คัดลอกลิงก์เเล้ว

[OS] FOXY [เตนิว][TayNew]

โดย stillltherain

"แล้วนี่ยังโดนแกล้งอยู่อีกมะ"

ยอดวิวรวม

818

ยอดวิวเดือนนี้

82

ยอดวิวรวม


818

ความคิดเห็น


6

คนติดตาม


11
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  26 เม.ย. 62 / 21:51 น.

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

#ฟิคลั่นเตนิว
t
b

เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 26 เม.ย. 62 / 21:51

บันทึกเป็น Favorite




นิว = นิววี่, ซัน = เต, แอมป์ = กัน, เจมส์ = ออฟ, คริส = คริสพี

 

 

 

 

“นิว”

“...”

“นิว มองอะไรวะ?

แรงตบหนัก ๆ บนไหล่เรียกให้เจ้าของชื่อหันกลับมามอง ริมฝีปากสีสดเรียบตึง ใบหน้าที่หากไม่ยิ้มแล้วจะดูดุกว่าปกติผ่อนคลายลงเมื่อเห็นหน้านิ่วคิ้วขมวดของแอมป์ เพื่อนสนิทต่างบ้านของตัวเองที่กำลังจ้องมองเขาด้วยแววตาจับผิด

 

“ถามว่ามองอะไร”

“มองพวกนั้น”

เพื่อนร่างสูงบุ้ยหน้าไปทางด้านหลัง คนที่ตัวเล็กกว่าต้องชะโงกมองผ่านไหล่กว้าง ๆ ของอีกฝ่ายไปถึงจะเห็น พวกนั้นที่นิวว่าคือกลุ่มคนเจ้าของเสื้อคลุมขลิบลายสีเขียว.. สลิธีริน

 

“ทำไม”

“ไม่เห็นเหรอว่าคนตรงกลางกำลังโดนแกล้ง”

แอมป์เลิกคิ้ว อยู่ดี ๆ เลือดแห่งความยุติธรรมก็พุ่งขึ้นมาหรือไง ท่อนแขนข้างหนึ่งของเด็กหนุ่มกระชับหนังสือเล่มหนาเข้าหาตัวก่อนจะใช้มืออีกข้างรั้งข้อมือของเพื่อนตัวสูงเอาไว้ ทำท่าอย่างกับจะพุ่งไปช่วยอย่างนั้นแหละ

 

“นี่ อย่าไปยุ่งเลยน่า”

นิวขมวดคิ้ว หันกลับไปมองกลุ่มคนพวกนั้นอีกครั้งโดยที่สายตาจับจ้องอยู่ที่คนตัวสูงโดดเด่นตรงกลาง ครั้งแรกที่เขาเห็นหมอนั่นยังมีแว่นทรงกลมอยู่บนดั้งอยู่เลย แต่ตอนนี้มันกลับ.. นิวหรี่ตาลงเมื่อเห็นสถานการณ์ตรงหน้า แรงรั้งเบา ๆ จากเพื่อนตัวเล็กไม่สามารถรั้งเขาไว้ได้ ขายาวก้าวเร็ว ๆ ตรงไปยังจุดหมายทันที

 

“นิว!

แอมป์ตาโต มองซ้ายมองขวาอย่างไม่รู้จะทำยังไงดี แต่เมื่อเห็นพรีเฟกของบ้านกริฟฟินดอร์อยู่ห่างออกไปไม่มากก็รีบพุ่งตัวไปหาทันที

 

“ทำอะไรกันวะ”

ทุกสายตาของคนต่างบ้านหันขวับมาหาเขาทันที เจ้าของเสื้อคลุมขลิบแดงยืนนิ่งแม้จะเป็นคนเดียวที่แตกต่างจากคนอื่น เลิกคิ้วสูงมองสถานการณ์ตรงหน้าด้วยความไม่พอใจน้อย ๆ

 

ก็นายคนตรงกลางนั่นโดนแกล้งอยู่ชัด ๆ แว่นกลม ๆ ดันไปอยู่ในมือของไอ้ตาตี่ แถมพอจะแย่งคืนก็โดนโยกมือหลบ คนอื่น ๆ ยังรุมหัวเราะอีกต่างหาก

 

“พวกมึงหันมาแกล้งบ้านเดียวกันเองแล้วเหรอ”

พอเข้ามายืนตรงนี้ก็เห็นชัดเลยว่าคนตัวสูงตรงกลางเองก็อยู่สลิธีรินเหมือนกัน.. หลงมาอยู่ได้ยังไง หน้าหงิม ๆ ใส่แว่นเนิร์ด ๆ แบบนั้นน่ะ

 

“อะไรนะ?

เสียงทุ้มของไอ้ตาตี่ย้อนถามด้วยใบหน้าที่นิวลงความเห็นกับตัวเองไว้ว่ากวนตีนสุด ๆ เจ้าของร่างสูงในชุดคลุมขลิบแดงแค่นหัวเราะ เดินผ่าเข้าไปกลางวงแล้วดึงแว่นกลม ๆ นั่นออกจากมือของอีกฝ่าย

 

“คืนแว่นหมอนี่ไป แล้วอย่าให้กูเห็นว่าแกล้งมันอีกนะ”

ทั้งกลุ่มเงียบกริบ ยังไม่ทันที่ใครจะได้พูดอะไรต่อแรงตบบนไหล่ก็ทำให้เขาต้องหันไปมอง เป็นคริสที่ยืนเลิกคิ้วเป็นเชิงถามอยู่ข้างหลัง เพื่อนที่ควบตำแหน่งพรีเฟกของบ้านคงอยากรู้ว่าทำไมถึงมายืนเป็นกริฟฟินดอร์กลางดงสลิธีรินแบบนี้

 

“ไม่มีอะไร มึงคุยงานเสร็จแล้วเหรอ”

เอ่ยตอบแก้ตัวไปทั้ง ๆ ที่อีกฝ่ายยังไม่ได้ถาม ดวงตาเรียวของเพื่อนสนิทฉายแววเคลือบแคลงก่อนจะค่อย ๆ ตอบด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มของตัวเอง

 

“เปล่า แต่แอมป์ไปตาม ไม่มีอะไรแน่นะ”

นิวเห็นไอ้ตาตี่ชักสีหน้า คนอื่น ๆ ยักไหล่แบบขอไปที ส่วนคนที่ยืนทำหน้านิ่งอยู่ตรงกลางนั้นรับแว่นคืนไปจากเขาแล้วมองหน้าเขาแบบนิ่ง ๆ อยู่แบบนั้น นิวขมวดคิ้ว ขอบคุณสักคำก็ไม่มี เพราะแบบนี้ล่ะมั้งถึงได้มาอยู่บ้านนี้ หยิ่งชะมัด

 

“ไปเหอะ”

ว่าแล้วก็กอดคอเพื่อนพรีเฟกออกมา เพิ่งรู้ตัวเหมือนกันว่ากลายเป็นจุดสนใจ คงคิดว่าเขาจะไปมีเรื่องกับพวกนั้นล่ะมั้ง

 

“เล่ามา”

“ก็บอกแล้วว่าไม่มีอะไร”

“นิว”

“ก็เห็นพวกนั้นมันดึงแว่นไอ้หงิมตรงกลางออก แล้วก็แกล้งไม่ให้เอากลับไปใส่อะ หัวเราะเยาะกันเสียงดัง กูก็กลัวมันจะแกล้งแรงขึ้นก็เลยเข้าไปห้ามเฉย ๆ”

คริสเลิกคิ้ว

 

“แกล้ง? พวกนั้นอะเหรอ”

“ใช่ ไอ้ตาตี่อะ แล้วแอมป์ไปไหนแล้ว”

เพื่อนตัวเล็กยักไหล่

 

“กลับไปอ่านหนังสือที่ห้องแล้วมั้ง วิ่งมาหากูหน้าตื่นเชียว กลัวมึงโดนต่อย”

“โธ่ นี่ใคร นี่นิวนะครับ ไม่โดนต่อยง่าย ๆ หรอกน่า”

 

*

 

เขาเบื่อช่วงใกล้สอบชะมัด

 

เพราะเป็นช่วงที่รายงานเยอะมาก ไม่รู้ว่าศาสตราจารย์แต่ละคนนัดกันสั่ง หรือต้องการจะแกล้งพวกเขากันแน่ นิวถอนหายใจเฮือก ปิดหนังสือเล่มหนาลงก่อนจะขยับตัวลุกขึ้นไปหาหนังสือเพิ่ม ข้อมูลไม่ค่อยจะพอให้เขาเขียนเลยให้ตายสิ

 

“ขอโทษครับ ผมขอดูเล่มนี้หน่อย”

“โทษที ๆ”

นิวที่ยืนตัดสินใจอยู่รีบขยับถอยให้เจ้าของเสียงทุ้มต่ำไม่คุ้นหูที่ดังขึ้นเสียใกล้ ใกล้เสียจนเขาสัมผัสได้ถึงลมหายใจร้อนผ่าวที่เป่ารดบนใบหู และเมื่อเขาขยับตัวก็ได้เห็นใบหน้าของอีกฝ่ายชัด ๆ นี่มันนายแว่นวันนั้นนี่หว่า

 

“แว่น”

เจ้าของไหล่กว้างชะงัก ดวงตาคมเหลือบมองเขาน้อย ๆ ก่อนจะยืนนิ่งเหมือนกำลังนึกอะไรบางอย่าง

 

“จำกู เอ่อ ฉันไม่ได้เหรอ วันนั้นไง แว่นอะ”

เพราะยืนใกล้กันมากหรือยังไงก็ไม่รู้ ทำให้ตอนนี้นิวมองเห็นขนตาของอีกฝ่ายได้ชัดเจนในตอนที่ริมฝีปากหนาขยับตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง

 

“ครับ.. จำได้..”

“มาอ่านหนังสือเหรอ”

“จะสอบแล้ว”

ยั้งปากเอาไว้ได้ทันว่าสลิธีรินเองก็อ่านหนังสือด้วยเหรอ ขืนพูดไปอีกฝ่ายที่ดูเหมือนจะรักการเรียนขนาดนั้นคงไม่พอใจแน่ ๆ

 

นิวเลื่อนสายตาลงมองท่อนแขนแกร่งที่อุ้มหนังสือเล่มหนาไว้หลายเล่มแล้วก็นึกขึ้นได้ว่าเขาเองก็มาหาหนังสือเหมือนกัน

 

“ตั้งใจอ่านแล้วกัน”

นิวตัดบท ในเมื่ออีกฝ่ายเองก็ดูจะไม่ค่อยอยากคุยกับเขาเท่าไหร่ ปลายนิ้วกลับไปไล่ตามสันหนังสืออีกครั้ง ก่อนที่จะสะดุ้งน้อย ๆ เมื่อได้ยินเสียงของคนที่เขาคิดว่าเดินกลับออกไปแล้ว

 

“ขอบคุณ.. เรื่องวันนั้น”

นิวยกยิ้ม ถึงแม้อีกฝ่ายจะไม่ได้อยู่ให้เขาตอบอะไรกลับไป อย่างน้อยเขาก็ได้เพื่อนเพิ่มมาอีกคนแล้วล่ะ

 

*

 

กว่ารายงานจะเสร็จเขาก็แทบหลับคากองหนังสือ เขาบิดขี้เกียจพลางเคลื่อนมือลงมาปิดปากหาว ปวดหลังปวดคอไปหมด ทำไมต้องได้ทำหัวข้อยากก็ไม่รู้

 

ดวงตาคู่สวยที่จะปิดไม่ปิดแหล่เบิกกว้าง ขายาววิ่งไปด้านหน้าทันทีที่เห็นเหตุการณ์ตรงหน้า หนังสือเล่มหนากระจัดกระจายเต็มพื้น ก่อนที่เจ้าของร่างสูงจะตามลงไปเพราะแรงผลักของเพื่อนร่วมบ้าน ไอ้ตาตี่นั่นอีกแล้ว!

 

“ทำอะไรวะ!

ประโยคเดิมพร้อมกับการปรากฏตัวของชายหนุ่มบ้านกริฟฟินดอร์ที่รักความยุติธรรมมากกว่าสิ่งใด เจ้าของเส้นผมสีเข้มเลิกคิ้ว ไม่ได้ดูกลัวเกรงเขาเท่าไหร่นัก แต่กลับหันไปเหยียดยิ้มให้คนที่ล้มลงไปก้นกระแทกอยู่บนพื้น

 

“นี่!

นิวมองตามแผ่นหลังของอีกฝ่ายไปด้วยความไม่เข้าใจ แต่ไม่ได้สนใจต่อเพราะเสียงของคนด้านหลังที่ขยับตัวลุกขึ้น นิวหิ้วปีกหมอนั่นไว้ข้างหนึ่ง และตอนที่ก้มเก็บแว่นขึ้นมาให้อีกฝ่ายเขาก็ได้เห็นรอยช้ำบนมุมปากของคนสูงกว่า

 

“โดนต่อยเหรอ!?

เจ้าของใบหน้านิ่งขมวดคิ้ว ก่อนจะดึงแขนออกจากการประคองของเขา เบี่ยงตัวหลบไปอีกทางเพื่อเก็บหนังสือที่ตกอยู่บนพื้น นิวส่งเสียงฮึดฮัด ก้มลงช่วยเก็บแต่ก็อดที่จะบ่นไม่ได้

 

“ทำไมถึงปล่อยให้มันแกล้งวะ ตัวก็ออกจะโต ดีดมันทีเดียวก็ปลิวแล้ว”

อีกฝ่ายไม่พูดอะไรออกมาสักคำ ทำท่าจะเดินกลับหอของตัวเองอีกต่างหาก นิวรั้งต้นแขนของอีกฝ่ายเอาไว้แล้วดึงให้มานั่งบนบันได

 

“ไม่ถนัดหรอกนะเรื่องทำแผล แต่จะทำให้”

เขาเห็นคิ้วของอีกฝ่ายขมวดเข้าหากัน แต่ก็ยอมอยู่นิ่ง ๆ ให้เขาร่ายเวทใส่แผลแตกเล็ก ๆ บนมุมปากนั่น นิวยกยิ้มภูมิใจเมื่อเห็นรอยจางลง

 

“ฉันชื่อนิว นายล่ะ”

ชินเสียแล้วแม้จะไม่ได้รับคำขอบคุณ เมื่อเห็นอีกฝ่ายยังเงียบ เขาก็เลยแนะนำตัวเสียเลย ดวงตาคู่คมจ้องเข้ามาในตาของเขาเงียบ ๆ ก่อนที่เสียงทุ้มต่ำจะเอ่ยตอบ

 

“ซัน”

 

*

 

“ทำไมถึงชอบมาอ่านหนังสือมุมนี้นัก”

เสียงบ่นงึมงำมาพร้อมกับเจ้าตัวที่ทรุดลงนั่งข้าง ๆ เขา บ่นแบบนี้ทุกครั้งแต่ก็ยังแบกหนังสือมาอ่านด้วยกันบ่อย ๆ ซันยกยิ้มมุมปากในแบบที่อีกฝ่ายไม่เห็น ซ่อนดวงตาเอาไว้หลังเส้นผมที่ปรกลงมา

 

“พวกนั้นยังแกล้งนายอยู่อีกมะ”

เขาไม่ได้ตอบอะไรกลับไป ดวงตากวาดไล่อยู่บนตัวหนังสือตรงหน้า

 

“นี่!

ก่อนที่ตัวหนังสือจะกลายเป็นดวงตาคู่สวยของอีกฝ่ายที่ชะโงกหน้ามาแทรกกลางแทน ริมฝีปากอิ่มมักจะยู่เข้าหากันน้อย ๆ เวลาที่เขาไม่สนใจ.. อย่างเช่นตอนนี้

 

“กูถามทำไมไม่ตอบ”

“นิว”

“เหอะ”

แค่นเสียงขึ้นจมูก ซันหรี่ตามองอีกฝ่ายที่หลุดคำสรรพนามที่เขาไม่ชอบออกมา ตาคู่นั้นถลึงใส่เขา จะดื้ออีกสินะ

 

“ก็สรุปยังแกล้งอยู่อีกมั้ย พวกนั้นน่ะ”

“ไม่แล้ว”

“ดี!!

พอสบายใจก็กลับมายิ้มแฉ่ง หยิบหนังสือขึ้นมาอ่าน เอนไหล่พิงกับเขาอย่างสบายอารมณ์ ซันเหลือบมองปลายนิ้วที่เคาะสันหนังสือในมือไปมา

 

“ทำไมซันถึงมาอยู่สลิธีรินวะ ไม่เห็นจะเข้าใจ”

ซันกดมุมปากลงเพื่อไม่ให้มันหยักขึ้นเป็นรอยยิ้ม

 

“ก็ออกจะเงียบ แถมเนิร์ดขนาดนี้แท้ ๆ”

“ไม่รู้สิ”

“แถมยังทื่อด้วย”

บ่นอุบอิบอยู่ในลำคอ ครั้งนี้เขาอดไม่ได้จริง ๆ ที่จะเผยรอยยิ้มออกมา ขยับใบหน้าเข้าไปใกล้คนที่ก้มหน้าอ่านหนังสือบนตักแล้วเอ่ยถาม

 

“ทื่อยังไง”

นิวสะดุ้ง เสียงกระซิบทุ้มต่ำข้างใบหูทำให้เขาไม่กล้าหันไปมอง ริมฝีปากอิ่มเม้มเข้าหากัน

 

ตอนนี้เขารู้แล้วว่าอีกฝ่ายจงใจเป่าลมหายใจร้อน ๆ คลอเคลียอยู่ข้างหู

 

“ไม่รู้โว้ย!!!

ตะโกนเสียลั่นพร้อมกับเจ้าตัวที่หายวับไปอย่างรวดเร็วยิ่งกว่าใช้ผ้าคลุมล่องหนเสียอีก ซันหัวเราะในลำคอ ก้มลงอ่านหนังสือในมือต่อด้วยริมฝีปากที่ยังคงคลี่ออกเป็นรอยยิ้มบาง

 

เขาแค่ชอบอ่านหนังสือ

 

ไม่ได้เนิร์ดเสียหน่อย..

 

*

 

“แอมป์ เราไม่ได้แกล้งไอ้ซันจริง ๆ”

ดวงตากลมจ้องเขม็ง เจ้าของเส้นผมสีเข้มกะพริบตาถี่ ๆ เขาไม่ได้จะแก้ตัวอะไร แต่เขาไม่ได้ทำจริง ๆ สาบานได้ ไอ้ซันมันเพื่อนเขา จะไปแกล้งทำไมล่ะ

 

“แต่นิวบอกเราว่าเจมส์เอาแว่นซันไป”

“ก็เวลามันใส่แว่นแล้วเด๋ออะ ก็เลยอยากให้ถอดเฉย ๆ”

“พวกเจมส์หัวเราะเยาะซันด้วย”

“ก็เวลามันทำหน้าอื่นนอกจากหน้าทื่อมะลื่อมันตลกนี่ครับ”

แอมป์เกือบหลุดหัวเราะออกมาอยู่แล้วเพราะเห็นด้วยกับคำว่าทื่อมะลื่อนั่น แต่เจ้าของเสื้อคลุมขลิบน้ำเงินก็ยังไม่หลุดมาด

 

“นิวบอกว่าเจมส์ผลักซัน แถมต่อยซันด้วย”

“แอมมมมมป์! ไอ้ซันมันตอแหล!!

 

“เจมส์!

“จริง ๆ! ก็มันชอบนิว แล้วพอดีกับนิวเข้าใจผิด ก็เลยฉวยโอกาสซะเลย แผลนั่นอะมันโดนนกฮูกของมันจิกต่างหาก โคตรเด๋อเลยเหอะ แล้วที่มันล้ม มันก็หงายเองเว้ย เจมส์เอื้อมมือไปจะช่วยแต่ก็นั่นแหละ ไม่ทันอะ กลายเป็นกูผลักเฉย”

 

“...ก็โกหกอยู่ดีนั่นแหละ ไม่ดีเลยนะ”

“ไม่ได้โกหกสักหน่อยครับ แค่ไม่ได้พูดเท่านั้นเอง.. โอ๊ย ๆ แอมป์ ผมเจ็บบบบ”

 

“ทีหลังอย่าทำแบบนี้อีกเข้าใจมั้ย!

“ครับ ๆ ปล่อยหูผมก่อนนะ เจ็บบบบบบบ”









FIN

#ฟิคลั่นเตนิว

ฟิกเราแปลงมาค่ะ ใครคุ้นก็รู้กัน 555

คิดเห็นยังไงทิ้งคอมเมนต์ไว้ให้เราด้วยนะคะ  

 

 

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ stillltherain จากทั้งหมด 3 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

6 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 10 มิถุนายน 2562 / 17:58

    5555555 แอบร้านนี่นาคุณซัน

    #6
    0
  2. วันที่ 31 พฤษภาคม 2562 / 10:39
    สู้นะๆรอค่าาาาา
    #5
    0
  3. #4 Gift
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2562 / 20:57

    นน่ารัก

    #4
    0
  4. #3 DECEM P (@achiraya3526) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2562 / 07:00
    สู้ๆนะคะ รอค่าาา
    #3
    0
  5. #2 New Tt
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2562 / 11:54

    แงงงงง ชอบมากเลยยย ภาษาที่ใช้ดีมาก

    อยากให้มีต่อเลย นะๆๆ

    #2
    0
  6. วันที่ 28 เมษายน 2562 / 19:46
    จะมีต่อไหมคะ😁😁
    #1
    0