ลำดับตอนที่ #1
คืนค่าการตั้งค่าทั้งหมด
คุณแน่ใจว่าต้องการคืนค่าการตั้งค่าทั้งหมด ?
ลำดับตอนที่ #1 : ความจริงที่เกิดขึ้น 100%
วันนี้มีหลายอย่างเปลี่ยนไป...ฉันต้องเลิกหลอกตัวเองเสียที...ว่าความจริงเขามีเจ้าของแล้ว...เลิกบ้าซะที่นะยัยน้ำ...
ฉัน...คือ...คนที่รักเขาอย่างสุดหัวใจ...เกือบ 6 ปีที่ฉันเฝ้ามองเขามาตลอด...พยายามทำทุกอย่างให้ดีที่สุดเพื่อเขา
ฉันเจอเขาก่อนคนพวกนั้น...เขาควรจะเป็นของฉันใช่ไหม ???
เขาคนนั้น...คนที่เราคิดว่าเขาอยู่ข้างเราเสมอ...คนที่เราคิดว่าสามารถพึ่งเขาได้ยามเหนื่อยล้า...คิดว่าเขาคงมีใจให้เราบ้าง...แต่ทุกอย่างมันกลับไม่เป็นดังวาดไว้...เพราะอะไรกัน
วันเปิดเทอมใหม่
ผู้หญิงคนหนึ่ง เธอเข้ามาใหม่ รอยยิ้มของเธอเป็นมิตรมากกว่าจะเป็นศัตรู...เธอชื่อพลอย
เธอเป็นคนไม่ช่างพูดช่างจาสักเท่าไหร่ กลุ่มของเราเข้าไปทักเธอและชวนเธอเข้ากลุ่มด้วย
“สวัสดีจะ...เราชื่อน้ำ...เป็นเพื่อนกับเรานะ”
“อืม...สวัสดีจะ เราชื่อพลอยช่วยแนะน้ำด้วยนะ”
กลุ่เรามีทั้งหมด 3 คน เมื่อมีพลอยเข้ามาเพิ่มมอีกหนึ่ง จึงเป็น 4 คน ฉันคิดว่าฉันเข้ากับเธอได้ดีที่สุด เราสนิทกันมากไปไหนด้วนกันตลอด มีอะไรก็เผื่อแผ่กัน...เพียงแค่อาทิตย์เดียวเราสามารถคุยกันได้ทุกเรื่อง...ทุกเรื่องจริงๆ
อาร์ม คือ คนที่ฉันรักที่สุดฉันทำทุกอย่างเพื่อเขาได้...ฉันคิดว่าเขาคือคนที่เราคิดว่าเขาอยู่ข้างเราได้เสมอ...คนที่เราคิดว่าสามารถพึ่งเขาได้ยามเหนื่อยล้า...และคิดว่าเขาคงมีใจให้เราบ้าง
ทุกวันหลังเลิกเรียนฉันจะแยกกันกับพลอย...ฉันกลับพร้อมอาร์มทุกวัน...มันเป็นเวลาที่ฉันเฝ้าคอยตลอดทั้งวัน...นั่นคือเวลาเลิกเรียน...ถึงมันจะเป็นแค่เวลาสั้นๆฉันก็ดีใจที่ได้เดินเคียงข้างกับเขา
ทุกวันจันทร์ พุทธ ศุกร์ และวันอาทิตย์เราจะไปเรียนพิเศษด้วยกันทุกเย็น ยกเว้นวันอาทิตย์ เราจะเรียนกันตอนเช้าแล้วบ่ายเราก็จะไปเที่ยวกัน
ฉันไม่ใช่คนขยันเท่าไหร่หรอก ติดว่าหัวดีเลยเรียนได้เร็ว...
เปิดเทอมได้ 2 เดือนแล้ว มีข่าวแว่วมาว่า พลอยมมีคนที่ชอบแล้วโทรหากันทุกวัน มีข้อความในมือถือเป็นหลักฐาน...แต่ฉันไม่รู้ว่าคนๆนั้นเป็นใคร...
“เน่...พลอยแหมๆๆๆข่าวดังเชียวสวยอย่างเธอใครน้อคือผู้โชคดี” ฉันพูดแซวพลอยตอนพักกลางวัน
“พูดไรก็ไม่รู้น้ำอะ...ใครกันไม่มีหรอก”
ฉันมองไปอีกฝั่งหนึ่งของม้านั่งเห็นอาร์มกับพื่อนๆฉันก็แอบดีใจนะที่เห็นอาร์ม
“อาร์ม...ทำไรหนะมานั่งด้วยกันสิ” ฉันชวนอาร์มมานั่งด้วยกันแล้วเขาก็มาแต่โดยดี
เรา 5คนนั่งที่ม้าตัวเดียวกัน
“นี่ๆ อาร์มวันอาทิตย์นี่เราไปเที่ยวไหนกันดี” ตาลเพื่อนในกลุ่มพูดขึ้น
“ไปดูหนังกันดีมะ...เราอยากดูการ์ตูนที่เข้ามาใหม่นะนะนะ” รุ่งเพื่อนอีกคนพูดขึ้น
“อืม...ถ้างั้นตกลงแกไปดูหนัง...ส่วนฉันจะเล่ยเกมส์นะ ฮ่าๆ" ฉันพูดขึ้นและทุกคนก็เห็นด้วย
จบแล้วนะคะ...อ่านแล้วรู้สึกยังไง...บอกกันด้วยนะ...เหมือนชีวิตของใครรึเปล่า...
แต่แน่นอนว่าเรื่องนี้มันเหมือนกับชีวิตคนๆหนึ่ง
ฉันเดินไปหาเพื่อนที่กำลังจับกลุ่มคุยกันอย่างสนุกแน่นอนนั่นเป็นเรื่องนินทาชาวบ้านทั้งนั้น....
“คุยไรกันเหรอ” ฉันถามเพื่อนคนหนึ่ง
“อ้าว...น้ำพลอยไม่มาด้วยหละ”
“อ๋อ...วันนี้เขารีบกลับไปไหนไม่รู้” ฉันตอบ
“นี่ๆเธอรู้เรื่องแล้วสินะ...” เพื่อนที่เป็นคนพูดเรื่องชาวบ้านอย่างสนุกปากถามขึ้น
“เรื่องอะไรเหรอ”ฉันถามกลับอย่างสงสัย
“ก็เรื่องยัยพลอยไง...มาได้ยังไม่นานก็ควงอาร์มไปเที่ยวด้วยกันเลยนะยะ”
“ฮึ่ย...เธอไปได้ยินมาจากไหน” ฉันถามกลับ ในใจเริ่มเต้นเร็วขึ้น
“ฉันไม่ได้ไปได้ยินมาจากไหนหรอก...แต่ฉันเห็นกับตาของฉันเอง” เมื่อยัยเพื่อนคนนั้นพูดจบ ฉันรู้สึกเหมมือนหนักอึ้งไปทั้งตัว ทั้งตกใจ ประหลาดใจ และเสียใจที่สุด ตอนนี้ร็เพียงแต่ว่าเหมือน้ำอุ่นๆกำลังจะพังลงมาเสียให้ได้
ฉันปั้นหน้าแล้ววิ่งออกมาเพราะกลัวถูกจับได้ว่าร้องไห้...ฉันเดินออกมาจากโรงเรียนคนเดียว ในสมองคิดอะไรต่ออะไรไปต่างๆนานา
พลอยหนะเหรอจะคบกับอาร์ม ไม่จริงหรอกน่า
อาร์มชอบพลอยจริงรึเปล่า
เรามีค่าในฐานะอะไรในสายตาของเขา
เรื่องทั้งหมดมันโกหกใช่มั๊ย...ใช่มันอาจไม่จริงก็ได้...สิบปากว่าไม่เท่าตาเห็น...ฮ่าๆยัยน้ำจอมเบ๊อะเอ๊ย...
คิดได้ดังนั้งฉันจึงไม่คิดอะไรมากมันอาจเป็นเรื่องเข้าใจผิดก็ได้
“โทหาอาร์มดีกว่า”
ตุ๊ดด..............
“อ้าววัสดีน้ำ มีไรรึเปล่าไม่เห็นรอเราเลย”
“ปะ...เปล่านี่ขอโทษนะ คือเราไม่ค่อยสบายอะเลยรีบกลับ เอาไว้พรุ่งนี้...ไม่สิวันอาทิตยืต่างหากเดี๋ญวเราชดเชยให้...ขอโทษเรื่องที่เราไม่รออะนะ”
“อ้อออ....ได้อยู๋แล้วเต็มใจเลย”
“อืม...อาร์มไม่มีเรื่องอะไรจะเล่าให้เราฟังหน่อยหรอ” ถามออกไปจนได้ฉัน
“เรื่องไรเหรอ”
“อะ...เปล่า...ฮ่าๆๆ...ไม่มีไร
งั้นแค่นี้นะ บาย” ถึงฉันจะหัวเราะออกมาแต่ทำไมข้างในมันเหมือนมีคลื่นน้ำตาสาดซัดอยู่ตลอด
วันอาทิตย์
“ลูก...น้ำนื้ตื่นได้แล้วไปเรียนลูก”
“ไรแม่...อ้อไปเรียน” ดีใจจังไปเรียนๆๆเจออาร์มๆๆๆ แล้วฉันก็ลุกขึ้นจากเตียง ทำไมมันปวดหัวงี้นะ
บ่ายวันนั้นเอง
เรียนเสร็จแล้ว...ยิปปี้!!!
“เออพลอย!!!...เราลืมเอาโทรศัพท์มาขอยืมโทรหาแม่หน่อยสิ” ฉันนี่ยังไงนะหลงๆลืมๆ
“อะนี่จะ...อืมน้ำเดี๋ยวเราไปรอน้ำที่โน่นนะจ๊ะ” พลอยพูดขึ้นแล้วเดินไปพร้อมเพื่อนๆอีก 3 คน รวมทั้งอาร์มด้วย
“นี่ๆเธอรู้เรื่องแล้วสินะ...ก็เรื่องยัยพลอยไง...มาได้ยังไม่นานก็ควงอาร์มไปเที่ยวด้วยกันเลยนะยะ ฉันไม่ได้ไปได้ยินมาจากไหนหรอก...แต่ฉันเห็นกับตาของฉันเอง”
ทำไมคำพูดบ้าๆเนี่ยมันต้องวนกลับเข้ามาด้วยนะ
ฉันยืนมองโทรศัพท์ของพลอย ใจหนึ่งอยากเปิดดูเสียให้รู้แล้วรู้รอดแต่อีกใจกลับรั้งไว้...เพราะพลอยคือเพื่อนสนิทของฉัน
แต่สุดท้ายความอยากรู้ก็เอาชนะจนได้ ฉันเปิดดูโทรศัพท์ เริ่มจากประวัติการโทร
อะไรกัน!!!ไม่จริงใช่มั๊ย....มันอาจเป็นเรื่องโกหกแน่ๆ ทำไมโทรหากันบ่อยจัง ทุกวัน หลายต่อหลายครั้งทำไมฉันไม่ได้สนใจอาการที่แปลกไปของพลอยนะ...แต่เขาอาจแค่คุยกันธรรมดาก็ได้
ถึงแม้สมองฉันจะสั่งให้คิดแบบนั้น...แต่ในความรู้สึกมันกลับบอกว่าฉันเป็นคนโง่ โง่ที่สุด
ฉันยังเปิดดูข้อความต่อไป
มันไม่จริงใช่มั๊ย...ข้อความทั้งหมด...มีแต่ของอาร์มทั้งนั้น...นี่มันอะไรกัน...มีฉันที่โง่อยู่คนเดียวใช่มั๊ย...ที่ไม่ยอมรับรู้อะไรทั้งนั้น...ฉันมันบ้าที่สุด
“หวัดดีพลอย...คิดถึงนะ”
“ทามไรอยู่เหรอ...เห็นความคิดถึงอยู่ข้างพลอยมะ”
“เรารอหน้าบ้านออกมาหน่อยสิ...นะนะ”
“อย่างอนเค้านะ...ลูกหมาขอโต้ดดดด”
“ไปเที่ยวกันนะ”
“สนุกมากเลยไว้ไปกันใหม่นะจ๊ะ”
“คิดถึงนะ...รักด้วย”
“ฝันดีนะคร้าบบ”
ฯลฯ
มันเป็นข้อความที่คนอ่านต้องยิ้ม...แต่ทำไมฉันต้องห้องไห้ด้วย...ทำไม....ทำไม!!!
ฉันรีบเอาโทรศัพท์ไปคืนพลอย...ไม่อยากอยู่ที่นี่ต่อไปแล้ว...
“น้ำกลับแล้วเหรอ” พลอยถาม
“อือ...ฉันจะกลับแล้ว”
“ไมกลับเร็วจังนี่พึ่งมานะ”
“ฉันไม่ค่อยสบายอะ
ไปนะไว้เจอกัน”
“น้ำเห็นไรมากรึเปล่า” อาร์มถามฉันพร้อมกับคว้าแขนเอาไว้...เหมือนไฟถูกน้ำมัน...แค่อาร์มถูกตัวฉันน้ำตาที่
กลั้นไว้มีแต่จะพังลงมา
“ม่ายหรอก...” ฉันหันกลับไปพร้อมกับฝืนยิ้ม
“ฉันไม่เป็นไรขอฉันกลับเถอะนะ” ขอเถอะขอให้ฉันกลับไปคิดทบทวนและ...ทำใจ...กับอะไรหลายอย่างที่เกิดขึ้นพร้อมกันในวันนี้...ฉันสับสน...ฉันต้องเลือกที่จะดึงเค้าเอาไว้...หรือปล่อยเค้าไป...กับ...เพื่อนสนิทของเรา...ฉันต้องเลือก...ระหว่าง...คนที่ฉันรัก....หรือ...คนที่รักและช่วยเราได้ตลอด...หากได้เพียงหนึ่งอีกหนึ่งต้องจาก...ฉันก็อยากให้คนๆนั้นเป็นฉัน...ไม่ใช่พวกเธอที่รักกันอยู่แล้ว...และ...มีฉันเป็น...ส่วนเกิน
ฉันกลับมาอยู่ที่บ้านแล้ว...ตอนนี้ฉันทำได้แค่ร้องไห้...ร้องไห้เท่านั้น ตอนนี้ค่ำแล้ว...ฉันร้องไห้จนอาจเรียกว่าน้ำตาหมด ฉันเดินไปที่ห้องน้ำเพื่อล้างหน้า เห็นหน้าตัวเองทำไมสภาพมันเป็นอย่างนี้...บึ้งตึงและไม่มีชีวิต ฉันลองยิ้มให้ตัวเอง...ฉันยิ้มแล้ว....มันทำให้ฉันคิดได้ว่า....เศร้าไปก็คงช่วยให้เขากลับมาเล่นกลับมาเป็นเหมือนเดิมไม่ได้เพราะเราก็ไม่มีสิทธิไปเรียกร้องอะไรทั้งสิ้นเพราะเราเป็นแค่เพื่อนกันเท่านั้น...ฉันผิดที่ไม่ยอมบอกเขา...จะโทษใครได้นอกจากตัวเอง และฉันยังคิดได้ว่า...ถ้าฉันรักเขาแล้วทำอะไรให้เขามีความสุขไม่ได้...ครั้งนี้ฉันก็จะทำเพื่อคนที่ฉันรักฉันจะไม่ขัดขวางและฉุดเขาไว้...แต่ถ้าวันไหนที่เขาเสียใจฉันจะเป็นคนที่ไปหาเขาเป็นคนแรก...
ก็รู้ว่าฉันไม่มีความหมาย ก็รู้ว่าคงเป็นไปไม่ได้
ยิ่งนานเท่าไหร่ยิ่งหมดหวัง
เมื่อเธอไม่เคยจะหันมองที่ฉัน
และไม่มีแม้วันที่เธอจะหันมาสนใจ
และก็รู้ไม่นานเท่าไหร่เธอก็คงต้องไปจากฉัน
* แต่ตอนนี้ยังมีเวลา ให้ฉันจะหาเหตุผลดีๆ
มาฉุดรั้งเธอตอนนี้แต่ก็รู้ดีไม่มีหวัง *
** ต่อให้ฉันจะรักเธอมากเท่าไหร่
แต่ก็รู้ว่าเธอคงจะไม่สนใจ
ก็ยังฝันไปและยังคงหวังเอาไว้ข้างในจิตใจ
ว่าซักวันเธอจะมีฉัน แต่ก็รู้เป็นไปไม่ได้
เมื่อเธอคิดว่าฉันไม่ใช่ แต่ก็ไม่เป็นไร
ก็อยากจะขอมีเธอเรื่อยไปในใจไปอีกแสนนาน **
และแม้สิ่งที่ฉันทำวันนี้ อาจไม่ทำให้เธอได้รู้สึกดี
สิ่งที่ใจเธอพอจะมีก็เพียงแต่ความรำคาญ
ก็อยากจะขอให้เธอได้ฟังเอาไว้
บทเพลงสุดท้ายที่ฉันตั้งใจจะมอบให้ไป
ที่กลั่น ออกมาจากใจ และมีให้เธอคนเดียวเท่านั้น
*,**
ไม่รู้ว่านานเท่าไหร่ กว่าที่ฉันจะลบเธอจากใจ
กว่าที่ความทรงจำดี ๆ มันจะเลือนหาย
กว่าจะได้รักใครอีกครั้ง...
**
เมื่อเธอคิดว่าชั้น ไม่ใช่
ก็ไม่เป็นไร ตราบใดที่ฉันจะยังหายใจ
จะรักเธอไปตลอดกาล
Unloveable
Mild
ถ้าจะรักใครสักคน...ถ้าคิดว่าเขาใช่จริง...อย่ารอให้เขามาบอก...
แต่เราต่างหากที่ต้องรีบบอกเขา...ถึงแม้ผลของมันอาจไม่เป็นไปที่คิด...
อย่างน้อยเขาก็ไดรู้ว่าเรา...รัก...เขา อย่ารอจนอะไรต่างๆจนสายเกินไป...จนคุณต้องเสียเองเพราะตัวคุณเอง.......
จบแล้วนะคะ...อ่านแล้วรู้สึกยังไง...บอกกันด้วยนะ...เหมือนชีวิตของใครรึเปล่า...
แต่แน่นอนว่าเรื่องนี้มันเหมือนกับชีวิตคนๆหนึ่ง
เก็บเข้าคอลเล็กชัน
ความคิดเห็น