(fic) Sunggyu x Woohyun ★ Kiss Me Slowly #ข้างบ้านกยูอู

ตอนที่ 13 : EP13 : จุดอ่อน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 291
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    13 ม.ค. 61




Kiss Me Slowly

 (Sunggyu x Woohyun)

Genre: AU School-Life

Rate: PG-13

 

 

 

 

EP13 : จุดอ่อน

 

 

ผ่านไปเป็นนาทีกว่าที่อูฮยอนจะหันมาสบตาคนตรงหน้าอีกครั้ง ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมตัวเองถึงไม่ยอมให้จูบนี้เกิดขึ้น ทั้งที่อูฮยอนก็คิดว่าตัวเอง ชอบคนตรงหน้าอยู่ไม่น้อย

ไม่สิ ต้องพูดว่าชอบ มาก ๆ เลยไม่ใช่หรอกหรือ

ไม่เป็นไรหรอกมินฮยอนวางมือลงบนศีรษะรุ่นน้องคนพิเศษพร้อมกับลูบเบา ๆ อูฮยอนกังวลเหมือนกันว่าจะทำให้อีกฝ่ายไม่พอใจ แต่เท่าที่เห็นเขาก็หาความขุ่นข้องหมองใจแม้แต่นิดเดียวไม่พบจากแววตาของฮวังมินฮยอน

พี่เข้าใจว่าบางทีมันอาจจะเร็วเกินไปสำหรับนาย

รุ่นพี่ไม่โกรธผมเหรอครับ

ทำไมพี่ต้องโกรธนายด้วยล่ะ

“…”

กลับเป็นอูฮยอนที่ตอบคำถามไม่ได้ ความรู้สึกบอกแต่เพียงว่า การปฏิเสธมินฮยอนไม่ใช่สิ่งที่สมควรทำ แต่เขาก็ไม่สามารถให้จูบนี้เกิดขึ้นได้

แต่ทำไมและเพราะอะไร อูฮยอนก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน

ช่างมันเถอะมินฮยอนยักไหล่อย่างไม่ถือสา ไม่ได้พูดอะไรกันอีกหลังจากนั้น และไม่นานนักพวกเขาก็เดินมาถึงบ้านของอูฮยอน

พ่อกับแม่นายจะว่าอะไรไหม กลับบ้านซะเย็นเลยคนอายุมากกว่าพูดอย่างเป็นกังวล

ไม่หรอกครับ วันนี้พ่อกับแม่ไม่อยู่น่ะ อีกอย่างเมื่อสายผมบอกไว้แล้วว่าจะออกไปกินข้าวกับไอ้พี่ซองกยู แม่ไม่บ่นหรอกถ้าไปกับไอ้พี่บ้านั่นอูฮยอนพูดตามความจริง แต่บางทีเขาอาจลืมไปว่าคนที่อยู่ด้วยในตอนนี้คือใคร

อ้อ…”

แต่เป็นคนอื่นแม่ก็ไม่ว่าอะไรหรอกครับอูฮยอนรีบเสริมขึ้นมาเมื่อรู้สึกว่าคำพูดของตัวเองฟังดูไม่เข้าท่าเท่าไร เสียดายที่วันนี้แม่กับพ่อไม่อยู่ เลยไม่ได้ทำกับข้าว ถ้าที่บ้านมีคนอยู่จะชวนรุ่นพี่อยู่กินข้าวเย็นด้วยกัน

เอาไว้วันหลังก็ได้นี่ ยังไงพี่ก็ต้องเดินกลับบ้านพร้อมนายทุกเย็นอยู่แล้วไม่ใช่หรือไง ไม่ต้องเสียดายหรอก

นั่นสินะครับ…” อูฮยอนยิ้มออกมาเมื่อนึกถึงเรื่องนี้ขึ้นได้ ลืมไปเลยว่ายังไงฮวังมินฮยอนจะมาที่บ้านทุกวันอยู่แล้ว ถึงการมาที่ว่านั่นจะหมายถึงการที่อีกฝ่ายแค่เดินไปและกลับโรงเรียนพร้อมกับเขาในทุกเช้าเย็นก็ตาม งั้นวันนี้รุ่นพี่ก็กลับบ้านดี ๆ นะครับ แล้วเจอกันวันจันทร์ตอนเช้านะ

อูฮยอนยกมือโบกลาคนตรงหน้าด้วยท่าทางร่าเริงเช่นเดียวกับมินฮยอนที่ทำแบบเดียวกัน แต่ที่อูฮยอนไม่รู้ก็คือหลังจากที่เขาเปิดประตูเข้าบ้านและมินฮยอนเดินผ่านจากหน้าบ้านไปแล้ว เด็กหนุ่มอีกคนที่เพิ่งกลับมาถึงบ้านตัวเองมองภาพที่เห็นด้วยสีหน้าและแววตาเรียบเฉยแต่กลับมีความรู้สึกมากมายอยู่ทั้งในแววตาและในใจโดยที่ไม่สามารถบอกใครออกไปได้

คิมซองกยูรู้สึกว่าตัวเองอยู่ผิดที่ผิดทางมากขึ้นทุกวัน และที่เลวร้ายยิ่งไปกว่าอะไรทั้งหมดคือที่ ๆ ซองกยูแน่ใจว่ามันเป็นของตัวเองตลอดมากำลังกลายเป็นของคนอื่นโดยที่ไม่สามารถทำอะไรได้เลย

 

 

 

โซลแคบกว่าที่คิดนะ บังเอิญจริงที่เจอพี่ที่นี่ ฮวังมินฮยอน

เสียงพูดที่ดังขึ้นด้านหลังทำให้มินฮยอนชะงัก มือที่กำลังเลื่อนไปกดลิฟต์ลดลงเมื่อเด็กหนุ่มหันไปมองเจ้าของน้ำเสียงคุ้นหูที่ยืนอยู่ไม่ห่างออกไป

คิมแจฮวาน

เรียกแฟนเก่าตัวเองห่างเหินชะมัด เมื่อก่อนพี่ไม่ได้เรียกผมแบบนี้นี่ คำว่าแจฮวานนี่หายไปไหนแล้วล่ะครับ

นายมีอะไร แล้ว…” มินฮยอนพยายามไม่สนใจคำพูดชวนหาเรื่องของอดีตคนรัก เขารู้คิดว่ามันไม่ใช่เรื่องบังเอิญแน่กับการที่เขาเจอแจฮวานที่อพาร์ตเมนท์ทั้งที่บ้านของอีกฝ่ายอยู่คนละทางกับที่นี่

มาที่นี่ทำไม หรือนายตั้งใจมาหาหาพี่

พี่ประเมินความสำคัญของตัวเองสูงไปหน่อยนะ ฮวังมินฮยอน แจฮวานพูดอย่างเย็นชา เขาเพิ่งจะรู้ว่าอดีตคนรักอยู่ที่นี่หลังย้ายออกจากอพาร์ตเมนท์เดิม

ที่พวกเขาเคยอยู่ด้วยกัน

แล้วนายมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง

ห้องลูกพี่ลูกน้องผมอยู่ที่นี่ แต่มันก็บังเอิญดีเหมือนกันที่พี่ย้ายมาอยู่ที่นี่

ความหมายในคำว่า บังเอิญดีของคิมแจฮวานดูจะเป็นสิ่งที่ตรงกันข้ามสำหรับมินฮยอน

ลูกพี่ลูกน้อง ใคร

ไม่ใช่เรื่องที่พี่ต้องรู้เรื่องลูกพี่ลูกน้องของแฟนเก่าตัวเองไม่ใช่หรือไง ผมยังไม่ถามสักคำเลยว่าพี่ชายข้างบ้านของแฟนใหม่พี่เป็นใครคิมแจฮวานยอกย้อนอดีตคนรักของตัวเองด้วยคำพูดแสบสัน แต่สิ่งที่แจฮวานพูดออกมาทำให้มินฮยอนถึงกับขมวดคิ้ว

นายรู้จักคิมซองกยูเหรอ

ก็น่าจะรู้จักอยู่ ถ้าคิมซองกยูที่พี่พูดถึงหมายถึงพี่ชายคนสนิทของนัมอูฮยอนแฟนใหม่พี่

พวกนายรู้จักกันได้ยังไง

น้ำเสียงของเด็กหนุ่มคนดังประจำโรงเรียนมีแววงุนงง แต่การที่รู้ว่าคิมแจฮวานรู้จักกับคิมซองกยูไม่ใช่เรื่องที่จะทำให้มินฮยอนสบายใจนักเพราะต่อให้มองโลกในแง่ดียังไง ระดับความสนิทสนมคุ้นเคยที่นัมอูฮยอนกับคิมซองกยูมีต่อกันก็เกิดขีดขั้นของคำว่าพี่ชายกับน้องชายข้างบ้านไปไกลโข แล้วหากว่าแจฮวานยังรู้จักกับคิมซองกยูอีก มันย่อมไม่ใช่เรื่องดีสำหรับความสัมพันธ์ที่เพิ่งเริ่มต้นระหว่างเขากับนัมอูฮยอนแน่ ๆ

ทำไม กลัวเหรอว่าผมกับคิมซองกยูจะทำให้พี่กับนัมอูฮยอนมีปัญหากันแจฮวานพูดด้วยท่าทางน่าโมโห มันไม่น่าเรียกว่าคำถามด้วยซ้ำเพราะดูเหมือนเจ้าของคำพูดอยากจะท้าทายหรือป่วนประสาทกันมากกว่า

คิมแจฮวาน พี่บอกนายแล้วใช่ไหมว่าอย่ายุ่งเรื่องของพี่กับอูฮยอน

แล้วทำไมผมต้องเชื่อฟังคำพูดของพี่ด้วยล่ะ

คนเป็นน้องพูดอย่างเหนือกว่า แจฮวานคิดว่าตัวเองรู้แล้วว่าจุดอ่อนของมินฮยอนในเรื่องนี้อยู่ที่ไหนเมื่อเขามองเห็นความวิตกกังวลในดวงตาสีเข้มนั่นตอนมินฮยอนพูดถึงคิมซองกยู

แล้วก็อีกอย่างนะ ผมว่าที่พี่กลัวมันไม่ใช่เรื่องที่ผมจะไปยุ่งเรื่องของพี่กับแฟนใหม่พี่หรอก

“…”

แต่ที่พี่กลัว มันเป็นเพราะพี่รู้ว่าคิมซองกยูเป็นคนที่ตรงกันข้ามกับพี่ทุกอย่างและสองคนนั่นผูกพันกันมากเกินกว่าที่พี่จะเข้าไปแทรกได้เพราะความเป็นคนดีของพี่ต่างหากล่ะ ฮวังมินฮยอน

แจฮวานปิดท้ายคำพูดของตัวเองด้วยรอยยิ้มที่มุมปากเมื่อดูเหมือนหมัดเด็ดของตัวเองจะน็อคอดีตคนรักได้เต็มเปา ร่างเล็กที่สูงเพียงแค่บ่าของอีกคนเดินผ่านมินฮยอนไปกดลิฟต์หลังทิ้งให้อดีตคนรักยิ่งกังวลใจมากขึ้นกับสิ่งที่ตัวเองทิ้งท้ายเอาไว้

แจฮวานรู้แล้วว่าตัวเองควรเล่นเกมนี้ต่อไปอย่างไรดี

 

 

 

 

 

อูฮยอนเดินงัวเงียลงมาจากห้องนอนในตอนบ่ายวันอาทิตย์ หนุ่มน้อยเพิ่งตื่นหลังจากที่เมื่อคืนนี้เล่นเกมโต้รุ่งจนสว่างคาตา

แม่ มีไรกินมั่งอะ หิวข้าว

ตื่นมาก็ถามหาของกินเลยหรือไง แม่คิดว่าแกจะนอนไปถึงเย็นซะอีกคุณนายนัมบ่นลูกชายคนเดียวของเธอพลางส่ายหน้า แล้วอูฮยอนเพิ่งเห็นว่าแม่ไม่ได้นั่งอยู่ในห้องนั่งเล่นคนเดียว

พอกันกับเจ้าตัวแสบที่บ้านนั่นแหละค่ะ วันเสาร์อาทิตย์ถ้าไม่ไปปลุกกว่าจะลุกก็โน่นแหละ เที่ยง ไม่ก็บ่ายไปแล้ว นี่วันนี้ไม่สบายกินข้าวกินยาแล้วนอนเงียบไปเลยเดี๋ยวกลับไปว่าจะไปดูสักหน่อย ไม่รู้ไปทำอะไรมาถึงป่วยได้

ไอ้พี่กยูไม่สบายเหรอครับคุณป้าอูฮยอนถามพร้อมขมวดคิ้ว เมื่อวานไอ้พี่บ้านั่นก็ยังดี ๆ อยู่เลยนี่นา ทำไมอยู่ ๆ ถึงป่วยได้ล่ะ

จ้ะ เป็นไข้หวัดน่ะ เมื่อสายป้าเพิ่งให้กินยาไปนี่ยังหลับไม่ตื่นเลยมั้ง ข้าวเที่ยงก็ไม่ลุกมากิน

คำพูดที่ได้ยินทำให้อูฮยอนเม้มริมฝีปากเข้าหากัน ไอ้พี่ซองกยูมันหัวแข็งจะตาย นาน ๆ ครั้งหรอกอูฮยอนถึงเห็นว่าพี่ชายข้างบ้านจะป่วยสักที แต่พอป่วยขึ้นมาทีไรก็หนักเอาการอยู่

ไปดูมันหน่อยจะดีไหมนะ ถึงคุณป้าจะบอกว่าไอ้พี่บ้านั่นมันกินยาแล้วนอนหลับอยู่ก็เถอะ

ทั้งที่ถามตัวเองแบบนั้น แต่สองเท้าของอูฮยอนกลับพาเจ้าของเดินกลับขึ้นบันไดไปอาบน้ำเตรียมจะเดินไปบ้านหลังติดกันแล้วโดยที่ไม่ฟังเสียงเรียกของแม่ตัวเองด้วยซ้ำ

อูฮยอน แล้วนั่นแกจะไปไหนน่ะ ไม่กินข้าวแล้วหรือไง อูฮยอน อูฮยอน

 

 

 

 

 

อูฮยอนเปิดประตูเข้าไปในห้องซองกยูอย่างเบามือกว่าทุกที ปกติแล้วถึงกวนประสาทกันขนาดไหน แต่อูฮยอนก็ไม่ได้ใจไม้ไส้ระกำอยากทำให้คนไม่สบายตื่นเพราะเสียงเปิดประตู ห้องของพี่ชายข้างบ้านเงียบกว่าทุกครั้งที่อูฮยอนมาที่นี่ ไม่นับครั้งล่าสุดตอนที่มันกลับบ้านช้าแล้วอูฮยอนมารออยู่ แล้วพอนึกถึงเรื่องวันนั้นขึ้นมาเด็กหนุ่มก็เผลอไปนึกถึงเหตุการณ์ที่ไอ้พี่บ้านี่มันเมาแล้วจูบอูฮยอนเข้าอย่างไม่ตั้งใจ

ทำยังไงถึงจะลืมเรื่องวันนั้นได้นะ มันไม่ใช่เรื่องที่อูฮยอนอยากจำนักหรอก

ไอ้พี่บ้านี่ก็คงเหมือนกัน

ซองกยูนอนอยู่บนเตียงโดยมีผ้าห่มผืนหนาคลุมถึงอก อูฮยอนเดินเข้าไปชะโงกมอง เสียงหายใจหนักแบบคนเป็นหวัดแบบนี้ทำให้อูฮยอนเดาว่าอาการไข้ของอีกฝ่ายคงหนักพอดู ร่างเล็กนั่งลงบนเตียงก่อนยื่นมือไปแตะที่หน้าผากคนป่วยแล้วก็ชักมือกลับแทบไม่ทันเมื่อพบว่าอุณหภูมิที่สัมผัสได้ค่อนข้างร้อนจัดทีเดียว

ป่วยหนักเหมือนกันนะเนี่ย ตัวร้อนจี๋เลย มันจะตายป่ะวะพูดกับตัวเองแล้วอูฮยอนก็สะดุ้งเมื่อคนป่วยที่เข้าใจว่าหลับสนิทยื่นแขนโอบเข้ามาที่รอบเอวก่อนซุกหน้าเข้าหาตักของคนที่นั่งอยู่บนเตียง

แม่…”

อะ.. ไอ้พี่กยู

หนาวอ่ะ

“…”

 ปวดหัวด้วย

“…”

กอดหน่อย

การกระทำของซองกยูทำให้อูฮยอนทำอะไรไม่ถูกทั้งคำพูดงอแงแบบคนป่วยแล้วก็ยังอาการที่อีกฝ่ายซุกหน้าอยู่กับตักแบบนี้ คนเป็นน้องชายเข้าใจดีว่าอาการไข้คงทำให้พี่ชายของเขาไม่มีสติรับรู้นักว่าคนที่กำลังอ้อนอยู่ไม่ใช่แม่แต่เป็นน้องชายข้างบ้าน แต่สิ่งที่อูฮยอนไม่เข้าใจคือสิ่งที่ไม่ควรเกิดขึ้นเพราะอาการใกล้ชิดที่เป็นอยู่ทั้งที่อูฮยอนกับไอ้พี่บ้านี่เคยใกล้กันมากยิ่งกว่าที่เป็นอยู่ในตอนนี้เสียด้วยซ้ำ 

ทำไมถึงใจเต้นแรงกับคนที่เป็นแค่พี่ชายข้างบ้านของตัวเองขนาดนี้กันล่ะ นัมอูฮยอน

 


 

TBC

 

 

 

 

ทอล์คไม่ออกค่ะ กำลังอินกับความดีความงามของพี่กยูอยู่ในไทม์ไลน์ ถ้าพะนี้เราหายไปไม่อัพฟิคคือกำลังไปสร้างศาลและร้อยมาลัยบูชาให้พี่กยูอยู่นะคะ พ่อคุณทูนหัวพ่อมหาจำเริญทูนหัวของเมีย พี่จะดีอะไรเบอร์นี้ พี่จะประเสริฐอะไรปานนั้น ไม่ไหวแล้วค่ะรักมากอยากเป็นเมีย 

/กลับไปวือต่อในทวีตอีกสามชั่วโมง

 

B
E
R
L
I
N
?
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

139 ความคิดเห็น

  1. #78 KNUALM (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 21 มกราคม 2561 / 01:45
    เด็กอ้วนปากแข็งหวั่นไหวล่ะเส่ กรั่กๆ แล้วพี่เค้าพอไม่สบายแล้วงอแงน่ารักอ่ะ สนใจมางอแงใส่หนูมั้ยคะ #ไม่ใช่ แล้วเรื่องระหว่างแจวานกับพี่มินจะเอาไงต่อหะ 5555 รู้สึกได้ถึงรังสีฟาดฟันกัน อัวแล้ว
    #78
    0
  2. #52 민트아 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 14 มกราคม 2561 / 02:37
    อัพต่อเถอะค่ะ มีโปรเจคอัพฟิควันละ 2 ตอนไหมคะ? หรือน้องควรรอให้พี่แต่จบแล้วมาอ่าน ฮื่อออออออออออออออออออ
    #52
    0
  3. #51 Chonlathon Monklang (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 14 มกราคม 2561 / 00:03
    อิพี่ ไม่สบายแล้วน่ารักอ่ะ
    #51
    0
  4. #49 Blacklistza Pukky (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 13 มกราคม 2561 / 22:56
    อกหักทีไข้ขึ้นเลยเหรอคะพี่5555 วงวารอ่ะ เเต่ตอนอ้อนนี่น่ารักเลย อูฮยอนใกล้จะรู้ใจตัวเองเเล้วล่ะสิิิ 
    #49
    0
  5. #45 Luk jeab namu (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 13 มกราคม 2561 / 22:25


    กลับมาก่อนคุณโคจัง5555555555
    #45
    0