(fic) Sunggyu x Woohyun ★ Kiss Me Slowly #ข้างบ้านกยูอู

ตอนที่ 27 : EP27 : โอกาส

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 267
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    27 ม.ค. 61



Kiss Me Slowly

 (Sunggyu x Woohyun)

Genre: AU School-Life

Rate: PG-13

 

 

 

EP27 – โอกาส

 

 

คิมมยองซูมองเพื่อนรักที่ตักข้าวกลางวันเข้าปากด้วยท่าทางซังกะตายแล้วก็ยกมือขึ้นเกาปาก อยากจะรู้มากว่ามีอะไรเกิดขึ้นหลังจากซองกยูเขวี้ยงแก้วเหล้าจนแตกกระจายแล้วลากน้องชายข้างบ้านของมันออกไปเคลียร์กัน แต่ครั้นจะถามอย่างตรงไปตรงมาก็จะเป็นการเสือกมากไป แต่จะให้ไอ้เพื่อนเวรนี่เล่าออกมาเองก็คงยากเพราะดูจากสีหน้าซังกะตายของมันแล้ว แอลว่าตัวเองก็ไม่ได้โง่พอจะมองไม่ออกว่าคิมซองกยูไม่ได้เจอเรื่องที่ดีมาสักเท่าไร

ซองกยู

เออ

เรื่องของมึงกับอูฮยอนอ่ะ หลังจากลากกันออกไปจากห้องกูวันนั้นแล้วเป็นไงวะ กูไม่เห็นมึงอยู่กับน้องมึงอีกเลยอะ

ถึงแม้จะกังวลว่าตัวเองจะดูเป็นคนชอบยุ่งเรื่องชาวบ้าน แต่เมื่อความอยากรู้มีมากกว่ามารยาทแอลก็อดไม่ได้ แต่ความอยากรู้ของเขากลับถูกตอบกลับมาเป็นอาการที่ซองกยูส่งเสียง เหอะ อยู่ในลำคอ

มึงจะเห็นกูอยู่กับมันได้ยังไง ในเมื่อกูไม่ได้เจอมันมาสามวันแล้ว

นั่นเป็นคำตอบที่ซองกยูบอกเพื่อนรักไป แต่รายละเอียดมีมากกว่านั้น เพราะตั้งแต่วันที่เด็กหนุ่มปากร้ายบอกนัมอูฮยอนไปว่าตัวเองจะไม่ยอมเสียสถานภาพพี่ชายข้างบ้านของไอ้อ้วนนั่นไปแม้ว่ามันจะมีแฟนอยู่แล้ว ซองกยูยังหาโอกาสเข้าหน้าอูฮยอนไม่ติด และปกติที่เขาต้องเจอกับมันเป็นประจำที่หน้าบ้านในตอนเช้าก่อนเดินไปโรงเรียน สองสามวันนี้ก็กลับไม่เป็นอย่างนั้นเมื่อดูเหมือนไอ้อ้วนนั่นจะตื่นไปโรงเรียนตั้งแต่ไก่โห่ทั้งที่ปกติแล้วมันตื่นสายจะตาย และซองกยูก็ไม่เจอฮวังมินฮยอนด้วยเหมือนกันหลังจากคืนนั้น มันอาจจะเป็นเรื่องดีที่ไม่ต้องเห็นคนที่ตัวเองรักสบตาหวานฉ่ำกับเจ้าชายในฝันของมัน แต่ซองกยูก็ต้องยอมรับว่าตัวเองคิดถึงอูฮยอนจะตายอยู่แล้วเพราะไม่กล้าแม้แต่จะไปหามันที่บ้าน

ทั้งที่ไอ้อ้วนนั่นก็ออกปากท้าไว้เองว่าถ้าซองกยูคิดว่าจะทำให้มันคิดอะไรด้วยได้มากเกินกว่าการเป็นพี่ชายข้างบ้านได้ก็ลองดู แต่ซองกยูกลับปอดแหกเองเพราะคิดว่ายังไงตัวเองก็แย่งไอ้อ้วนนั่นมาจากแฟนมันไม่ได้ เขาก็เลยได้แต่ซังกะตายอยู่แบบนี้คนเดียว

ทั้งที่ความเป็นจริงแล้ว

นั่นน้องมึงนี่ สงสัยเพิ่งหมดคาบป่ะไอ้แอลเพื่อนรักชี้มือไปทางร้านขายของในโรงอาหารแล้วเมื่อซองกยูมองไปตามมือที่ชี้อยู่ก็เห็นว่าเป็นนัมอูฮยอนจริง ๆ ที่ยืนต่อคิวรอซื้อขนมปังอยู่

เตี้ยจนแทบสูงไม่พ้นเคาน์เตอร์แบบนั้นป้าคนขายเขาจะมองเห็นมึงไหม ไอ้อ้วน ทำไมแฟนมึงไม่มาซื้อให้วะ

ไม่เห็นฮวังมินฮยอนเลยแฮะ

พูดถึงไอ้ตี๋ร้านข้าวมันไก่นั่นทำเหี้ยไรซองกยูหันไปหน้าหงิกใส่เพื่อนซี้

เอ้า ก็สองคนนั่นเป็นแฟนกัน มึงไม่ให้กูพูดถึงพวกมันแล้วให้กูพูดถึงใคร แจฮวานญาติกูหรือไง

นี่ก็อีกคน ไม่รู้ตอนนี้คิมแจฮวานไปปั่นประสาทใครอยู่ที่ไหน ซองกยูไม่เห็นหน้าเพื่อนใหม่ของตัวเองมาสองสามวันแล้วเหมือนกัน

มึงไม่ต้องพูดถึงใครทั้งนั้นแหละ แดกข้าวไปเงียบ ๆ หรืออยากเปลี่ยนจากแดกข้าวมาแดกตีนกู

เอ้า ไอ้เหี้ยกยู ไรมึงเนี่ย อกหักแล้วพาลไง๊

อะไร ใครอกหัก มึงอย่ามากวนตีน

นอกจากอกหักแล้วยังปากแข็งอีก เออเรื่องมึงแล้วกัน ทุกทีเวลาเห็นอูฮยอนมาเข้าคิวรอซื้อหนมปังก็มีแต่มึงอ่ะ เสนอหน้าเดินไปใกล้น้องมันแล้วทำเป็นลอยหน้าลอยตาอวดขนมปังตัวเองให้โดนแย่งไปแล้วจะได้แกล้งน้องตัวเอง แล้วนี่เป็นไรอ่ะ ไม่ทำตัวเป็นพระเอกปากแข็งแอบดูแลอยู่นะจ๊ะแต่เธอไม่รู้บ้างเลยอีกหรือไง

สัดแอล มึงหุบปากเดี๋ยวนี้ก่อนที่กูจะเอาตีนยัดปากมึงแทนข้าวจริง ๆ

โหดฉิบหาย ปากก็หนัก รักเขาชอบเขาอยากดูแลเขาก็ทำไปสิครับเพื่อน ทำดีกับเขาอะเป็นไหม เอาแต่ทำเหี้ยใส่แบบนี้แล้วเมื่อไรจะได้กัน แอลยังไม่หยุดพูด อาจดูเหมือนเด็กหนุ่มกำลังยื่นมือเข้าไปสอดในเรื่องของเพื่อนซี้อยู่ แต่ซองกยูก็รู้ว่าอีกฝ่ายหวังดีกับเขา ผสมกับที่อยากเสือกด้วยหน่อย ๆ

แต่ซองกยูจะบอกได้ยังไงว่าที่ตอนนี้ไม่กล้าทำแบบนั้นแล้วเพราะปอดแหกกลัวไอ้อ้วนนั่นมันไม่สนใจแม้แต่จะแย่งขนมปังจากเขาไปเหมือนที่เคยทำ แต่ทั้งที่กลัวแบบนั้นสุดท้ายแล้วซองกยูก็ยังคว้าขนมปังที่วางอยู่ตรงหน้าแล้วเดินตรงไปหาน้องชายข้างบ้านของตัวเอง พร้อมกับเสียงบ่นพึมพำของคนที่อยู่ทางด้านหลัง

เอ้า เพื่อนกู พอนึกจะไปก็ไปซะงั้น แต่ที่มึงเอาไปให้น้องมึงนั่นอ่ะ หนมปังกูมั้ย ไม่ลงทุนเลยสัด!”

 

 

 

ไอ้อ้วนคำเรียกขานคุ้นเคยของน้ำเสียงที่อูฮยอนได้ยินจนคุ้นหูแบบนี้ก็คงมีอยู่คนเดียว หนุ่มน้อยหันหน้ามามอง ดวงหน้าหวานราบเรียบพอกับแววตาที่มองซองกยูราวกับจะถามว่า มีอะไร

มึงยังไม่ได้กินข้าวกลางวันเหรอ

กูเพิ่งหมดคาบ  แล้วกูจะกินหรือไม่กินมันเกี่ยวไรกับมึงอูฮยอนย้อนถามอย่างไม่ใส่ใจแล้วก็หันไปมองการเข้าแถวซื้อขนมปังของตัวเองต่อ แต่ก็ต้องชะงักไปเมื่อขนมปังไส้กรอกชิ้นใหญ่ถูกยื่นส่งมาให้จากไอ้พี่ใจร้ายที่ปกติแล้วมีแต่แย่งของกินกัน

 แถวมันยาว มึงเอาของกูไปกินก่อนก็ได้

“…”

เอาไปดิ มึงไม่ต้องกลัวหรอกว่ากูจะเอายาถ่ายใส่ให้มึงกินอะ ขนมปังมันยังไม่ได้แกะ

เอามาให้กูทำไม

กูซื้อมาผิด กูไม่กินไส้กรอกชีส

นั่นเป็นคำโกหกคำโต ซองกยูไม่รู้เสียด้วยซ้ำไปมั้งว่าที่ตัวเองถืออยู่น่ะขนมปังไส้กรอก

ทุกทีกูก็เห็นพี่มึงแดกหมดอ่ะอูฮยอนโต้กลับ สีหน้ายังตึงอยู่เพราะยังไม่หายโกรธง่าย ๆ ถึงกูจะเห็นแก่กินแต่เรื่องที่มึงทำไว้มันใหญ่กว่าที่กูจะหายโกรธมึงด้วยขนมปังชิ้นเดียวนะ ถึงตอนนี้กูจะหิวมากก็เถอะ

ก็วันนี้กูไม่อยากกิน แล้วอีกอย่างให้มึงกินมันก็คงดีกว่ากูโยนให้หมาที่หน้าตึกกินความปากร้ายของซองกยูดูเหมือนจะแทรกซึมเป็นส่วนหนึ่งของตัวตนเขาไปแล้ว เพราะถึงจะบอกตัวเองว่าควรทำดีกับอูฮยอนให้มากกว่าที่เคยทำ แต่สุดท้ายซองกยูก็ยังเป็นคิมซองกยูคนเดิมที่พูดแบบนี้กับนัมอูฮยอนอยู่นั่นเอง

งั้นมึงก็เอาไปให้หมากิน เพราะว่ากูไม่อยากกินของมึง ไม่ต้องมายุ่งกับกู

และมันก็เป็นธรรมดาอยู่แล้วที่เมื่อซองกยูกวนตีนมา อูฮยอนก็จะโมโหแล้วสาดคำพูดแรง ๆ กลับไปบ้าง

แล้วไม่ต้องเสนอหน้ามาพูดกับกูอีกก็ดี จะไปไหนก็ไป

กูอยากพูดกับมึงตายแล้วนี่ซองกยูหน้าหงิกขึ้นมาบ้าง การที่เขาชอบไอ้อ้วนนี่มากมันไม่ได้หมายความว่าซองกยูจะมีความอดทนต่อความดื้อด้านของมันได้นะ

ขนมปังกูมันไม่น่ากินหรอก มันไม่ใช่ของแฟนมึงไง ถ้าเป็นมินฮยอนซื้อให้ต่อให้เป็นขนมปังปลามึงก็คงกินสินะ

มึงรู้ก็ดี ถ้าเป็นพี่มินฮยอนต่อให้เป็นขนมปังขึ้นราแต่เป็นเขาซื้อให้กูแล้วไม่ปากหมาใส่กูแบบมึงยังไงกูก็จะกิน มึงเข้าใจแล้วยัง

คำพูดประชดประชันแบบนั้นไม่ได้ทำให้อะไรดีขึ้นนอกจากอารมณ์ที่ขุ่นมัวของนัมอูฮยอนและความน้อยเนื้อต่ำใจของคนปากร้ายอย่างซองกยู

แล้วแฟนคนดีของมึงไม่มาซื้อขนมปังให้อ่ะ ก็มีแต่ไอ้เหี้ยอย่างกูมั้ยที่เอามาให้มึงอ่ะ

เรื่องของกู แล้วพี่มินฮยอนเขาจะหายไปไหนก็ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับมึงน้องชายข้างบ้านของซองกยูโต้กลับอย่างไม่ยอมแพ้ ตอนนี้ต่างคนต่างอารมณ์เสียจนแทบจะทะเลาะกันในโรงอาหารแล้ว ซองกยูพยายามแล้วที่จะใจเย็น แต่มันก็เป็นความใจเย็นที่เกิดขึ้นหลังจากที่ตัวเองพูดจาแย่ ๆ กับอูฮยอนไปแล้วเกือบสิบประโยค ดังนั้นมันจึงดูเหมือนจะไม่ได้ทำให้อะไรดีขึ้นสักเท่าไร

เอาไปเถอะน่า กูให้

ซองกยูพยายามยัดขนมปังใส่มือคนเป็นน้อง แต่อูฮยอนตอนนี้ก็อารมณ์เสียจนไม่สนใจอะไรแล้ว ดังนั้นเมื่อซองกยูพยายามจะยัดขนมปังชิ้นนั้นใส่มือเขาให้ได้ มันจึงเหมือนกับว่าอีกฝ่ายต้องการเอาชนะเขาเหมือนทุกคราวที่ทะเลาะกัน ความหวังน้อยนิดที่มีอยู่ในใจว่าไอ้พี่ซองกยูคนใจร้ายอาจใจดีขึ้นบ้างหลังจากที่มันบอกว่าชอบอูฮยอนแต่สุดท้ายไอ้พี่เวรนี่ก็ยังเป็นคนใจร้ายคนเดิมที่ยังทำเรื่องแย่ ๆ กับอูฮยอนอยู่ดี

ก็บอกว่ากูไม่อยากได้ของมึง กูไม่เอา!”

อูฮยอนตะโกนออกมาเสียงดังลั่น จนคนที่อยู่ใกล้พวกเขาสองคนหันมามอง ขนมปังที่ถูกยัดใส่มือถูกเขวี้ยงทิ้งด้วยความโกรธเพราะเข้าใจว่าซองกยูต้องการจะเอาชนะกัน และตอนนี้ขนมปังชิ้นนั้นก็ร่วงลงไปกองอยู่บนพื้นโรงอาหาร อย่างไม่มีค่าอะไร

ก็เหมือนความรู้สึกของซองกยู ที่ไม่เคยมีค่ากับไอ้อ้วนนี่ไม่ว่าจะเมื่อไร แล้วถ้าเทียบกันแล้วหากขนมปังชิ้นนี้มากจากฮวังมินฮยอน น้องชายข้างบ้านของซองกยูก็คงไม่เขวี้ยงทิ้งแบบนี้

ความรู้สึกชอบก็เช่นกัน

ถ้าขนมปังชิ้นนี้มาจากมินฮยอนไม่ใช่กู มึงก็คงไม่ขว้างทิ้งแบบนี้สินะอูฮยอน

พี่กยูกูอูฮยอนหน้าเสียเมื่อรู้สึกว่าตัวเองก็ทำเกินไปหน่อย แล้วแววตาสะเทือนใจในดวงตาสีเข้มที่อูฮยอนมองเห็นมันได้จากการสบตากันในตอนนี้มันก็บอกให้อูฮยอนรู้ได้ว่าพี่ชายปากร้ายของตัวเองกำลังเสียใจ

เพราะแบบนี้เหรอมึงถึงกล้าท้ากูว่าถ้าคิดว่ากูจะทำให้มึงรู้สึกกับกูได้มากกว่าพี่ชายข้างบ้านก็ลองดู ที่มึงพูดแบบนั้นออกมาได้ไม่ใช่เพราะว่าสักวันมึงจะชอบกู แต่มันเป็นเพราะว่ามึงแน่ใจว่ายังไงกูก็ไม่มีทางไปแทนที่ฮวังมินฮยอนแฟนที่แสนดีของมึงได้สินะ

“…”

ซองกยูยักไหล่ เขาไม่ควรพยายามต่อไปในเรื่องที่ไม่มีวันทำสำเร็จ อูฮยอนมีแฟนแล้ว และมันก็คงไม่มีวันหันมาชอบเขา แต่ถึงจะรู้ดีแบบนั้นแต่ซองกยูก็ยังปล่อยมันไปไม่ได้อยู่ดี เพียงแต่ตอนนี้เขากำลังเสียใจ ก็แค่เสียใจเท่านั้นเอง

งั้นมึงก็รอให้แฟนที่แสนดีของมึงมาซื้อขนมปังให้ก็แล้วกัน เพราะของที่ได้จากมัน มันก็คงดีกว่าของที่มึงได้จากกูอยู่แล้ว ทุกอย่างนั่นแหละ

ซองกยูจบคำพูดของตัวเองลงด้วยการเดินออกไปจากโรงอาหารและทิ้งนัมอูฮยอนไว้เบื้องหลัง คนเป็นน้องรู้สึกผิดขึ้นมาจนอยากจะเดินตามไปแต่หลายประโยคที่ซองกยูพูดไว้ก็ทำให้อูฮยอนไม่อยากทำแบบนั้น

ในเมื่อมึงยังใจร้ายปากร้ายไม่เปลี่ยน แถมยังงี่เง่าไม่เข้าท่าไม่รู้แม้กระทั่งว่ากูกับพี่มินฮยอนเลิกกันแล้ว มึงก็ดราม่ากับตัวเองไปคนเดียวก็แล้วกัน ไอ้เหี้ยพี่กยู!

 

ตอนที่เล่นเกมป่วนประสาทของตัวเองกับแฟนเก่า แจฮวานเคยคิดว่าโรงเรียนของตัวเองแคบแสนแคบจนสามารถมองหาคนที่อยากเจอได้ง่าย ๆ ไม่ว่าจะเป็นฮวังมินฮยอน นัมอูฮยอนหรือแม้แต่คิมซองกยู แต่พอการเอาคืนที่ว่านั่นจบลงไปพร้อมความสำเร็จที่แจฮวานไม่ได้ยินดีเท่าที่ควร กลับดูเหมือนว่าโรงเรียนที่เคยคิดว่าแคบจะขยายกว้างออกไปกว่าเก่าอย่างน้อยก็ห้าเท่า หนุ่มน้อยถึงไม่มีโอกาสได้เจอกับแฟนเก่าตัวเองเลย แต่มันก็ยังดีที่เย็นนี้เขาเจอซองกยูที่สนามซ้อมบอล

 “ไม่เจอนายหลายวันเลยนะซองกยูทักขึ้นมาอย่างง่าย ๆ เด็กหนุ่มปากร้ายรับขวดน้ำที่แจฮวานโยนมาให้ก่อนที่พวกเขาจะนั่งคุยกันที่ริมสนามบอลหลังซองกยูซ้อมเสร็จ

ก็มีเรื่องนิดหน่อย

เรื่องอะไรซองกยูถามขึ้นมา เรื่องการเอาคืนแฟนเก่ารอบที่สองหรือไง เหมาะกับคนเป็นโรคประสาทอย่างนายดีนะ

คำพูดของซองกยูทำให้หนุ่มน้อยคนฟังแค่นยิ้ม บางทีเขาอาจจะเป็นโรคประสาทอย่างที่เพื่อนรุ่นพี่ของตัวเองบอกก็ได้ เมื่อดูจากการที่ตอนนี้แจฮวานกลับไปคิดถึงความสัมพันธ์ในวันเก่า ๆ ของตัวเองกับฮวังมินฮยอนมากขึ้นทุกวัน

ทั้งที่เคยสาปส่งและสัญญากับตัวเองไว้ว่าไม่ได้อยากให้ฮวังมินฮยอนเลิกกับอูฮยอนเพราะอยากได้คนของตัวเองคืน แต่พอเอาเข้าจริง แจฮวานก็เป็นแค่คนงี่เง่าปากไม่ตรงกับใจแถมยังขี้แพ้ด้วยการต้องยอมรับกับตัวเองว่าความดีของฮวังมินฮยอนคือสิ่งที่เขาไม่มีวันหาได้จากใครคนไหน อดีตคนรักของเขาเหมือนเทวดาในขณะที่แจฮวานเองก็เหมาะดีกับคำที่ซองกยูให้การจำกัดความไว้ว่าเขาเหมือนคนเป็นโรคประสาทที่เรียกร้องความสนใจจากคนที่ตัวเองรัก

ฉันเลิกคิดเรื่องนั้นไปแล้วแจฮวานพูดพร้อมถอนหายใจ หลังจากคืนนั้น

ทำไม

เพราะฉันรู้ว่ายังไงก็เปลี่ยนคนอย่างฮวังมินฮยอนไม่ได้เมื่อดูจากทุกอย่างที่เกิดขึ้นระหว่างหมอนั่นกับน้องชายข้างบ้านของนาย

คำพูดของคิมแจฮวานหมายถึงการที่ฮวังมินฮยอนตัดสินใจที่จะปล่อยนัมอูฮยอนไปอย่างบริสุทธิ์ผุดผ่องทั้งที่ผู้ชายคนนั้นมีโอกาสที่จะทำให้อูฮยอนเป็นของตัวเองได้ ฮวังมินฮยอนที่ยอมเสียอะไรก็ได้ในชีวิตแต่ไม่ยอมเสียความเป็นตัวตนของตัวเอง แจฮวานไม่รู้ว่าตัวเองโชคดีหรือร้ายที่ตกหลุมรักคนแบบนั้น แต่ที่เขารู้และมั่นใจก็คือฮวังมินฮยอนเป็นคนที่จะไม่มีวันทำให้ใครเสียใจหรือทำร้ายใครได้ แม้ว่ามันจะต้องแลกมาด้วยการที่แจฮวานต้องยอมรับให้ได้ว่าตัวเองไม่ใช่โลกทั้งใบของผู้ชายคนนั้นเหมือนอย่างที่นัมอูฮยอนเป็นโลกทั้งใบของคิมซองกยู

ควรจะกลับไป ขอโอกาสจากคนที่เคยรักและยังรักอยู่อีกสักครั้งจะดีไหมนะ ยังมีโอกาสนั้นสำหรับคิมแจฮวานอยู่หรือเปล่า

คนอายุน้อยกว่าเงียบไปเพราะจมลงไปในความคิดของตัวเองแต่คำพูดของแจฮวานกลับสะดุดหูซองกยูเข้าอย่างจัง

นายหมายถึงเรื่องอะไรของสองคนนั่นซองกยูถามพร้อมกับขมวดคิ้ว เด็กหนุ่มปากร้ายคิดว่าสิ่งที่แจฮวานรู้มันก็คงไม่ได้แตกต่างอะไรไปจากที่เขารู้นัก สองคนที่พูดถึงใช้เวลาในคืนนั้นอยู่ด้วยกันและพวกมันก็รักกันมาก

ส่วนคิมซองกยูกับคิมแจฮวานเป็นส่วนเกิน

หรือหมายถึงเรื่องที่สองคนนั้นมันอยู่ด้วยกันคืนนั้นและพวกมันรักกันเกินกว่าที่ฉันกับนายจะเข้าไปแทรก

แต่ดูแหมือนคิมแจฮวานจะไม่ยอมเป็นส่วนเกินไปกับเพื่อนใหม่ของตัวเองด้วย

นายพูดอะไรเรื่องเข้าไปแทรกแจฮวานขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจ เช้านั้นนายไม่ได้ไปตามอูฮยอนที่ห้องพี่มินฮยอนหรือไง

ก็เพราะไปตามไงถึงได้เสียใจฉิบหายอยู่ตอนนี้

คำพูดของซองกยูยิ่งทำให้คนฟังขมวดคิ้วด้วยความงุนงงมากขึ้นไปอีก

ทำไม มีอะไรต้องเสียใจ ถ้านายไปที่ห้องพี่มินฮยอนนายก็ต้องรู้ไม่ใช่เหรอว่าสองคนนั้นเลิกกันแล้ว

ห๊ะ!”

 ซองกยูคิดว่าการอยู่ในสภาวะการเป็นคนอกหักของตัวเองอาจทำให้ประสาทหูทำงานผิดพลาดหรือไม่คิมแจฮวานก็กำลังคิดจะป่วนประสาทกันด้วยเรื่องใหม่อีก แต่เท่าที่ดูจากสีหน้างุนงงของอีกคน พี่ชายข้างบ้านของนัมอูฮยอนคิดว่าตัวเองไมได้เข้าจอะไรผิดไปแน่ หรือถ้าจะมีเรื่องอะไรสักอย่างที่ซองกยูเข้าใจผิดมันก็น่าจะเป็นก่อนหน้านี้มากกว่า

นายพูดว่าไงนะ คิมแจฮวาน

ก็พูดว่านายยังไม่รู้อีกเหรอว่าสองคนนั้นเลิกกันแล้วและฮวังมินฮยอนก็ยังทำตัวเป็นคนดีที่สุดในโลกด้วยการปล่อยนัมอูฮยอนกลับไปอย่างบริสุทธิ์ผุดผ่องทั้งที่ซื้อคอนดอมมาเตรียมไว้แล้ว หมอนั่นยอมเสียคนที่ตัวเองชอบ แต่ไม่ยอมเสียความเป็นตัวตนของตัวเองไป นายยังไม่รู้เรื่องนี้อีกเหรอ คิมซองกยู

ซองกยูอยากจะตะโกนคำว่า กูจะไปรู้ได้ยังไง ในเมื่อไม่มีใครบอกกูสักคน ออกมาให้ลั่นสนามบอล แต่ตอนนี้เด็กหนุ่มปากร้ายคิดว่าตัวเองมีเรื่องอื่นที่อยากทำมากกว่านั้นหลังได้รู้ความจริงทั้งหมดจากคิมแจฮวาน ทั้งหมดนั่นคงเป็นเหตุผลที่ซองกยูไม่เห็นฮวังมินฮยอนและน้องชายข้างบ้านของตัวเองไปและกลับโรงเรียนด้วยกันอีกเลยหลังจากวันนั้นและซองกยูก็คิดว่าตอนนี้สิ่งที่ตัวเองอยากทำ ไม่ใช่การนั่งซังกะตายอยู่ข้างสนามบอลกับคนที่มีสีหน้าเบื่อโลกพอกันอย่างคิมแจฮวานแน่ ๆ

เพราะตอนนี้หัวใจของซองกยูกำลังมุ่งหน้าไปยังบ้านหลังติดกันที่สมาชิกหนึ่งคนในบ้านหลังนั้นคือคนที่เขารู้จักคุ้นเคยมาแทบจะทั้งชีวิต

เช่นเดียวกับที่คิมแจฮวานเดินออกมาจากโรงเรียนโดยที่มีจุดหมายอยู่ที่ห้องพักในอพาร์ตเมนต์แห่งหนึ่งที่เจ้าของห้องเป็นคนที่คิมแจฮวานรู้ดีว่าอีกฝ่ายเป็นคนยังไง

โอกาสครั้งที่สองของทั้งคิมซองกยูและคิมแจฮวาน ที่พวกเขากำลังตามหามันจากคนที่ตัวเองรัก จะเกิดขึ้นได้ไหมนะ

 

 

TBC

 

 

น่าปล่อยให้พี่เขาดราม่ากับตัวเองไปสักสี่ห้าตอนนะคะ แต่เนื่องจากว่าอีกสี่ตอนมันจะจบแล้ว ถ้ามัวแต่งอนกันอยู่เราอาจจะโดนคนอ่านฆ่าตายได้ว่าขอให้เขามีความสุขกันบ้างโว้ยพี่โคจังมึง 555 นั่นแหละค่ะ พี่มันก็จึงควรรู้เรื่องสักที ไปง้อเขาสิคะพี่ไปง้อเขา เขารอให้ง้ออยู่นั่นน่ะ 555  อีกสี่ตอนฟิคจะจบแล้วนะคะ ขอให้อ่านกันไปถึงตอนจบว่าสุดท้ายเขาจะได้กันไหม แล้วพิมินกับแจฮวานจะกลับไปคืนดีกันหรือเปล่า  เราเขียนตอนจบเสร็จแล้วเมื่อบ่ายนี้เอง ดังนั้นฟิคเรื่องนี้มันก็จะจบแน่นอนค่ะ สบายใจได้ ไม่ดองแน่นแน่ 555 ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนะคะ ฝาก #ข้างบ้านกยูอู ด้วยเหมือนเดิม เจอกันใหม่พะนี้ค่ะ 

B
E
R
L
I
N
?
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

139 ความคิดเห็น

  1. #124 민트아 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 27 มกราคม 2561 / 20:28
    แจฮวานสู้ๆนะหนูลูก
    #124
    0
  2. #123 MmaiTnd (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 27 มกราคม 2561 / 20:15
    พี่กยูรู้ซะที😂😂😂😂
    #123
    0
  3. #122 MmaiTnd (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 27 มกราคม 2561 / 20:14
    พี่กยูรู้ซะที😂😂😂😂
    #122
    0