เล่ห์ร้ายร่ายรัก

ตอนที่ 9 : บทที่ 4 เกมนี้ใครชนะ 25%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 32,884
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 267 ครั้ง
    21 พ.ค. 61

        


พบกันในรูปแบบ E-book เร็วๆ นี้

          “โอ๊ย! เอาไงดีนะพีชยา เธอจะรอดไหมเนี่ยวันนี้ อีตานั่นยิ่งหื่นๆ อยู่ด้วย” มือบางเริ่มทึ้งผมตัวเองอย่างคิดไม่ตก ในขณะที่เท้าทั้งสองข้างยังก้าวเดินไปเดินมาในห้องนอนใหญ่ไม่ยอมหยุด หัวใจที่เต้นโครมครามเมื่อตอนที่แมทธิว เคนตันเข้ามาในห้องเต้นช้าลงแล้ว แต่ก็แค่เล็กน้อยเท่านั้น

ยิ่งเวลาเคลื่อนผ่านไปมากเท่าไร ยิ่งเพิ่มความหวาดวิตกในใจของหญิงสาวให้มากขึ้น เหงื่อเม็ดเล็กๆ เริ่มผุดพรายขึ้นตามไรผมทั้งๆ ที่อากาศภายในห้องเย็นสบาย อาการท้องไส้บิดเกลียว หายใจไม่ออก เวียนหัว และอยากอาเจียนกลับมาอีกครั้ง และไม่รู้เป็นครั้งที่เท่าไรแล้วตั้งแต่เธอก้าวเข้ามายังคฤหาสน์เคนตัน ซึ่งตอนนี้เธอกำลังหวาดวิตกกับการกลับมาอีกครั้งของชายหนุ่ม และที่สำคัญเธอกำลังหวาดกลัวกับความรู้สึกนึกคิดของตัวเอง...

        พีชยาอดตกใจกับปฏิกิริยาของตัวเองต่อสัมผัสของ      แมทธิวไม่ได้ เพราะแทนที่เธอจะรังเกียจกับสัมผัสจาบจ้วงของเขา ต่อต้าน ขัดขืน หรืออะไรสักอย่างก็ได้ แต่นอกจากเธอจะไม่ปฏิเสธมันแล้ว เธอกลับยินยอมพร้อมใจให้เขาแผดเผาเธอด้วยไฟปรารถนาอันเร่าร้อน

และแม้ว่าร่างสูงใหญ่ของแมทธิวจะออกจากห้องไปแล้ว คนใจร้ายของเขาก็ไม่วายทิ้งไออุ่นของเขาเอาไว้บนร่างกายของเธอ ซึ่งมันคงยากที่มันจะจางหายไปเพราะมันไม่ได้ติดอยู่ที่กายของเธอเท่านั้น แต่มันติดตรึงและฝั่งลึกอยู่ในใจของเธอด้วย

พีชยาเงี่ยหูฟังเสียงภายนอกห้องอย่างตั้งใจ และสะดุ้งสุดตัวทุกครั้งเมื่อได้ยินเสียงเพียงเล็กน้อย ระบบประสาทของเธอตอนนี้ตึงเครียดไปเสียทุกส่วน สมองวิ่งพล่านเพื่อหาทางรอดจากคืนที่แสนจะอันตรายต่อสิ่งที่เธอหวงแหนและรักษามาตลอดยี่สิบสองปี...

        “เอาก็เอา”

หญิงสาวกัดริมฝีปากแน่นก่อนจะพึมพำออกมา ร่างเล็กก้าวไปยังกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ที่ถูกลากมาไว้ในห้องนี้ตั้งแต่ตอนเย็นด้วยฝีมือหนึ่งในบอดี้การ์ดของแมทธิว เคนตัน หญิงสาวรื้อค้นกระเป๋าเดินทางก่อนจะหยิบของบางอย่างขึ้นมา พีชยามองสิ่งของในมือ ก่อนจะกลืนน้ำลายน้ำเหนียวลงคออย่างฝืดๆ

        “เวรกรรมของแกจริงๆ ยายพีช”

พีชยาอดรู้สึกสมเพชในชะตากรรมของตัวเองไม่ได้ ตอนแรกเธอตั้งใจจะใช้มันกับแมทธิว แต่กลายเป็นว่าตอนนี้เธอต้องใช้มันกับตัวเอง ปกติในละครเธอเคยเห็นแต่นางร้ายมอมยาพระเอกและหลอกว่าได้เสียกับพระเอก ร้องห่มร้องไห้เรียกร้องให้พระเอกรับผิดชอบหรือไม่ก็แอบถ่ายรูปเอาไว้ส่งให้นางเอกดู เพื่อให้พระเอกนางเอกผิดใจกัน หรือไม่ก็ตัวร้ายวางยานางเอกเพื่อพาไปข่มขืน แต่ทำไมชีวิตจริงมันช่างต่างจากในละครนักก็ไม่รู้

ทำไมนะเหรอ ก็ตอนนี้เธอกำลังจะ... ‘มอมยาตัวเองนะสิ!’

เธอก็ไม่มั่นใจหรอกว่าแผนการของเธอจะได้ผลไหม เธอได้แต่หวังว่า นักธุรกิจชื่อดังอย่างแมทธิว เคนตันจะพูดและทำตามในสิ่งที่ตนพูดไว้จริงๆ

“ผมไม่เคยปล้ำผู้หญิง ถ้าผู้หญิงคนนั้นไม่เต็มใจ” พีชยาอดนึกถึงคำพูดที่เพิ่งหลุดออกมาจากปากผู้ชายตัวโตๆ ที่มีความเชื่อมั่นในตัวเองสูงเมื่อไม่มีนาทีที่ผ่านมาไม่ได้

และการนึกถึงคำพูดนั้น ก็ทำให้เธอต้องนึกถึงความหลงตัวเอง และรอยยิ้มยโสที่เธออยากทำอะไรสักอย่างเพื่อลบมันออกจากใบหน้าหล่อเหลานั่นไปด้วย แต่ถึงเธอจะหมั่นไส้เขาแค่ไหน เธอก็อดยอมรับไม่ได้อยู่ดี ทั้งๆ ที่ไม่อยากยอมรับเลยก็เถอะ ว่าคนอย่างแมทธิว เคนตัน ก็มีดีให้หลงตัวเองจริงๆ นั่นแหละ

        “ขอให้คุณ ทำได้อย่างที่พูดเถอะแมทธิว เคนตัน” พีชยาพูดขึ้นเหมือนจะส่งมันให้ถึงคนที่เพิ่งออกจากห้องของเธอไปเมื่อไม่กี่นาทีก่อน ก่อนจะตัดสินใจหยิบสิ่งที่อยู่ในมือเข้าปาก

มือบางควานหากระดาษโน้ตและปากกาในประเป๋าสะพายใบโปรด พีชยาหยุดคิดชั่วครู่ก่อนจะจรดปลายปากกาลงไปในกระดาษแผ่นเล็ก และวางกระดาษแผ่นนั้นใบบนโต๊ะเล็กๆ ตรงหัวเตียง ก่อนจะล้มตัวลงบนเตียงกว้าง ขยับกายซุกตัวในผ้าห่มผืนหนา

ไฟในห้องถูกปิดจนหมดเหลือไว้เพียงโคมไฟตรงโต๊ะข้างเตียง นัยน์ตาสีนิลจ้องมองเพดานห้องผ่านความสลัว

เธอรู้ดีว่าตัวเองมาที่นี่ในฐานะอะไร และหน้าที่ของตัวเองคืออะไร ทั้งๆ ที่เธอก็คิดว่าตัวเองตัดสินใจดีแล้ว แต่ทำไมนะ! เธอกลับมาหวาดหวั่นกับอนาคตของตัวเองเอาเดี๋ยวนี้ และตอนนี้เธอก็ยังไม่พร้อมที่จะทำหน้าที่ของตัวเอง เพราะฉะนั้นขอเวลาเธอทำใจสักพักก็แล้วกัน และในเมื่อแมทธิว เคนตันไม่ให้เวลาเธอทำใจ เธอก็จะเป็นคนหาเวลาทำใจด้วยตัวเอง’

^.................^


ถยนต์นำเข้าสีดำมันปลาบแล่นเข้ามาจอดหน้าคฤหาสน์เคนตันอีกครั้งหลังจากแล่นออกไปได้ไม่ถึงชั่วโมง...

แมทธิวไม่รอให้บอดี้การ์ดมาทำหน้าที่เปิดประตูบ้านเหมือนเช่นเคย มือหนาเอื้อมไปปลดล็อกและผลักประตูออกด้วยตัวเองอย่างเร่งรีบ ร่างสูงใหญ่พุ่งพรวดลงจากรถคันหรูและก้าวไปยังจุดหมายปลายทางด้วยความเร็วที่เหล่าบอดี้การ์ดไม่เคยเห็นมาก่อน แม้แต่บอดี้การ์ดคนสนิทที่ทำงานด้วยกันมานานอย่างแจสเปอร์ เฮลก็ตาม

แจสเปอร์มองตามแผ่นหลังกว้างของผู้เป็นนายด้วยความแปลกใจ แต่เขาก็อดคิดไม่ได้ว่า... ต่อจากนี้ไป เขาคงได้เห็นผู้เป็นนายทำอะไรต่อมิอะไรหลายๆ อย่างที่ไม่เคยทำ อะไรหลายๆ อย่างที่อีกไม่นานทั้งเขาและบอดี้การ์ดคนอื่นๆ คงจะคุ้นเคยและชินชากับมัน และสิ่งแปลกประหลาดเหล่านั้นคงจะกลายเป็นเรื่องปกติธรรมดาของแมทธิว เคนตัน ในเร็ววันนี้

 

มือหนาผลักประตูเข้าไปทันที เมื่อเดินมาถึงหน้าห้องของคนที่ทำให้จิตใจของเขากระวนกระวายจนไม่สามารถสนุกไปกับเรื่องที่เคยชื่นชอบได้ และต้องรีบกลับมาที่นี่ 

กึก!!!

แต่ประตูกลับถูกล็อกไว้อย่างแน่นหนาจากคนที่อยู่ด้านในห้อง และนั่นก็ทำให้อารมณ์ของคนที่รีบกลับบ้านคุกรุ่นขึ้นมาอีกครั้ง นัยน์ตาสีน้ำตาลทองวาวโรจน์ขึ้นตามอารมณ์ของผู้เป็นเจ้าของ แต่ในเมื่อตอนนี้เขายังทำอะไรกับต้นเหตุที่ทำให้เขาหงุดหงิดไม่ได้ ชายหนุ่มจึงได้แต่คาดโทษคนที่ล็อกห้องทั้งๆ ที่เขาก็สั่งไว้แล้วว่า ‘ห้ามล็อกห้องเด็ดขาด’ ไว้ในใจ

        ปัง! ปัง! ปัง!

“พีชยาเปิดประตู คุณก็รู้ว่าถึงคุณไม่เปิดผมก็เข้าไปได้อยู่ดี เพราะฉะนั้นมาเปิดประตูให้ผมซะ ก่อนที่ผมจะโมโหไปมากกว่านี้” แมทธิวกดเสียงให้ราบเรียบ พยายามทำใจให้เย็น เพื่อรอคอยให้คนในห้องมาเปิดประตูให้ แต่จนแล้วจนรอดประตูก็ไม่ยอมเปิดเสียที จนความอดทนเพียงน้อยนิดของเขาลดฮวบลงแทบไม่มีเหลือ

        “พีชยาผมจะเตือนเป็นครั้งสุดท้าย เปิดประตูเดี๋ยวนี้” แมทธิวตะโกนลั่น แต่สิ่งที่ได้รับตอบกลับมาก็ยังเป็น ‘ความเงียบ’ เช่นเดิม

ร่างสูงกระแทกเท้าเดินจากไปเมื่อความอดทนสิ้นสุดลง แต่ไม่ใช่เพราะเขาตัดใจหรือเปลี่ยนใจแต่อย่างไร แต่เพราะเขาต้องเดินกลับไปเอากุญแจสำรองที่ลืมไว้ที่ห้องของตัวเองต่างหาก

แมทธิวอดคิดไม่ได้ว่าจากนี้ต่อไปเขาคงต้องพกกุญแจสำรองห้องของพีชยาติดตัวไว้ตลอดเวลาเสียแล้ว หรือไม่ก็ให้ช่างมารื้อล็อกประตูออกไปเสียเลยให้รู้แล้วรู้รอด

        ร่างสูงกลับมาอีกครั้งพร้อมกุญแจในมือ คนอารมณ์ไม่ดีลงมือไขกุญแจเข้าไปในห้องอย่างกระแทกกระทั้นเสียจนลูกกุญแจแทบหักคามือ       

“พีชยา คุณคิดจะลองดีกับผมใช่ไหม!” และทันทีเข้าห้องได้เสียงกระด้างก็ตะคอกห้วนทันที นัยน์ตาสีน้ำตาลทองกวาดมองหาร่างบางของใครบางคนที่ทำให้อารมณ์ของเขาคุกรุ่น นัยน์ตาคมเข้มเต็มไปด้วยเพลิงแห่งโทสะ

        แมทธิวมองผ่านแสงสีส้มสลัวจากโคมไฟข้างเตียงไปยังร่างบอบบางที่นอนหลับตานิ่งอยู่บนเตียงกว้าง

        ร่างเล็กอยู่ในชุดเสื้อกล้ามสีขาวและกางเกงขาสั้นสีเดียวกัน ผ้าห่มผืนหนาร่นลงมาเผยให้เห็นหน้าอกอิ่มที่ล้นออกมาจากเสื้อกล้ามคอกลม ดวงตากลมโตหลับพริ้มไม่รับรู้ว่าเขาเข้ามาในห้อง ภาพที่เห็นทำให้อารมณ์เกรี้ยวกราดของเขาลดลงจนแทบเป็นปกติ ร่างสูงปีนขึ้นเตียงอย่างแผ่วเบา นัยน์ตาสีทองแวววับจับจ้องร่างบางที่ยังนอนนิ่งไม่รับรู้อะไรทั้งสิ้นอย่างไม่ละสายตา

เพียงแค่มอง ความต้องการกลับแล่นพล่านอยู่ในสายเลือดอย่างที่ไม่เคยเป็นกับผู้หญิงคนไหนมาก่อน ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึกแล้วพ่นออกมายาวๆ เพื่อระบายความอัดแน่นที่พุ่งทะยานขึ้นอย่างเกินจะระงับอีกต่อไป แต่มันกลับไม่ช่วยอะไรเลย

ผู้หญิงคนนี้แค่นอนหลับยังสามารถปลุกความต้องการของเขาให้ทะยานขึ้นมาอย่างง่ายดาย เธอทำอะไรกับเขานะ หรือว่าเป็นเขาเองที่ทำอะไรกับตัวเอง

        ลมหายใจของเขาหนักหน่วง ความทรมานเสียดแทงไปทั่วทุกรูขุมขน ร่างกายของเขาเกร็งแข็งไปหมด โดยเฉพาะแก่นกลางกายที่แข็งขืนจนรู้สึกปวดร้าว เขาต้องการเธอ ต้องการแทบขาดใจ และคนที่มีความอดทนน้อยนิดอย่างเขาก็จะไม่ทนอีกต่อไป...


เฮียแมทกับหนูพีชใครจะชนะ ติดตามตอนต่อไปค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 267 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,511 ความคิดเห็น