แอบ - Secret of Love - (E-book)

ตอนที่ 2 : คนที่ไม่อยากรู้จัก 100 %

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,409
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 183 ครั้ง
    1 ก.ค. 63

1

คนที่ไม่อยากรู้จัก

 

“ไอ้วา มึงมอง ’พี่เซน’ ทำไมวะ” ไอ้ตาลถามขึ้นหลังจากที่เห็นฉันยืนจ้องผู้ชายคนนั้นอยู่นาน

 

“ใครนะ” ฉันถามมันเพราะเหมือนจะได้ยินชื่อใครสักคนออกจากปากมันแว่ว ๆ

 

“ก็ผู้ชายที่มึงยืนมองอยู่นั่นไง เพื่อนเขาหันมามองหมดแล้วเนี่ย มึงมองทำไมวะชอบเขาหรอ ถ้าชอบงั้นกูจะบอกให้เขาชื่อ เซน ภูวดล เจริญวัฒนานิพนธ์ เรียนอยู่วิศวะโยธาปี 3 เป็นพี่ว๊ากด้วยนะมึง รูปก็หล่อ บ้านก็รวยแถมที่บ้านพี่เขายังเป็นเจ้าของโรงแรม.......” มันสาธยายประวัติของพี่คนนั้นด้วยใบหน้าที่เคลิ้มสุด ๆ รู้ดีจริง ๆ

 

“พอเลยมึง พูดมาขนาดนี้มึงไม่บอกชื่อพ่อกับแม่เขามาด้วยเลยล่ะ” ฉันตอบกลับไปด้วยใบหน้าที่หมั่นไส้เพื่อนตัวเองนิด ๆ พูดมาแต่ละอย่างถ้ามันไม่ได้เป็นเพื่อนฉันฉันคงคิดว่ามันอยู่บ้านหลังเดียวกับเขาแน่ ๆ

 

“จะเอาไหมล่ะ กูรู้นะ” ฉันแค่ประชดไหมล่ะ

 

“ไม่ต้องเลย” ฉันพูดขณะที่หันไปมองกลุ่มของพี่คนนั้น ปรากฏว่าสายตาของผู้ชายทั้งกลุ่มนั้นหันมาจดจ้องอยู่ที่พวกเราทั้งสามคน ฉันจึงต้องหลบตาอย่างรวดเร็วเพราะเริ่มทำตัวไม่ถูก

 

กลุ่มของพี่เขามีทั้งหมด 5 คน ซึ่งฉันจำใครไม่ได้หรอกนะนอกจากพี่คนนั้นแต่คิดว่าไอ้ตาลน่าจะรู้ดีเลยล่ะ พวกเขาคงจะฮอตอยู่พอตัวเพราะจากที่ฉันสังเกตได้นอกจากฉันก็มีสาว ๆ ที่อยู่รอบ ๆ จับจ้องไปที่กลุ่มนี้ด้วยเหมือนกันถ้าอย่างนั้นฉันไม่ขอยุ่งก็แล้วกัน

 

“ก๋วยเตี๋ยวได้แล้ว รีบไปกันเถอะ” มิลค์รีบเปลี่ยนเรื่องเพื่อหนีออกไปจากตรงนี้เพราะเริ่มจะรู้สึกขนลุกแปลก ๆ แล้ว ทั้ง ๆ ที่เรายืนอยู่ไกลจากพวกพี่เขาอยู่พอสมควรแต่ดูเหมือนว่ารัศมีสายตาของผู้ชายเหล่านั้นกลับทำให้ผู้หญิงตัวเล็ก ๆ อย่างพวกฉันกลัวจนหัวหดได้

 

 

 

หลังจากที่ทานข้าวเสร็จพวกเราก็มานั่งอยู่ที่ม้านั่งหน้าคณะของพวกเรา เนื่องจากวันนี้เรามีเรียนแค่ครึ่งเช้าวันนี้จึงว่างเป็นพิเศษและเราก็ยังไม่อยากที่จะออกไปไหนในช่วงที่แดดแรงขนาดนี้ด้วยจึงได้แต่นั่งกินขนมที่ซื้อมากัน

 

สักพักไอ้ตาลก็เริ่มเปิดเรื่องที่มันข้องใจมาตั้งแต่ตอนกลางวัน

 

“ไอ้วา มึงจะบอกกูได้ยังว่ามึงจ้องพี่เซนทำไม” มันมองหน้าฉันเพื่อจะเอาคำตอบให้ได้

 

“ไม่มีอะไรหรอกมึง กูแค่เคยเจอพี่เขาที่คอนโด” ฉันรีบตอบไป

 

"เขาอยู่คอนโดเดียวกับมึงหรอ" มันตาโตขึ้นมาทันทีหลังจากที่ได้ยินว่าพี่คนนั้นอยู่คอนโดเดียวกับฉัน

 

"อือ"

 

"ดีว่ะ ว่าง ๆ กูต้องไปหามึงที่คอนโดแล้วสิ" ดูมันสิ พอเห็นผู้ชายตาลุกวาวเลยนะ

 

"แรดนัก"

 

“อยู่แล้ววววว เออวันหลังมึงก็อย่าไปจ้องแบบนั้นอีกนะเว้ย มึงเห็นสายตาของเพื่อนเขาไหม ถึงจะหล่อก็เถอะแต่กูกลัวอยู่ดี” มันพูดพร้อมกับทำหน้าตาอย่างกับเจอผี จะกลัวอะไรขนาดนั้นเขาก็แค่เป็นผู้ชายที่หน้าตาดีไม่ใช่รึไงไม่ใช่ผีสางที่ไหนทำไมจะต้องกลัวขนาดนั้นด้วย

 

“เออ ๆ ไม่ทำอีกแล้ว” ถึงจะคิดอย่างนั้นแต่ใครจะไปกล้าทำอีกล่ะ เล่นมองมาทั้งกลุ่มแบบนั้นฉันก็หวั่น ๆ อยู่เหมือนกันนะ ดูตัวแต่ละคนสิร้อยแปดสิบอัพกันทั้งนั้นแถมยังอยู่ในชุดของคณะอีกยิ่งทำให้ดูดิบเถื่อนขึ้นไปอีกเท่า

 

เรานั่งคุยกันอยู่สักพักก็มีเสียงของใครบางคนตะโกนเรียกมาแต่ไกล

 

“ไอ้วาเพื่อนร้ากกกกกกกกกก” เป็นเสียงอันคุ้นเคยของไอ้บลูที่ตะโกนเรียนฉันด้วยน้ำเสียงที่คิดว่าตัวเองน่ารักที่สุดมาแต่ไกล

 

ไอ้บลูเป็นเพื่อนสนิทฉันกับไอ้มิลค์ตอนสมัยมัธยม เราเรียนอยู่ห้องเดียวกันมาตั้งแต่ ม.1 ยัน ม.6 แต่พอเข้ามหาวิทยาลัยกลับแยกกันซะงั้น ก็คนเรามันมีความชอบต่างกันนี่นาแต่ถึงยังไงเราก็เลือกมาเรียนที่เดียวกันอยู่ดีและดันโชคดีตรงที่ว่าคณะมันก็อยู่ข้าง ๆ คณะของฉันอีกมันก็ช่วยให้เราได้เจอกันบ่อยขึ้น

 

ใช่แล้วไอ้บลูเรียนวิศวะ ส่วนสาขาไม่ต้องพูดถึงคนแมน ๆ อย่างมันเลือกเรียนโยธาคณะที่มีผู้ชายเยอะที่สุด ด้วยอุดมการณ์ที่ว่าเป็นผู้หญิงแล้วไงทำได้เหมือนผู้ชายก็แล้วกัน ไม่ต้องสงสัยว่าทำไมมันถึงดูไม่เกรงใจน้ำตาล นั่นก็เป็นเพราะว่าเรารู้จักกันตั้งแต่ช่วงรับน้องและปฐมนิเทศของมหาวิทยาลัยตั้งแต่ก่อนที่จะเปิดเทอมแล้ว

 

“ว่าไง ไอ้บลูเพื่อนรัก”

 

“เย็นนี้ไปพร้อมเพรียงกันไหม” พร้อมเพรียง? พร้อมเพรียงคืออะไรวะ

 

“พร้อมเพรียงของมึงนี่มันคืออะไรวะ” 

 

“โถ่ไอ้วา นี่มึงเข้าที่นี่มาได้ไงเนี่ย ไม่รู้จักร้านเหล้าสุดดังที่คนในมอทุกคนต้องเคยไปเหยียบ รู้อะไรไหมเจ้าของร้านคือเด็ด เข้าลงทวิตกันเต็มเลยนะมึง” ไอ้มิลค์พูดพร้อมยกนิ้วให้แถมยังเปิดหลักฐานมาให้ดูอีก

 

“กูเป็นเด็กดี กูเข้ามาเรียน ไม่ได้มาหาผู้ชายอย่างพวกมึงนี่” ถึงจะพูดออกไปแบบนั้นแต่ฉันก็แอบหวังอยู่หน่อย ๆ แหละ ฮ่า ๆ ๆ

 

“โอ๊ยยย มึงเลิกเถียงกันสักทีดิ๊ กูแค่อยากให้พวกมึงไปด้วย วันนี้สายรหัสกูเข้านั้นเลี้ยงที่นั่น”

 

ไอ้บลูช่วยหยุดพวกเราก่อนที่จะเลยเถิดไปไกล ด้วยความที่วิศวะมีการเรียนปรับพื้นฐานจึงเปิดก่อนคณะอื่น ๆ ในมหาวิทยาลัย 1 อาทิตย์ ดังนั้นจึงมีการจับสายรหัสและเฉลยเรียบร้อย ต่างจากคณะของฉันที่ยังไม่มีการจับสายรหัสหรือรับน้องเลยด้วยซ้ำ

 

“อ๋อ คือมึงจะให้พวกกูไปแบกมึงกลับว่างั้นเถอะ” ไอ้ตาลพูดด้วยหน้าตาอย่างคนรู้ทัน

 

“ฉลาดมากเพื่อนตาล แล้วสรุปพวกมึงจะไปไหม ไปเถอะถือว่าฉลองเปิดเทอมใหม่” มันพูดเองเออเองโดยไม่รอคำตอบจากคนอื่น วันหลังไม่ต้องถามก็ได้นะ

 

“กลับไปเปลี่ยนชุดได้เเล้วพวกมึง กูไปก่อนนะ” นอกจากมันจะไม่ฟังเพื่อนแล้ว มันยังตัดบทและเดินหายไปดื้อ ๆ เลย

 

 

-------------------------------------------------

 

ไรท์ขอฝากหน่อยนะคะ เรื่องนี้เป็นเรื่องแรกที่เราแต่ง ทุกคนสามารถเม้นติ ได้ตลอดน้า

1881789

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 183 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

156 ความคิดเห็น

  1. #138 Toywoohottest (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2563 / 21:05
    สนุกค่ะไรท์
    #138
    1
  2. #8 09122547 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2563 / 01:39
    ได้เจอพี่เซนอีกเเน่่่
    #8
    0