หวานใจเจ้าพ่อเถื่อน

ตอนที่ 14 : บทที่ 3 ค่ำคืนแห่งความวุ่นวาย 80%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 22,710
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 144 ครั้ง
    17 มิ.ย. 63


“ว้ายยยย!!!

มินลดากรีดร้องลั่น และการอ้าปากร้องก็ทำให้เธอสำลักน้ำหน้าดำหน้าแดง ร่างเล็กรีบผุดลุกขึ้นนั่งเพื่อให้จมูกและปากโผล่พ้นน้ำในอ่าง ใช้มือลูบฟองสบู่ที่เกาะบนใบหน้าออก แล้วจ้องคนที่โยนเธอลงมาในอ่างอาบน้ำเขม็งด้วยแววตาเขียวปั๊ดเอาเรื่อง แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ทำได้แค่จ้องเขาเท่านั้น เธอจะทำอะไรเขาได้ล่ะ ในเมื่อเธอเป็นแค่ผู้หญิงตัวเล็กๆ คนหนึ่ง ส่วนเขาก็เป็น... ผู้ชายตัวโตราวกับยักษ์ปักหลั่น

แต่ยิ่งจ้องเธอก็ยิ่งเห็นสายตาแปลกๆ ของชายหนุ่มที่มองมาที่ตัวเอง มินลดาขมวดคิ้ว เอียงคอมองเขา อย่างไม่เข้าใจ...

เรือนร่างงดงามที่เปิดเผยต่อสายตาอย่างที่เจ้าตัวไม่ได้ตั้งใจทำเอาราฟาเอลตะลึงงันจนแทบลืมหายใจ นัยน์ตาคู่คมไล่ลงไปตั้งแต่ลำคอระหงจนถึงทรวงอกที่ดันเนื้อผ้าบางๆ เปียกน้ำจนแนบเนื้อขึ้นมา ฟองสบู่สีขาวเกาะตามผิวเนื้อเนียนละเอียดได้อย่างน่ามอง ผมสีเข้มเปียกลู่ไปกับแก้มใสและลำคอระหงมันเกะกะสายตาเสียจนเขาอย่างเอื้อมมือไปปัดมันให้พ้นสายตาเหลือเกิน...

ความงดงามของวัยสาวทำให้เลือดในกายของเขาเดือนพล่านขึ้นอย่างรวดเร็ว แต่จะถอนสายตา เขาก็ทำไม่ได้ หรือบางทีอาจเป็นเพราะเขาไม่อยากทำเสียมากกว่า

“มะ...มองอะไร” มินลดาร้องถาม

“...”

ราฟาเอลเพียงแค่ยกไหล่ขึ้น ไม่ได้โต้ตอบกลับมา แต่สายตาก็ไม่ได้ละไปจากภาพที่เขากำลังมองอยู่ก่อนหน้านี้  จนมินลดาต้องเป็นฝ่ายก้มลงมองตามสายตาของเขาแทน

ดวงหน้าหวานแดงก่ำขึ้นฉับพลัน ดวงตากลมโตที่เบิกกว้างกระพริบถี่ๆ เพื่อตั้งสติ หญิงสาวยกแขนทั้งสองข้างกอดอกไว้อย่างปกป้อง ก่อนจะเลื่อนตัวลงจนมีเพียงศีรษะเท่านั้นที่โผล่พ้นฟองสบู่

“โรคจิต” มินลดาต่อขยับปากต่อว่าเขาแบบไม่มีเสียง

แต่อีกฝ่ายกลับรู้ว่าเธอกำลังด่าเขาอยู่ แถมยังโต้ตอบกลับมาด้วยเสียงเรียบๆ หน้านิ่งๆ เท่านั้นยังไม่พอยังโยนความผิดมาให้เธอเสียอีก...   

“ก็นึกว่าอยากให้มอง ก็เลยต้องจำใจมองเสียหน่อยกลัวคนอยากให้มองเสียน้ำใจ”

“ใครอยากให้คุณดูกัน แล้วคุณเองนะที่เป็นคนโยนฉันลงมา จนฉันต้องมีสภาพแบบนี้” ใบหน้าที่แดงอยู่แล้วแดงก่ำขึ้นอีกเท่าตัว แต่ริมฝีปากสีเรื่อก็ยังขยับขึ้นลงตะโกนเถียงเขาอย่างไม่ลดละแม้ว่าจะรู้สึกอายเพียงใด

“คุณบอกว่าอยากอาบน้ำ ถ้าไม่ลงไปในนั้นแล้วคุณจะอาบน้ำได้ยังไง” น้ำเสียงของราฟาเอลยังคงราบเรียบแม้ว่าอีกฝ่ายจะตะโกนใส่ปาวๆ “ว่าแต่ ปกติคุณอาบน้ำทั้งๆ ที่ใส่ผ้าครบแบบนี้เหรอ หรือว่าถอดเองไม่ได้ ให้ผมช่วยไหม”

นัยน์ตาวาบวับของชายหนุ่มเต็มไปด้วยความขบขัน แม้ว่าริมฝีปากจะไม่ได้ยกยิ้มมินลดาก็รู้ว่าเขากำลังสนุกกับการยั่วแย่เธออยู่ หญิงสาวเม้มปากแน่นตั้งใจจะไม่ตอบเขา แต่ท่าทางที่สาวเท้าเข้าหาด้วยท่าทางขึงขังจริงจังก็ทำให้เธอต้องรีบตะโกนออกมา ละทิ้งความต้องใจก่อนหน้านี้เสียสิ้น...

“ไม่ต้อง ฉันถอดเองได้”

ร่างสูงก้าวถอยหลังไปก้าวหนึ่ง ยกมือสองข้างขึ้นกอดอกแล้วยกคิ้วข้างหนึ่งขึ้นสูงที่แปลความหมายได้ว่าแน่ใจนะและไหนล่ะที่ว่าถอดเองได้

มินลดากลืนน้ำลายลงอกอึกใหญ่... ก็ตั้งแต่เกิดมาจนถึงป่านนี้ เธอเคยอยู่ร่วมห้องกับผู้ชายซะที่ไหน แล้วจะให้ถอดเสื้อผ้าออกในห้องที่มีผู้ชายอยู่ด้วยเนี่ยนะ โอ้ย! ไม่ว่ายังไงเธอก็ทำใจไม่ได้จริงๆ แต่จะไม่ทำก็ไม่ได้ ท่าทางตอนที่เขาถามว่า ให้ผมช่วยไหมมันดูจริงจังจนเธอหลอกตัวเองไม่สำเร็จว่าเขาแค่ขู่เท่านั้น

โอ้ย อยากจะบ้าตาย

หญิงสาวกัดปาก สมองแล่นเร็วจี๋ แล้วเพียงเสี้ยววินาทีทางออกก็มาจ่ออยู่ตรงหน้าจนได้...

หญิงสาวเลื่อนหน้าลงไปในน้ำจนเหลือเพียงดวงตากับจมูกเท่านั้นที่โผล่พ้นฟองสบู่ขึ้นมา ใต้น้ำมือบางค่อยๆ ถอดเสื้อผ้าออก ก่อนจะโยนมันออกมานอกอ่างทีละชิ้นๆ ดวงตาคมเข้มที่จับจ้องมองมาทำให้มือของเธอสั่นระริกและเงอะงะอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน... เอาน่า! มินลดาดีกว่าให้เขาถอดให้ไม่ใช่เหรอ เขาไม่ได้เห็นอะไรสักหน่อย หญิงสาวพยายามปลุกปลอบใจตัวเอง เธอหลับตาลงเพื่อจะได้ไม่เห็นสายตาทรงอำนาจที่มองตามเธอทุกการกระทำ

          ราฟาเอลมองท่าทางระแวดระวังของหญิงสาวอย่างหงุดหงิดระคนขบขัน แต่เขาก็ยังซ่อนอารมณ์ความรู้สึกของตัวเองอย่างมิดชิดไว้ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉยราวกับสวมหน้ากาก แน่ล่ะ ไม่เคยมีใครทำท่าทางไม่อยากให้เขาเข้าใกล้แบบนั้นมาก่อน และอีกเช่นกัน เขาไม่เคยอยากเข้าใกล้ใครมากเหมือนกับที่เป็นอยู่ตอนนี้ ผู้หญิงคนนี้ปลุกเร้าอารมณ์ดิบเถื่อนของเขาได้โดยที่เธอไม่ได้ทำอะไรด้วยซ้ำ

เขาสงสัยจริงๆ ว่าเธอจะรู้ไหม ว่าการถอดเสื้อผ้าออกด้วยวิธีแบบนั้น มันช่างน่าลุ้นและเซ็กซี่เย้ายวนเสียยิ่งกว่าเธอถอดมันออกโต้งๆ เสียอีก...

ราฟาเอลถอนหายใจ สะบัดหน้าเพื่อไล่ความคิดดำดิ่งที่ฟุ้งซ่านอยู่ในอกออกไป เขาถอดเสื้อเชิ้ตออก ปลดกระดุมและรูดซิปกางเกงลง ทว่าก่อนที่จะได้รูดกางเกงออกจากสะโพก เสียงร้องลั่นอย่างตกอกตกใจก็ทำให้เขาต้องชะงักมือ แล้วเงยหน้ามองไปที่ต้นเสียง

“กรี๊ดดด!!!

มินลดาร้องลั่น เธอเบิกตากว้างอย่างตระหนัก จะไม่ได้เธอตกใจได้อย่างไรในเมื่อทันทีที่ลืมตาขึ้น สิ่งแรกที่เธอมองเห็นคือแผงอกกว้างและกล้ามเนื้อที่เรียงตัวสวยบนหน้าท้องไร้ไขมัน แถมกางเกงตัวเดียวที่ยังติดตัวอยู่ก็หมิ่นเหม่เสียจนน่าหวาดเสียว มินลดาหลุบตาลงมองไรขนสีอ่อนรำไรที่ไล่เรียงลู่จนถึงขอบกางเกงที่เกาะหมิ่นเหม่อยู่ที่สะโพกสอบ เธอกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคออย่างยากลำบาก ดวงหน้าเนียนใสที่แดงระเรื่ออยู่แล้วแดงขึ้นอีกเฉดสี


มาแล้วจ้า... มาแล้ว

ส่งความฟินให้ก่อนเที่ยง เม้นต์มารัวๆ (เพี้ยง!!!) แล้วเจอกันดึกๆ จ้า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 144 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,018 ความคิดเห็น

  1. #875 Aon153105 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2563 / 19:16
    รอๆ เมื่อไหร่เค้าจะได้กัน
    #875
    0
  2. #217 Paiky Klongluang (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 14 มกราคม 2559 / 16:32
    5555+++ เฮียได้หื่นนิดหน่อยเหมือนเพื่อนคีริลล์ เค้าว่านางเอกนางโก๊ะได้อีกนะ แบบนี้แหล่ะ ทำให้เฮียเรายิ้มได้ 555
    #217
    1
    • #217-1 mhoeymhoey(จากตอนที่ 14)
      17 มกราคม 2559 / 13:18
      555555555
      #217-1