นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

[SF] Late Autumn (wonkyu)

โดย i.earn-baa

อารมณ์ตอนแรกคืออยากดราม่ามาก กะหยิบthe way to break up มาแต่ง แต่เปลี่ยนใจมาเอาเพลงนี้แทน ก็กะว่าจะแต่งให้มันดราม่าอีกแหละ แต่ทำไมมัน........เฮ้อ ไปอ่านเอง = =a

ยอดวิวรวม

1,604

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


1,604

ความคิดเห็น


6

คนติดตาม


1
เรทติ้ง : 100 % จำนวนโหวต : 1
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  5 พ.ย. 54 / 09:44 น.
นิยาย [SF] Late Autumn (wonkyu)

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
 

เนื้อเรื่อง อัปเดต 5 พ.ย. 54 / 09:44


  Title: Late Autumn
Author: iearnbaa
Couple: Siwon x Kyuhyun
Song : Yoon Jong Shin Ft. Kyuhyun (Super Junior) - Late Autumn (늦가을) 
Author's Note: เฟล เฟล เฟล วอนคิยูโดนโพไซดอนพัดหายไป พร้อมคลื่นฮุนคยูใหม่มาแรง-.,-
อารมณ์ตอนแรกคืออยากดราม่ามาก กะหยิบthe way to break up มาแต่ง แต่เปลี่ยนใจมาเอาเพลงนี้แทน ก็กะว่าจะแต่งให้มันดราม่าอีกแหละ แต่ทำไมมัน........เฮ้อ ไปอ่านเอง = =a
 
 
 



 
 

 

 




옷장을 열어 보았어

เปิดตู้เสื้อผ้าออกมา 



 벌이 눈에 띄었어 

เสื้อผ้าที่มีอยู่น้อยนิดจับสายตาของผมให้จ้องมันไว้ 



조금 이른  같지만 입었어 

ถึงแม้ว่าผมจะคิดว่ามันเร็วไปหน่อย แต่ผมก็ใส่มัน 



거울   모습은 그때  모습 

ยืนอยู่หน้ากระจก ผมดูเหมือนตัวเองในอดีต 



싸늘해서  좋았어 

ผมชอบมันมากกว่าเพราะมันทำให้ผมหนาว 

 

 

 



 

ครืดดด....... ครืดดดด.........

 

 



 

วัตถุที่สั่นอยู่บนโต๊ะทำให้ผมที่เดินออกมาจากห้องน้ำพอดิบพอดีต้องหยิบมาขึ้นมาดู ปรากฏว่าเป็นแมสเสจเข้าจากเบอร์ที่คุ้นเคย ....ถึงแม้เราจะไม่ค่อยได้คุยกันเหมือนเก่า อย่างน้อยก็ยังมีข้อความแบบนี้ทุกวันให้เขาได้อุ่นใจ

 



 

--

 
From. ‘Siwon hyung’ 

....อากาศข้างนอกหนาวมากเลย....

....อย่าลืมใส่เสื้อผ้าหนาๆ แล้วอย่าลืมผ้าพันคอด้วยนะครับ....

 

--

 

 



 

 
 

ผมนั่งลงบนปลายเตียงของเราแล้วอ่านมันซ้ำไปซ้ำมา ข้อความสั้นๆแค่นั้น แต่ก็ทำให้มุมปากของผมค่อยๆขยับยกยิ้มขึ้นได้ไม่ยาก .... พี่ซีวอนก็แบบนี้ ...

 



คอยห่วงเขา ทำอย่างกับเขาเป็นเด็กๆเสมอ .....

 



นี่ถ้าตอนนี้ผู้ชายคนนั้นนั่งอยู่ข้างๆ คงบ่นว่าหนาวจัง แล้วก็เข้ามาเนียนโอบกอดอย่างเคย แล้วก็ใช้มืออุ่นๆนั่นลูบหัวนิ่มๆ ยิ้มจนลักยิ้มข้างแก้มบุ๋มลงไปแล้วไม่วายเลื่อนใบหน้าลงมากดจูบลงที่แก้มให้ผมได้ทำหน้าพองอมลมใส่แก้มให้ดู เขาก็จะหัวเราะคิกคัก...

 




เพราะเค้าเป็นแบบนี้ล่ะนะ.....

 





ทว่าตอนนี้จะอมลมให้แก้มพองจนแตก ถ้าแลกกับอ้อมกอดนั้นอีกครั้ง.......

 




.....คยูฮยอนคนนี้ก็ยอม.....

 

 

 





골목은 해가 지려해 

อาทิตย์กำลังตกดินบนท้องถนน 



커피향이  때로  데려가 

กลิ่นกาแฟที่นำผมไปในเวลานั้น 



쇼윈도우 겨울옷을 바라보던  때로 

เมื่อผมมองเสื้อผ้าสำหรับฤดูหนาวผ่านกระจกของร้านค้า 



그래 너였어  데리고 나온  

ใช่แล้ว คุณนั่นแหล่ะ คุณที่นำผมให้ออกมา 

 

 



 

เมื่อเดินประคองแก้วกาแฟอุ่นๆออกมาจากร้านแล้วก็เดินไปเรื่อยเปื่อย ... ร้านค้าหลายร้านเริ่มเปิดไฟดวงน้อยๆให้สว่างไสวไปตามทาง มันจะดูสวยงามมาก หากได้เดินเคียงคู่ไปกับใครอีกคน เช่นคู่ที่เพิ่งเดินกอดกันผ่านสวนทางไปเมื่อกี้

 



 

ผมขยับผ้าพันคอเล็กน้อยก่อนจะยกแก้วกาแฟขึ้นจิบ เพื่อให้ไอความร้อนทำให้ร่างกายหายหนาวได้บ้าง .....เอามือที่เพิ่งอังกับแก้วมาแตะแก้มให้รู้สึกอุ่น.....

 



....แทนมืออุ่นๆของอีกคน.....





 

ไม่รู้ว่าทำไมตัวเองซื่อบื้อแบบนี้ ที่ออกมาข้างนอกแล้วดันลืมถุงมือเอาไว้ ....




 

ถุงมือที่เค้าคนนั้นเคยซื้อให้ แต่ตัวเองกลับดื้อแพ่งไม่ยอมใช้ จนทำให้คนซื้อเขาน้อยใจ สะบัดหน้างอนจนต้องตามไปง้อด้วยเหตุผลที่ว่า....

 



 

“ก็ผมไม่ชอบใช้ถุงมือหนิ...”

 

 

 
 

“........”

 

 

 


“ในเมื่อมือของพี่อุ่นกว่าเยอะเลย...”

 

 



 

มันทำให้รอยยิ้มกว้างถูกส่งกลับมา พร้อมกับริมฝีปากที่ประทับลงมาช้าๆ...รสจูบแสนหวานหยิบยื่นมาให้ลิ้มลองได้สักพัก ถุงมือตรงหน้าก็ไร้ค่าลงทันตา...

 






 

...เราส่งยิ้มให้กัน...

 

 





 

 

 주머니   손을  잡던 

คุณคนที่อยู่ใกล้ชิดกับผม จับมือผมไว้ในกระเป๋าเสื้อ 



  늦가을의  

คุณ ในระหว่างช่วงปลายฤดูใบไม้ร่วงของปี 



이젠 어디를 걷니 

ตอนนี้คุณกำลังเดินอยู่ที่ไหน

 

 


 

From. ‘..Kyu..’

....พี่ซีวอน ผมคิดถึงพี่....

....คิดถึง.....มากๆเลย....

 

 

 



 

 

เพียงประโยคไม่กี่ประโยคทำให้คนที่กำลังวุ่นวายกับกองเอกสารมากมายบนโต๊ะยิ้มกว้างออกมา มือหนาลูบเบาๆบนหน้าจอมัลติทัชแล้วกดจูบลงบนภาพล็อคสกรีนที่เผยรูปที่แอบถ่ายใครอีกคนเอาไว้

 

 



เขารู้ดีว่าเขาหักโหมทุ่มให้กับงาน ... จนปล่อยให้ลูกแมวตัวน้อยนอนเหงาอยู่ที่ห้อง ลูกแมวที่เคยอ้อนเอาอกเอาใจ คนที่ทำให้มีความสุขได้ทุกวัน.....

 

 





 

....ตอนนี้อยากจะกอดเขาให้แน่นๆแต่ก็ทำไม่ได้.....

 

 

 

 

 


 

 

 

너의 발소리가 그리워 

ผมคิดถึงเสียงรอยเท้าของคุณที่กำลังเดินเหลือเกิน 



바람을 마셔보았어 

ผมพยายามจะหายใจภายใต้สายลมที่พัดมา 




가슴도 보고파해서 

เพราะว่าหัวใจของผมก็คิดถึงคุณเช่นกัน

 

 

 

 






 

 

“คิบอม....กูฝากกองนี้หน่อยได้มั้ย... นะ... กูขอร้อง”

 

 

 

 


 

 

 

한결 나아진 가슴은 재촉해 

หัวใจของผมรู้สึกดีขึ้น และเร่งให้ผม 




힘든 밤이 오기 전에 돌아 가자고 

กลับไปก่อนที่คืนที่ยาวนานอันแสนทรมานจะมาถึง

 

 






 

 

 

 
 

“เฮ้อ...กลับห้องดีกว่า...”

 

 



ผมพาร่างตัวเองเดินออกมาจากม้านั่งในสวนสาธารณะที่ไร้ผู้คน ต้นไม้แถบนี้เหลือแต่กิ่งก้าน... มันคงหนาวเหมือนกันที่ไม่มีใบไม้เหมือนในฤดูใบไม้ผลิแล้ว...

 

 


 

.... กอดตัวเองให้คลายหนาวแต่ทว่ามันก็ไม่ช่วยเลย.... เทียบไม่ได้กับอ้อมกอดของคนคนนั้นสักนิด....

 





“ทำอะไรของเค้าอยู่นะ....”
 
 

หน้าจอว่างเปล่า.... ไม่มีข้อความโต้ตอบกลับมาหลังจากที่ส่งข้อความที่แล้วออกไปได้สักพักใหญ่...

 

 





 

อยู่ๆน้ำตามันก็เอ่อรื้นขึ้นมา... ความเหงา อ้างว้าง เข้าโจมตีจนต้องทำใจแข็งไล่สิ่งพวกนั้นออกไป.... เพราะคนคนเดียวแท้ๆ คนนั้นทำให้ผมอ่อนแอได้ขนาดนี้ ทำให้ผมสูญเสียความเป็นตัวเองไปได้อย่างง่ายดาย…..

 

 





 

 

...คนนั้นที่ชื่อ เชว ซีวอน....

 

 

 

 

 

 

 



 

그래 너였어  데리고 나온  

ใช่แล้ว คุณนั่นแหล่ะ คุณที่นำผมให้ออกมา

 

 

 

 
 

“ทงเฮคงไม่งอนมึงใช่มั้ย”


 

“เออน่า... งอนกูก็ง้อสิ ไม่เห็นจะยาก...”


 

มุมปากมันยกยิ้มขึ้นมานิดๆตอนที่พูดเรื่องง้อ แสดงว่าการง้อของเพื่อนรักคนนี้มันต้องไม่ธรรมดาแน่ๆ

 



“ขอบใจมากนะมึง...ไว้กูจะเลี้ยงข้าว”




 

ผมบอกแค่นั้น ก่อนจะทิ้งให้มันจมกับกองงานที่เหลือน้อยนิดของผม ตอนนี้แม้แต่ลิฟท์ที่เคลื่อนตัวลงมาชั้นอาคารจอดรถก็ว่ายังช้า

 

 




 

 

...อยากไปหาเร็วๆ...

 




...ไปคลายความหนาวให้อีกคนเร็วๆ...

 

 




 

 

 

 주머니   손을  잡던 

คุณคนที่อยู่ใกล้ชิดกับผม จับมือผมไว้ในกระเป๋าเสื้อ 




  늦가을의  

คุณ ในระหว่างช่วงปลายฤดูใบไม้ร่วงของปี

 

 



 

 

 

 

แสงไฟที่หน้ารถดับลงพร้อมกับเสียงเครื่องยนต์ที่ดับ ร่างสูงพาร่างตัวเองมุ่งตรงไปยังชั้นของห้องพัก ....ห้องของเขากับคนรักที่ใช้ทุกเวลาอยู่ในนั้นด้วยกัน ทั้งเวลาของความสุข ความเหงา และความเศร้า.... ตอนนี้ไม่รู้ว่าลูกแมวตากลมของเค้าจะหลับไปบนเตียงกว้างคนเดียวหรือยัง...

 

 


 

 
 

그래 너였어 가을을 가르쳐준 

ใช่แล้ว คุณนั่นแหล่ะ คนที่คอยสอนผมในฤดูใบไม้ร่วง

 

 

 



 

เปิดประตูห้องนอนไปพบกับความมืดมิด.....มีเพียงแสงจันทร์นวลๆที่สาดส่องมาจากร่องเล็กของผ้าม่าน...

 



คลายเน็คไทที่ผูกอยู่บนคอเล็กน้อย...ก่อนจะก้าวไปหาคนที่นอนหลับอยู่บนเตียง...



 

จ้องใบหน้ายามหลับของเค้าสักพัก...ก็อดใจไม่ไหวต้องก้มลงไปจูบแผ่วเบาที่ขมับ....และสัมผัสที่ส่งไปนั้นก็ทำให้อีกคนรู้สึกตัว...ค่อยๆปรือตามองในความมืด

 





พอรู้ว่าคนตรงหน้าเป็นใคร คยูฮยอนก็เด้งตัวขึ้นมานั่งบนหัวเตียง...ปล่อยให้อีกฝ่ายยิ้มกับใบหน้าเหรอหรากึ่งง่วงนอนที่ได้รับกลับมา

 



 

“พี่ซีวอน...”

 



“.......”

 



“มาได้ยังไง....”

 


น้ำเสียงเจือความดีใจปนน้อยใจคละเคล้ากันไป...ซีวอนดูไม่ออก แต่คิดว่าคนน่ารักของเขาคงจะดีใจเสียมากกว่า

 




“ก็ไหนบอกว่าคิดถึงไง...”

 

พอขยับเข้าไปสวมกอดก็โดนคนในอ้อมกอดส่งเสียงแง้วๆเล็ดลอดออกมา



 

“ใครเค้าคิดถึงกัน...ไม่มีสักหน่อย”



 

เสียงบ่นอู้อี้เช่นนั้น แต่ตัวเองก็กอดตอบร่างสูงแนบแน่น.....หลับตา... ซึมซับความอบอุ่นที่วันนี้โหยหาอยากได้มาทั้งวัน

 



“คยูฮยอน...”

 


“อือ..” ส่งเสียงขานรับทั้งๆที่ยังคงหลับตา


 

“พี่ขอโทษนะครับ...”


 

“.......”

 

 

 




 

“ขอโทษที่ปล่อยให้เหงา...”

 

 

ผมผละออกจากอ้อมกอดนั้นช้าๆ....ก่อนจะส่งยิ้มให้เป็นเชิงบอกว่า ‘ไม่เป็นไร’

 



“รออีกนิดนะคยูฮยอน...”

 



“........”





 

“อีกไม่นานเราจะได้มีเวลาอยู่ด้วยกันเหมือนเดิมนะครับ...”

 

 









 

 

 

 

เขาเอื้อมมือมาจับใบหน้าของผมที่ดูเหมือนกำลังจะร้องไห้ เพราะตามันเริ่มร้อนๆ ....แต่ผมก็ยังยิ้ม....พลางยกมือขึ้นไปประคองใบหน้าของเค้าเข้ามาใกล้...

 

“ถ้างั้นตอนนี้...”

 

“......”

 

ผมค่อยๆปลดเน็คไทที่คอของคนตรงหน้าออกอย่างช้าๆ… 






“ช่วยอยู่กับผมให้นานที่สุด.....จะได้มั้ย”

 

















.

.

.

 

 

สิ้นคำพูดนั้น แผ่นหลังของผมก็ชิดแนบแน่นกับพื้นเตียง ปล่อยให้เขากดจูบตามใจ...เรากอดจูบ...บดขยี้กันอยู่อย่างนั้นจนพอใจ...ปากของผมแดงเจ่อ แต่ก็ไม่ได้สนใจมัน

 

 


 

 

มือของเขาเลื่อนมาแกะกระดุมชุดนอนตัวบางได้แค่สองสามเม็ดก็เคลื่อนใบหน้าลงมาซุกไซร้...สร้างรอยเอาไว้มากมายนับไม่ถ้วน...เขาถอดเสื้อเชิ้ตแสนอึดอัดนั่นออก....แล้วก็ก้มลงจัดการกับกางเกงนอนที่เพียงแค่ดึงมันต่ำลงมา...มันก็หลุดออกไปจากร่างอย่างง่ายดาย...

 

 


 

 
 
 
 

....ผมชอบสีหน้าเค้าตอนนี้.....

 

 

 



 

ยามที่หลับตาแล้วขมวดคิ้วน้อยๆ...คล้ายเจ็บปวดแต่กลับมีความสุข... เหงือกายที่ไหลย้อยลงมา...เสียงที่เพรียกหาแต่ผมไม่ขาด...ฮึมฮำ...ครางต่ำๆอยู่ในลำคอ....

 

 

 


 

 

 

“คยู....อึก....พ...พี่”

 

 
 

“รักผม....อื๊อ...ผมรู้...ผมรู้...แฮ่ก...”

 

 

 

 







 

 
 

...ไม่รู้ว่าเราหมดแรงไปแค่ไหน...

 

 




 

...ไม่รู้ว่าต่อกันไปกี่รอบ....

 

 





 

 

 

 

 

 
 
 

갈색 그리움이 끝이 없는  

คืนสีน้ำตาลแห่งความปรารถนาที่แสนยาวนานไม่มีที่สิ้นสุด 



다가올  겨울을 이제 준비해야  

ผมต้องเตรียมตัวสำหรับฤดูหนาวที่กำลังจะมาถึง

 

 

 

 







 

 

......รู้ตัวอีกทีก็นอนเปลือยเปล่าอยู่ในอ้อมกอดคนๆนี้....

 

 

 

 

รอยยิ้มที่ประกอบด้วยลักยิ้มนั้นถูกส่งมาอีกครั้งพร้อมกับจูบลงมาบนขมับชื้นเหงื่อ...

 

 

 

“พี่รักนายมากนะ....คยูฮยอน”

 

 




 

ประโยคสุดท้ายในค่ำคืนนี้...แล้วค่อยๆปิดเปลือกตาลง....ปล่อยให้คนรักขยับตัวบดเบียดเข้าหาความอบอุ่นพร้อมกับเสียงกระซิบจากเทวดาตัวน้อยที่กล่อมให้ชายผู้นี้หลับฝันดี.....

 

 

 

 

 









 

 

 

 

“ผมก็รัก....รักพีซีวอน.....เหมือนกัน.....”

 

 

 

 

 

 






 

 

밤이 길고   겨울을 

สำหรับฤดูหนาวของผมกับค่ำคืนอันแสนยาวนาน 




니가 너무 많은  겨울을 

สำหรับฤดูหนาวของผมที่มีคุณอยู่มากมาย 

 

 








 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

End.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Korean lyrics : blog.naver.com

Thai Romanization & Translate By @CASSandELF4ever

 

Talk ;  จำเป็นต้องตัดบางส่วนออก ตามไปอ่านเต็มๆใน ไอเอิร์นบ้าดอทเอ็กทีน = =
Ps. ถ้าภาษาจะด้อยขนาดเน้ T________T 55555 เพิ่งปัดฝุ่นน่ะ
Ps.ll กลับมาให้ฟินเร็วๆเด๊ะ T^T
Ps.lll เม้นเถอะ ... ไหว้ละ :'(

ผลงานอื่นๆ ของ i.earn-baa

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

ยังไม่มีรีวิวของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

6 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 27 ตุลาคม 2555 / 16:22
    เหงาแต่อบอุ่นนะ
    #6
    0
  2. วันที่ 14 พฤศจิกายน 2554 / 17:01
     คิดถึงๆๆๆๆๆๆ 

    คิดถึงพี่วอนน้องกี้ แทบขาดใจแล้ว

    น้องดูเหงามากช่วงนี้ เฮ้อ !!!

    กลับมาหาน้องเร็วๆนะพี่ซีวอน


    #5
    0
  3. วันที่ 5 พฤศจิกายน 2554 / 20:39
    อยากให้พี่ซีวอนกลับมาหาน้องคิยูเร็วๆTT^TT

    แม่ยกวอนคยูใจจะขาดอยู่แล้ว มันห่างเหิน มันเงียบเหงา และมันเศร้าใจ

    ตกลงน้องคิยู หรือรีดเดอร์กันแน่นะที่คิดถึงพี่ซีวอนกันเนี่ย
    #4
    0
  4. #3 Ya'Kult
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2554 / 13:47
     เหงากับกี้ด้วยเลย TT
    #3
    0
  5. #2 minney
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2554 / 11:54
    ได้อ่านวอนคยูอีกเรื่องแล้ว



    ดีแล้วคะที่ไม่ดราม่า ไม่งั้นคงเศร้าน่าดู



    ดูพี่วอนกับน้องรักกันดีจัง พี่วอนถึงกับหนีงานมาหาน้อง



    มาถึง ก็จัดหนักซะให้หายคิดถึงเลยเชียว แบบนี้น้องจะลุกขึ้นไหมเนี่ย
    #2
    0
  6. วันที่ 5 พฤศจิกายน 2554 / 11:26
    เข้ามาอ่านเพราะเป็นวอนคยูและไรเตอร์บอกว่า

    พยายามแต่งดราม่าแล้วมัน...

    ดีจังที่ไม่ดราม่า

    คิดถึงโมเม้นต์วอนคยู

    เหงาเหมือนคิยูในเรื่องเลยค่ะ

    ดีนะที่พี่วอนยอมทิ้งงานมาหาน้อง

    อย่างน้อยคืนนี้น้องกับพี่ก็ไม่เหงา ^^
    #1
    0