เล่ห์ร้ายร่ายรัก

ตอนที่ 6 : บทที่ 3 คืนแรกในคฤหาสน์เคนตัน 40%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 33,524
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 322 ครั้ง
    17 พ.ค. 61


ม่น่าเชื่อว่าแค่เพียงวันเดียว ชีวิตเธอจะเปลี่ยนแปลงไปได้ขนาดนี้ ผู้ชายคนหนึ่งทำให้เธอไปสัมภาษณ์งานไม่ทัน และในวันเดียวกันนั้น ผู้ชายคนเดิม ก็ตามเธอไปถึงบ้าน เพื่อยื่นข้อเสนอให้เธอไปเป็นผู้หญิงของเขา ทั้งๆ ที่เธอก็รู้ว่าข้อเสนอนั่นมันทั้งบ้าและงี่เง่า แต่เธอก็ยังตอบตกลง จนตอนนี้เธอไม่รู้แล้วว่าที่บ้าที่สุดเป็นข้อเสนอของแมทธิว เคนตัน หรือเป็นเธอกันแน่ แต่ที่แน่ๆ แมทธิว เคนตัน เขาต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ ที่คิดข้อเสนอบ้าๆ นั่นขึ้นมา...

ทุกอย่างรวดเร็วสมกับที่เขาเป็นนักธุรกิจอันดับหนึ่ง เพราะตอนนี้พีชยากำลังเดินตามแผ่นหลังกว้างๆ ของของ      แมทธิวเข้าไปในสิ่งก่อสร้างที่เขาบอกว่าเป็นบ้าน แต่ในความคิดของหญิงสาวจะให้เรียดที่อยู่อาศัยแห่งนี้ว่าบ้าน เธอคิดว่ามันไม่ถูกต้องเอาเสียเลย ถ้าจะให้ถูก ต้องเรียกว่าคฤหาสน์เสียมากกว่า

คฤหาสน์เคนตัน เป็นคฤหาสน์สีขาวตั้งตระหง่านอยู่บนพื้นที่กว่าห้าร้อยสามสิบเอ็ดไร่ ตัวบ้านสร้างขึ้นจากหินปูนที่นำเข้าจากประเทศฝรั่งเศส ภายในถูกตกแต่งด้วยสไตล์คลาสสิคเน้นความหรูหรา คุมด้วยโทนสีขาวครีมตั้งแต่ตัวบ้านไปจนถึงเฟอร์นิเจอร์ พื้นห้องโถงปูด้วยหินอ่อนชั้นดี ประดับด้วยโคมไฟแชนเดอร์เลียร์สุดอลังการ เฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้นถูกจัดวางและตกแต่งผสมผสานกลมกลืนกันอย่างมีรสนิยม หน้าต่างห้องเป็นกระจกใสบานใหญ่ เพื่อให้แสงสว่างสามารถส่องเข้ามาในตัวห้องได้ ให้ความรู้สึกกว้างและโล่งโปร่งสบาย เพิ่มความโดนเด่นด้วยผ้าม่านสีครีมทองเรียบๆ แต่หรูหรา ในบ้านยังมีสระว่ายน้ำส่วนตัวขนาดใหญ่ ผนังกำแพงห้องนั้นเป็นกระจกใสหลายด้านทำให้มองเห็นธรรมชาติสวยๆ ที่ถูกออกแบบและจัดวางอย่างสวยงามจากนักจัดสวนมืออาชีพ มีห้องฟิตเนต โรงหนังส่วนตัว

สำหรับความคิดของเธอ ไม่มีบ้านหลังไหนจะเหมาะสมกับคำว่า ‘คฤหาสน์’ ได้มากกว่าบ้านหลังนี้อีกแล้ว

เสียงโทรศัพท์เคลื่อนที่ดังขึ้นจนพีชยาต้องหันไปมองร่างสูงเจ้าของโทรศัพท์ มือหนาลวงโทรศัพท์เครื่องแพงของตัวเองขึ้นมาเมื่อเห็นชื่อที่โชว์หน้าจอ แมทธิวก็หันมาสั่งบอดี้การ์ดเสียงเรียบ

“แจสเปอร์พาคุณพีชยาไปที่ห้องของเธอ”

บอดี้การ์ดคนสนิทก้มหน้าน้อมรับคำสั่ง พร้อมกับผายมือให้เธอเดินอย่างมีมารยาท

“มีอะไรหรือเปล่าไอรีนาถึงได้โทรหาผม”

พีชยาเหลือบตามองคนที่กำลังคุยโทรศัพท์อย่างหมั่นไส้ ‘ไอรีนา’ ชื่อนี้คงไม่ใช่ชื่อผู้ชายแน่นอน ถ้าให้เธอเดา เธอเดาว่าคงเป็นสาวสวยหนึ่งในสต็อกของแมทธิว เคนตัน แน่นอน

‘เสน่ห์ แรงจริงนะพ่อคุณ’ พีชยาคิดอย่างหมั่นไส้ระคนหงุดหงิด แต่เมื่อคิดว่าตัวเองท่าจะบ้าไปแล้ว ที่หงุดหงิดเพียงเพราะผู้ชายที่ทั้งเสนอและบังคับให้เธอมาเป็นผู้หญิงของเขากำลังคุยโทรศัพท์กับผู้หญิงคนอื่น พีชยาก็รีบไล่ความคิดนั่นออกไป และเร่งเท้าตามบอดี้การ์ดหนุ่มที่เดินนำหน้าเธอด้วยอัตราความเร็วที่ไม่คิดจะรอเธอเลยสักนิดให้ทัน ก่อนที่เธอจะหลงอยู่ในคฤหาสน์หลังใหญ่ที่ซับซ้อนราวกับเขาวงกต

        พีชยาเดินตามคนที่เธอรู้แค่เพียงว่าชื่อแจสเปอร์จนมาหยุดยืนอยู่ที่หน้าห้องๆ หนึ่ง ดวงตากลมโตมองตามมือหนาที่ผลักบานประตูให้เปิดออก เผยให้เห็นห้องนอนกว้างที่ตกแต่งด้วยโทนสีเดียวกับตัวบ้าน เฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้นเรียบแต่หรูบ่งบอกถึงฐานะของผู้เป็นเจ้าของได้เป็นอย่างดี แต่มันกลับไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกชื่นชมหรือมีความสุขขึ้นเลยสักนิด พีชยาหันกลับไปมองบอดี้การ์ดหนุ่มที่มองมาที่เธอก่อนด้วยสายตานิ่งๆ ราวกับจะจับผิด

        “ขอบคุณค่ะ ฉันพีชยาค่ะ” พีชยาเอ่ยขึ้นเมื่ออีกฝ่ายยังคงจับจ้องมาที่เธอเขม็ง

“ครับผมทราบ ผมแจสเปอร์ครับ”

บอดี้การ์ดมือดีว่าเสียงเรียบ ตีหน้านิ่งอย่างมืออาชีพ เขาจะไม่รู้ได้ยังไงว่าหญิงสาวตรงหน้าเป็นใคร ในเมื่อเขาเป็นคนให้หาข้อมูลรายละเอียดของบ้านเตชะสกุลด้วยตัวเอง และยืนมองผู้เป็นนายที่อ่านข้อมูลทั้งหมดเพียงผ่านๆ แต่กลับอ่านข้อมูลของผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาตอนนี้อย่างตั้งอกตั้งใจราวกับจะจดจำทุกรายละเอียดให้ขึ้นใจอย่างไรอย่างนั้น

“ค่ะฉันทราบ”

พีชยาใช้คำๆ เดียวกับบอดี้การ์ดหน้าตายตอบเธอตอบกลับไป พร้อมตีหน้าขรึม ทำท่าทางเลียนแบบชายหนุ่มตรงหน้าได้เหมือนเป๊ะ จนคนโดนเลียนแบบแทบกลั้นยิ้มไม่อยู่ แต่เขาก็ยังรักษามาดบอดี้การ์ดมืออาชีพด้วยการตีหน้านิ่งได้อย่างแนบเนียน

“ผมขอตัวนะครับ” ก่อนหน้านี้เขายังหาคำตอบให้กับตัวเองไม่ได้ ว่าทำไมหรืออะไร ที่ทำให้ผู้เป็นนายของเขาต้องเร่งรีบขนาดนี้ ทั้งคำสั่งที่ให้หาข้อมูลของทุกคนในบ้านเตชะสกุลโดยด่วน ใช้เวลาช่วงเช้าอ่านข้อมูลทั้งหมดที่หามาได้ เลื่อนประชุม ยกเลิกการนัดหมายกับลูกค้าคนสำคัญ เพื่อไปที่บ้านบ้านเตชะสกุล แต่ตอนนี้เขารู้แล้วว่าเรื่องราวแปลกๆ ที่เกิดขึ้นภายในวันนี้สาเหตุมาจากผู้หญิงหน้าหวานนาม ‘พีชยา เตชะสกุล’ นี่เอง

พีชยาได้แต่มองแผ่นหลังของคนที่เธออยากจะผูกมิตรด้วยอย่างไม่เข้าใจเท่าไรนัก ไม่รู้ว่าจะจงเกลียดจงชังอะไรเธอนักหนา ก็ตั้งแต่เธอมาถึงเนี่ยเธอยังไม่ทันได้ทำอะไรสักอย่างเลย แต่จะว่าเกลียดก็คงจะไม่ใช่เลยทีเดียว เพราะคนตรงหน้าก็ไม่แสดงออกมาว่าเกลียดหรือไม่ชอบหน้าเธอ แต่หน้านิ่งๆ เก็กๆ ของบอดี้การ์ดหนุ่มทำให้เธออดคิดไม่ได้ว่า... โรคขี้เก็กนี่มันติดต่อได้ทางอากาศหรือยังไงนะ เจ้านายกับลูกน้องถึงได้ทำหน้าเรียบและเก็กนิ่งได้เหมือนกันเป๊ะราวกับถ่ายเอกสาร


^..........................^


           องทุ่ม... สามทุ่ม... สี่ทุ่ม....

        ลมหายใจของพีชยาเริ่มถี่รัวและมือก็เริ่มสั่นตามเวลาที่เคลื่อนผ่านไป เธออุตส่าห์อาบน้ำ เพื่อให้จิตใจที่รุ่มร้อนเย็นลง แต่มันกลับไม่ได้ช่วยอะไรเลย ตอนนี้เธอกำลังรู้สึกวิงเวียน หายใจไม่ออก อวัยวะภายในบิดเกลียวจนรู้สึกมวนท้อง บ่งบอกว่าอาการสติแตกแบบเต็มขั้นกำลังจะมาเยือนในอีกไม่ช้า...

        ก๊อก ก๊อก ก๊อก

“พีชยาเปิดประตู” เสียงเคาะประตูตามด้วยเสียงตะโกนเรียก ทำให้เจ้าของชื่อสะดุ้งสุดตัว ร่างเล็กกระเด้งลุกขึ้นจากปลายเตียงที่เพิ่งนั่งลงไปไม่กี่วินาทีก่อน หลังจากเดินกลับไปกลับมานับชั่วโมงอย่างตื่นตะหนก

        “เปิดก็โง่นะสิ”

เสียงหวานเอ่ยขึ้น แต่เป็นเพียงแค่การกระซิบแผ่วเบากับตัวเองเท่านั้น หญิงสาวพยายามสูดลมหายใจลึกๆ เพื่อเรียกสติที่กำลังกระเจิดกระเจิงให้กลับคืนมา แต่คงทำได้ไม่ดีเท่าไรนัก เพราะนอกจากหัวใจที่เต้นรุนแรงของเธอจะไม่ได้ลดความเร็วและแรงลงมันกลับเต้นระรัวขึ้นอีกจนเธอต้องยกมือขึ้นมากุมไว้เพราะกลัวว่ามันจะทะลุออกมานอกอก

ปัง! ปัง!

“พีชยา ได้ยินหรือเปล่า”

        เสียงเคาะประตูและเสียงตะโกนยังคงดังอย่างต่อเนื่อง แถมยังดังขึ้นเรื่อยๆ ตามแรงอารมณ์ของคนเคาะที่ตอนนี้เปลี่ยนมาเป็นทุบประตูระบายออารมณ์แทน ทำให้เธอไม่กล้าละสายตาจากประตู เธอกลัวว่าประตูที่กั้นระหว่างชายหนุ่มอารมณ์ร้อนกับตังเองจะพังครืนลงมาในวินาทีใดวินาทีหนึ่ง และคนอย่างแมทธิว เคนตันคงไม่แยแส ถ้าหากว่าประตูนั่นจะพังลงจริงๆ

ปัง! ปัง!

“พีชยา”

แต่ไม่ว่าเสียงทุบประตูระบายอารมณ์หน้าห้องจะดังขนาดไหน ภายในห้องกลับแตกต่างกันอย่างลิบลับ...

คนในห้องยังคงเงียบกริบ มีเพียงเสียงลมหายใจและเสียงของจังหวะหัวใจที่รัวเร็วพอๆ กับเสียงเคาะประตูของแมทธิว เคนตันเลยเท่านั้น

พีชยาได้แต่หวังว่าอีกไม่นานเขาจะเจ็บมือ หรือเจ็บคอ หรืออะไรสักอย่าง แล้วเลิกเคาะประตูไปเอง และไม่นานความหวังของเธอก็เป็นจริง เมื่อเสียงทุบประตูและเสียงตะคอกหน้าห้องเงียบไปแล้ว ตามด้วยเสียงกระแทกเท้าหนักๆ ที่ค่อยๆ ห่างออกไปเรื่อยๆ เหลือไว้เพียงความเงียบสนิท 

ความเงียบงันที่เกินขึ้น ทำให้พีชยาพ่นลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก จังหวะการเต้นของหัวใจค่อยๆ ผ่อลงและกลับสู่สภาวะปกติ แต่ก็เพียงไม่นานเท่านั้น...

        เสียงฝีเท้าที่กลับมาอีกครั้ง เสียงปึงปังหน้าประตู ตามด้วยเสียงกริ๊กของลูกบิดประตูที่ถูกไข ทำให้ควากระวนกระวายเข้าเล่นงานเธออีกครั้ง

        ปัง!

พีชยาสะดุ้งโหย่งเมื่อประตูถูกผลักให้เปิดออกอย่างแรงจนบานประตูเหวี่ยงไปกระทบผนังห้องเสียงดังสนั่น

ดวงตากลมโตถึงกับเบิกกว้าง หน้าตาแตกตื่นขึ้นมาทันที

ก็เธอไม่ทันได้คิดแผนสำรองไว้นี่ คิดว่าแค่ล็อกประตู ก็จบ ถ้าเธอไม่ยอมเปิดให้ซะอย่าง สุดท้ายเขาก็คงถอดใจและกลับห้องของตัวเองไป และเธอก็จะผ่านคืนนี้ไปได้โดยที่ยังรักษาสิ่งที่หวงแหนมาตลอดยี่สิบสองปีเอาไว้ได้อีกวัน แต่เธอดันลืมไปว่าแมทธิวเป็นเจ้าของบ้าน เขาก็ย่อมมีกุญแจทุกห้องในบ้าน

ทำไมโง่อย่างนี้นะพีชยา!... หญิงสาวก่นด่าตัวเองในใจและชักอยากจะเขกกระบาลตัวเองแรงๆ สักทีสองที แต่ในตอนนี้เธอยังทำอย่างนั้นไม่ได้เพราะมีปัญหาสำคัญกว่า เป็นปัญหาเร่งด่วนที่เธอจะต้องรีบจัดการก่อน

“เคาะเรียกทำไมไม่เปิดประตู” ร่างใหญ่โตก็ก้าวเข้ามาในห้องพร้อมใบหน้าทมึงทึง ก่อนที่เสียงห้วนกระด้างจะดังขึ้น

        “คุณเคาะประตูเหรอ ฉันคงหลับลึกเลยไม่ได้ยินล่ะมั้ง”    

“งั้นเหรอ”

คำพูดของเธอคงไม่น่าเชื่อถือนัก น้ำเสียงและนัยน์ตาของแมทธิวที่มองมายังหน้าเธอถึงไม่มีความเชื่อถือในสิ่งที่เธอพูดเลยสักนิด แถมยังสาวเท้าเข้าหาเธออย่างคุกคามอีกต่างหาก

        “แล้วคุณจะเข้ามาในห้องของฉันทำไม” นัยน์ตากลมโตจับจ้องร่างสูงที่ก้าวเท้าตรงมาหาช้าๆ อย่างหวาดระแวง เท้าเล็กขยับถอยหลังทันทีอย่างระแวดระวัง

“ก็คุณเป็นผู้หญิงของผม คุณก็ต้องทำหน้าที่ของคุณสิ” เสียงทุ้มแทบพร่าตามแรงอารมณ์ที่กำลังก่อตัวขึ้นมา มันผสมผสานปะปนกับอารมณ์กรุ่นโกรธเมื่อครู่จนเขาแทบแยกแยะไม่ออก และวัดไม่ได้ว่าอารมณ์ไหนกันแน่ที่มีมากกว่ากัน


หนึ่งเม้นต์คือหนึ่งกำลังใจ วันนี้เค้ามาอัพให้อีกตอน อย่าลืมทิ้งกำลังใจไว้ให้เค้าด้วยน้าตะเอง

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 322 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,511 ความคิดเห็น

  1. #4460 ตุน (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 กันยายน 2561 / 16:31

    คิดว่าจะหนีพ้นหรอ555

    #4,460
    0
  2. #4018 RukSuwapat (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2561 / 22:16
    ทำไมต้องเกรี๊ยวกราดดดดดด
    #4,018
    0
  3. #4017 NPYao92 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2561 / 19:35
    ป๋าโมโหแล้วนะ..
    #4,017
    0
  4. #4016 kanokradaparima (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2561 / 18:39
    ทำให้ป๋าโมโหซะแล้ววววว
    #4,016
    0
  5. #4015 Ae-Kaa (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2561 / 18:27
    มี e-book ไหมค่ะ
    #4,015
    0
  6. #4014 tankyo (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2561 / 21:14
    สงสารนางเอกไม่มีทางให้เลือกเลย
    #4,014
    0
  7. #4013 ตาตี่ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2561 / 19:25

    หนึ่งหัวใจค่ะ นางเอดนางน่ารักมากกกกกก

    #4,013
    0
  8. #915 Nookii Pan (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2557 / 11:05
    เอาใจช่วยนะ
    #915
    0
  9. #867 TEAR (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2557 / 19:33
    โหดร้ายอ่าาาา 
    #867
    0
  10. #617 p-pern (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2557 / 22:05
    บีบคอมันนนนนรนนนนนน
    #617
    0
  11. #385 ekalak_in (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2557 / 14:41
    โหดร้ายมาก พีชอย่ายอม
    #385
    0
  12. #68 niramol (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 เมษายน 2557 / 16:22
    ขอบคุณคะ
    #68
    0
  13. #67 Suwannarat Techasiri (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 เมษายน 2557 / 10:10
    เรื่องนี้ทำเป็นหนังสือหรือยังค่ะ สนุกเลยขี้เกียจมานั่งรออัพ ตอบด้วยค่ะ
    #67
    0
  14. #66 ภาวนา ยะถาเทศ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 เมษายน 2557 / 19:16
    ชักจะไม่ชอบคุณแมทอะไรนี่แล้วนะเอาชีวิตคนมาเป็นข้อต่อรองนิสัยแย่มากสงสารนางเอกอ่ะฮือๆชีวิตนางเศร้าจัง

    รออยู่นะคะอยากให้ไรท์รู้ว่ามีคนรออ่านอยู่นะจะได้มีแรงใจปั่นงานสู้ๆๆ
    #66
    0