่างเหนื่อยหอบร้องขึ้น นัยน์ตาสีนิลเหลือบมองนาฬิกาข้อมือทุกๆ สิบวินาที หญิงสาวจับสายกระเป๋าที่ร่วงลงไปกองตรงต้นแขนขึ้นมาคล้องไหล่พร้อมกับซอยเท้าในร้องเท้าผ้าใบสีขาวสะอาดตรงไปยังตึกที่สร้างด้วยอิฐสีส้มด้วยความเร็วมากที่สุดเท่าที่จะทำได้

          เธอเพิ่งมาทำงานที่นี่ได้เพียงอาทิตย์เดียว แล้วอาทิตย์นี้เธอก็สายมาครั้งหนึ่ง ถ้าขืนสายอีกเธอต้องโดนไล่ออกแน่ๆ แต่จะโทษใครได้นอกจากความซวยมหาซวยของตัวเอง ครั้งแรกอาจเป็นเพราะเธอยังไม่คุ้นเคยกับเวลาของลาสเวกัสที่ต่างจากเวลาของประเทศไทยสิบกว่าชั่วโมง แล้วเธอก็เริ่มงานทันทีที่มาถึงที่นี่ จนหัวหน้าเชฟต้องย้ายเธอไปทำงานกะเย็นด้วยความเอ็นดูเพราะเป็นคนไทยด้วยกัน

ทั้งที่ระมัดระวังเต็มที่แล้ว แต่วันนี้เธอก็สายอีกจนได้ เพราะไอ้ความหลงทิศจนไปไหนก็หลงทางตลอดนี่แหละที่มันเป็นปัญหาสุดๆ ในการใช้ชีวิตของเธอ นี่ขนาดเผื่อเวลาไว้ตั้งครึ่งชั่วโมงแล้วน่ะ...

ทำไมการเลี้ยวผิดแค่ซอยเดียวถึงกลายเป็นเธอหลงทางไปไกล จนสายไปเกือบชั่วโมงแบบนี้ละเนี่ย!

มินลดาค่อยๆ ดันประตูให้ค่อยๆ เปิดออก แต่เปิดได้เพียงครึ่งเดียวเธอก็ต้องชะงักมือลง เมื่อนึกได้ว่าตัวเองกำลังทำเรื่องที่ผิดอย่างมหันต์...

ร้านอาหารแห่งนี้มีกฎเหล็กว่าพนักงานต้องใช้ประตูด้านหลัง ซึ่งเป็นประตูสำหรับพนักงานเท่านั้น ห้ามใช้ประตูหน้าสำหรับลูกค้าเด็ดขาด!’  

เสียงดุๆ ของผู้จัดการร้านผุดขึ้นมาในหัวทันที แล้วนั่นก็ทำหญิงสาวกลอกตาให้กับความงี่เง่าเซ่อซ่าของตัวเอง เธอค่อยๆ ดึงประตูที่เปิดไปแล้วครึ่งหนึ่งให้ปิดลงช้าๆ เพื่อไม่ให้ผู้จัดการร้านสังเกตเห็น

แต่...

วินาทีที่ประตูเกือบจะปิดสนิทมันกลับถูกกระชากให้เปิดออกกว้างด้วยฝีมือของคนที่อยู่อีกฝั่งหนึ่งของประตู ทั้งแรงและรวดเร็วเสียจนร่างบอบบางที่ยึดติดประตูอยู่ด้วยมือเล็กๆ ปลิวไปตามแรงกระชากอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว

“ว้าย!!!” มินลดาร้องออกมาด้วยความตกใจตอนที่ล้มหัวคะมำเข้าไปในร้าน

เสียงหวีดร้องอย่างตระหนกและร่างบอบบางที่เซถลามาข้างหน้า ทำให้คนที่กระชากประตูออกเต็มแรงเพื่อระบายความหงุดหงิดที่คุกรุ่นอยู่ในอกถอยหลังตามสัญชาตญาณ และการกระทำของเขาก็ส่งผลให้ร่างบอบบางล้มคะมำลงไปกองบนพื้นในท่านั่งคุกเข่า มือเท้าพื้น ในขณะที่หน้าอยู่ห่างจากพื้นไม่ถึงคืบ

มินลดาค่อยๆ ลืมตาขึ้น และสิ่งแรกที่เธอเห็นคือเท้าคู่โตคู่หนึ่งที่วางอยู่ตรงหน้า หญิงสาวเงยหน้ามองเจ้าของเท้าคู่นั้น ในขณะที่อีกฝ่ายถอยห่างไปอีกสามก้าว

ผู้ชายคนนี้ตัวสูงมาก ผิวของเขาขาวจัดเหมือนจะสะท้อนแสงได้ ผมสีน้ำตาลเข้มถูกตัดสั้นเป็นทรงอย่างทันสมัย ชุดสูทสีดำดูเนี้ยบไร้ที่ติ ขนาดไม่สันทัดเรื่องแบรนด์เสื้อผ้าเธอยังรู้เลยว่าชุดที่เขาใส่คงเป็นแบรนด์อะไรสักแบรนด์ซึ่งราคาคงแพงระยับ ดวงตาสีน้ำตาลทองเต็มไปด้วยอำนาจและความเย็นชา หากก็มีความประหลาดใจและความหงุดหงิดซ่อนลึกอยู่ในดวงตาคู่นั้นด้วย

มินลดากะพริบตาปริบๆ เพื่อเรียกสติ แล้วพอได้มันกลับมา ความอับอายก็ติดสอยห้อยตามมาด้วยอย่างไม่ได้รับเชิญ...

ตอนนี้ไม่ต้องว่าแต่หน้าเลย แม้แต่หูกับคอของเธอก็แดงไปหมดแล้ว ก็ท่าล้มเมื่อตะกี้มันน่าเกลียดน้อยเสียเมื่อไร ยิ่งหันไปรอบๆ ก็ยิ่งรู้สึกแย่ลงทุกขณะ เมื่อสายตาทุกคู่ต่างจับจ้องมานิ่งและตะลึงงัน ไม่ใช่แค่คนที่อยู่ในห้องอาหารเท่านั้นที่อึ้งกับสิ่งที่ได้เห็น เสียงร้องของเธอทำให้พนักงานในร้านกรูกันออกมาจากในครัว และอ้าปากหวอกับสภาพของเธอ

มินลดาค่อยๆ ลุกขึ้นยืน  เธอหลับตาลงพยายามข่มกลั้นความอับอายขายหน้าจากความซุ่มซ่ามของตัวเอง ก่อนจะหันไปส่งยิ้มแห้งๆ ให้กับผู้จัดการสาวใหญ่ที่ทำหน้าเหี้ยมส่งตาดุมาให้พร้อมกับส่งสัญญาณมาให้เธอเป็นนัยๆ ว่าให้เธอขอโทษเจ้าของร่างสูงใหญ่ราวกับยักษ์ปักหลั่นตรงหน้า

“ขอโทษค่ะ” มินลดาส่งยิ้มแห้งๆ ให้ ค้อมหัวลงน้อยๆ แล้วเอ่ยขึ้น แต่อีกฝ่ายที่ยืนห่างจากเธอเพียงสามก้าวกลับนิ่งเงียบไม่แม้แต่จะยิ้มตอบหรือตอบรับอะไรสักอย่าง เขายกมือทั้งสองยกขึ้นกอดอก สายตาจับจ้องมาที่เธออย่างพิจารณา

มินลดากลืนน้ำลายเหนียวๆ ลงคอ ก็ผู้ชายตรงหน้าดูน่ากลัวน้อยเสียเมื่อไร เขาดูอันตรายสุดๆ ทั้งที่เขาแทบไม่ได้ทำอะไรเลยด้วยซ้ำ!

“ขอโทษ...อีก” ดวงตาคมปลาบที่จับจ้องอยู่ทำให้มินลดารู้สึกประหม่าจนพูดตะกุกตะกัก ทว่าสิ่งที่ทำให้เธอพูดกะทันหันหาใช่นัยน์ตาสีน้ำตาลทองที่จดจ้องมาอย่างไม่ลดละ แต่เป็นชายในชุดบริกรของร้านอาหารคนหนึ่งที่ยืนอยู่ข้างหลังเขาต่างหาก

ดวงตากลมโตเบิกกว้างอย่างตะลึงพรึงเพริด มันจะไม่น่าตกใจขนาดนี้ ถ้าชายคนนั้นจะไม่เล็งปลายกระบอกปืนมาที่คนที่มองเธออยู่ 

********

เขาเจอกันแล้วนะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 139 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,018 ความคิดเห็น

  1. #858 kpumja (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2563 / 22:03
    น่าติดตาม
    #858
    0
  2. #22 พิม (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 มกราคม 2559 / 21:28
    5555พระเอกเราเเน่มากคะ
    #22
    0