เพ้อรัก เพิ่มตอนพิเศษค่ะ

ตอนที่ 11 : สัญญา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11,087
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 29 ครั้ง
    17 มี.ค. 59

1                หลังจากเสร็จพิธีเซ็นสัญญา ธีร์คอยมองนับดาวอยู่เสมอ เมื่อเห็นคนสนิทของคาร์ลอสเข้าไปใกล้ เขาก็ส่งปรียาไปขัดขวาง

                “ดาว

                “คะเด็กสาวหันไปยิ้มหวาน นัยน์ตาเป็นประกายด้วยความตื่นเต้น

                “งานเลิกแล้วอย่าเพิ่งเปลี่ยนชุดนะ ซับหน้าแล้วออกไปถ่ายรูปที่ล้อบบี้หน่อย เจ้าของร้านเขาอยากได้รูปหนูเก็บไว้

                “ค่ะเธอตอบรับอย่างว่าง่าย

                ด้วยข้ออ้างนี้ คนสนิทของคาร์ลอสจึงยังเข้าไม่ถึงตัวนับดาว

                เขาพยายามอีกครั้งในวันรุ่งขึ้น โดยเลือกช่วงเย็นหลังเลิกงาน ตอนที่พนักงานสาวๆ กำลังจะกลับบ้าน

                ถ้าเจ้าหล่อน ง่ายอย่างข่าวลือ เขาคงไม่ต้องอ้อมค้อม..

                พนักงานมากมายลงลิฟต์มาเป็นกลุ่ม แต่จนคนเริ่มซา ก็ยังไม่เห็นนับดาว

                เขาตัดสินใจเข้าไปถามกลุ่มเด็กสาวที่ติดป้ายเทรนนี่

                “นับดาวเหรอคะ เดี๋ยวหนูถามเพื่อนเขาให้คนที่ท่าทางคล่องกว่าเพื่อนวิ่งไปเรียกเอมิกา หล่อนหันมาเห็นผู้ชายหนุ่มในชุดสูท แม้จะไม่หล่อเหลาแต่ก็ดูดีมีราคาสมควรที่จะรู้จักไว้

                “สวัสดีค่ะ เอมี่เป็นเพื่อนของนับดาวค่ะ

                “ครับ ผมมาจากบริษัทตาวัลโญ่ชื่อบริษัททำให้เอมิกาตาโต รีบส่งยิ้มหวานเป็นพิเศษให้

                “ดาวกลับบ้านไปแล้วค่ะ

                “รถติดไปหน่อย ทีแรกผมกะจะมาให้ทันก่อนงานเลิกเขาดึงซองหนังออกมาจากกระเป๋ากางเกง ถ้าอย่างนั้นผมรบกวนฝากนามบัตรให้เขาโทรหาผมหน่อย เขารู้จักชื่อผม เมื่อวานพบกันที่งานแต่ผมลืมให้เบอร์ไว้

                “นามบัตร...เอมิการับมาดู เอียงคอนิดหน่อยพอน่ารัก คุณเสกสรร...พรุ่งนี้เอมี่จะบอกเขาให้นะคะ

                “ขอบคุณครับ

                ลูกน้องของคาร์ลอสเพิ่งเลี้ยวมุมตึกไป นับดาวก็ลงลิฟต์มา

                “รอตั้งนานมัวทำอะไรอยู่เอมิกาค้อนพร้อมกับสอดนามบัตรในมือลงกระเป๋าสะพาย นับดาวได้โอกาสดีๆ ไปเกินพอแล้ว

                “ก็คอยพี่ชาติน่ะซี จัดแฟ้มเข้าตู้ไม่เสร็จซะที เหลืออีกกองโตเลยบอกให้เรากลับก่อน

                “เอางั้นเหรอ แล้วไม่ต้องเดินเข้าซอยด้วยกัน

                “ถ้าไม่ดึกเกินไปก็เดินคนเดียวได้ ที่จริงแถวบ้านปลอดภัยนะ แม่แค่เป็นห่วงเลยบอกให้กลับพร้อมพี่ชาติ

                “โอเคเอมิกาตอบรับทั้งที่อดเสียดายไม่ได้ ถ้าชาติลงมาพร้อมนับดาวก็คงจะดีหรอก เผื่อเขาจะเลี้ยงกาแฟกับขนมก่อนกลับบ้าน...

                ป้ายรถเมล์หน้าบริษัทแออัดด้วยผู้คนจนเอมิกาถอนใจใหญ่ ในขณะที่นับดาวยังอารมณ์ดี นัยน์ตาใสแป๋วมองไปเห็นรถเข็นขายน้ำส้มคั้นสดแช่เย็นก็วิ่งเข้าไปซื้อ ไม่ลืมเผื่อเพื่อนสาวด้วยขวดหนึ่ง ร้อนเนอะ กินน้ำส้มก่อน คงอีกนานกว่ารถจะมา

                น้ำส้มหวานอมเปรี้ยวชื่นใจยังไม่ทันหมดขวดดี เสียงเตือนข้อความเข้าก็เรียกให้นับดาวหยิบโทรศัพท์ออกมาดู สงสัยพี่ชาติเธอพึมพำแต่พอกดอ่านสีหน้าก็เปลี่ยนเป็นกังวล

                “เขาว่าไงเหรอเอมิกาถาม

                “เปล่า...นับดาวอึกอัก รีบกดรับมือไม้สั่นเมื่อเสียงเพลงดังขึ้น ค่ะ...ค่ะ...เธอตอบเพียงเท่านี้ก็กดตัดสายแล้วหันมาบอกเพื่อนว่า ดาวต้องไปก่อนนะ เอมี่ พรุ่งนี้เช้าเจอกัน

                นับดาวไม่ได้แก้ความเข้าใจผิดของเพื่อน ที่คิดว่าชาติเป็นคนโทรศัพท์มา เธอไม่อยากโกหก แต่บอกไม่ได้จริงๆ ว่าเป็น...ธีร์...ต่างหาก

                และตอนนี้ เขาก็เร่งรัวด้วยข้อความ ให้เธอเดินไปขึ้นพอร์ชที่จอดกะพริบไฟอยู่ไม่ไกลจากป้ายรถเมล์ ถ้าไม่มา ฉันก็จะจอดอยู่อย่างนี้ละ

                เพราะไม่อยากให้เขาโดนใบสั่ง เธอจึงแทบจะซอยเท้าไปหา และนั่นก็ทำให้เอมิกาผิดสังเกต

                ชาติน่าจะลงมาจากตึกไม่ใช่หรือ...ทำไมนับดาววิ่งไปอีกทาง แล้วมีอะไรต้องรีบร้อนนัก...

                คิ้วหกมิติขมวดเข้าหากัน และริมฝีปากแดงสดก็เม้มแน่นเมื่อเอมิกาก้าวเร็วๆ ตามเพื่อนไป แล้วหล่อนก็ได้เห็น...พอร์ชคาเยนน์คันงามกะพริบไฟอยู่ ประตูรถเปิดออกแล้วนับดาวก็ขึ้นไปอย่างเร็ว

                ไม่ต้องดูหรอกว่าใครขับ...น้ำตาแห่งความริษยาเอ่อคลอ...เอมิกาได้แต่กัดฟันมองภาพบาดตา ระหว่างที่สัญญาณไฟเปลี่ยนเป็นสีเขียว แล้วธีร์ก็บังคับรถไหลตามการจราจรเลี้ยวหายไป...

                เพื่อนของนับดาวคงแทบกรีดร้อง หากรู้ว่าพอร์ชคันนั้นมุ่งหน้าสู่สวนลุมพินี...ก่อนจะหยุดลงที่โปโลคลับ...

 

วันนี้ธีร์ดูนิ่งผิดปกติ ตั้งแต่รับเธอขึ้นรถเขาไม่คุยอะไรเลย ยังดีมีเพลงนุ่มนวลจากเครื่องเสียงชั้นเลิศทำให้บรรยากาศในรถไม่อึดอัดจนเกินไปนัก นับดาวแอบมองเสี้ยวหน้าคมคายของคนที่นั่งหลังพวงมาลัย และเธอก็รู้สึกว่ามือไม้เกะกะทำอะไรไม่ถูก ถือขวดน้ำส้มค้างจนเขาต้องดึงไปทิ้งให้

ซื้อน้ำส้มนี่หิวหรือไง” เป็นคำถามที่เธอไม่คิดว่าจะได้ยิน

แค่คิดว่าน่าอร่อยดีน่ะค่ะ อากาศก็ร้อนด้วย

ใช่ เลยพามานั่งเล่น กินมื้อค่ำแล้วค่อยกลับบ้าน

แต่...

แต่อะไร

ไม่ถามฉันหน่อยหรือ ว่าอยากแวะที่นี่ไหม...นับดาวอยากจะย้อน

กว่าจะรอรถเมล์ นั่งอ้อมไปจนถึงบ้าน ก็ค่ำเหมือนกันนั่นแหละ ลงมากินข้าวก่อนเถอะ

ก็จริงของเขา...จะว่าไป ที่นี่ก็ร่มรื่นดี แม้แต่ในลานจอดรถยังมีต้นไม้ใหญ่ อาคารอิฐแดงชั้นครึ่งหลังคาสูง ส่วนหนึ่งเปิดโล่ง ดูคล้ายรีสอร์ทมากกว่าสโมสรกีฬากลางกรุง

เราจะจัดแถลงข่าวงานแข่งโปโลที่นี่ แต่ว่างานจริงจัดที่สนามพัทยาธีร์พานับดาวเดินผ่านสนามเทนนิสและลอว์นโบวล์ ไปที่แอร์บาร์ซึ่งเป็นห้องกระจกสีชา ภายในมีบาร์เครื่องดื่มเป็นไม้มะฮอกกานีแต่งด้วยกระจกเงาและทองเหลือง เก้าอี้ไม้สีเข้มบุนวมหนังตอกหมุดโลหะ เข้าชุดกับโต๊ะไม้ขาสิงห์ นั่งดื่มอะไรก่อน ฉันจะคุยกับเอฟแอนด์บี

นับดาวพลิกเมนูปกหนัง แต่ยังไม่ทันสั่ง ชายหนุ่มร่างสูงผิวแทนคนหนึ่งก็ก้าวเข้ามา เขาแต่งตัวง่ายๆ แต่ดูดีด้วยรอยยิ้มสดใส ธีร์

เฮ้ย เป็นไงบ้างไม่เจอตั้งนานท่าทางร่าเริงของธีร์ดูราวกับหนุ่มน้อย แปลกไปจากบุคลิกเคร่งขรึมที่นับดาวเคยเห็น

นั่นสิ พักนี้ไม่เห็นมาเล่นสควอช

ไม่ว่างเลยว่ะ

แล้วทำไมวันนี้มาเดทได้ฝ่ายนั้นยักคิ้วใส่

เปล่า ไม่ใช่เดทธีร์หัวเราะ มาธุระจะคุยกับเอฟแอนด์บี มีงานแถลงข่าวโปโล

งั้นก็ แนะนำให้รู้จักสิเขาหันมาก้มศีรษะให้นับดาว ผมชื่อพัฒนะ เรียกพัตเตอร์ก็ได้

                “สวัสดีค่ะนับดาวยกมือไหว้พร้อมกับยิ้มอย่างเด็กมีมารยาท แต่ธีร์ก็ยังรู้สึกขัดหูขัดตาอยู่ดี

                “เขาชื่อนับดาว เป็น...เด็กฝึกงานที่บริษัทเขาเน้นคำว่า เด็กเป็นพิเศษเพื่อกันไว้ก่อน

                “เรียนใกล้จบแล้วสินะครับพัฒนะตอบโต้เพื่อนอยู่ในที

                “ปีสุดท้ายแล้วค่ะ

                “คิดไว้หรือยังว่าจะทำงานที่ไหน สนใจบริษัทของผมไหม

                “ไม่ต้องเลย พัตเตอร์ คนนี้ไม่ได้!” 

                พัฒนะหัวเราะก่อนที่เพื่อนอีกคนจะเข้ามาเรียก ชายหนุ่มคนใหม่ก็มองนับดาวไม่วางตาเช่นกัน แต่ไม่มีโอกาสทักทายอะไรมากนัก เพราะ จองคอร์ตไว้จะต้องไปเล่นสควอช

                “ที่นี่มีกีฬาหลายอย่างธีร์เล่าแบบจะชวนคุย เมื่อก่อนเป็นสนามโปโล แต่ตอนนี้เหลือแค่ฝึกซ้อมขี่ม้า ฉันฝากม้าไว้ในคอกที่นี่ด้วย

                “คุณธีร์เล่นโปโลเหรอคะนับดาวถามอย่างสนใจ เธอไม่เคยรู้จักใครที่เล่นกีฬาชนิดนี้มาก่อน

                “ฉันขี่ม้าตั้งแต่เด็ก เพื่อนชวนก็เลยไปหัดโปโลเพื่อจะแข่งการกุศล ปกติก็มีปีละครั้ง บริษัทเราเป็นสปอนเซอร์ จัดที่พัทยา แต่แถลงข่าวที่นี่จะได้สะดวกสำหรับสื่อ อ้อ เธอไปด้วยนะ

                “ไปไหนคะประโยคท้ายหักมุมจนนับดาวตั้งตัวไม่ติด

                “ไปงานโปโลที่พัทยาไง

                “ดาวเล่นไม่เป็นหรอกค่ะ  เรื่องกีฬาเคยแต่หัดพละที่โรงเรียน แล้วก็ว่ายน้ำเท่านั้น

                คำพูดซื่อๆนั้นทำให้ธีร์หัวเราะออกมา

ใครให้ไปเล่นกันล่ะ สาวๆ เขาก็ไปให้กำลังใจนักกีฬาไง

แก้มร้อนวูบจนเธอต้องก้มหน้า เสหยิบแก้วน้ำส้มขึ้นดื่ม ระหว่างที่เขาพูดต่อไป งานแบบนี้มีประกวดแฟนซีหมวก ต้องใส่ชุดสวยๆ ตอนพักครึ่งก็ลงไปช่วยเหยียบหญ้า กลบหลุมในสนาม เธอพาเพื่อนไปสิจะได้ไม่เหงา...มีเพื่อนมาฝึกงานด้วยใช่ไหม

มีค่ะนับดาวตอบ เริ่มจะนึกสนุกขึ้นมาตามประสาเด็กสาว ไม่ได้รู้ตัวเลยว่านัยน์ตาที่เป็นประกายพราว กับสีชมพูเรื่อที่พวงแก้ม ทำให้คนที่นั่งตรงข้ามต้องพยายามควบคุมตัวเองไว้มากเพียงไร

ระหว่างที่เธอเล่าเสียงใส ว่าจะต้องวางแผนขออนุญาตไปพัทยา พูดถึงกีฬาและเพื่อน ธีร์ได้แต่พยักหน้าไปตามจังหวะ เพราะมัวแต่คิดวาดภาพว่าตัวเองค่อยๆ ดึงโบว์ผ้าที่ผูกคอเสื้อเรียบร้อยนั่นออก เผยให้เห็นผิวเนียนใสน่าลูบไล้ แล้วเขาก็จะ...

คุณธีร์คะนับดาวต้องเรียกซ้ำเขาจึงรู้สึกตัว เพิ่งสังเกตเห็นผู้จัดการฝ่ายอาหารและเครื่องดื่มที่เข้ามายืนอยู่ข้างตัวตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

ธีร์รีบปรับสีหน้า ขยับเก้าอี้ลุกขึ้นไปคุยรายละเอียดเรื่องงานแถลงข่าว ที่จริงเขาไม่จำเป็นต้องลงมาดูเอง แต่เพราะเป็นสมาชิกที่นี่ จึงคุ้นเคยกับเอฟแอนด์บีเป็นพิเศษอยู่แล้ว

วันนี้ดินเนอร์ที่นี่เลยไหมครับ ผมมีไวน์ใหม่อยากให้คุณธีร์ลองผู้จัดการถาม และธีร์ก็ตอบตกลง

                ห้องอาหารที่นี่แต่งด้วยไม้ โต๊ะเก้าอี้หนาหนักแบบอังกฤษ พื้นปูพรมและมีไฟช่อบนเพดาน แต่ยังคงความรู้สึกผ่อนคลาย ไม่หรูเกินไป อาจเพราะผนังด้านหนึ่งเป็นกระจกมองเห็นสวนยามค่ำ

ดื่มไวน์เป็นไหมธีร์ถามหลังจากเข้าไปนั่งที่โต๊ะ

ไม่...ไม่เป็นค่ะ

ต้องหัดไว้บ้างนะ เผื่อออกงาน

จะดีหรือคะ

                “เถียงเจ้านายหรือไงเขาแกล้งทำท่าขู่และเธอก็หัวเราะ ยอมจิบไวน์แล้วก็พบว่ารสชาติดีกว่าที่คิด หอมนุ่มนวล หวานเจือด้วยความเปรี้ยวและฝาดนิดๆ...ชวนลุ่มหลง...เหมือนความหล่อเหลาคมคายของชายหนุ่มตรงหน้า...

                ธีร์เพิ่มความหวานให้ค่ำคืนนี้ด้วยเครปซูเซทเนื้อเบานุ่ม ซอสส้มกลมกล่อมที่เชฟเข็นรถมาปรุงให้ดูถึงโต๊ะ มีการ เฟลมเบ้หรือใส่เหล้าจุดไฟก่อนเสิร์ฟ สวยงาม เหมือนเปลวเพลิงที่ดึงดูดแมลงเม่าตัวน้อยอย่างนับดาวให้เพลิดเพลินไปกับความอบอุ่นสวยงาม

ผู้หญิงที่ไหนจะไม่เข้าใจ ว่ารองประธานที่ใครๆ เรียก นายน้อย”  ไม่จำเป็นต้องลงมาดูแลสั่งสอนอะไรให้เด็กฝึกงาน ที่อีกไม่กี่เดือนก็จะออกจากบริษัทไป นับดาวรู้ดีแต่ก็ไม่อาจต้านทานความงดงามอย่างบุรุษเพศของธีร์ได้ ความเย้ายวนในระดับนี้ มากมายเกินกว่าสาวไร้เดียงสาจะรับมือไหว ยิ่งเขาตั้งใจหว่านเสน่ห์ เธอก็ได้แต่เดินไปตามเกมที่ธีร์วางไว้เท่านั้น            

อารมณ์หวานผสมไวน์แดง..ชวนให้มึนเมาลุ่มหลง และระหว่างนั่งไปในรถธีร์ก็กล่อมด้วยดนตรีแจ๊สนุ่มนวลชวนฝัน

                ถนนยามดึกไร้ผู้คน เขาดึงหล่อนเข้ามาซบไหล่ และนับดาวก็อิงอยู่กับไออุ่น ไม่ได้ขยับหนีเมื่อชายหนุ่มก้มลงลิ้มรสชาติของริมฝีปากอิ่ม...มอบจุมพิตแรกที่เข้มข้นร้อนแรงยิ่งกว่าไวน์ให้สาวน้อยที่สั่นระริกอยู่ในอ้อมแขน...

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 29 ครั้ง

1,310 ความคิดเห็น

  1. #335 YulSica (@0mygirl0) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2559 / 09:07
    กระต่ายน้อยตกหลุมแล้ว แงๆ
    #335
    0
  2. #41 Lunlabyz (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2558 / 00:36
    รออ่านอยู่นะคะ สนุกดีค่ะ
    #41
    1
  3. #40 เมเปิ้ล (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2558 / 21:53
    ยัยขี้อิจฉานี่ต้องเตอดีบ้างนะปล่อยข่าวเสียๆหายๆ
    #40
    1
    • #40-1 สตาร์ดัสท์ (@stardustt) (จากตอนที่ 11)
      28 ธันวาคม 2558 / 18:10
      ตอบแล้วข้อความไม่ขึ้นค่า เอมี่ขี้อิจฉาเนอะเขียนไปก็แบบ โหทำไมหล่อนร้าย
      #40-1
  4. #39 พี่น้อย (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2558 / 16:54
    เอมี่หล่อนเป็นคนที่ขี้อิฉาและเห็นแก่ตัวเป็นอย่างมาก
    #39
    1
  5. #38 Foong_Fooo (@foongstudio) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2558 / 16:50
    ลุ้นๆกัยต่อปายยย
    #38
    1