หวานใจเจ้าพ่อเถื่อน

ตอนที่ 17 : บทที่ 4 ผมนึกว่าคุณต้องการ 40%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 21,939
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 140 ครั้ง
    19 มิ.ย. 63


มินลดากวาดตามองไปรอบๆ ห้องอย่างเหนื่อยใจ ก็ห้องนี้มันใหญ่กว่าห้องนอนของเขาเสียอีก แล้วประตูกับลิ้นชักก็มากมายเสียจนเธอไม่รู้ว่าจะเริ่มเปิดบานไหนก่อนดี

หญิงสาวลองเปิดลิ้นชักอันหนึ่งออก...

เนกไทเฉดสีเทาอ่อนไล่ระดับสีเข้มขึ้นเรื่อยๆ ไปจนถึงเฉดสีดำถูกม้วนและวางไว้อย่างเป็นระเบียบ เธอปิดมันก่อนจะลองเลื่อนอีกชั้น ชั้นนี้ก็ยังเป็นเนกไทเช่นกัน แต่เป็นคนละเฉดสีกับชั้นเมื่อกี้ เธอจึงเปลี่ยนไปเลื่อนบานประตูที่ดูจะเป็นตู้เสื้อผ้าออกแทน สิ่งที่ปรากฏสู่สายตาคือชุดสูท ส่วนมากเป็นสีเรียบๆ พวกสีดำ เทา กรมท่า ครีม และขาว แม้ไม่สันทัดเรื่องแฟชั่นเท่าไรนักเธอก็รู้ได้ว่าแต่ละตัวคงแพงระยับ หญิงสาวเลื่อนประตูตู้ให้ปิดทันทีเมื่อเสื้อผ้าในตู้นี้ไม่ใช่สิ่งที่เธอกำลังตามหา

ผู้ชายนี่เขาต้องมีเสื้อผ้าเครื่องแต่งตัวมากขนาดนี้เลยเหรอ มินลดาค่อนขอดเจ้าของห้องเสื้อผ้าในใจ ก็แหม... กว่าเธอจะหาเสื้อผ้าที่ต้องการเจอคืนนี้คงไม่ได้นอนกันพอดี

มินลดาเลื่อนประตูอีกบานให้เปิดออก ก่อนจะพ่นลมหายออกมาอย่างโล่งใจเมื่อสิ่งที่เธอพอจะใส่ได้อยู่ในตู้นี้

หญิงสาวเลือกเสื้อเชิ้ตสีกรมท่าตัวใหญ่และเนื้อผ้าค่อนข้างหนามาใส่ จะได้ช่วยพรางข้างในที่ไม่มีเสื้อชั้นในได้บ้าง แต่ชิ้นล่างเธอก็ไม่รู้จะเอาอะไรมาใส่เหมือนกันแต่ไม่ใส่ก็ดูจะอันตรายเกินไป หญิงสาวจึงเลือกหยิบกางเกงยายาวเนื้อนิ่มสีเทาอ่อนออกมาสวม มันหลวมโคร่งอย่างที่เธอคิดไว้ตั้งแต่แรก... แต่ก็ยังดีกว่าไม่ใส่อะไรเลยละน่า!

มินลดาค่อยๆ ย่องออกมาจากห้องแต่งตัวเมื่อจัดการกับตัวเองเสร็จ มือบางกำขอบกางเกงไว้แน่นเพื่อไม่ให้มันร่วงลงไปกองกับพื้น ทุกก้าวจึงเต็มไปด้วยความงุ่มง่ามเพราะต้องระมัดระวังไม่ให้ตัวเองเหยียบชายกางเกงที่ยาวเฟื้อยแล้วสะดุดล้มลงไปกองกับพื้น หรือที่ร้ายไปกว่าคือเหยียบขากางเกงแล้วกางเกงที่ใส่อยู่หลุดออกจากร่างเปิดเผยสัดส่วนสงวนให้ได้อายยิ่งกว่าเดิม แค่เท่าที่เขาเห็นไปแล้วเธอก็ไม่รู้ว่าจะเอาหน้าไปซุกไว้ตรงไหนแล้ว

ร่างบอบบางพะรุงพะรังที่เดินออกมาจาห้องแต่งตัวทำเอาราฟาเอลเกือบหัวเราะลั่น แขนเสื้อที่ยาวกว่าแขนของเธอกว่าคืบถูกรั้งไปกองไว้ที่ข้อมือ ขากางเกงที่ยาวกว่าขาเรียวระหงกองระอยู่บนพื้น ถ้าไม่มีทรวงอกเกินตัวที่ดันเสื้อตัวโคร่งขึ้นมา เขาคงคิดว่าเธอเป็นเด็กตัวเล็กๆ ที่แอบเอาเสื้อผ้าพ่อมาใส่

“ขึ้นมานอนได้แล้ว” น้ำเสียงที่ถูกปรับจนเรียบเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นเจ้าของร่างเล็กหันซ้ายแลขวาราวกับไม่รู้ว่าจะพาตัวเองไปอยู่มุมไหนของห้อง

“เอ่อ...คือ” มินลดาอ้ำอึ้ง ยืนคว้างกลางห้องอย่างไม่รู้จะทำอย่างไรต่อไป แต่ก็ไม่ยอมขยับตัวตามที่เขาบอก ไม่ใช่สิ ต้องเรียกว่าไม่ยอมขยับตัวตามคำสั่งของเขาต่างหาก

“อีกไม่กี่ชั่วโมงก็จะเช้าแล้วอย่าเรื่องมาก ผมง่วง”

“คุณง่วงก็นอนไปสิ ส่วนฉัน จะนอนที่นั่น” มินลดาว่าด้วยน้ำเสียงขึงขังพลางชี้นิ้วไปที่โซฟาตัวโตที่เพิ่งสังเกตเห็น

“ทำไมต้องนอนที่โซฟา ในเมื่อเตียงก็มี”

“ฉันนอนได้ เพราะฉันไม่ใช่คนเรื่องมาก” มินลดาพูดพลางจ้องเข้าไปในตาสีน้ำตาลทองล้ำลึกเพื่อยืนยันว่ายังไงเธอก็จะไม่ยอมขึ้นไปนอนบนเตียงเดียวกับเขาเด็ดขาด และถ้าเขาไม่ยินยอมแต่โดยดี ก็เป็นเขานั่นแหละที่เรื่องมากไม่ใช่เธอ

“คุณจะนอนตรงนั้นก็ได้ แต่อย่าให้ผมต้องตื่นขึ้นมาเพื่อวิ่งไล่จับคุณอีก”

“ฉันไม่โง่หนีอีกหรอกดูก็รู้ว่ายังไงก็หนีไม่พ้น คนของคุณออกจะเต็มบ้าน” มินลดาว่าด้วยน้ำเสียงอ่อยๆ แต่ก็ปนด้วยการประชดประชันอย่างชัดเจน

ราฟาเอลไม่ได้สนใจคำพูดของหญิงสาวนัก เพราะเขาไม่ได้กลัวว่าเธอจะหนีไปได้ ก็อย่างที่เธอบอก การจะเข้าออกบ้านหลังนี้ไม่ใช่เรื่องที่จะทำได้ง่ายๆ แต่สิ่งเขาเป็นกังวลคือหญิงสาวตรงหน้าจะทำอะไรไม่รู้จักคิด แล้วทำให้ตัวเองเสี่ยงกับอันตรายอีก

“หมอน” ราฟาเอลยื่นหมอนใบหนึ่งไปให้หญิงสาวก่อนจะพูดต่อ “แต่ผ้าห่มในห้องนี้มีผืนเดียว ถ้าคุณจะนอนตรงนั้นก็ต้องทนหนาวเอา”

“ไม่เป็นไรค่ะ ฉันไม่หนาว”

“แน่ใจ”

“แน่ค่ะ... ฉันเป็นคนขี้ร้อน ไม่หนาวหรอก” มินลดาว่าพร้อมกับรีบหาเหตุผลมาสำทับเพื่อความหนักแน่น เธอพาร่างงุ่มง่ามของตัวเองเดินไปรับหมอนมาไว้ในมือแล้วเดินตรงไปที่โซฟาตัวใหญ่ หญิงสาวพ่นลมหายใจออกมาเมื่อทำสำเร็จโดยไม่หกล้มลงไปเสียก่อน ไฟในห้องถูกปิดสนิททันทีที่เธอทิ้งกายลงบนเบาะนุ่มๆ

เสียงสวบสาบเบาๆ ของเตียงที่ไหวยวบเพราะคนบนที่นอนพลิกตัวทำให้หญิงสาวผู้ไม่เคยร่วมห้องกับผู้ชายสะดุ้งเป็นพักๆ

มินลดาลืมตามองเพดานห้องทั้งๆ ที่ภายในห้องแทบจะมืดสนิท ไม่ใช่เธอไม่ง่วงและไม่ใช่เธอไม่หนาวอย่างที่บอกเขาไป แต่เธอไม่ไวใจเขาต่างหาก

แม้ว่าเขาจะไม่ค่อยสนใจเธอเท่าไรนักออกจะเฉยๆ เสียด้วยซ้ำ แต่กิตติศัพท์เรื่องผู้หญิงของเขาก็ลือกระฉ่อนพอๆ กับเรื่องความเหี้ยมโหดไร้ความปราณีต่อศัตรูทางธุรกิจ ถึงแม้ว่าเขาจะควงแต่สาวสวยๆ สะบึมกว่าเธอหลายเท่า แต่เวลาหน้ามืดผู้หญิงสวยหรือไม่สวย หน้าอกเล็กหรือหน้าอกใหญ่ สุดท้ายก็คือผู้หญิงเหมือนกัน เพราะฉะนั้นนอนห้องเดียวกันก็มากเกินพอแล้ว จะให้เธอขึ้นไปอยู่บนเตียงกับเขาอีก ไม่มีทางแน่นอน!’

หญิงสาวพยายามฝืนลืมตาที่แทบจะปิดเอาไว้เต็มที่ แต่ความเงียบที่เข้ามาครอบคลุม อากาศเย็นฉ่ำยามค่ำคืนของลาสเวกัส ก็ทำให้ความพยายามของเธอไร้ค่า ดวงตาที่พยายามเบิกตากว้างค้างไว้เริ่มปรือลงช้าๆ และปิดสนิทไปในที่สุดพร้อมๆ กับการรับรู้ที่ถูกกลืนหายไปในนิทรา


********************

ใครรอ E-book อยู่ ตอนนี้เหมยส่งไฟล์ให้คนตรวจคำผิดแล้ว รอคิวเขานิดหนึ่งนะคะ น่าจะใช้เวลาสัก 10 วัน 

จากนั้นก็ส่งจัดอาร์ต แล้วตรวจไฟล์อีกที ไม่น่าจะเกินกลางเดือนหน้า คงได้อ่านเต็มๆ กันค่ะ 

ตอนนี้ก็ฟินรัวๆ ในเว็บก่อนเนอะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 140 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,018 ความคิดเห็น