หวานใจเจ้าพ่อเถื่อน

ตอนที่ 12 : บทที่ 3 ค่ำคืนแห่งความวุ่นวาย 40%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 23,214
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 132 ครั้ง
    16 มิ.ย. 63


ราฟาเอลวางโทรศัพท์ที่เพิ่งถูกอีกฝั่งของสายกระแทกหูใส่ลงบนโต๊ะทำงาน เขาใช้นิ้วเรียวยาวเคาะโต๊ะเป็นจังหวะอย่างใช้ความคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอื้อมมือไปสัมผัสปุ่มเปิดของจอมอนิเตอร์

ร่างสูงเอนตัวพิงพนักเก้าอี้ทำงานตัวใหญ่ นัยน์ตาสีน้ำตาลทองมองภาพหญิงสาวที่อยู่ในห้องนอนสีขาวครีมผ่านหน้าจอมอนิเตอร์ที่ต่อกับกล้องวงจรปิดที่เขาเพิ่งสั่งให้คนไปติดไว้ก่อนจะกลับมาถึงบ้านหลังนี้

ชายหนุ่มไล่สายตาไปตามกลุ่มผมสีดำสนิทที่ยาวสยายจนถึงกลางหลัง ใบหน้าเรียวอ่อนหวานปราศจากเครื่องสำอางแต่งแต้มซึ่งงดงามดุจภาพวาดของจิตรกรชื่อดัง ดวงตาดำขลับทอประกายสดใสแม้จะเจ้าตัวจะดูหวาดระแวงกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้นกับตัวเองเพียงใด เธอยกมือขึ้นทึ้งผมจนยุ่งเหยิงแต่กลับส่งให้ใบหน้าหวานซึ้งดูเซ็กซี่เหลือเกินในความรู้สึกของเขา

หน้าจอมอนิเตอร์และกล้องวงจรปิดราคาแพงทำงานได้เต็มประสิทธิภาพของราคาที่จ่ายไป มันคมชัดเสียจนเขาแทบรู้สึกว่าตัวเองกำลังอยู่ในห้องๆ นั้นกับเธอด้วย

เขามองตามทุกอิริยาบถของเธออย่างละสายตาไม่ได้ ตอนนี้เธอกำลังเปิดประตูที่เชื่อมกับระเบียงออก แล้วเดินไปจนสุดระเบียง

“บ้าฉิบ!

ชายหนุ่มสบถลั่น คล้ายกับหัวใจดิ่งวูบลงจากที่สูงเมื่อเห็นท่าทางก้มๆ เงยๆ ของหญิงสาวที่ยืนชิดกับราวระเบียง ใช่! เขารู้ว่าเธอจะทำอะไร

ราฟาเอลผุดลุกจากเก้าอี้ทำงานแล้วพุ่งออกจากห้องทันที ทิ้งให้ซอว์เยอร์มองตามผู้เป็นนายอย่างไม่เข้าใจ ก็จะมีสักกี่ครั้งเชียวที่คนอย่างราฟาเอลจะรีบร้อนขนาดนี้ แต่เมื่อเดินไปมองหน้าจอมอนิเตอร์ที่ผู้เป็นนายนั่งจดจ้องอยู่ก่อนหน้านี้เขาก็เข้าใจได้ทันทีว่าทำไม เพราะอะไร หรือใคร ที่ทำให้ผู้เป็นนายของเขาร้อนรนได้แบบนั้น

*

มินลดาเลื่อนประตูกระจกสูงจดเพดานให้เปิดออกแล้วเดินออกไปยังระเบียงห้อง หญิงสาวกำราวระเบียงไว้แน่นก่อนจะก้มลงไปมองด้านล่าง เธอเบ้หน้าพลางกลืนน้ำลายลงคอเฮือกใหญ่อย่างหวาดเสียว แต่มันคงจะเป็นทางเลือกเดียวที่เธอเหลืออยู่จริงๆ

จากพื้นจนถึงชั้นสองของคฤหาสน์ไม่สูงมากนักแต่มันก็ไม่ต่ำด้วยเช่นกัน โชคดีที่มีต้นไม้ต้นหนึ่งแผ่กิ่งก้านมาถึงริมระเบียง...

“เอาน่ายายมีน มันก็ไม่ต่างจากปีนต้นมะม่วงตอนเด็กๆ หรอก” หญิงสาวกระซิบปลุกปลอบใจตัวเอง มือเล็กกำราวระเบียงไว้แน่นกว่าเดิมก่อนจะปีนข้ามไปยังอีกฝั่ง เธอวางเท้าเล็กๆ ไว้ตรงคานปูนแคบๆ อย่างหมิ่นเหม่ แล้วโหนตัวไปยังต้นไม้ต้นใหญ่

“ทำอะไร!

          เสียงห้วนที่อยู่ๆ ก็ตะคอกลั่นทำให้มือเล็กๆ ที่กำลังยื่นไปจับกิ่งไม้อีกกิ่งชะงัก แถมมือที่จับราวระเบียงไว้ก็เผลอปล่อยเสียอีก และเมื่อมือไม่ได้จับยึดอะไรสักอย่างไว้ ร่างบอบบางจึงร่วงลงสู่พื้นตามแรงโน้มถ่วงของโลกทันที

          “ว้าย!!!

มินลดาหวีดร้องลั่น หญิงสาวหลับตาปี๋ เตรียมรับมือกับความเจ็บ ปวด ปูด โน แตก หัก หรืออะไรสักอย่าง แต่... ไม่! เธอไม่รู้สึกเจ็บ ไม่เจ็บ ไม่ปวดเลยสักนิด

          “เป็นครั้งที่สองของวันที่คุณใช้ตัวผมเป็นเบาะรอง รู้ไหมว่าร่างกายผมมีค่าแค่ไหน”

เสียงทรงอำนาจที่ดังอยู่ข้างหูทำให้มินลดาลืมตาขึ้นทันที หญิงสาวเบิกตามองแผงกกว้างของคนที่ถูกตนทับอยู่อย่างตกตะลึง อ้อมแขนแข็งแรงโอบล้อมร่างของเธอไว้อย่างแน่นหนา เธอช้อนตามองใบหน้าหล่อเหลาซึ่งอยู่ห่างไม่ถึงคืบ...

เธอสบตากับเขานิ่ง ลมหายใจสะท้อนสะท้านอยู่ในอก กลิ่นน้ำหอมในแบบผู้ชายผสมกับกลิ่นกายของบุรุษเพศที่ลอยมาแตะจมูกกระตุ้นหัวใจให้เต้นระรัวอย่างไม่อาจควบคุม

“คะ...คุณมาตั้งแต่เมื่อไร”

“ก็มานานพอที่จะได้เห็นลิงปีนลงจากระเบียงแล้วตกจากต้นไม้นั่นแหละ”

          “แล้วทำไมไม่บอกตั้งแต่แรก ฉันจะได้ไม่ต้องปีนลงมา ถ้าตกลงมาคอหักจะทำยังไง” มินลดาบ่นอุบ

ก็แหม... ถ้าเห็นเขาก่อนเธอคงไม่เสี่ยงคอหักตายปีนลงมาหรอก ลงมาได้ก็หนีไม่พ้นจะปีนลงมาทำไม แถมต่อจากนี้ก็ไม่รู้ว่าจะเจออะไรอีก ก็ดูหน้าพ่อเจ้าพระคุณสิ ปกติก็บึ้งอยู่แล้วตอนนี้แทบจะแยกเขี้ยวได้ล่ะมั้ง

“ก็น่าจะคิดได้ตั้งแต่คิดจะหนีด้วยการปีนลงมาแล้วไหม” ดวงตาน้ำตาลทองวาวโรจน์ คนที่เคยควบคุมอารมณ์ตัวเองได้เป็นอย่างดีในทุกๆ สถานการณ์เริ่มระงับอารมณ์ไม่ไหว ชายหนุ่มกระชากเสียงใส่คนที่พยายามทำอะไรเสี่ยงๆ อย่างหมดความอดทน

“ฉัน...ก็...ฉัน...” มินลดาอ้ำอึ้งไม่รู้จะโต้ตอบเขาไปยังไง ถ้าบอกความจริงไปก็กลัวว่าเขาจะโมโหหนักกว่าเก่า  แต่จะให้โกหกก็สุดจะกล้ำกลืนฝืนพูดออกไป ก็โดยจับได้คาหนังคาเขาแบบนี้เธอจะปฏิเสธยังไงได้

เอ๊ะ! หรือว่าจะวิ่งหนีตอนนี้ดี

ได้แค่คิดเท่านั้น เพราะทันทีที่ความคิดนี้ผุดขึ้นมามือหนาก็กระชับข้อมือของเธอไว้อย่างแน่นหนา ราวกับเขารู้ว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่ แล้วเสี้ยววินาทีต่อจากนั้นเขาก็ออกแรงกระชากลากถูให้เธอเดินตามกลับเข้าไปในบ้าน อ้อ... โดยใช้ทางเข้าออกที่ถูกต้องตามปกติแบบที่คนทั่วไปเขาใช้กันนะ


มัวแต่พิมพ์ตอนพิเศษเฮียเก้า "ลิขสิทธิ์อสูร" เพิ่งนึกได้ว่าลืมอัพนิยาย

ใครยังไม่ได้อ่าน ฝากโหลดด้วยนะคะ เดี๋ยวตอนพิเศษจะรีบตามมาเร็วๆ นี้ค่ะ 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 132 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,018 ความคิดเห็น