แอบ - Secret of Love - (E-book)

ตอนที่ 24 : ตอนพิเศษ 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,108
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 101 ครั้ง
    13 ก.ค. 63

ตอนพิเศษ

 

ปีนี้เป็นปีที่ 6 แล้วที่เราใช้เวลาอยู่ด้วยกันมา ฉันแต่งงานกับพี่เซนได้สองปีแล้วและตอนนี้เราก็กำลังจะมีเบบี๋ตัวน้อย ๆ ด้วยกัน เดือนนี้เป็นเดือนที่ฉันจะต้องคลอดแล้วแต่ก็ยังไม่มีท่าทีว่าเด็กดื้อในท้องกลม ๆ ของฉันจะออกมาเลยสักนิด ทุก ๆ วันฉันใช้เวลาในการฟูมฟักเจ้าเด็กน้อยคนนี้ให้ออกมาอย่างสมบูรณ์ที่สุดเพื่อให้เขาได้อยู่ในสภาพแวดล้อมดี ๆ และเพียบพร้อมทุกอย่าง

ตั้งแต่ที่ฉันเรียนจบมาเราสองคนก็ย้ายมาอยู่บ้านหลังที่เขาเคยสร้างไว้ตั้งแต่ที่เรายังคบกันแรก ๆ แต่ก็จะไปกลับหัวหินอยู่บ่อยครั้ง เราตัดสินใจที่จะอยู่ที่กรุงเทพ ฯ เพราะว่าอยู่ใกล้ครอบครัวของฉันและของเขา ยิ่งตอนนี้กำลังจะมีหลานยิ่งทำให้ผู้ใหญ่ทั้งหลายตั้งหน้าตั้งตารอกันสุด ๆ 

“เมื่อไหร่หลานอาจะออกมาน้า” แซนด์พูดพลางเอามือจิ้มมาที่พุงกลม ๆ ของฉันเพื่อเล่นกับหลานของเธอ

ช่วงนี้เป็นช่วงที่แซนด์หยุดเรียนทำให้เธอมาอยู่ที่บ้านของฉันกับพี่เซนเพื่อรอเจ้าตัวน้อย น้องสาวคนเก่งของพี่เซนสอบติดหมอตั้งแต่สี่ปีที่แล้วทำให้เธอไม่ค่อยว่างที่จะมาหาพวกเราเท่าไหร่นักแต่ครั้งนี้กลับพิเศษเพราะน้องมาตั้งหน้าตั้งตารอหลานถึงที่ตั้งแต่ยังไม่คลอดกันเลยทีเดียว

“นั่นสิเมื่อไหร่เจ้าตัวน้อยของมี๊จะออกมานะ นี่ก็ใกล้ถึงกำหนดแล้วมี๊ไม่มีอาการอะไรเลย ทำไมหนูยังไม่ออกมาคะลูก” เจ้าเด็กน้อยในท้องเอาแต่นิ่งงันไม่ยอมขยับตัวเหมือนกับเด็กคนอื่นเขา ขยับแค่บางครั้งในช่วงที่ฉันนอนเท่านั้นทำเอาฉันใจไม่ดีสักเท่าไหร่ แต่จะว่าไปมันก็ดีเหมือนกันอย่างน้อยเขาก็ยังไม่ทำให้ฉันเจ็บจากการที่เขาดิ้นไปมาในท้องของฉัน

ช่างเป็นเด็กที่น่ารักจริง ๆ 

ตั้งแต่ท้องมาฉันก็ไม่มีอาการแพ้ท้องเลยสักนิด มีแต่อย่างเดียวที่ผิดปกติไปคือกินเก่งขึ้นมาอีกเท่าตัว จนคุณหมอดุไปหลายรอบเพราะน้ำหนักขึ้นเกิน

“หนูนวดขาให้ไหมคะ ท้องใหญ่ขึ้นมากน่าจะปวดขาอยู่พอตัวนะเนี่ย” ว่าที่คุณหมอเอ่ยถามเมื่อเห็นฉันขยับขาไปมา ถามว่าปวดไหมมันก็ต้องมีบ้างเป็นบางครั้งนั่นแหละ พวกอาการปวดหลัง ปวดขาเนี่ย แต่ฉันก็มีหมอนวดประจำตัวนั่นก็คือพ่อของเจ้าเด็กคนนี้นั่นแหละ จึงไม่ได้ลำบากมากนัก

“ขอบใจจ๊ะ” ว่าที่คุณหมอแซนด์ลงมือนวดให้อย่างเบามือที่สุดจนฉันเผลอหลับไปอย่างไม่รู้ตัว

 

ผ่านไปเกือบ 3 ชั่วโมง คุณพ่อมือใหม่ก็กลับมาจากที่ทำงาน โดยที่แรกที่แวะไปก็คือห้องนั่งเล่นที่ประจำที่เมียของเขาชอบนั่งอยู่ในทุก ๆ เย็น 

สองขายาวก้าวเข้าไปภายในพบว่าคุณแม่ท้องโตนอนหลับไม่รู้เรื่องอยู่ที่โซฟาตัวใหญ่โดยมีน้องสาวของเขานั่งเฝ้าอยู่ไม่ห่าง

“วันนี้ปวดท้องรึเปล่า” ผมหันไปถามน้องสาวที่นั่งอ่านหนังสืออยู่ไม่ไกล

“ไม่มีอาการเลยค่ะ ทุกอย่างปกติดี” น้องตอบผมมา

ผมเดินเข้าไปใกล้กับคนท้องโตมากขึ้นเพื่อปลุกเธอให้ตื่นขึ้นมาเพราะได้เวลาทานอาหารเย็นแล้ว

“ที่รัก” มือใหญ่แตะไปที่ใบหน้าสวยเพื่อทำการปลุกคุณแม่ขี้เซา

“หื้อ อย่างมากวน” ส่วนคนขี้เซาก็ยังคงเป็นเหมือนเดิมไม่ยอมตื่นแถมยังพลิกตัวหนีอีก

“ตื่นได้แล้ว ไปกินข้าวได้แล้ว” ผมต้องใช้อาหารมาล่อเป็นไม้ตายสุดท้ายเพื่อให้เธอตื่นขึ้นมา

“ข้าวหรอ” คุณแม่คนเก่งดีดตัวขึ้นมาอย่างเร็วโดยลืมไปเลยว่าตนท้องอยู่

“เบา ๆ สิ” ผมช่วยเธอพยุงท้องกลม ๆ นั้นเอาไว้เพื่อไม่ให้เกิดอันตรายขึ้น

เราสามคนเดินมาที่โต๊ะอาหารเพื่อทานอาหารเย็นตามปกติ

“พี่รีหนูขอข้าวเยอะ ๆ” คนท้องบอกพี่เลี้ยงคู่ใจของเธออย่างเร็วทันทีที่มาถึงโต๊ะ ตั้งแต่ผมกับวาแต่งงานกันคุณยายของเธอก็ให้พี่เลี้ยงของวามาเป็นแม่บ้านให้กับพวกเราเมื่อเห็นว่าวากับพี่รีนั้นสนิทกัน ซึ่งผมก็ไม่ได้ขัดอะไรเพราะเห็นด้วยกับท่านและก็คิดไม่ผิดจริง ๆ พี่รีมีความรับผิดชอบและสามารถดูแลวาแทนผมได้ในช่วงที่ผมไปทำงานทำให้ผมหมดห่วงไปเยอะเลยทีเดียว

“กินเยอะเดี๋ยวหมอก็ว่าอีกหรอก” ผมหันไปดุเธอเพราะทุกครั้งที่เราไปหาหมอมักจะโดนว่าเรื่องน้ำหนักที่ขึ้นมากไปเพราะมันค่อนข้างที่จะเสี่ยงกับตัวของคุณแม่เอง

“ทำไมต้องดุด้วย หนูแค่จะเอาแรงไว้เบ่งลูกของที่รักไง” เธอหันหน้าหนีอย่างงอน ๆ แถมยังไม่ยอมหันกลับมามองหน้ากันอีก 

งานเข้าอีกแล้ว!

ตั้งแต่ที่รู้ว่าเธอท้อง เธอก็มีอาการงอนแบบนี้อยู่บ่อย ๆ คงเป็นเพราะว่าฮอร์โมนขึ้น ๆ ลง ๆ ตามประสาคนท้อง ยิ่งช่วงแรก ๆ เธอเหวี่ยงจนผมรู้สึกตกใจมากแต่พอลองคุยเรื่องนี้กับพี่วินแล้วผมก็พยายามที่จะปรับตัวและยอมเธอเพื่อให้เธอไม่รู้สึกแย่จนเกินไปจนเวลาผ่านไปหลายเดือนผมก็เริ่มชินเข้าแล้ว

“พี่ขอโทษครับ นี่พี่แกะกุ้งให้” ผมรีบเอาของกินไปล่อคนขี้งอนเพราะไม่อย่างให้เธออารมณ์เสีย

“อะ โอ๊ยยย” อยู่ดี ๆ คนตัวเล็กก็ร้องขึ้นมาจนทุกคนที่อยู่ที่นั่นตกใจกันถ้วนหน้า ทุกคนวางมือจากกิจกรรมที่ทำอยู่และโฟกัสไปที่คนท้องทันที

“เป็นอะไร ปวดท้องหรอ” คนเป็นพ่ออย่างผมเริ่มรู้สึกไม่ดี เมื่อเห็นว่าเธอร้อง

“เปล่า หนูแค่กัดลิ้นตัวเอง แหะ ๆ” เธอตอบพลางหันมายิ้มให้กับทุกคน

ตัวแสบ ทำเอาคนตกใจกันหมด

ทุกคนถอนหายใจเมื่อเห็นว่าไม่มีอะไรพร้อมทั้งกลับไปทำกิจกรรมของใครของมัน

 

“โอ๊ย อิ่มจังเลย” เมื่อหมดเวลาอาหารเย็นฉันก็แทบที่จะขยับตัวไปไหนไม่ได้เพราะรู้สึกแน่นท้องมาก

ตั้งแต่ฉันท้องมาอาหารทุกอย่างที่พี่รีทำก็ไม่มีเมนูไหนที่ไม่ถูกปากเลยสักอย่าง ทุกเมนู ทุกจานล้วนหมดไปภายในพริบตาจากฝีมือของฉัน คงเป็นเพราะเด็กที่อยู่ในท้องฉันแน่ ๆ ที่ทำให้ฉันกินจุขนาดนี้ ทุกวันฉันเอาแต่ร้องหาของกินจนพี่รีห้ามไม่ให้ฉันเข้าไปในครัว ฉันก็ไม่ได้อยากกินหรอกนะแต่มันทนไม่ไหวจริง ๆ นี่นา

“ไปอาบน้ำได้แล้ว” เมื่อเราทั้งคู่เข้ามาอยู่ในห้องนอนฉันก็โดนพี่เซนไล่ให้ไปอาบน้ำทันที

“ไม่เอา” ฉันปฏิเสธไป

“ที่รัก ไม่ดื้อสิ” เขาหันมาพูดอย่างเหนื่อยใจ

“แต่หนูอยากนั่งเล่นก่อนนี่คะ” ก็ฉันแน่นท้องอยู่นี่ ฉันยังไม่อยากลุกไปไหนในตอนนี้เพราะน้ำหนักตรงส่วนท้องที่มากเกินไป

“ก็ได้” พี่เซนยอมที่จะตามใจฉันเหมือนทุกที

เขาเดินเข้าไปอาบน้ำก่อนทิ้งให้ฉันนั่งดูทีวีอยู่ที่โซฟาอยู่คนเดียว ละครเรื่องดังกำลังถึงจุดขัดแย้งของเรื่อง ทำให้ฉันจดจ่อกับมันเป็นพิเศษ ฉันนั่งดูละครเรื่องนั้นไปเรื่อย ๆ จนพี่เซนเดินออกมาจากห้องน้ำ เขาใส่แค่กางเกงขาสั้นตัวเดียวเหมือนทุกทีพร้อมกับโชว์กล้ามเนื้อหน้าท้องที่เป็นลายสวยงามอย่างไม่อาย

เมื่อเขาเห็นว่าฉันจ้องนานเกินไปก็ถามออกมาทันที “มองอะไรเด็กหื่น”

มองนิดมองหน่อยก็ไม่ได้

“เปล่าสักหน่อย” ฉันอ้อมแอ้มปฏิเสธไปพร้อมกับค่อย ๆ เดินไปที่ห้องน้ำอย่างช้า ๆ

“อย่าล็อคประตูนะ” ร่างสูงของคุณสามีบอกอย่างเป็นห่วงทำให้ฉันอดยิ้มออกมาไม่ได้กับความใส่ใจเล็กน้อย ๆ ของเขามันทำให้ฉันรู้สึกดีขึ้นทุกครั้งที่เขาแสดงออกมาให้ฉันเห็นทั้ง ๆ ที่เขาปฏิบัติกับฉันแบบนี้มาตลอด 

ตอนนี้บอกได้เลยคำเดียวว่าฉันน่ะทั้งรักทั้งหลงเขาเลยล่ะ

 

เมื่อถึงช่วงกลางดึกของคืนนั้นฉันตื่นขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกหน่วง ๆ ที่ท้องอย่างหนักแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ฉันค่อย ๆ พยุงตัวเองให้ลุกขึ้นนั่งเพื่อให้ง่ายต่อการขยับตัว เหงื่อเม็ดเล็กเริ่มผุดขึ้นมาตามกรอบหน้าพร้อมทั้งอาการปวดเริ่มหนักขึ้นเรื่อย ๆ

ฉันรีบคลำหาคนที่นอนอยู่ข้าง ๆ เป็นสัญญาณเพื่อให้เขาตื่น 

“เป็นอะไร เจ็บท้องหรอ” เขาเด้งตัวขึ้นมาเมื่อเห็นว่าฉันเริ่มที่จะนั่งไม่ติดแล้ว

“ค่ะ” ฉันตอบพร้อมพยักหน้าให้ 

พี่เซนรีบเดินไปใส่เสื้อพร้อมเรียกน้องแซนด์ให้ไปที่โรงพยาบาลด้วยกัน

ฉันถูกอุ้มมาที่รถที่มีพี่เสือเป็นคนขับอย่างเร็วเพื่อมุ่งหน้าไปที่โรงพยาบาลให้เร็วที่สุด

“ทะ  ที่รัก” ฉันเรียกพี่เซนด้วยน้ำเสียงอันสั่นเครือ

“ครับ” เขาตอบพลางเช็ดเหงื่อบนใบหน้าให้

“จะออกแล้ว” ฉันรู้สึกได้ว่ากำลังจะมีอะไรออกมาจากตรงนั้นแล้ว ด้วยความสั่นสะเทือนของรถยิ่งทำให้รู้สึกมากกว่าเดิม

“ทนอีกนิดนะใกล้จะถึงแล้ว” พี่เซนกุมมือฉันเอาไว้แน่น

โชคดีที่บ้านของเราอยู่ไม่ไกลจากโรงพยาบาลมากนักทำให้มาถึงที่โรงพยาบาลอย่างรวดเร็ว ฉันถูกพาตัวมาที่ห้องไหนสักที่ที่มีหมอพยาบาลอยู่เต็มไปหมด ตอนนี้ฉันแทบจะไม่รับรู้อะไรแล้วเพราะว่าอาการปวดเริ่มหนักขึ้นเรื่อย ๆ

เจ้าหน้าที่ของโรงพยาบาลเริ่มเข้ามาตรวจวัดอาการของฉันจากนั้นฉันก็ถูกส่งมาที่ห้องคลอดอย่างรวดเร็ว

พี่เซนที่อยู่ในชุดปลอดเชื้อเดินเข้ามาภายในห้องพร้อมทั้งจับมือฉันเอาไว้แน่นเพื่อให้กำลังใจ

 

“คุณแม่เริ่มเบ่งเลยนะคะ” เสียงเจ้าหน้าที่ในห้องคลอดดังเข้ามาในหูของฉัน

“อื้ออออออออ” ฉันใช้แรงที่คิดว่ามีทั้งหมดเบ่งก้อนกลมที่อยู่ในท้องให้หลุดออกมาแต่เจ้าเด็กคนนี้ก็ไม่ยอมออกมาง่าย ๆ อย่างที่คิด

อย่าแกล้งมี๊นะเจ้าเด็กน้อย มี๊ปวดจะตายอยู่แล้วนะ ช่วยให้ความร่วมมือกันหน่อยสิ

ฉันหายใจเข้าออกอย่างแรงด้วยอาการหอบ เนื่องจากใช้แรงมากเกินไป

“อีกทีนะคะ” เธอยังคงขอให้ฉันเบ่งเจ้าตัวเล็กนั้นออกมา

“อื้อออออ” แต่ทำยังไงเด็กน้อยก็ไม่ยอมออกมาจนฉันเริ่มหมดแรงแล้ว

เหงื่อที่ออกมาถูกเช็ดจากเจ้าหน้าที่อย่างแผ่วเบา ตอนนี้ฉันเริ่มเหนื่อยกับการเบ่งก้อนใหญ่ ๆ ก้อนนี้ออกจากท้องเต็มทีแล้ว ท้องของฉันมันปวดมากขึ้นจนฉันทำอะไรไม่ได้ คิดได้อย่างเดียวว่าต้องเอาก้อนใหญ่ ๆ ออกไปให้ได้

“ผ่าเลยค่ะ ผ่าท้องหนูเลย” ฉันตะโกนออกมาสุดเสียงเพราะเริ่มทนไม่ไหวแล้ว

“ว้าย ไม่ได้นะคะคุณแม่ ปากมดลูกพร้อมแล้ว คลอดแบบธรรมชาติได้นะคะ ลองเบ่งอีกนิดนะคะ” คุณพยาบาลพยายามปลอบฉันอย่างสุดตัว

ฉันเบ่งอย่างนั้นอยู่อีกสี่ห้าทีก็รับรู้ได้ว่ามีอะไรบางอย่างออกมาจากช่องคลอดแล้ว

“ใจเย็น ๆ นะคะคุณแม่ หัวน้องออกมาแล้วค่ะ เอาอีกนิดนะคะ”

ทุกคนในห้องช่วยลุ้นกันอย่างเต็มที่

“อื้อออออออ” แรงเบ่งทั้งหมดถูกส่งลงไปที่ส่วนนั้นจากนั้นเสียงร้องของเด็กก็ดังเข้ามาในโสตประสาทของฉัน

“อุแว้ แอ้” เสียงร้องเล็ก ๆ นั้นทำให้น้ำตาของฉันกับพี่เซนไหลออกมาอย่างไม่รู้ตัว

“ยินดีด้วยนะคะคุณแม่ได้ลูกชายค่ะ” เสียงของคุณหมอพูด

เสียงร้องที่ดังอย่างต่อเนื่องทำให้ความเจ็บที่เคยมีหายไปในพริบตา ทุกคนในห้องคลอดต่างดีอกดีใจกันอย่างถ้วนหน้า ฉันหันไปมองหน้าพี่เซนด้วยความดีใจที่เจ้าตัวน้อยของเราออกมาอย่างปลอดภัยพร้อมเสียงร้องที่ดังจนทำเอาเหล่าพี่ ๆ ที่อยู่ในห้องคลอดหัวเราะกันไปเป็นแถว

สงสัยลูกของมี๊ต้องเป็นนักร้องแน่ ๆ เลย เสียงดีขนาดนี้

พี่เซนที่กุมมือของฉันไว้ค่อย ๆ โน้มใบหน้ามาประทับจูบที่หน้าผากของฉันอย่างแผ่วเบาพร้อมทั้งเอ่ยคำพูดหนึ่งออกมา

“ขอบคุณสำหรับลูกชายคนแรกของเรานะครับ” ฉันพยักหน้าให้กับคำพูดนั้นทั้งน้ำตาเพราะไม่คิดว่าตัวเองจะมาถึงจุดนี้   

การทำงานของบุคลากรที่อยู่ที่นี่ทำงานกันอย่างรวดเร็ว เจ้าตัวน้อยที่ถูกห่อด้วยผ้าถูกส่งมาวางอยู่ข้าง ๆ ฉันเพื่อที่จะถ่ายรูปกัน ฉันจูบลงไปที่หน้าผากเล็กของลูกชายด้วยความรัก เจ้าตัวน้อยของฉันยังคงหลับพริ้มอย่างสบายใจ ฉันเริ่มสำรวจใบหน้าของเด็กชายอย่างละเอียดแต่ก็ต้องพบกับความผิดหวังเมื่อเจ้าเด็กน้อยคนนี้ไม่มีส่วนไหนที่เหมือนฉันเลยสักนิด ทุกอย่างบนใบหน้าล้วนคล้ายคลึงกับคนเป็นพ่อที่กำลังยิ้มแป้นอยู่ข้าง ๆ 

เลือดพ่อแรงจริง ๆ ฉันบ่นออกมาในใจเพราะผิดหวังกับเรื่องนี้ ฉันอุ้มท้องมา 9 เดือนแต่กลับไม่มีอะไรเหมือนฉันเลยสักนิด นี่ฉันทำอะไรผิดพลาดไปหรอ

“มาถ่ายรูปกันนะคะ” เสียงของพี่พยาบาลเรียกฉันให้หลุดออกจากความคิดนั้น

เมื่อเราถ่ายรูปกันเสร็จแล้วก็ต้องส่งลูกชายคนนี้ไปให้พยาบาลทันที กระบวนการทุกอย่างเสร็จสิ้นแล้วฉันก็เริ่มเพลียขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ คงเป็นเพราะว่าใช้แรงเบ่งเจ้าตัวน้อยหนักเกินไป ทำให้ร่างกายของฉันอ่อนล้าลงอย่างเห็นได้ชัด ฉันค่อย ๆ หลับไปทั้ง ๆ ที่ยังอยู่ในห้องคลอดและไม่รับรู้เหตุการณ์ใด ๆ อีกเลย

 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก! เสียงเคาะประตูทำให้ฉันค่อยลืมตาตื่นขึ้นมา เมื่อมองไปรอบ ๆ ก็พบกับลูกโป่งมากมายลอยอยู่เต็มเพดาน รู้ได้เลยว่าใครซื้อมาให้ ก็ต้องเป็นเหล่าป้า ๆ เพื่อนในกลุ่มของฉันนั่นแหละ รถเข็นคันเล็กกำลังถูกพี่พยาบาลเข็นเข้ามาใกล้กับฉันเรื่อย ๆ 

“ได้เวลาให้นมแล้วนะคะ” เธอพูดกับฉันพร้อมกับอุ้มเด็กชายตัวน้อยของฉันมาส่งให้อย่างอ่อนโยน

พี่เซนที่นั่งอยู่ที่โซฟารีบเดินมาหยุดอยู่ข้าง ๆ เพื่อที่จะได้เห็นลูกชายอย่างเต็มตา ฉันรับลูกชายมาอุ้มไว้ในท่าที่เรียนมาอย่างทุลักทุเลนิดหน่อย จากนั้นพี่พยาบาลก็ช่วยปลดเสื้อให้อย่างชำนาญและทำความสะอาดจุดนั้นให้เพื่อป้องกันเชื้อโรคต่าง ๆ เราค่อย ๆ ประคองเด็กชายตัวน้อยเข้าเต้าอย่างใจเย็นจนปากของลูกชายชิดกับยอดอกของฉัน เด็กชายค่อย ๆ เปิดปากงับเอาส่วนนั้นไปพร้อมกับใช้สัญชาตญาณที่เขามีอยู่ในตัวดูดเอาน้ำนมจากเต้าฉันอย่างเอาเป็นเอาตาย

ความรู้สึกแปลกใหม่นั้นทำให้ฉันทำตัวไม่ถูก เจ้าก้อนนี้เป็นลูกชายคนแรกของฉันที่ฉันเพิ่งคลอดไปไม่กี่ชั่วโมงที่แล้ว ฉันรู้สึกว่าตัวเองเหมือนกับอยู่ในความฝัน เด็กชายที่เคยอยู่ในท้องของฉันตอนนี้กลับออกมาสู่โลกภายนอกแล้ว มันทำให้ฉันไม่คุ้นชินเลยสักนิด

“แอ้!” เจ้าเด็กน้อยร้องขึ้นมาเมื่อพ่อของเขาแตะไปที่แก้มกลม ๆ นั้น ราวกับว่ารำคาญสัมผัสนั้นเต็มทน

“ที่รักอย่าแกล้งลูกสิคะ” ฉันหันไปดุพี่เซนเมื่อเขาทำให้ลูกชายที่กำลังกินนมเติมพลังอยู่หงุดหงิดขึ้นมา

“เดี๋ยวนี้ไม่เข้าข้างกันแล้วหรอ ใช่สิเธอมีคนโปรดคนใหม่แล้วหนิ” คนเป็นพ่อตอบกลับมาอย่างไม่ยอม

เอ๊ะ นี่ลูกเขานะ ทำไมหาเรื่องลูกแบบนี้ล่ะ 

ลูกยังลืมตาดูโลกได้ไม่ถึงวันเขาก็เริ่มออกอาการงอนอย่างเห็นได้ชัดกันเลยทีเดียว

“ไม่เอาที่รัก อย่าพูดแบบนั้นนะคะ” ฉันหันไปปลอบสามีที่ตอนนี้ทำตัวเป็นลูกชายคนโตที่กำลังหวงแม่

เด็กชายตัวน้อยเริ่มปล่อยแหล่งเติมพลังงานออกจากปากเป็นสัญญาณว่าอิ่มแล้ว พี่พยาบาลที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ฉันก็ช่วยจับลูกชายของฉันเพื่อให้เด็กชายคนนี้เรอออกมา โดยมีฉันและพี่เซนมองอย่างให้ความสนใจ

ฉันไม่กล้าที่จะจับลูกแรง ๆ เลยสักนิดเพราะแขนขาที่เล็กนั้นทำให้ดูเปราะบางเกินกว่าที่จะทำอะไรรุนแรง ทุกสัมผัสที่แตะตัวเขาฉันจึงต้องระวังเป็นพิเศษเพื่อไม่ให้เขามีอาการบาดเจ็บจากสัมผัสของฉันได้

พยาบาลพาตัวเขาออกไปทันทีที่เขาหลับโดยที่ฉันได้แต่มองตามตาละห้อยเพราะอยากอยู่กับลูกนาน ๆ ลูกเหมือนผลผลิตของฉันเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขที่ฉันเฝ้าทะนุถนอมมาตลอดเก้าเดือนที่ผ่านมา ยิ่งตอนนี้เขาอยู่ในจุดที่ฉันแตะต้องได้มันยิ่งทำให้ฉันอยากอยู่กับเขาให้นานมากขึ้น

“ที่รัก เราให้ลูกกินนมจากขวดดีไหม” ร่างสูงของคนเป็นพ่อที่เงียบมานานเอ่ยขึ้นด้วยอารมณ์ที่ฉันเดาไม่ถูก

“ได้ยังไงคะ” ฉันไม่ยอมหรอกนะ เขาไม่เข้าใจหรอกว่าการที่ลูกกินนมจากเต้ามันมีความสุขมากแค่ไหน ฉันไม่ยอมให้ลูกกินนมจากขวดหรอกนะ

“เดี๋ยวลูกจะติดเต้าไม่ยอมกินขวดนะ ถ้าเขาโตขึ้นมามันจะลำบาก” เขาตอบโดยให้เหตุผลมา

“ก็สลับกันก็ได้นี่คะ ตอนนี้ลูกยังเด็กหนูอยากให้เขาได้รับสัมผัสของหนูอย่างเต็มที่” ใครว่าฉันสนล่ะ ลูกชายคนเดียวฉันให้ได้อยู่แล้ว

คนเห่อลูกคิดอยู่ในใจ

“ที่รัก...” พี่เซนเรียกฉันอย่างอ่อนใจเมื่อหาเหตุผลอะไรมาหักล้างไม่ได้

“ไหนลองบอกเหตุผลที่แท้จริงมาสิคะ” ฉันรู้ทันเขาหรอกนะ คนอย่างเขาไม่มีทางที่จะห่วงเรื่องนี้อย่างแน่นอน

“ตรงนั้นมันเป็นของพี่ พี่ไม่อยากให้ใครแย่งไป” ความคิดแบบเด็ก ๆ ของเขาทำให้ฉันถึงกับอ้าปากค้าง เขาบ้าไปแล้วหรอนี่ลูกนะ ยังมาหวงไม่เข้าเรื่องไปได้

“ที่รัก นี่ลูกของเรานะคะ มีเหตุผลหน่อยสิ” ฉันลูบใบหน้าที่บึ้งตึงเพื่อให้เขาสบายใจขึ้น

“พี่รู้ แต่ว่าพี่หวง” คนตัวสูงอ้อมแอ้มตอบ

“ยอมให้ลูกหน่อยนะคะ ยังไงเขาก็ยังเด็กไม่รู้เรื่องอะไร หนูอยากให้เขาอยู่ในอ้อมแขนหนูเพื่อที่จะได้รับความอบอุ่นจากหนูได้เต็มที่ไงคะ ตอนเด็กพี่ก็ต้องกินนมแม่แบบนี้นะคะ ใคร ๆ เขาก็ทำกัน” ฉันสอนคนที่โตกว่าด้วยความใจเย็น

“ใครว่าล่ะ ตอนเด็กพี่ก็ได้กินแต่กับขวดเท่านั้นแหละ” คำพูดของเขาทำเอาฉันงงนิด ๆ

“ทำไมคะ” ฉันถามอย่างสนใจ

“ก็พ่อพี่ไม่ยอมยังไงล่ะ” พี่เซนตอบด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด

“เห็นไหมคะ พี่ยังไม่ชอบเลย พี่ไม่สงสารลูกเราหรอ” ฉันใช้ข้ออ้างนี้มาทำให้เขายอมสงบลง

“ก็ได้ ๆ แค่สามเดือนนะ” คำตอบของเขาทำให้ฉันพอใจอยู่มาก

“ค่ะ” 

 

ตั้งแต่วันนั้นจนถึงวันนี้ก็เป็นเวลาแปดเดือนแล้วที่เด็กชายโรมลูกชายของฉันลืมตาดูโลกมา ตอนนี้เขาเริ่มที่จะส่งเสียงอ้อแอ้ร้องขอข้าวได้แล้วจนทำเอาฉันเริ่มปวดหัวและเหนื่อยขึ้นไปอีกเท่าตัว

โรมเป็นชื่อที่พ่อของพี่เซนหรือคุณปู่ของเขาเป็นคนตั้งให้เจ้าเด็กน้อยด้วยเหตุผลที่ว่าคุณย่าของเจ้าตัวน้อยนี้เจอกับคุณปู่ของเขาที่นั่นเป็นที่แรก โดยให้เป็นทั้งชื่อจริงและชื่อเล่นเพราะเราตั้งใจจะส่งลูกไปเรียนที่ต่างประเทศกันอยู่แล้วจะได้ไม่มีปัญหาเรื่องการเรียกชื่อ

“แอ้ อื้อ แอะ แอะ อื้อ” เด็กน้อยที่นอนเล่นอยู่ในคอกส่งเสียงดังคุยกับของเล่นอย่างออกรสจนฉันกับพี่เลี้ยงได้แต่มองหน้ากันอย่างงง ๆ ลูกชายของฉันน่ะเป็นเด็กที่มีความคิดเป็นของตัวเองและสันโดษอย่างเห็นได้ชัด ทำให้ทุก ๆ วันของเขาจะเป็นการเล่นอยู่กับของเล่นคนเดียวโดยที่ไม่สนใจคนรอบ ๆ เลยสักนิด ซึ่งการที่ลูกเป็นแบบนี้ก็ทำให้คนเป็นพ่อนั้นภูมิใจเป็นอย่างมาก เขาเอาแต่พูดว่านี่แหละคือนิสัยของผู้ชายจนฉันเริ่มหมั่นไส้กับอาการของเขา

“อื้อ แอ้!!!” อยู่ดี ๆ ลูกชายของฉันก็ร้องขึ้นมาอย่างดังจนฉันต้องรีบวิ่งไปดู

พบว่าเด็กแปดเดือนนั้นกำลังคลานไปจับก้อนสำลีอย่างเอาเป็นเอาตาย ส่วนคนเป็นพี่นั้นก็กลัวน้องจนกระโดดหนีไปมา มือเล็กของลูกชายคว้าไปที่ตัวของคนเป็นพี่ได้ จากนั้นเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้นเมื่อเจ้าตัวน้อยใช้ปากงับไปที่แมวของฉันอย่างแรง

“แง้ววว” เสียงแมวของฉันร้องขึ้นอย่างดัง

“ว้าย ไม่เอานะลูก น้องโรมไม่กินพี่ก้อนสำลีนะ” ฉันรีบอุ้มลูกชายขึ้นมาไว้แนบอกเพื่อให้พี่เลี้ยงพาก้อนสำลีออกไป

“อื้อออ” เด็กชายดิ้นไปมาอย่างนึกรำคาญจนฉันต้องปล่อยลงไปที่เดิมเพราะน้ำหนักของลูกฉันก็ไม่ใช่เบา ๆ แล้ว

“ทีหลังไม่ทำอย่างนี้นะครับน้องโรม พี่ก้อนสำลีเขาเจ็บนะลูก น้องโรมทำแบบนี้พี่ก้อนสำลีต้องไปหาหมอนะ” ฉันพูดกับลูกไปอย่างนั้นทั้ง ๆ ที่ไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าเขาเข้าใจสิ่งที่ฉันพูดรึเปล่าแต่ฉันก็ต้องปลูกฝังเขาตั้งแต่ตอนนี้เพื่อให้เขาซึมซับได้เร็วที่สุด

กลางวันผ่านไปตกกลางคืนก็เป็นเวลาของสามี ตั้งแต่เรามีลูกด้วยกันฉันก็มีเวลาให้เขาน้อยมากถ้าเทียบกับเมื่อก่อน ฉันจึงต้องหาเวลาอยู่กับเขาให้มากขึ้นโดยการหากิจกรรมต่าง ๆ มาทำ

กิจกรรมที่ว่านั้นคือการดูหนังนะอย่าคิดไปไกลล่ะ

“วันนี้เอาเรื่องไหน” คุณสามีถามขึ้นมาเมื่อเราทั้งคู่อยู่บนเตียงด้วยกันเรียบร้อยแล้ว

“อืม เรื่องไหนก็ได้ค่ะ” ฉันน่ะดูได้ทุกเรื่องอยู่แล้วจึงไม่ได้ขอเรื่องไหนเป็นพิเศษ

เราเริ่มเลือกหาจากแอปพลิเคชันดังจนได้มาหนึ่งเรื่อง หนังเริ่มฉายไปเรื่อย ๆ จนถึงกลางเรื่องมือซนของเขาก็เข้ามากุมหน้าอกของฉันไว้อย่างเอาแต่ใจ ตั้งแต่ที่ฉันมีลูกฉันก็ไม่เคยใส่บรานอนเลยสักครั้งเพราะว่ามันสะดวกต่อการให้นมลูก จนตอนนี้เรียกได้ว่ามันติดเป็นนิสัยไปเรียบร้อยแล้ว

“ใหญ่ขึ้นเยอะเลย” มือที่บีบ ๆ นวด ๆ ทำเอาฉันขนลุกไปหมด

“ไม่เอาค่ะ” ฉันพยายามห้ามเขาไว้

“ให้ลูกกินมาเยอะแล้วให้พี่กินบ้างไม่ได้หรอ” ใบหน้าอ้อน ๆ นั้นทำให้ฉันอดสงสารไม่ได้จริง ๆ

“อืม” ฉันแกล้งทำเป็นคิดเพราะอยากดูปฏิกิริยาของเขา

“เรามาทำน้องให้ลูกกันเถอะ” ไม่ทันได้ตอบอะไรคนเอาแต่ใจก็ขึ้นคร่อมฉันทันทีและเริ่มบทเพลงรักอันซาบซ่านนั้นตลอดทั้งคืนด้วยความตั้งใจที่จะเอาน้องมาให้น้องโรมให้ได้ ฉันเริ่มคิดถึงเรื่องเก่า ๆ ที่ผ่านมาเมื่อเราเสร็จกิจกรรมทั้งหมดแล้ว เราสองคนนอนโอบกอดกันอยู่บนเตียงด้วยความสุขที่ล้นหลาม ขอบคุณวันนั้นวันที่เราได้กลับมาเจอกันอีกครั้งจนทำให้เรามีวันนี้ ขอบคุณเรื่องราวต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นที่เป็นบทพิสูจน์ให้ฉันเลือกผู้ชายคนนี้มากเป็นคู่ครอง ขอบคุณเรื่องราวที่ผ่านมาที่ทำให้ฉันแข็งแกร่งและได้เรียนรู้อะไรมากขึ้น ขอบคุณช่วงเวลาดี ๆ ที่เราเคยมีให้กันที่มันทำให้เราสองคนมีวันนี้และขอบคุณผู้ชายคนสำคัญคนนี้ที่คอยอยู่ข้าง ๆ ฉัน แก้ปัญหาเรื่องราวต่าง ๆ ที่ผ่านมา จนทำให้ฉันเติบโตและกลายมาเป็นภรรยาที่คู่ควรของเขา หวังว่าชีวิตข้างหน้าของเราจะยังเป็นแบบนี้ รักกันแบบนี้จนกว่าจะมีใครต้องจากลาไปสักคน

 

-------------------------------------

 

ท้าดา! ไรท์แอบมาตอนดึกมีใครยังอยู่รึเปล่าน้า เรื่องนี้จบสมบูรณ์แล้ว ขอบคุณที่อยู่เป็นเพื่อนกันมาโดยตลอดนะคะ

หลับฝันดีนะทุกคน รักนะค้า 

ตอนนี้ไรท์มีของขวัญมาให้กับทุกคนเป็นการ์ดที่ไรท์ตั้งใจวาดและทำมาตั้งแต่แรก ๆ ที่เริ่มแต่งเรื่องนี้แล้วไรท์ตั้งใจจะลงให้เพื่อขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านและคอยให้กำลังใจไรท์มาตลอดนะคะ ไรท์จำคนที่คอย comment ให้ไรท์ได้ทุกคน ขอบคุณมากที่คอยให้กำลังใจกัน ความในใจของไรท์เขียนอยู่ในการ์ดนี้ทั้งหมดนะคะ ถึงจะไม่ได้ยาวมากอะไรแต่ก็มาจากใจเลยน้า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 101 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

156 ความคิดเห็น

  1. #154 Aunyarat (@aomunyarat) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2563 / 10:46

    แฮปปี้ไปแล้วลุ้นมาตั้งแต่ตอนแรกๆ ไรท์แต่งเก่งมากเลยค่ะขอให้สร้างสรรค์ผลงานดีๆอย่างนี้อีกหลายๆเรื่องเลยนะคะจะคอยติดตามเรื่องต่อไปนะคะ สู้ๆค่ะ
    #154
    1
    • #154-1 มาปาปา (@std22732) (จากตอนที่ 24)
      14 กรกฎาคม 2563 / 00:06
      ขอบคุณนะคะ รักที่สุดเลยยยยย
      #154-1
  2. #153 Duangruedeeee (@Duangruedeeee) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2563 / 05:32
    ติดตามเรื่องต่อไปจร้าาาา
    #153
    1
    • #153-1 มาปาปา (@std22732) (จากตอนที่ 24)
      14 กรกฎาคม 2563 / 00:06
      แล้วเราจะกลับมาเจอกันนะคะ
      #153-1
  3. #152 firstzy93 (@firstzy93) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2563 / 02:50
    ขอบคุณมากนะคะ ติดตามต่อเรื่อยๆ เลยค่า
    #152
    1
  4. #151 Phen Laphaslada (@rabbitphen) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2563 / 13:22
    รักค่ะ รอติดตามผลงานเรื่องต่อๆๆๆๆๆๆ ไปค่ะ
    #151
    1
    • #151-1 มาปาปา (@std22732) (จากตอนที่ 24)
      12 กรกฎาคม 2563 / 16:11

      น่ารักจังเลยยยย ส่งใจไป❤️❤️🤟🏽
      #151-1
  5. #150 Duangruedeeee (@Duangruedeeee) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2563 / 22:23

    เอาไปเล้ยยยยยยย
    #150
    1
    • #150-1 มาปาปา (@std22732) (จากตอนที่ 24)
      11 กรกฎาคม 2563 / 22:24

      ส่งใจรัวๆเลย😍❤️❤️❤️ ปิ้วๆๆๆ
      #150-1
  6. #149 firstzy93 (@firstzy93) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2563 / 21:15
    คลอดแล้วๆ
    #149
    1
    • #149-1 มาปาปา (@std22732) (จากตอนที่ 24)
      11 กรกฎาคม 2563 / 22:24
      หลานชายหรือหญิงน้า???
      #149-1
  7. #148 Aunyarat (@aomunyarat) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2563 / 21:04

    ขอบคุณไรท์มากๆเหมือนกันนะคะที่แต่งนิยายดีๆแบบนี้มาให้อ่าน ขนาดเป็นเรื่องแรกยังแต่งได้ดีขนาดนี้อนาคตเราเชื่อเลยว่าไรท์จะมีผลงานดีๆแบบนี้อีกแน่นอนค่ะ จะคอยตามซัพพอร์ตนะคะ❤️❤️
    #148
    1
    • #148-1 มาปาปา (@std22732) (จากตอนที่ 24)
      11 กรกฎาคม 2563 / 21:34

      ขอบคุณนะคะ❤️❤️❤️
      #148-1
  8. #147 pig_earn (@pig_earn) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2563 / 20:12
    เดี๋ยวตามอุดหนุน e-book นะคะ
    #147
    1
    • #147-1 มาปาปา (@std22732) (จากตอนที่ 24)
      11 กรกฎาคม 2563 / 20:28
      งื้อ ขอบคุณนะค้า🙏🏻
      #147-1