หวานใจเจ้าพ่อเถื่อน

ตอนที่ 13 : บทที่ 3 ค่ำคืนแห่งความวุ่นวาย 60%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 23,962
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 159 ครั้ง
    16 มิ.ย. 63


คฤหาสน์หลังใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางแสงสลัวยามวิกาล หน้าทางเข้าเป็นลานน้ำพุขนาดใหญ่ที่มีรูปปั้นเทพธิดาสีขาวในอากัปกิริยาต่างๆ จัดวางอยู่อย่างลงตัว ตัวคฤหาสน์สีขาวมีโครงสร้างสถาปัตยกรรมแบบดั้งเดิมผสมผสานกับความทันสมัย เป็นการออกแบบและสรรสร้างที่งดงามเกินบรรยาย ทว่าหญิงสาวที่ถูกกระชากลากถูกลับเข้ามาบ้านหลังสวยกลับไม่มีกะจิตกะใจจะมองความงดงามและความหรูหราของมันสักนิด สิ่งที่อยู่ในสำนึกของเธอตอนนี้คือถนนที่ถูกปูด้วยอิฐสีเทาอ่อน ซึ่งทอดยาวจากตัวคฤหาสน์ไปถึงประตูรั้วไกลสุดลูกหูลูกตาต่างหาก

แค่เห็นระยะห่างจากตัวบ้านจนถึงรั้วเธอก็ทดท้อแล้ว ไม่ต้องพูดถึงบอดี้การ์ดหลายสิบชีวิตที่ประจำอยู่จุดต่างๆ และคอยระวังระไวอย่างเคร่งครัดนั่นอีก ไม่มีทางไหนเลยที่เธอจะหนีออกจากที่นี่ได้โดยไม่มีใครสังเกตเห็น และถ้าตอนเข้ามาเธอไม่ได้หลับ ไม่สิ! ต้องเรียกว่าสลบมากกว่า... เธอคงไม่ทำเรื่องโง่ๆ อย่างการเสี่ยงคอหักตายปีนลงจากระเบียงเป็นแน่

 มินลดาพ่นลมหายใจออกมาหนักๆ  ขณะเดินตามแรงลากอย่างเหม่อลอยและคิดไม่ตกว่าจะทำอย่างไรต่อไปดี กว่าจะรู้ตัวเธอก็อยู่ในห้องนอนกว้าง และที่สำคัญ มันไม่ใช่ห้องที่เธอเพิ่งปีนออกมา

“นี่ไม่ใช่ห้องเดิมที่ฉันอยู่เมื่อกี้นี่คะ”

“ไม่ใช่”

มินลดาย่นจมูกกับคำตอบที่แสนประหยัดถ้อยประหยัดคำของเขา เพราะมันไม่ได้ไขข้องใจให้เธอได้เลยสักนิด

“แล้วห้องใครคะ” มินลดาเอ่ยขึ้นพร้อมเงยหน้าขึ้นสบตากับเจ้าของมือหนาที่ยังยืดข้อมือของเธอไว้แน่นอย่างขอคำตอบที่เป็นคำตอบจริงๆ

“ห้องผม”

“พาฉันมาห้องนี่ทำไม ฉันจะกลับห้องนั้น” มินลดารีบสะบัดมือออกจากการเกาะกุมของอีกฝ่าย หญิงสาวจ้องเขาเขม็งพลางถอยหลังหนี ร่างกายของเธอตื่นตัวและหวาดระแวง ก็รู้อยู่หรอกว่าอีกฝ่ายทั้งหล่อ ทั้งรวย แล้วก็เลือกได้ แต่ถึงยังไงเธอก็เป็นผู้หญิง

“คืนนี้คุณต้องนอนที่นี่”

“ไม่นะ ไม่เอา”

“...” อีกฝ่ายทำเพียงแค่เลิกคิ้วขึ้น แต่ไม่ได้โต้ตอบอะไรกลับมา จนมินลดาต้องเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นอีกครั้ง

“ให้ฉันกลับไปนอนห้องเดิมเถอะนะ”

“มันก็ดึกแล้ว ผมอยากนอน ไม่อยากหวาดระแวง หรือต้องลุกมาเล่นวิ่งไล่จับกับคุณทั้งคืน เพราะฉะนั้นคืนนี้คุณต้องนอนห้องนี้ ผมจะได้จับตามองคุณได้ลอดเวลา”

“ฉันสัญญาว่าจะไม่หนีไปไหนทั้งนั้น”

“ก็อยากจะเชื่อหรอกนะ แต่สัญชาตญาณมันบอกว่าผู้หญิงอย่างคุณไว้ใจไม่ได้”

“แต่ฉันเคยชินกับการนอนคนเดียวนี่ มีคุณนอนด้วยแบบนี้ฉันนอนไม่หลับหรอก”

“อยากได้ยานอนหลับไหม ขวดเมื่อตอนหัวค่ำยังเหลือนะ”

“มะ...ไม่เอา ไม่เป็นไร ฉันเป็นนอนหลับง่ายมาก ง่ายสุดๆ ด้วย หัวถึงหมอนปั๊บก็หลับเป็นตายเลย ไม่ต้องพึ่งยานอนหลับหรอกค่ะ” มินลดายอมกลับคำแต่โดยดี ก็ขนาดมีสติครบถ้วนเธอยังไม่ไว้ใจเขาเลย ถ้าขืนหลับสนิทไม่รู้เรื่องรู้ราว เขาจะทำอะไรเธอบ้างก็ไม่รู้ ดังนั้นขอมีสติครบถ้วนดีกว่า แต่พอคิดไปคิดมา ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าอย่างไหนน่าหวั่นใจมากกว่ากัน... เธอก็เป็นเพียงปุถุชนคนธรรมดาทั่วไปที่ยังมีกิเลสตันหา แล้วผู้ชายตรงหน้ามีทุกอย่างที่จะทำให้ผู้หญิงหวั่นไหวได้อย่างง่ายดาย แม้จะมีนัยน์ตาสีน้ำตาลทองทรงอำนาจและเย็นชาประดับอยู่ก็ไม่ได้ทำให้เสน่ห์อันเย้ายวนใจของเขาลดลงได้เลย

“หมดปัญหาแล้วใช่ไหม”

“แต่ฉันยังไม่ได้อาบน้ำ ตัวก็เหม็นด้วย วันนี้กลิ้งคลุกฝุ่นมาทั้งวัน สกปรกไปหมด...” สมองของมินลดาแล่นเร็วจี๋พยายามคิดหาเหตุผลมาโต้แย้งเขา

“ก็ไปอาบสิ ห้องน้ำอยู่ตรงนั้น” ราฟาเอลว่าพลางพยักพเยิดไปทางประตูห้องน้ำ

“แต่ฉันไม่มีเสื้อผ้าเปลี่ยนนะ อาบไม่ได้หรอก ถ้าไม่อาบน้ำแล้วมานอนห้องคุณ ฉันกลัวจะทำให้คุณสกปรกไปด้วย เห็นไหมฉันเป็นห่วงคุณนะเนี่ย”

“ผมให้ยืมเสื้อ คุณอยากได้ตัวไหนเลือกได้เลย”

“ไม่ดีกว่า เสื้อคุณออกจะแพงฉันกลัวจะทำเสื้อคุณสกปรก”

“ผมรวย ถ้ามันสกปรกจนมันใส่อีกไม่ได้ ผมซื้อใหม่ได้ไม่ต้องห่วงหรอก”

“...”

อีตาบ้านี่ นอกจากจะเอาแต่ใจตัวเองอย่างงี่เง่า ยังอวดรวยอีกด้วยเหรอเนี่ย... มินลดากัดริมฝีปากแน่นขณะที่แอบต่อว่าเขาในใจ

“หมดปัญหาของคุณหรือยัง ถ้าหมดแล้วก็ไปอาบน้ำ จะได้นอนกันเสียที”

“คุณไปอาบก่อนสิ” มินลดาว่าด้วยน้ำเสียงและสีหน้าที่ปั้นแต่งให้เรียบเฉย ตั้งใจว่าถ้าเขาเข้าไปในห้องน้ำ เธอจะหนีกลับไปที่ห้องเดิม แต่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะรู้ทัน แล้วคำพูดต่อมาของเขาก็ทำให้เธอรู้สึกได้ถึงความร้อนที่เห่อไปทั้งหน้า

แต่ผมว่าอาบพร้อมกันเลยดีกว่า ผมขี้เกียจไปตามจับคุณหากคุณหนีไปตอนที่ผมอาบน้ำราฟาเอลว่าพลางสาวเท้าเข้าหาร่างเล็ก ใบหน้าของเขาเรียบนิ่งเหมือนน้ำเสียงที่ใช้เอ่ยประโยคนี้

ไม่เอา! ฉันไม่หนีสัญญาก็ได้ หรือจะให้สาบานก็ยังได้นะมินลดาถอยกรูดห่างจากเขาอย่างหวาดระแวง

          ผมไม่คิดว่าคำพูดของคุณจะเชื่อถือได้พูดจบราฟาเอลก็พุ่งเข้าหาหญิงสาว รวบร่างเล็กขึ้นไว้ในอ้อมแขนแล้วสาวเท้ายาวๆ ไปยังห้องน้ำ

ร่างเล็กที่ดิ้นขลุกขลักอยู่ในอ้อมแขนไม่ได้เป็นอุปสรรคต่อการก้าวเดินแต่อย่างใด เขาตรงไปยังอ่างอาบน้ำขนาดใหญ่แล้วโยนคนในอ้อมแขนที่ดิ้นรนไม่หยุดลงไปอ่างอาบน้ำทันที

**********

พี่มีความอวดรวยนิดหนึ่ง

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 159 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,018 ความคิดเห็น

  1. #873 Dekying_Totojung (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2563 / 21:21
    อยากได้อีบุ๊ค สนุกอ่า
    #873
    0
  2. #872 Aon153105 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2563 / 20:59
    สนุกจังเลย อัพบ่อยๆค่า
    #872
    0
  3. #206 Taamon (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 13 มกราคม 2559 / 10:57
    รอจ้าาาาา
    #206
    1
    • #206-1 mhoeymhoey(จากตอนที่ 13)
      14 มกราคม 2559 / 00:14
      ขอบคุณที่รอค่ะ
      #206-1
  4. #205 9namfon (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 13 มกราคม 2559 / 10:32
    รับทราบบบบ
    #205
    1
    • #205-1 mhoeymhoey(จากตอนที่ 13)
      14 มกราคม 2559 / 00:14
      :):):)
      #205-1