คัดลอกลิงก์เเล้ว

เธอคือขนมหวาน

โดย P_u4422

เธอเป็นใคร ทำไมถึงมาชวนผมคุยในเวลาแบบนี้ ผมรู้สึกหงุดหงิดมาก เเต่เธอกลับยิ้มหวานให้ผมอย่างเดียวเลย

ยอดวิวรวม

19

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


19

ความคิดเห็น


0

คนติดตาม


0
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  30 ก.ค. 62 / 20:50 น.
นิยาย ͤ͢ҹ

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

พวกคุณคิดว่า..การที่เราได้รู้จักกับคนแปลกหน้า คนที่เราไม่เคยเห็นหน้าตามาก่อน ไม่รู้ว่าเขาชื่ออะไร ไม่รู้จักชื่อเสียงเรียงนาม ไม่รู้เเม้กระทั้งว่า เขาอยู่บนโลกนี้ด้วยเช่นกัน..มันเป็นเรื่องที่ดีหรือเปล่า

สำหรับผม
การที่ได้รู้จักเธอ
ได้รู้ชื่อ
ได้เห็นหน้า
ได้เห็นรอยยิ้ม
ทั้งๆที่เธอกับผม
ไม่มีสิ่งใดเกี่ยวข้องกันเลย
ผมกลับรู้สึกว่า
มันเป็นเรื่องดีๆ
ที่สุดในชีวิตของผมเลย
มันอาจเป็นเพราะสถานการณ์
ที่ทำให้เราเจอกัน
เเต่ผม
อยากจะงมงายว่า..

มันคือโชคชะตา
.
.
.
.


นิยายสั้นเรื่องนี้ เกิดจากความคิดชั่ววูบของไรท์เองค่ะ ไม่มีเนื้อหาแก่นสารอะไรมาก นอกจากความบันเทิงเล็กๆ 

ขอบคุณผู้อ่านทุกท่านที่หลงเข้ามานะคะ กราบงามๆที ใครมีความคิดเห็นยังไงก็ เม้นบอกไรท์ไว้ได้นะคะ ไรท์ชอบอ่าน มีจุดผิดพลาดหรือบกพร่องตรงไหนก็บอกไรท์ได้ที่คอมเม้นเลยนะ ขอบคุณค่ะ //เขย่าเเขน

เนื้อเรื่อง อัปเดต 30 ก.ค. 62 / 20:50


"เวรเอ๊ย!"

เสียงสบถของชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ดังขึ้น ท่ามกลางสายฝนห่าใหญ่ที่กำลังตกลงมา

"ไหนพยากรณ์อากาศบอก ฝนจะไม่ตกวะ!"

ชายหนุ่มรีบเร่งฝีเท้าของตัวเอง เขาต้องการหาที่หลบฝนชั่วคราว เเต่ที่ตรงนี้ดันเป็นสวนสาธารณะที่เปิดโล่ง ไม่มีอาคารหรือที่กำบังใดๆเลย

รองเท้าผ้าใบสีดำเก่าๆ วิ่งเหยียบแอ่งน้ำตามที่ต่างๆอย่างว่องไว สายตาที่ดูจะพร่ามัวจากเม็ดฝนที่เกาะหน้า ทำให้วิสัยทัศน์ในการมองเห็นของเขาเเย่ลง เเต่ในที่สุด เขาก็เจอสถานที่ที่จะช่วยเขาได้

"เห้ย! ป้ายรอรมเมล์ รอดเเล้วเรา!
ชายหนุ่มรีบวิ่งจนเกือบจะสะดุดล้มหน้าคว่ำ เเต่ก็ดึงตัวเองให้หลบเข้าใต้หลังคาบางๆได้ทัน

ชายหนุ่มหอบหายใจเข้าลึกๆ  เขาหย่อนก้นลงที่เก้าอี้พลาสติกตัวหนึ่ง มือซ้ายจัดการเช็ดหน้าอย่างลวกๆ มือขวาก็ล้วงเข้าที่กระเป๋ากางเกงเพื่อหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาใครบางคน

"ฮัลโหล นี่ฉันเองนะ"
ชายหนุ่มพูดพลางหน้าตาตึงเครียด วันนี้เขามีนัดสำคัญมาก เเต่ดันต้องมาติดขัดเพราะเหตุฝนตกแบบนี้
"เเกอยู่ไหนวะ นี่พวกฉันรอไม่ไหวเเล้วนะโว้ย หิวกันจะเเย่อยู่ละ เหลือแกคนเดียวเนี่ย ไม่มาสักที"
 เสียงชายหนุ่มรุ่นราวคราวเดียวกับเขาพูดขึ้นอย่างหงุดหงิด ตัวเขาเองก็เช่นกัน

"ขอโทษหว่ะ นี่ฉันก็รีบมาสุดๆเเล้ว เเต่ฝนตกแบบนี้ คงไปหาพวกแกไม่ได้ละ"

เขาพูดพร้อมมองไปบนท้องฟ้าที่กลายเป็นสีเทาทั่วทุกหนเเห่ง

"โธ่เอ๊ย งานสำคัญทั้งที่..แบบนี้ฉันจะบอกกับโค้ชยังไงว่าเเกมาไม่ได้
"เออเอาหน่า ไว้เราไปกินเลี้ยงฉลองกันวันอื่นก็ได้ ฝากบอกโค้ชด้วยละกัน"
"เออๆ เดี๋ยวฉันกินเผื่อแกละกัน เเกนี่พลาดของเด็ดไปได้อย่างน่าเสียดายจริงๆ ไอคอฟฟี่"

เจ้าของชื่อได้เเต่ยกยิ้มมุมปากขำๆ เเต่เขาไม่มีอารมณ์มาเฮฮาเลย วันนี้เป็นวันนัดกินเลี้ยงของเขาเเละเพื่อนๆที่ได้ชนะการเเข่งขันกีฬาระดับม.ปลายกับโรงเรียนอื่น เขาเสียใจเเละหงุดหงิดที่ไม่ได้ไปสังสรรค์เหมือนคนอื่นๆ ทั้งๆที่ตั้งใจจะมาเมาให้เต็มที่ กินให้พุงกลาง เเต่สุดท้ายดันมานั่งตัวเปียกหลบฝนที่ไม่มีทีท่าจะหยุดสักที

ฟิ้วว..สาดด!
"!! อะไรวะเนี่ย!!!" 
คอฟฟี่เด้งตัวยืนขึ้นทันที รถยนต์คันนึงที่ขับผ่านเขาไปด้วยความเร็ว ทำให้น้ำฝนที่เอ่อล้นเต็มถนน สาดกระเด็นเข้าที่กางเกงเเละรองเท้าของเขาจนเปียกชุ่มกว่าเดิมร้อยเท่า

"ขับรถยังไงวะ!" 

เขาหัวเสีย เเต่ก็ทำได้เเต่กลับมานั่งลงที่เดิม มือทั้งสองข้างถูกยกขึ้นมากุมที่ขมับ นวดๆไปมาเพื่อคลายอารมณ์หงุดหงิด
(หิวข้าว...)

คอฟฟี่บ่นกับตัวเองในใจ ตอนนี้ไม่ว่าอะไรที่เขาเห็นว่ากินได้ ก็จะกินมันเข้าไปทุกอย่างเลย เเต่เเถวนี้ไม่มีร้านอาหารใดๆเลย อากาศที่หนาวจากไอฝน บวกกับเสื้อผ้าที่เปียกโชก ทำให้เขารู้สึกโมโหหิวมากขึ้น

"เมื่อไหร่รถเมล์จะมาวะ อยากกลับบ้านละโว้ย!"
แตะๆๆ...
เสียงฝีเท้าที่กระทบกับน้ำดังขึ้นจากที่ไกลๆ จนเข้ามาใกล้จุดที่คอฟฟี่นั่งรอรลเมล์อยู่ เงาร่างของหญิงสาวที่สภาพเปียกโชกไม่ต่างกัน เดินเข้ามาอย่างเหน็ดเหนื่อย

คอฟฟี่มองเธอผ่านๆ ก่อนจะนั่งก้มหน้าเอามือเลื่อนดูโทรศัพท์เล่น ผู้หญิงคนนั้นเดินมานั่งพักที่เก้าอี้ตัวที่สามห่างจากคอฟฟี้ไปตัวหนึ่ง

"....."

ไม่มีบทสนทนาใดๆเกิดขึ้นระหว่างเขากับเธอ คอฟฟี่ที่หงุดหงิดก็ไม่ได้สนใจอะไร เพียงเเค่รู้สึกว่า...มันเงียบแปลกๆ

เขาค่อยๆเหล่มองเธอคนนั้น ผู้หญิงคนนั้นก็เอาเเต่เหม่อมองออกไปด้านนอก เหมือนจะไม่สนใจเขาเลยด้วยซ้ำ คอฟฟี่เห็นใบหน้าของเธอไม่ชัดมากนัก เพราะผมสีขาวทองยาวประบ่าบดบังไม่ให้เห็น คอฟฟี่มองเธอคนนั้นอย่างลืมตัว ก่อนจะรีบหันหน้าหนี เพราะเธอหันมามอง

"(เป็นผู้หญิงแบบไหนกัน ถึงได้ชอบใส่เสื้อตัวบางๆออกมาข้างนอก..เห็นหมดละน่ะ)"
เขาคิดในใจ สายตาก็มองไปที่หน้าจอสีขาว ที่ไม่มีอะไรให้เขาดูเพราะสัญญาณอิเตอร์เน็ตไม่ดี

"เฮ้อ.."

คอฟฟี่ได้ยินเสียงเธอคนนั้นถอนหายใจ เลยแอบๆหันไปมอง ผู้หญิงคนนั้นหยิบกล่องบางอย่างของมาจากถุงพลาสติกใส ดูเหมือนจะเป็นกล่องขนมเค้ก ดูจากโลโก้ร้านที่ติดอยู่บนถุงแล้ว

"(ผู้หญิงนี่..ชอบกินอะไรเเบบนี้จริงๆละนะ เเล้วก็มาบ่นๆว่าอ้วนกัน)"

คอฟฟี่คิดในใจ นิ้วโป้งที่เลื่อนหน้าจออยู่สักพักก็หยุดชะงักลง อยู่ๆหน้าจอก็กลายเป็นสีดำเเละปรากฏโลโก้ของโทรศัพท์ขึ้น

"! ...บ แบตหมด!?" 
คอฟฟี่ร้องลั่น ผู้หญิงที่นั่งอยู่ข้างๆถึงกับหันมามองด้วยความตกใจ คอฟฟี่หัวเสียเเละหงุดหงิดอีกครั้ง ทำไมอะไรๆในวันนี้มันถึงไม่เป็นใจให้เขาเลยนะ

".....เอ่อ..คุณคะ.." 
"อะไร!!"
คอฟฟี่หันว่าตวาด เพราะตอนนี้เขาอารมณ์เสียสุดๆ เเต่ถึงเเม้ท่าทางของเขาจะน่ากลัวขนาดไหน ผู้หญิงคนนั้นกลับไม่มีทีท่ากล้วหรือรู้สึกรังเกียจเลย

คอฟฟี้ทำตัวไม่ถูกเลยหันหน้าหนี อีกฝ่ายก็แอบมองเขาอย่างขำๆ ก่อนจะพูดว่า

"ไม่เป็นไรนะคะ ตอนนี้เราก็อยู่สภาพเดียวกันเลยค่ะ"
"..."
(เธอจะไปรู้อะไร เธอไม่รู้หรอกว่าฉันซวยขนาดไหนวันนี้)
"เเย่จังเลยนะคะ ฮ่าๆ เเต่ยังไงซะ คนเราก็ต้องมีวันเเย่ๆเหมือนกันบ้างล่ะเนอะ"
"...."

อะไรของเธอ เธอเป็นใคร ทำไมถึงมาชวนคุยกันเเบบนี้ รู้มั้ยว่าตอนนี้ฉันไม่มีอารมณ์มาเฮฮาด้วยหรอกนะ เเล้วทำไมถึงเอาเเต่ยิ้มเล่า นี่ไม่กลัวคนเเปลกอย่างฉันเลยหรือไง

"คุณหิวหรือเปล่าคะ"
"...ห้ะ.."
"ฉันคิดว่าคุณน่าจะหิวนะ ลองกินคัพเค้กนี่หน่อยมั้ยคะ ร้านนี้ทำขนมอร่อยมากเลยนะ ฉันเเนะนำ"

เธอพูดพร้อมรอยยิ้ม

(ยิ้มหวานจัง..)

"...ผม..ไม่ชอบของหวาน.."
คอฟฟี่ตัดสินใจพูด เขาไม่ชอบของหวานจริงๆนั่นเเหละ เเล้วดูครีมที่อยู่บนเนื้อเเป้งฟูๆนั่นสิ เเค่เห็นก็เลี่ยนเเล้ว

"ว้า น่าเสียนะคะ..คุณไม่คิดจะลองหน่อยหรอคะ มันอร่อยนะ"
เธอหยิบคัพเค้กขึ้นมา1ชิ้น เเละยื่นให้คอฟฟี่
"ม ไม่อ่ะครับ ขอบคุณ-"
คร่อก~...
".....คุณหิวอยู่นะคะ"
เธอพูดขำๆ คอฟฟี่เเทบอยากจะบีบคอตัวเองให้ตายเสียตรงนั้น น่าขายหน้าที่สุด..
"ลองดูเถอะค่ะ ฉันให้"
"...."
อะไรกัน ทำไมถึงใจดีขนาดนี้ แม่พระมาโปรดหรือไง..

คอฟฟี่ตัดสินใจรับคัพเค้กนั่นมา เเต่ยังไม่กินทันที เขาลังเลที่จะกินครีมสีขาวพูนๆนั้น มันเป็นความรู้สึกตั้งเเต่ๆเด็กแล้วล่ะ เขาไม่ชอบขนมหวานที่สุดเลย เพราะมันเลี่ยน เเถมยังทำให้อ้วนอีกต่างหาก

"...."
"...ไม่อยากกินก็ไม่เป็นไรนะคะ คุณจะเอาไปให้เเม่หรือเเฟนของคุณก็ได้"
"ผมยังไม่มีแฟนหรอก.."
"แฮะๆ..ขอโทษทีค่ะ เห็นคุณเป็นคนหน้าตาดี เลยคิดว่าน่าจะมีสาวข้างกายเเล้ว"
"..."

นี่...เเอบจีบฉันงั้นหรอ?..
บ้า! ดูหน้าตาใสซื่อนั่นสิ ไม่เห็นมีท่าทางอ่อยหรือหยอดเลยสักนิด อย่าคิดลึกสิ ไอคอฟฟี่!

"..เอ่อ..คือว่า.."
"คะ?"
เธอหันมามองคอฟฟี่ด้วยรอยยิ้ม ตอนนี้ความรู้สึกของเขามันเริ่มแปรปรวนยังไงไม่รู้ ความโกรธทั้งหลายเมื่อกี้ได้หายไปหมดสิน โดยที่เขาเองก็ไม่รู้ตัว เหมือนกับว่า เธอพยายามช่วยให้เขาไม่ต้องคิดมาก

"ผม..ชอบกินของรสเข้มๆน่ะ..หวานๆเเบบนี้ผมไม่เคยกินมาเลยทั้งชีวิต"

คอฟฟี่เขินๆที่จะพูดยังไงไม่รู้ ความรู้สึกใจเต้นเเปลกๆนี่มันอะไร เพราะอีกฝ่ายเป็นผู้หญิงหรอ เพราะสวยหรอ เพราะน่ารักหรอ หรือเพราะอายที่ดันไปตวาดเขาซะเสียงดัง..

"งั้นหรอคะ ฮ่าๆ ก็รสนิยมคนเรามันต่างกันนี่หน่า"
อีกฝ่ายยิ้มหัวเราะ คอฟฟี่ยิ้มตามอย่าง งงๆ คุยกับเธอคนนี้มันดูมีความสุขแปลกๆ...

ครืนน...
"อ้าว รถเมล์มาเเล้ว ฉันขอตัวก่อนนะคะ"
"..!?"

ด เดี๋ยวสิ จะไปเเล้วหรอ เรายังคุยกันไม่ถึงไหนเลยนะ อย่าเพิ่งเดินไปสิ...

"เดี๋ยวครับ!"
"...??"
 คอฟฟี่รีบวางคัพเค้กไว้ตรงเก้าอี้ เเล้วเดินตามอีกฝ่ายไป
"มีอะไรหรอคะ"
"...อ่า..คือ...ผมว่า..."
คอฟฟี่จ้องหน้าอีกฝ่าย ก่อนจะถอดเสื้อกันหนาวของตัวเองออก เหลือเพียงเสื้อยืดคอกลมสีดำ อีกฝ่ายเห็น ก็ตกใจที่อยู่ๆคอฟฟี่ก็เอาเสื้อมาคลุมที่ไหล่ของเธอ

" อ่า ช่วยเอาเสื้อตัวนี้คลุมตัวไว้เถอะนะครับ พอดีว่า เสื้อของคุณมันบาง..เเถมเปียกด้วย ขึ้นรถไปน่าจะหนาว"
"..."
เธอมองเขาอย่าง งงๆ ก่อนจะยิ้มบางๆ

"ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ฉันเกรงใจ"
"เอาไปเถอะครับ ผมให้เลย"
"..."
"ตอบเเทนที่ คุณให้ขนมผมไงครับ เเลกๆกันไง"



คอฟฟี่พูดรัวๆ จนอีกฝ่ายตอบไม่ทัน เสียงบีบแตรรถดังขึ้น เร่งให้ทั้งคู่หรือใครคนใดคนหนึ่งขึ้นรถมาสักที

"ขอบคุณนะคะ.."

เธอยิ้มเเล้วเดินขึ้นรถไป 

"ด เดี๋ยวครับ!"

"..?"

"ค..คุณชื่ออะไรหรอครับ.."

"..วิปครีมค่ะ"

วิปครีมยิ้มให้ ตอนนั้นเองที่คอฟฟี่กำลังจะเอ่ยปากบอกบางอย่าง ประตูรถเมล์ก็ปิดลงตัดหน้าเขา เเล้วเคลื่อนตัวออกไป..

"....ผมชื่อ คอฟฟี่นะ.."

คอฟฟี่พูดลอยๆ พลางมองรถเมล์ที่ค่อยๆจะลับสายตาไป 

"ยินดีที่ได้รู้จักนะ.."

คอฟฟี่ยื่นเหม่ออยู่ตรงนั้น จนมีความคิดหนึ่งเเล่นเข้ามา ว่าเขาเองก็ต้องนั่งรถเมล์กลับบ้าน
ไม่เป็นไร รอคันต่อไปก็ได้ คอฟฟี่เดินกลับมานั่งที่เดิม ท่ามกลางสายฝนที่เริ่มเบาลง

เขาหยิบคัพเค้กที่วิปครีมให้มา ก่อนจะกัดกินหนึ่งคำ กินอีก กินอีก กินเรื่อยๆจนหมด ขณะเดียวกันที่สายฝนที่โปรยปรายลงมาอย่างหนักแต่เเรกก็เริ่มซาลงจนหยุดตกในที่สุด...


เราต่างก็แปลกหน้ากันทั้งคู่ ไม่เคยเห็นหน้ากันมาก่อน เเต่ทำไม..ทำไมถึงรู้สึกโหยหาขนาดนี้นะ..หรือผมเป็นคนใจง่าย ที่หลงรักใครเขาไปอย่างไม่มีเหตุผล...








(อร่อย....)







The End

ผลงานอื่นๆ ของ P_u4422

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น