รอยรักทัณฑ์มัจจุราช

ตอนที่ 8 : บทที่ 2 หนี้ที่ไม่ได้ก่อ 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 22,847
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 207 ครั้ง
    10 มี.ค. 62

     



             สามเดือนก่อน...

ร่างสูงสง่าในชุดสูทแบรนด์ดังสีดำสนิทก้าวลงจากรถยุโรปสีดำมันขลับและเพียงก้าวแรกที่เขาก้าวออกจากรถ นักข่าวก็เริ่มกรูเข้ามารุมล้อม แสงแฟลชและเสียงรัวชัตเตอร์ดังขึ้นและกระหน่ำรัวอย่างบ้าครั้ง จนบอดี้การ์ดทั้งหกคนต้องเข้ามากันนักข่าวเอาไว้และแหวกทางให้เจ้านายของตนเดิน

ในขณะที่ตกเป็นเป้าสายตาแต่แพทริคกลับทำหน้าเรียบเฉยราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ไม่บ่อยนักที่เขาจะยอมปรากฏตัวต่อหน้าสื่อมวลชน เขาไม่ชอบความวุ่นวาย และไม่ชอบให้ใครมาจับจ้องตลอดเวลา แต่เขาก็ชินชากับมันเสียแล้วกับการได้รับความสนใจจากผู้คนมากมาย

แพทริคก้าวตรงไปยังเรือลำหนึ่งที่เป็นกรรมสิทธิ์ของเขา มันถูกเช่าเหมาลำเพื่อจัดเป็นเวทีสำหรับจัดแฟชั่นโชว์คอลเล็คชั่นใหม่ของห้องเสื้อชื่อดังแห่งหนึ่ง ชายหนุ่มก้าวตรงไปยังที่นั่งแถวหน้าที่ถูกเตรียมไว้ให้เขาโดยเฉพาะ ในขณะที่นักข่าวก็ยังตามมาเก็บภาพไม่หยุดหย่อน

หากไม่ใช่เพราะเรือลำนี้เป็นของเขาและบัตรเชิญที่ได้รับจากดีไซนเนอร์เจ้าของงานโดยตรง เขาคงไม่มานั่งอยู่ตรงนี้

              แสงแฟลชสว่างวาบต่อเนื่องไม่หยุดจนเขาอดรู้สึกหงุดหงิดไม่ได้ แต่แพทริคก็ยังเก็บกักอารมณ์ไว้ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉยอยู่เช่นเดิม

หลังจากเรือเริ่มแล่นออกจากท่าเรือ เสียงดนตรีก็ดังขึ้นพร้อมกับสาวสวยในชุดราตรีสีหวานที่เริ่มเดินออกมา นักข่าวเริ่มหันไปสนใจหน้าเวทีมากกว่าจะสนใจร่างสูงที่นั่งหน้านิ่งอยู่แถวหน้าของเวที

นางแบบสาวสวยเดินออกมาคนแล้วคนเล่าพร้อมกับเสียงชัตเตอร์ที่ดังขึ้นเป็นระยะๆ แต่จู่ๆ แสงแฟลชและเสียงรัวชัตเตอร์ก็กระหน่ำรัวขึ้นอีกครั้ง มันทำให้ใบหน้าเรียบเฉยอดไม่ได้ที่จะเงยหน้ามองไปทางเวที  ใต้คิ้วเข้มคือดวงตาสีน้ำเงินทอประกายจัดจ้า เขาจับจ้องร่างบางสมส่วนบนเวทีไม่วางตา

ดวงหน้ารูปไข่ล้อมกรอบด้วยเส้นผมสีดำสนิทยาวสยายถึงกลางหลังถูกรวบไว้ข้างหนึ่งอย่างเก๋ไก๋ ชุดราตรีสีแดงสดยาวกรอมเท้าเป็นแบบคล้องคอคว้านลึกจนเห็นร่องอกอิ่ม ชายกระโปรงยาวถูกผ่าขึ้นสูงโชว์ต้นขากลมกลึงในทุกย่างก้าว ทุกท่วงท่าการก้าวเดินบวกกับรูปร่างสูงเพรียวระหงทำให้ชุดที่ใส่ดูโดดเด่นมากยิ่งขึ้น ดวงตาสีดำคลับปรายตามองมาที่เขาก่อนรอยยิ้มจะกระตุกขึ้นที่ริมฝีปากอิ่มสวย แต่เพียงแวบเดียวก่อนที่เธอคนนั้นจะหมุนตัวกลับ

และทันทีที่เธอหันหลังกลับเสียงฮื่อฮาก็ดังขึ้นอีกครั้ง เมื่อช่วงหลังถูกคว้านลึกลงไปจนถึงช่วงเอวคอดกิ่ว สิ่งที่เห็นทำเอาบรรดาหนุ่มๆ ต่างตบมือพร้อมกับส่งเสียงกันเกรียวกราว และต่างมองตรงไปยังร่างระหงบนเวทีราวกับจะกลืนกิน ไม่เว้นแม้แต่ตัวเขาเอง

แพทริคยกมือขึ้น ส่งสัญญาณให้คนของตน

“แฟรงค์ ให้คนของเราหาช่อดอกไม้สวยๆ สักช่อ เอาไปให้นางแบบคนนั้น แล้วบอกเธอว่าฉันต้องการพบ” เมื่อคนสนิทเดินเข้ามาใกล้เขาจึงพูดขึ้น

“ครับคุณแพทริค”

เมื่อการแสดงจบลง ชายหนุ่มก็ตรงไปยังบาร์เครื่องดื่ม เพราะเป็นแฟชั่นโชว์การกุศลที่ดีไซน์เนอร์จัดขึ้นเพื่อโชว์คอลเล็คชั่นใหม่พร้อมกับเปิดประมูลและทำบุญไปในตัว หลังจากเสร็จงานจึงมีงานเลี้ยงค็อกเทลต่อด้วย จึงทำให้งานนี้มีแต่นักข่าวจากสื่อต่างๆ และนักธุรกิจที่ต้องการสร้างชื่อเสียงด้วยการบริจาคเงินก้อนใหญ่ และแม้จะเบื่อหน่ายกับการต้องใส่หน้ากากปั้นยิ้มเข้าหากันเพียงใด เขาก็ไปไหนไม่ได้จนกว่างานเลี้ยงหลังแฟชั่นโชว์จะจบลงเพราะเรือลำนี้แล่นออกจากฝั่งแล้ว

“มีคนบอกว่าคุณอยากพบฉัน ขอโทษด้วยนะคะที่ช้า พอดีฉันต้องเปลี่ยนเสื้อผ้าเสียงหวานหยดเอ่ยขึ้นทางด้านหลังเรียกสายตาของคนที่กำลังเบื่อหน่ายเต็มที่ให้หันไปมอง

            “นั่งก่อนสิ”

“ขอบคุณค่ะ” แพรวนภาว่าพลางเลือกที่นั่งที่ห่างจากเขาพอสมควร ไม่ยอมนั่งเก้าอี้ข้างกายเขาเหมือนที่ชายหนุ่มผายมือส่งสัญญาณให้

แพทริคหรี่ตามองอากัปกิริยาของสาวสวยตรงหน้า เธอไม่มีท่าทีว่าจะยั่วยวนเขาเลยสักนิด ดวงตาสีดำขลับจ้องมองสบกับเขาอย่างไม่กลัวเกรง มันช่างกระตุ้นความอยากจะครอบครองของเขาให้พุ่งทะยานขึ้นจนแทบทะลุเพดานเรือ

“คุณมีอะไรจะพูดกับฉันเหรอคะ”

“คุณต้องการเท่าไร สำหรับการไปกับผมหลังงานเลี้ยงเลิก”

“ขอโทษด้วยนะคะ ฉันคงรับข้อเสนอของคุณไม่ได้ ถ้าคุณมีธุระแค่นี้ฉันขอตัวก่อน” พูดจบแพรวนภาก็หมุนตัวเดินจากไปทันทีด้วยท่าทางไม่แยแส

เขาไม่เคยคิดจะทำเรื่องผิดกฎหมาย แต่การถูกตาต้องใจสาวสวยคนหนึ่งกลับทำให้เขาต้องวางแผนซับซ้อนเพื่อลากเธอขึ้นเตียงกับเขาให้ได้ ไม่ใช่ว่าหนุ่มเจ้าเสน่ห์อย่างเขาจะขาดแคลนผู้หญิง ด้วยทรัพย์สินมากมายมหาศาล สติปัญญาอันชาญฉลาด และอำนาจที่เขามี ทำให้เขาเป็นหนุ่มโสดในฝันที่สาวๆ ต่างหลงใหลได้ปลื้ม อีกทั้งใบหน้าหล่อเหลาคมเข้มบวกกับรูปร่างสูงใหญ่และกล้ามเนื้อที่แข็งแรง แค่เขากระดิกนิ้ว ผู้หญิงก็แทบกระโจนเข้าหา ยินยอมขึ้นเตียงกับเขาโดยที่เขาไม่ต้องทำอะไร

แต่แพรวนภากลับปฏิเสธเขาอย่างไม่ใยดี ไม่ใช่แค่ครั้งนั้นครั้งเดียว หลังจากวันนั้นเขาก็ให้คนตามไปยื่นข้อเสนอให้เธอหลายต่อหลายครั้ง ทั้งบ้าน รถ คอนโด เครื่องเพชร แต่ทุกครั้งเขาก็ได้รับแต่คำปฏิเสธกลับมา แต่คนอย่างแพทริค โจนส์ไม่เคยมีคำว่าไม่ได้ และยิ่งสิ่งไหนที่ได้มายากก็ยิ่งท้าทาย ผู้หญิงที่ชื่อแพรวนภาปลุกสัญชาตญาณนักล่าของเขาให้ตื่นขึ้นมาเพียงแค่เพราะเธอไม่สนใจเขาเหมือนที่ผู้หญิงคนอื่นสนใจ มันทำให้เขาเสียหน้าและต้องการเขาชนะเธอให้จงได้ และไม่ว่าต้องทำยังไง วิธีไหน เขาก็จะทำให้เธอยอมขึ้นเตียงกับเขาให้ได้

แต่ตอนนี้แผนที่เขาวางไว้เพื่อให้ได้ครอบครองเรือนร่างที่เขาต้องการกลับผิดเพี้ยนไปหมดเพียงเพราะพราวพิลาสอยากลองดีกับเขา

ได้! ในเมื่อพราวพิลาสกล้าหักหน้าเขาด้วยการส่งตัวคนที่เขาไม่ต้องการมาให้ เขาก็จะสร้างบทเรียนให้คนตระกูลนี้ได้จดจำชื่อแพทริค โจนส์ไปจนถึงวันตาย

“คุณแพทริคเรียกให้ผมมาพบ” เสียงที่ดังขึ้นทำให้เขาต้องพาตัวเองก้าวออกมาจากห้วงความคิดนั้น

              “ใช่!ติดต่อพราวพิลาสให้ส่งตัวแพรวนภามาให้ฉันอ้อ แฟรงค์ หาคนที่ไว้ใจได้ ฉันไม่ชอบความผิดพลาดนายก็รู้” น้ำเสียงของแพทริคดูดุดัน ทุกอย่างที่เป็นเขาต้องสมบูรณ์แบบ และต้องไม่มีเรื่องผิดพลาดและครั้งนี้ก็เป็นเรื่องผิดพลาดที่เขายอมรับไม่ได้ และเขาไม่อยากให้มันเกิดซ้ำอีก

              “ครับ แล้วคุณกรรณาราล่ะครับ”

              “ให้เธออยู่ที่นี่ จนกว่าจะได้ตัวแพรวนภา”

              “แต่ดูเหมือนเธอจะไม่รู้เรื่องจริงๆ นะครับ”

              “ฉันไม่เชื่อว่าเธอถูกหลอกมา และฉันก็ไม่เชื่อว่าผู้หญิงแบบนั้นจะไม่รู้ว่าตัวเองมาที่นี่เพื่ออะไร ถ้าฉันเดาไม่ผิด ตอนนี้พราวพิลาสและแพรวนภาคงไม่ได้อยู่ที่บ้านหลังนั้นแล้ว และกรรณาราอาจเป็นเบาะแสเดียวที่เหลืออยู่”

              “แต่ผมว่า...”

              “ตามนี้” แพทริคสั่งกับคนสนิทเสียงเข้ม บ่งบอกว่าบทสนทนาได้จบลงแล้ว และไม่ว่ายังไงก็ห้ามมีข้อโต้แย้งใดๆ ทั้งสิ้น

“ครับ” บอดี้การ์ดมือหนึ่งค้อมหัวเล็กน้อยรับคำสั่ง ก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากห้องไป

แพทริคมองตามหลังของคนสนิทจนมันลับหายไปหลังบานประตูไม้สลักลายเครือเถาบานใหญ่คำพูดของแฟรงค์ยังวนเวียนอยู่ในความคิด...

แม้จะให้เหตุผลกับคนสนิทว่ากรรณาราอาจเป็นเบาะแสเดียวสำหรับใช้ตามหาตัวแพรวนภา แต่อันที่จริงแล้ว เขารู้ดีว่ามันเป็นเหตุผลที่แสนจะงี่เง่า เพราะมันไม่จำเป็นเลยสักนิดที่เขาจะเก็บผู้หญิงคนนั้นไว้ใกล้ๆ

ด้วยอำนาจและเงินทองที่เขามี ไม่ใช่เรื่องยากที่จะตามหาตัวแพรวนภาเจอแต่เขาเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมเขาถึงไม่ปล่อยตัวกรรณาราไป

ทั้งๆ ที่เขาก็ไม่ได้ต้องการเธอ และทั้งๆ ที่เขาควรจะเกลียดเธอ แต่ก็น่าแปลกที่เขากลับไม่ได้รู้สึกเช่นนั้น เขาอาจโกรธที่ไม่ได้ตัวแพรวนภาเหมือนที่ตั้งใจไว้ เขาไม่ชอบกับความผิดพลาด ซึ่งการที่ได้ตัวกรรณารามาแทนแพรวนภาก็ถือเป็นความผิดพลาดที่เขารับไม่ได้ สามเดือนที่เขาวางแผน และอดทนรอ กลับพลาดไปหมดเพียงเพราะผู้หญิงที่ใช้ชีวิตเหลวแหลกเพียงคนเดียว แต่ถึงเขาจะโกรธแต่เขาก็เกลียดเธอไม่ได้เหมือนที่เขาอยากให้มันเป็น หรือที่ประกาศก้องออกไป

บางที... อาจเป็นเพราะนัยน์ตาใสแจ๋วคู่นั้นละมั้งที่ทำให้เขาเกลียดเธอไม่ลง

....................................

มาแล้วจ้า มาแล้ว ขอบคุณสำหรับคอมเม้นต์นะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 207 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,295 ความคิดเห็น